Με την υγειά μας, το Σεπτέμβρη πάλι μαζί!!

Καλό καλοκαίρι!! 

Μαριάνθη

Βρεγμένο Κυριακής δείλι από το Μεγαλέξανδρο.

Συνήθειο έχω από παλιά, ώρες σπερνές, του δειλινού να τις απολαμβάνω. Πότε με συντροφιά και πότε μόνη. Ευλαβικά κοιτώ τον ορίζοντα και σιωπώ. Δε θέλω να μιλώ. Καμιά φορά αφήνω τη γλώσσα της καρδιάς να φλυαρήσει με τον ουρανό και τα στολίδια του. Όποια κι αν είναι αυτά...σύννεφα, ψιχάλες, το πορτοκαλοκόκκινο ή μαβί του ήλιου την ώρα που πάει να γύρει, μα...και τη θάλασσα ακόμα.

 Θαρρώ πως ανασαίνει η καρδιά σαν δει την πόλη κάτω από του Στρεμπενιώτη. Έχει αρχίσει και το ψιλόβροχο. Θαμπό ανακάτωμα χρωμάτων.

Τούτο το μήνα θέλησα να τον αιχμαλωτίσω στα ηλιοβασιλέματά του. Και το΄κανα, πότε με μια βόλτα στην παραλία, πότε από το σπίτι μου  ή κάποια άλλη γωνιά της πόλης. Έχει ωραία ηλιοβασιλέματα η Θεσσαλονίκη. Τουλάχιστον έτσι τα βλέπω γω ...

Σχεδόν πριν  μια βδομάδα. Σαν έφτασα στον Πύργο το Λευκό, γύρισα προς τα κάτω να θαυμάσω. Μπορεί και να άνοιξε ο Θεός τις πόρτες του...

Κάποια από αυτά είπα να τα μοιραστώ μαζί σας τώρα στα τελειώματα του μήνα σαν ένα ευχαριστώ για τα όμορφα χρώματα που έριξε και έβαψε τον ουρανό για να γεμίσει με ομορφιά η ματιά μας και να πάρει δύναμη να αντέξει κάθε σκληρό και παράλογο της πεζής καθημερινότητας. Έχει ο Θεός την ομορφιά του παντού απλωμένη. Αρκεί να τη δουν τα μάτια μας!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής , θα ήθελα να κάνω μία αναφορά στο συνθέτη Γιάννη Α. Παπαϊωάννου.

 Ο Γιάννης Α. Παπαϊωάννου γεννιέται στην Καβάλα το 1910 και πεθαίνει στην Αθήνα το 1989 κληροδοτώντας το μουσικό κόσμο με έργα υψηλής ποιότητας που τον καθιερώνουν ως έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες του 20ου αιώνα.  Εκτελέσεις των έργων του έχουμε σε χώρες όπως την Αγγλία, Γερμανία, Σουηδία, Ουγγαρία, Ιταλία αλλά και τις ΗΠΑ. Ο συνθέτης μεγαλουργεί και αφήνει πίσω του τεράστιο έργο σε ποιότητα και ποσότητα. Γράφει μεταξύ άλλων,  Συμφωνίες, Σονάτες, Κουαρτέτα, Κονσέρτα,Τραγούδια για χορωδία με συνοδεία οργάνων, Τραγούδια για φωνή-πιάνο, εναρμονίζει δημοτικά τραγούδια και βυζαντινά μέλη.Το 1955συνθέτει το "Ύμνος του Αριστοτέλειου Παν/μιου Θεσσαλονίκης"έργο χορωδιακό με πιάνο και το 1957 τη μουσική για την ταινία «Η Ακρόπολη των Αθηνών».

Τιμάται και βραβεύεται σε Ελλάδα και Εξωτερικό με το βραβείο «GOTTFRIED-VON HERDER» από το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών αλλά και από την Ακαδημία Αθηνών με το Αριστείο καλών Τεχνών. Υπάρχει ως ιδρυτικό μέλος και για σειρά ετών Πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Σύγχρονης Μουσικής καθώς και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. 

Έπειτα από παραχώρηση της συζύγου του από το 1990 το αρχείο του βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη.

Ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Αργύρης Κουνάδης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Θάνος Μικρούτσικος είναι ένα πολύ μικρό δείγμα από τους μαθητές του.

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου έλκει την καταγωγή από την Αγιάσο της Λέσβου από την πλευρά της μητέρας του- αφού  είναι εγγονός του Αμανίτη Κομνηνού. Στο "Δημοκράτη"της 22 ας Ιουνίου 1960 σε άρθρο του ο Γ. Κρητικός αναφέρεται στη συμβολή για τη διαφύλαξη της βυζαντινής μουσικής του Αγιασώτη Κομνηνού Αμανίτη. Διαβάζουμε πως ο παππούς του συνθέτη δέχτηκε πρόσκληση από τον Οικουμανικό Πατριάρχη προκειμένου να τον συγχαρεί για τη σημαντική του προσφορά στα βυζαντινά μουσικά. Αυτό όμως το ταξίδι από την Αγιάσο στην Κωνσταντινούπολη έκρυβε και πίκρα για τον Αμανίτη αφού  στο διάστημα της απουσίας του, καταστράφηκε όλο το μουσικό του αρχείο από πυρκαγιά στο σπίτι  του στην Αγιάσο. Όταν επέστρεψε και είδε το μέγεθος της καταστροφής έπεσε σε μελαγχολία μέχρι το θάνατό του πια.

Παρτιτούρα "Ο Ύμνος του Αναγνωστηρίου Αγιάσου"σε μουσική Γιάννη Παπαϊωάννου. (Tempo di Marcia)

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου φαίνεται ότι κουβαλούσε μέσα του το φιλόμουσο γονίδιο της αγιασώτικης καταγωγής του. Την αγάπη του για τη Λέσβο την καταθέτει και μέσα από το έργο του. Μελοποιεί το έργο του Μυριβήλη "Ο Βασίλης ο Αρβανίτης" γράφοντας ένα συμφωνικό θρύλο σε 11 εικόνες, έργο ορχηστρικό που ακούγεται σε α΄εκτέλεση στην Αθήνα το Μάιο του 1945. Άλλο έργο του το ονομάζει Μυτιλήνη.

Φέτος από 1-15 Ιουλίου διοργανώνεται το 11ο  ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ «ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ» ΚΑΒΑΛΑΣ 2010 με ξεχωριστές εορταστικές εκδηλώσεις λόγω της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννηση του συνθέτη.

Το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  θα πραγματοποιήσει από 1η -5η Ιουλίου  Συνέδριο στη μνήμη του Γιάννη Α. Παπαϊωάννου¨. Χαρακτηριστικά αναφέρει η ανακοίνωση του συνεδρίου:"Tο συνέδριο αφιερώνεται στη μνήμη του Γιάννη Α. Παπαϊωάννου (1910-1989), εορτάζοντας τα εκατό χρόνια από τη γέννηση της πιο αντιπροσωπευτικής προσωπικότητας για την διάδοση των πρωτοποριακών ιδεών στη μεταπολεμική Ελλάδα μέσω τόσο της μουσικής και της εκπαιδευτικής του δραστηριότητας όσο και της συνεισφοράς του στη θεσμική διάδοση των ιδεών αυτών."                                           Η επίσημη γλώσσα του Συνεδρίου είναι τα αγγλικά.      

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου                                                        

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Μόνη του συντροφιά τ΄αστέρια. Καθώς η ματιά του θωρούσε  τον ουρανό, χανόταν  στα στολίδια του. Μόνο που έλειπε το φεγγάρι κι άφηνε τη νύχτα στο μεγαλείο της. Τίποτα δεν την πολεμούσε και το ξέρε. Όλα είχαν ησυχάσει. Κι αυτά τ΄αστέρια; Τη στόλιζαν τη νύχτα. Αλλού μικρά κι αλλού μεγάλα. Γεμάτος ο ουρανός. Κάπου -κάπου βρισκόταν και το πιο τσαχπίνικο που λαμπύριζε. Έτσι! Σα να τον χαιρετούσε. Τον προκαλούσε να του μιλήσει. Πόσα έβλεπε  άραγε από ψηλά; Θα΄θελε όμως να τα ομολογήσει; Αλήτευε το αστεράκι. Έκανε  συντροφιά στη νύχτα.  

                                                                                                                           Κι εκείνος μπορούσε  να τη μυρίσει, να τη νιώσει. Ήταν  από αυτές τις πρώτες του καλοκαιριού που έριχναν τη δροσιά τους βαθιά και του άγγιζαν την ψυχή. Και την απολαμβάνε. Σα να ερωτοτροπούσε μαζί της. Έτσι ένιωθε το δροσερό της αεράκι, σαν του αγκάλιαζε το κορμί καθώς  ήταν ξαπλωμένος  χάμο στη βεράντα με μαξιλάρι τις παλάμες του . Κάπου-κάπου ακουγόταν και η βελόνα του ραδιοφώνου που προσπαθούσε  να γαντζωθεί στα κύματα για τις νυχτερινές μελωδίες .Μάγευε η νύχτα με τους ήχους της. Σιγόντο έκαναν τα τριζόνια που βρήκαν κλαράκι κι έκατσαν. Όλα μια συντροφιά. Βουκαμβίλιες, ζουμπούλια, γιασεμιά τον αγκάλιαζαν με το άρωμά τους.

                                                                               Δεν είχε όρεξη για κουβέντες. Ήθελε μόνο τη συντροφιά της νύχτας του καλοκαιριού με τα αστέρια της να τον λικνίσουν στα όνειρα της πρώτης νιότης του. Να τον ξανακάνουν παιδί με την πετονιά στο χέρι ώρες ατέλειωτες δίπλα στη θάλασσα, να ξαναγεμίσουν τα πόδια του κολλημένη άμμο. Να ξαναπερπατήσει στα σοκάκια της παλιάς γειτονιάς και να ακούσει το μουρμουρητό απ΄τις κυράδες στα κατώφλια των σπιτιών.

Η ματιά του ήταν σταθερά στραμένη προς τα πάνω καθώς σιγομουρμούριζε

"ω! ουρανέ με τ΄άστρα σου                                                                και γης με τα νερά σου                                                              και συ καημένη μου καρδιά                                                           με τα παράπονά σου..."

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Θεωρώ πως αποτελεί ένα ευαίσθητο μα και ουσιώδες κεφάλαιο στα πλαίσια της ευρύτερης καλλιέργειας ενός λαού. Όταν γίνονται περικοπές σε ό,τι το αφορά τότε το θέμα δεν είναι οικονομικό ή παύει να΄ναι κυρίως οικονομικό και περνά σε άλλη διάσταση. Στη διάσταση της έκπτωσης των ηθικών αξιών και ευρύτερα μίας πνευματικής κρίσης. Εδώ έρχομαι να δικαιολογήσω και το ερωτηματικό στην πρώτη σειρά αυτού του σημειώματος. Άραγε το θέμα είναι οικονομικό; Ή... μόνο οικονομικό; Ή μήπως είναι αποτέλεσμα μιας πορείας ολισθαίνουσας όσον αφορά τις αξίες της σύγχρονης κοινωνίας; Έχω την αίσθηση πως ο ανεμοστρόβιλος που ονομάζεται οικονομική κρίση και μας ταλανίζει αυτό το διάστημα σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του . Λειτουργεί σα μια καλή δικαιολογία επαναπροσδιορισμού της πυραμίδας των αξιών μέσα από το πρίσμα των οικονομικών περικοπών ή παροχών αντίστοιχα. Ας «κόψουμε» απ΄όπου μπορούμε για να καλύψουμε τυχόν ελλείμματα και παλιές αμαρτίες. Με λίγα λόγια άλλος να φταίει κι άλλος να πληρώνει. Ή αν αλλιώς θέλετε, άλλος να τιμωρείται. Γιατί για τιμωρία πρόκειται όσον αφορά το θέμα βιβλίο.

Ο νεοέλληνας στην καθημερινή του βιωτή φαίνεται να έχει χάσει το σημείο αναφοράς και την πυξίδα του. Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια ζούσε μέσα σε μια φούσκα εγκλωβισμένος , θύμα του κατοχικού συνδρόμου, να αναλώνεται στον εύκολο πλουτισμό αποκτώντας την ταμπέλα του νεόπλουτου που παραγνώριζε και απαξίωνε κάθε πνευματικότητα. Τώρα που έσπασε η φούσκα σκορπίστηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του μένοντας με την απορία για το ποιος φταίει και πώς έφτασαν τα πράγματα σε αυτή την κατάσταση. Σε όλη αυτή την πορεία το βιβλίο και η προώθηση της φιλαναγνωσίας με όσα αυτή συνεπάγεται ήταν ένα αντιστάθμισμα.

Το βιβλίο ανήκει στον χώρο του πνεύματος, στον ιστό του πολιτισμού. Και όταν το στήνουμε στα τρία μέτρα με την πρόφαση να συμμετέχει κι αυτό από το δικό του μετερίζι στην απόσβεση του οικονομικού χρέους της χώρας μας είναι σα να πυροβολούμε τις αξίες, τα όποια ιδανικά μας έμειναν. Σα να εκπίπτουμε του πολιτισμού.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Θεωρώ πως αποτελεί ένα ευαίσθητο μα και ουσιώδες κεφάλαιο στα πλαίσια της ευρύτερης καλλιέργειας ενός λαού. Όταν γίνονται περικοπές σε ό,τι το αφορά τότε το θέμα δεν είναι οικονομικό ή παύει να΄ναι κυρίως οικονομικό και περνά σε άλλη διάσταση. Στη διάσταση της έκπτωσης των ηθικών αξιών και ευρύτερα μίας πνευματικής κρίσης. Εδώ έρχομαι να δικαιολογήσω και το ερωτηματικό στην πρώτη σειρά αυτού του σημειώματος. Άραγε το θέμα είναι οικονομικό; Ή... μόνο οικονομικό; Ή μήπως είναι αποτέλεσμα μιας πορείας ολισθαίνουσας όσον αφορά τις αξίες της σύγχρονης κοινωνίας; Έχω την αίσθηση πως ο ανεμοστρόβιλος που ονομάζεται οικονομική κρίση και μας ταλανίζει αυτό το διάστημα σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του . Λειτουργεί σα μια καλή δικαιολογία επαναπροσδιορισμού της πυραμίδας των αξιών μέσα από το πρίσμα των οικονομικών περικοπών ή παροχών αντίστοιχα. Ας «κόψουμε» απ΄όπου μπορούμε για να καλύψουμε τυχόν ελλείμματα και παλιές αμαρτίες. Με λίγα λόγια άλλος να φταίει κι άλλος να πληρώνει. Ή αν αλλιώς θέλετε, άλλος να τιμωρείται. Γιατί για τιμωρία πρόκειται όσον αφορά το θέμα βιβλίο.

Ο νεοέλληνας στην καθημερινή του βιωτή φαίνεται να έχει χάσει το σημείο αναφοράς και την πυξίδα του. Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια ζούσε μέσα σε μια φούσκα εγκλωβισμένος , θύμα του κατοχικού συνδρόμου, να αναλώνεται στον εύκολο πλουτισμό αποκτώντας την ταμπέλα του νεόπλουτου που παραγνώριζε και απαξίωνε κάθε πνευματικότητα. Τώρα που έσπασε η φούσκα σκορπίστηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του μένοντας με την απορία για το ποιος φταίει και πώς έφτασαν τα πράγματα σε αυτή την κατάσταση. Σε όλη αυτή την πορεία το βιβλίο και η προώθηση της φιλαναγνωσίας με όσα αυτή συνεπάγεται ήταν ένα αντιστάθμισμα.

Το βιβλίο ανήκει στον χώρο του πνεύματος, στον ιστό του πολιτισμού. Και όταν το στήνουμε στα τρία μέτρα  με την πρόφαση να συμμετέχει κι αυτό από το δικό του μετερίζι στην απόσβεση του οικονομικού χρέους της χώρας μας είναι σα να πυροβολούμε τις αξίες, τα όποια ιδανικά μας έμειναν. Σα να εκπίπτουμε του πολιτισμού.

Κατά την προσέγγιση των Ιερών Λειψάνων στο λιμάνι του Πλωμαρίου.

Τα Ιερά Λείψανα κατέφθασαν στο λιμάνι στις 7.15 το απόγευμα με το πλοίο "ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ" του Πολεμικού Ναυτικού και συνοδεία σκάφους του Λιμενικού. Οι ψαρόβαρκες και τα καΐκια έδωσαν και αυτά το δικό τους τόνο στην υποδοχή τιμώντας έτσι τον προστάτη τους Άγιο των Θαλασσών.

Τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Νικολάου στα χέρια του Μητροπολίτη Μυτιλήνης, Ερεσού και Πλωμαρίου κ.κ. Ιακώβου

Στις 7.30 με την έλευση του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Μυτιλήνης, Ερεσού και Πλωμαρίου και του Ιερού Κλήρου της Περιφέρειας, η πομπή με τους ήχους της μπάντας της 98ΑΔΤΕ και του προπορευόμενου Αγήματος των Ναυτών έφθασε στην Κεντρική Πλατεία όπου και απευθύνθηκαν Λόγοι και από τον Δήμαρχο Πλωμαρίου κ. Δημήτρη Βαρβαγιάννη, τον Προϊστάμενο του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Αιδ. π. Ευστάθιο Μεταξή, τον Αγιορείτη Ιερομόναχο που μετέφερε τα Ιερά Λείψανα Αρχ. π. Κύριλλο και τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη κ.κ. Ιάκωβο. 

Στην κεντρική πλατεία.

Στη Συνέχεια, η Ιερά Πομπή κατευθύνθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Πλωμαρίου όπου τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' Αρτοκλασίας.

Πολύ το πλήθος των πιστών που προσήλθαν να ασπαστούν την Άγια Λειψανοθήκη του Αγίου Νικολάου μέχρι και αργά το βράδυ που έκλεισε ο Ναός.

Οι εικόνες που πλαισιώνουν την ανάρτηση και μας κάνουν κοινωνούς αυτών των ιερών στιγμών είναι από την ιστοσελίδα-τουριστικό οδηγό για το Πλωμάρι, του κ. Δημήτρη Μαλλιαρού www.plomaricity.gr.

Την αποστολή του φωτογραφικού υλικού έκανε ο κ. Μανώλης Λαγουτάρης που διατηρεί το κατάστημα "Φωτο-Φλασάκι".

Υπάρχουν στιγμές, γεγονότα, καταστάσεις στη ζωή του καθενός που έχουν μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή σημασία. Που στέλνουν τα δικά τους μηνύματα και έχουν τη δική τους  αναφορά στο νου και την ψυχή. Τον αγγίζουν και τον συγκινούν με το δικό τους τρόπο. Έτσι και για μένα, έχουν τη δική τους αξία αυτές οι ιερές στιγμές που επαναλαμβάνονται  μετά από δεκάξι χρόνια  στο Πλωμάρι και με βρίσκουν απούσα για δεύτερη φορά. Γιαυτό και τις προβάλλω.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

                                          Έτσι, για να ξέρω δηλαδή πόσες φορές ξυπνάνε το πρωί και κλείνουν την πόρτα πίσω τους για να πάνε στο μεροκάματο-τι μπανάλ λέξη!!-όπως κάνουν και χιλιάδες ταλαίπωροι που ζουν σ΄αυτή τη χώρα.                                                                                                                                            Οι χιλιάδες ταλαίπωροι που επιβιβαζόμενοι κάθε πρωί στα μέσα μαζικής μεταφοράς εξισώνονται με τις παστωμένες σαρδέλες στα κονσερβοκούτια. Οι χιλιάδες ταλαίπωροι, όμηροι εργασιακών συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή σύμβασης έργου που διαβιούν στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια του επαγγελματικού τους μέλλοντος. Οι χιλιάδες ταλαίπωροι άνεργοι πτυχιούχοι, οι απολυμένοι,, οι συνταξιούχοι των 300 ευρώ, οι μισθωτοί των 600 ευρώ, της μερικής απασχόλησης, του "σκάσε και δούλευε"γιατί λεφτά δεν υπάρχουν κι άμα σ΄αρέσει( μόνο που απ΄ότι δείχνουν τα χαρτιά λεφτά υπάρχουν μπόλικα για τους καρεκλοκένταυρους της κεντρικής εξουσίας ) και δεν έχει τέλος ο κατάλογος δυστυχώς για την πολιτισμένη μας κοινωνία.  

 Διαβάζοντας την αναλυτική παρουσίαση των περιουσιακών στοιχείων των αρχόντων του Ελληνικού Κοινοβουλίου θυμήθηκα πως μου μάθαιναν οι δάσκαλοι στο σχολείο πως στα χρόνια τα παλιά υπήρχε ένας βασιλιάς που τα είχε όλα δικά του κι οι υπόλοιποι ήταν κάτω απ΄αυτόν. Μοναρχία το λέγαν το πολίτευμα.                                                

Αυθόρμητα και χωρίς να το θέλω-πιστέψτε με-σκέφτηκα πόσο τυχεροί ήταν οι παλιοί που είχαν έναν στο κεφάλι τους. Τώρα έχουμε τριακόσιους.                                                                        Μήπως είμαι τελικά βασιλόφρων; "

Αυτές τις σκέψεις έγραφα καλοί μου φίλοι σε δημοσίευμά μου στο Δημοκράτη στις 8 Ιουνίου 2006. Τακτοποιώντας το αρχείο μου έπεσα πάνω του . Δεν ξέρω πως αλλά καθώς το ξαναδιάβαζα έκανα τη σκέψη "Σα να μην πέρασε μια μέρα..." κι αμέσως μετά μονολόγησα "Απ΄το κακό στο χειρότερο..."

Και μη χειρότερα!!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Χρόνια Πολλά!! 

Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ!!

Κρίμα!!                                                                                                                                                                 Αυτό νιώθω την καρδιά μου να φωνάζει στην σκέψη του χαμού των τριών συνανθρώπων μας σήμερα. 

Κρίμα!!!

Δεν πρόλαβε να γίνει μάνα, να χαρεί, να δώσει ζωή και της πήραν τη δική της. Πέρασε από την ευτυχία στον εφιάλτη.

Κρίμα!!

Και για τους τρεις που έτρεχαν να σωθούν και ένιωσαν τη φρίκη του θανάτου, που δεν τα κατάφεραν.

Κρίμα!!

για την κατάντια μας. 

Ποτέ δε θα ήθελα να κάνω μια ανάρτηση σε τέτοιο ύφος. Πάντα θέλω να βγαίνουν μηνύματα αισιοδοξίας, θετικά. Τώρα όμως πονάει η καρδιά μου, σταματά ο νους μου κάθε που σκέφτομαι τα θύματα και η κραυγή της ψυχής μου γίνεται λόγος.

Κρίμα!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Ο Μάης  ας σκορπίσει τη μοσχοβολιά των λουλουδιών του και ας γεμίσει με μύρα την ψυχή μας.

Παραμερίζω συνειδητά όλα τα άλλα μηνύματα που κουβαλά η πρώτη του Μάη και που φέτος είναι περισσότερο επίκαιρα από άλλες χρονιές. Θέλω να δω, να δούμε, τον ερχομό του μήνα με τα χρώματα των λουλουδιών , με ματιά αισιοδοξίας. Η φύση μας καλεί, ας μην την αποχερίσουμε. 

Ας υποδεχτούμε την Πρωτομαγιά με γεύση από λουκούμι και κομμάτι από βλαστό κληματαριάς.                                                                                                                                              Με μια βόλτα στους αγρούς μαζεύοντας παπαρούνες και μαργαρίτες, ή στους κήπους με τις τριανταφυλλιές προσέχοντας να μην αγκυλωθούμε και ματώσουμε σαν τότε πουμασταν παιδιά...                                                                                                               Έτσι όπως παλιά.                                                                                                                                          

 Καλό Μήνα Μάη! 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου
                

Στα τελειώματα του Απρίλη φέτος πραγματώθηκε η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου εδώ στη Θεσσαλονίκη δίνοντας φτερά στη σκέψη μικρών και μεγάλων αναγνωστών αλλά και πλησμονή χαράς σε όλους τους βιβλιόφιλους, σε όσους το υπηρετούν, το αναδεικνύουν, το αγκαλιάζουν...

Στην κατάμεστη αίθουσα "Ν. Καββαδίας" το πολυπληθές ακροατήριο προτίμησε να σταθεί ακόμη και όρθιο προκειμένου να ακούσει τα όσα ανέπτυξαν σε στρογγυλό τραπέζι για τον Ιωάννη Κακριδή εξέχουσες προσωπικότητες  όπως ο Εμμανουήλ Κριαράς και ο Χρίστος Τσολάκης που διακρίνεται να ομιλεί.

Τιμώμενη χώρα για φέτος η Κίνα και οι εκδηλώσεις πολυποίκιλες. Ένα τετραήμερο γεμάτο αναγνωστική απόλαυση και όχι μόνο.                                                                       Κατάφερα να ξεκλέψω και γω λίγο χρόνο για να περάσω με το γιο μου Παναγιώτη κάποιες ώρες στο χώρο της Έκθεσης , ψιλαφίζοντας βιβλία, σημειώνοντας νέους τίτλους, ακούγοντας διάφορες εισηγήσεις και το κυριότερο ζήσαμε ευτυχείς συναντήσεις.Αλωνίσαμε τα περίπτερα και τους χώρους γενικά προσπαθώντας ο καθένας από την πλευρά του να απολαύσει και να χαρεί όσα περισσότερα μπορούσε. Αυτά γέμισαν την ψυχή μας, αυτά μας έκαναν να νιώθουμε χορτάτοι και ευχαριστημένοι όταν οδηγούμασταν πια προς την έξοδο. 

Η Έκθεση έδωσε τη χαρά να ανταμωθούμε με την πολυαγαπημένη μου Αγγελική Βαρελλά αλλά και να γνωρίσω από κοντά τη συγγραφέα και εικονογράφο παιδικού βιβλίου κ. Τέτη Σώλου.

Ευτυχής η συνάντηση και απολαυστικότατη η συζήτηση με την κ. Αθηνά Κακούρη, τη συγγραφέα του εξαιρετικού από κάθε άποψη  "Ξιφίρ Φαλέρ". Του βιβλίου που όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο μιλά για μια ιστορία παλαιά με επίκαιρους απόηχους. Χάρηκα ιδιαίτερα  τη γνωριμία με την ανθηρή κ. Κακούρη αφού τούτο το διάστημα τυχαίνει να διαβάζω το καταπληκτικό αυτό μυθιστόρημα. Έφυγα με ζεστή την καρδιά και ανανεωμένη τη σκέψη μετά τη συζήτηση μαζί της.

Μικροί αναγνώστες και φίλοι του βιβλίου φωτογραφίζονται με την αγαπημένη τους συγγραφέα Αγγελική Βαρελλά στο περίπτερο των εκδόσεων "Πορτοκάλι".

Στο περίπτερο των εκδόσεων" Μίνωας" οι μικροί αναγνώστες μπόρεσαν όχι μόνο να φυλλομετρήσουν τα αγαπημένα τους βιβλία αλλά και να χαρούν δημιουργικές δραστηριότητες με χαρτί και μαρκαδόρο.

Περιορίζομαι σε αυτές τις αράδες και  μοιράζομαι κάποιες από τις  στιγμές που αποτύπωσα σε εικόνες  γιατί όπως και σεις ξέρετε όσα ζει κανείς κοντά στο βιβλίο δύσκολα βρίσκει λόγια να τα περιγράψει.                                                                         Μακάρι να συνεχίζεται κάθε χρόνο με μεγαλύτερη επιτυχία αυτή η βιβλιογιορτή.

Και του χρόνου! 

                                                                                           Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

«H Mυτιλήνη στο γύρισμα του 19ου αιώνα μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Fritz Joseph Mraz»

ονομάζεται η έκθεση σπάνιου φωτογραφικού και αδημοσίευτου αρχειακού υλικού με πάνω από 150 φωτογραφίες από το έργο του Fritz Joseph Mraz  που θα πραγματωθεί με τη συνεργασία του υπεύθυνου του διαδικτυακού τόπου www.lesvosoldies.gr κ. Γεράσιμου Μπεκιάρη και του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε).

H έκθεση εντάσσεται στο πλαίσιο του ΣΤ΄ Κύκλου Ομιλιών του ΕΙΕ «Ναυτικές Ιστορίες» που πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη στο Αίθριο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωφ. Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα. 

Η Πρόσκληση

Θα διαρκέσει από τις 4 Μαϊου μέχρι τις 8 Ιουνίου με ελεύθερη είσοδο και στις 18 του Μάη στις 19.30 στο Αμφιθέατρο του ΕΙΕ, θα περιλαμβάνει ομιλία του Προέδρου της Ομοσπονδίας Λεσβιακών Συλλόγων Αττικής (Ο.Λ.Σ.Α)  κ. Χριστόδουλου Τσακιρέλλη , με θέμα  «Fritz Joseph Mraz: Ένας Τσέχος φωτογραφίζει τη Μυτιλήνη στις αρχές του 19ου αιώνα». 

Η είσοδος της πόλεως Μυτιλήνης. Διακρίνεται  ο επιβλητικός  ναός του Αγίου Θεράποντα.

Ο Fritz Joseph Mraz γεννήθηκε  στη  σημερινή Τσεχία και βρέθηκε στη Μυτιλήνη ερχόμενος από την Κων/λη γύρω στο 1890.Ερωτεύεται το νησί και μια Μυτιληνιά, κάνει οικογένεια ανοίγει τουλάχιστον δυό διαφορετικά φωτογραφεία, συλλαμβάνεται και εξορίζεται –λόγω υπηκοότητας- κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την λήξη του επιστρέφει στην λατρεμένη του Λέσβο όπου και ζεί μέχρι τον θάνατό του γύρω στο 1930.

Φωτογραφίζει όλα τα ιστορικά γεγονότα που έζησε η Μυτιλήνη υπαγόμενη ακόμα στην οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά και  όλα τα μετέπειτα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι την απελευθέρωσή της το 1912, όπως τη κατάληψη του λιμανιού της Μυτιλήνης από το γαλλικό στρατό, το κίνημα και το σύνταγμα των νεοτούρκων ,την κατοχή της Μυτιλήνης από τον ελληνικό στρατό το 1912.

Άποψη από τον περίπατο των Μυτιληνιών στο δρόμο προς την Φυκιότρυπα.Διακρίνεται η κολώνα η οποία στήθηκε στο σημείο που βρίσκονταν το καστρέλι και στο οποίο στην συνέχεια κατασκευάστηκε το άγαλμα της ελευθερίας.

Εκτός από τις ιστορικές φωτογραφίες του , έχει αποθανατίσει την πόλη της Μυτιλήνης,  όλες τις αλλαγές της εικόνας της καθώς  και τα διάφορα μέρη της Λέσβου και την καθημερινότητα της ζωής των κατοίκων της, ενώ έχει κάνει πολλά φωτογραφικά πορτρέτα. Και όλα αυτά με το δικό του μοναδικό τρόπο με την ευαισθησία του και την αγάπη του για την δεύτερη αλλά «πρώτη» στην καρδιά του πατρίδα του.

Τα καφενεία της Βαρειάς (Προάστειο της Μυτιλήνης)

Η Μήθυμνα όπως τη βλέπουμε από το λιμάνι.

"Πανοραμική θέα του χωριού Μόλυβος" όπως σημειώνεται στη φωτογραφία.

"Lesvosoldies

Μια φορά και ένα καιρό...ταξίδι στο παρελθόν!" 

έτσι επέλεξε να ονομάσει τον ιστοχώρο του ο κ. Μπεκιάρης που μεράκι τουλάχιστον πρέπει να διαθέτει κανείς για να δημιουργήσει. Όταν ο εκλεκτός φίλος μας Στράτος Δουκάκης , μου γνωστοποίησε την ύπαρξη αυτής της σελίδας και ξεκίνησα την περιήγηση, πραγματικά θαμπώθηκα τόσο από τον πλούτο του υλικού της όσο και από την ιδέα που είχε ο δημιουργός της. Παρακολουθώντας την εξέλιξή της βλέπω πως έχει μία εν δυνάμει πορεία. Τη θεωρώ εξαιρετική και κάθε φορά που την επισκέπτομαι νιώθω να αγγίζει τον παλμό της ψυχής μου. Γιαυτό και την προβάλλω μόνιμα στο "Μαριάνθη" . Ευχή μου να βρίσκει συνεχώς υποστηρικτές ως πηγή παράδοσης, ταξιδέματος σε χρόνους και  καιρούς που αναβλύζουν την αύρα αλλοτινών ανθρώπων με τα έργα και τις ημέρες τους. 

"Η αγάπη μου για την Μυτιλήνη και η νοσταλγική μου διάθεση για ένα ταξίδεμα στο παρελθόν της, ήταν η ώθηση για την δημιουργία αυτής της ιστοσελίδας . Μακριά από οτιδήποτε εμπορικό ,από πωλήσεις,ή όποια εκμετάλλευση του υλικού , ξεκίνησα αυτό το ταξίδι προσπαθώντας να παραθέσω, όλα αυτά που μου δίνουν ευχαρίστηση βλέποντας τα. Το υλικό , το οποίο στην πλειονότητά του αποτελεί μέρος της προσωπικής μου συλλογής-εκτός εκείνου που κατονομάζεται ο ιδιοκτήτης της συλλογής..." αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μπεκιάρης στην αρχική σελίδα του  Lesvosoldies κατά το καλωσόρισμα των επισκεπτών.

Ευχή, η καλή επιτυχία στην Έκθεση και η καλή συνέχεια. 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Σε λίγες ώρες θα σημάνουν οι καμπάνες το χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασης του Κυρίου. 

Θα πούμε το

Χριστός Ανέστη!

Με τη σκέψη σε όλους σας, εκφράζουμε τα καλύτερα των αισθημάτων μας.

Καλή Ανάσταση.

Μαριάνθη-Νίκος και παιδιά.

Μεγάλη Πέμπτη, Απρίλιος 1970

Πορευόμαστε προς την κορυφαία των ημερών, τη Μεγάλη Παρασκευή.

"Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα

 σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται."

Ημέρες με τη δική τους υψηλή νοηματική.Με την ξεχωριστή συναισθηματική φόρτιση για τον καθένα.

Ένα κερί που σιγοκαίει στο μανουάλι σαν της ψυχής εξομολόγηση , μιαν ανεμώνη βαμμένη στο κόκκινο του Θείου αίματος χρωματική παρηγοριά του αγρού, άρωμα λιβανιού στους αιθέρες και οι ψαλμωδίες, οι ύμνοι των Ημερών ανάταση ψυχής.

                                     Ο σοφός Βενιαμίν ο Λέσβιος. Ο Φιλικός, ο Ιερομόναχος, ο δάσκαλος του γένους. 

Τον Βενιαμίν το Λέσβιο. Το σοφό Βενιαμίν. Γεννιέται στο παλιό Πλωμάρι, στο Μεγαλοχώρι της Λέσβου, κατά πάσα πιθανότητα το 1759 και αναπτύσσει φωτοβόλα πολυσήμαντη προσωπικότητα. Ο Βενιαμίν, ανάμεσα στα άλλα, μένει στην Ιστορία  ως ένα υψηλόβαθμο μέλος της Φιλικής Εταιρίας με πλούσια δράση στον Αγώνα του ΄21. Από Κώδικα του ναού Αγ. Ιωάννου Θεολόγου στο Μεγαλοχώρι, παίρνουμε την πληροφορία πως ο ναός αυτός προσέφερε για τις ανάγκες του Αγώνα μεγάλο χρηματικό ποσό. Την είσπραξη και διάθεση αυτής της συνεισφοράς φρόντισε ο μέγας Βενιαμίν.  

Στοιχεία Ηθικής του Βενιαμίν από το Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών με επιμελήτρια την Ρ. Αργυροπούλου.

Ο Βενιαμίν ο Λέσβιος δεν ήταν ένα απλό μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Υπήρξε εθναπόστολος. Βρήκε αντιστάσεις για τη Φιλική του δράση και διώχθηκε από τους Τούρκους στη Σμύρνη. Έτσι εγκατέλειψε και τη θέση του διευθυντή της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης. Συνέδραμε όμως στη διάσωση του πληθυσμού των Κυδωνιών και των Μοσχονησίων στις σφαγές  του 1821. Ο Βενιαμίν έδωσε μάχη με όλους τους τρόπους για την Επανάσταση του ΄21 και δεινοπάθησε κατά το 1822 ως Αρμοστής των νήσων Αιγαίου πελάγους. Διέθετε όμως τόλμη ψυχής και πνεύματος. Ο επαναστάτης Βενιαμίν άφησε τη σφραγίδα της ψυχής του ως Φιλικός της Επανάστασης του 1821. Και αυτή το αναγνώρισε. Μετά των Π. Πατρών, τον Πετρόμπεη και τον Ανδρούτσο, ο Βενιαμίν ο Λέσβιος παίρνει την τέταρτη θέση σε σειρά είκοσι βουλευτών στην Α΄Εθνοσυνέλευση από την Πελοποννησιακή Γερουσία. Στη Β΄Εθνοσυνέλευση υπάρχει ως μέλος της επιτροπής των εξωτερικών  και διορίζεται μέλος της σύνταξης ποινικού κώδικα και της μελέτης για την ίδρυση ακαδημίας.                  Ο Βενιαμίν Λέσβιος και η Ευρωπαϊκή Σκέψη του 18ου αιώνα  (Ρ. Αργυροπούλου)                         

 Ο φωτισμένος δάσκαλος του Γένους Βενιαμίν, φαίνεται πως ακόμη δεν βρήκε από την ελληνική πολιτεία τη θέση που του αξίζει. Γιαυτό και στις σελίδες της Επανάστασης του 1821 δεν προβάλλεται άμεσα η δράση του. Σημάδι πως δε συλλάβαμε ακόμη ως νεοέλληνες το εύρος της προσφοράς αυτής της φυσιογνωμίας που λέγεται Βενιαμίν ο Λέσβιος...

Τα παραπάνω είναι από άρθρο μου στην εφημερίδα " Εμπρός ", 25 Μαρτίου 2006 Μυτιλήνη.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Σε μοσχοβολιά λευκού ανθού, πετάρισμα χελιδονιού σε πινελιά γαλάζιου, στη λάμψη του πορτοκαλιού που πέφτει η ηλιαχτίδα, χαμογέλασε η ζωή.   

«Ο Ακάθιστος Ύμνος», ρωσική εικόνα του 14ου αιώνα. Στο κέντρο εικονίζεται η Παναγία, ενώ καθεμιά από τις μικρές περιφερειακές εικόνες αφορά τη διήγηση ενός από τους 24 «οίκους» του Ακάθιστου Ύμνου.

Αίσθηση Ανοίξεως με περιέβαλλε απόψε το βράδυ καθώς βημάτιζα προς το ναό για να απολαύσω τη χάρη και την αρμονία της ποιητικής τέχνης προς την αιώνια Μητέρα. Η πρώτη Παρασκευή των Χαιρετισμών, που τόσο πρόωρα μας ήρθε φέτος, με το Φλεβάρη όμως πια να παίρνει σιγά σιγά το δρόμο της αποχώρισης απλώνοντας χέρι καλωσορίσματος στην Άνοιξη. 

Η ελληνική Άνοιξη συνδέεται και με τις ακολουθίες της Μ. Τεσσαρακοστής. Της πορείας προς το Άγιον Πάθος που θα μας συναρμόσει με την Ανάσταση του Κυρίου. Η καμπάνα χτυπά τη Σαρακοστή για να απολαύσουμε τους οίκους προς την Υπέρμαχο Στρατηγό, το ποιητικό δημιούργημα που ως σπάνιο αρμονικό στιχούργημα ψάλλεται στις ορθόδοξες Εκκλησίες κάθε Παρασκευή βράδυ.                                                                                                      "...Και κει που κάθομαι ψηλά γαλήνιος κι ωριμάζω το νόημα            φέρνει ο άνεμος θαμπούς κυματισμούς καμπάνας, μεσ΄απ΄τα χωριά  λογιάζω κι απεικάζω που κράζει για τη Χάρη Της, τους  Θείους Χαιρετισμούς"                                                                                  ορίζει με τους στίχους του ο Άγγελος Σικελιανός από το "Πέμπτο Ευαγγέλιο".

 "Με την Μεγάλη Τεσσαρακοστή συνεδέθη προφανώς ο Ακάθιστος Ύμνος,  εξ αιτίας ενός άλλου καθαρώς λειτουργικού λόγου: Μέσα στην περίοδο της Νηστείας εμπίπτει πάντοτε η μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη εορτή, που λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων και μεθεόρτων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να κάλυψη η ψαλμωδία του Ακάθιστου, τμηματικώς.Ο Ακάθιστος ύμνος είναι το κοντάκιο του Ευαγγελισμού, ο ύμνος της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού." υποστηρίζει κατά την ερμηνεία του ο μέγας Λειτουργιολόγος  Ιωάννης Φουντούλης.

"Χαίρε ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς,                                              χαίρε βάθος δυσθεώρητον και αγγέλων οφθαμοίς" αλλά και 

"Χαίρε κλίμαξ επουράνιε δι΄ης κατέβει ο Θεός,                                                     χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν"

Η υμνωδία του Ακάθιστου Ύμνου συνταιριάζει με τα αρώματα της φύσης του ανοιξιάτικου δειλινού, δημιουργώντας στους πιστούς ευφρόσυνα αισθήματα. Οι οίκοι του "Χαίρε" με την τέχνη του λόγου και τις αντιθέσεις, ανυψώνουν στο άκουσμα τις ψυχές.                                                                      

 Όσο κι αν υποτροπιάσει ο καιρός, τα αισθήματα της υποδοχής χαρμόσυνων ημερών φωλιάζουν μέσα μας ώστε να μην είναι τυχαίο το "Ω! Γλυκύ μου έαρ!" που σε λίγες μέρες με τον ερχομό του Μάρτη θα αναφωνήσουμε. 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Γιαλό γιαλό πηγαίναμε κι όλο για σένα λέγαμε          

γιαλό να πας γιαλό να΄ρθείς τα λόγια μου να θυμηθείς                              

Πράσινή μου φεργαδούλα, Έρυ πάλε                                                

πράσινή μου φεργαδούλα, δυο μου μάτια                                            

που τραβάς γιαλό γιαλό(δις)                                                         

Πάρε με και με μάζι σου, Έρυ πάλε                                            

πάρε με και με μάζι σου, δυο μου μάτια                                          

 να τραβώ και γω καημό(δις) 

*********************************************************

Ήθελα να΄ρθω το βράδυ, έρυ πάλε , μ΄έπιασε ψιλή βροχή.                                                 Το θεό παρακαλούσα, έρυ πάλε. Για να σ' εύρω μοναχή. 
Μα ούτε μοναχή σε βρίσκω, έρι πάλε, ούτε με τη μάνα σου 
Μον' σε βρίσκω στο σεργιάνι, έρυ πάλε, με τις φιλενάδες σου.                          

Είσαι γυαλένιος μαστραπάς κι όποιον να δεις τον αγαπάς. 

(για να΄ρθει η απάντηση)

Ας ερχόσουνα ρε ψεύτη, έρυ πάλε, κι ας γινόσουνα παπί 
Είχα ρούχα να σ' αλλάξω, έρυ πάλε, στρώμα για να κοιμηθείς 
Και κορμάκι ν΄ αγκαλιάσεις ώσπου να το βαρεθείς. 
Γυαλί βαστάς γυαλίζεσαι, όμορφα που στολίζεσαι.                                              

Όταν κάνεις το σταυρό σου, έρυ πάλε, κι όταν πας να κοιμηθείς (δις)                         βάλε με στο λογισμό σου, δύο μου μάτια , στ΄όνειρό σου να με δεις.                      

Σε αγαπώ, σε αγαπώ μα δε θα πέσω και υπό (δις)
Άσπρο μου τριανταφυλλάκι, έρυ πάλε, ποιος σε φύτεψε στη γή 
Κι έσκυψα να σε μυρίσω, έρυ πάλε, και μου πήρες τη ψυχή. 
Λεριά - λεριά λεριώνουμαι για σένα παλαβώνουμαι 
Λεριά - λεριά λεριώτισσα, θα κλέψω μια Πλαγιώτισσα.

Οι παραπάνω στίχοι αποτελούν ελάχιστο δείγμα από το "΄Ερυ πάλε".Το"Έρυ πάλε" είναι περιορισμένης διάδοσης και ήταν τραγούδι των κωπηλατών του Αιγαίου. Το συναντάμε με ναυτικό αλλά και με ερωτικό περιεχόμενο.

(Το συναντάμε γραμμένο και "΄Ερι πάλε")Σύμφωνα με την ετυμολογική ερμηνεία που διαβάζουμε στον ομώνυμο ψηφιακό δίσκο που ηχογράφησε ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Αλκαίος"Πλωμαρίου-στον οποίο είχα την τιμή και χαρά να συμμετέχω- σημαίνει "τράβα το κουπί πάλι". Είναι δηλαδή ναυτικό παράγγελμα του επίκωπου προς τους κωπηλάτες.   (ετυμ.Ρ. ερύω, προστ. έρυε, συγκοπή του ε, έρυ και πάλι=πάλε>έρυ πάλε) 

Είναι το λατρεμένο για τους Πλωμαρίτες τραγούδι της Αποκριάς που μέχρι και σήμερα σε όποιο μέρος της γης κι αν βρίσκονται τούτες τις μέρες, το "ξεκλειδώνουν"και το τραγουδούν μέχρι την Καθαρή Δευτέρα για να γεμίσει η ψυχή τους και να χαρούν,παρόλο που στους στίχους του δεν βρίσκουμε λόγια με αποκριάτικο περιεχόμενο. Μετά την Καθαρή Δευτέρα το τραγούδι "κλειδώνει" και δεν ακούγεται τον υπόλοιπο χρόνο. Αν ακουστεί θα φέρει τον περίγελο.

Μια τρελή Αποκριά του 1975, στο πρώτο νηπιαγωγείο Πλωμαρίου. Με αγγίζει για πολλούς λόγους αυτή η τρυφερή φωτογραφία των παιδικών μου χρόνων και κυρίως γιατί είχα την τύχη να βρεθώ, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, μέσα σε αυτή την αίθουσα και ως δασκάλα.

Είμαστε πια στις μέρες της Αποκριάς , του Καρναβαλιού με το γλέντι και τα ξεφαντώματα να κυριαρχούν σε πολλές πόλεις και χωριά. Οι παραδόσεις πάμπολλες, ποικίλες και πιπεράτες στον τόπο μας με τ΄ανάλογα δρώμενα, φαγητά και γλυκά. Μεταμφιέσεις, μασκαρέματα, ζωηρά πειράγματα, κάθε είδους ξέφρενες εκδηλώσεις επιτρέπονται αλλά και επιβάλλονται τούτη την περίοδο προκειμένου ο άνθρωπος να αποφορτιστεί, να εξωτερικεύσεις "τα μέσα του", κάθε σκέψη και πράξη, που τον υπόλοιπο χρόνο μπορεί να θεωρηθεί ανεπίτρεπτη. 

Κάθε τόπος με τις παραδόσεις του.Το χρώμα της ξέφρενης γιορτής μπορεί ναναι διαφορετικό από τόπο σε τόπο, ο σκοπός όμως είναι κοινός. Να διασκεδάσει ο κόσμος, να ξεχάσει έστω και για λίγο  τον νταλκά του, τα προβλήματά του, να ξεδώσει.Σίγουρα πολλοί από μας έχουμε ζήσει και ζούμε το καρναβάλι στις διάφορες εκφράσεις του και με διαφορετικές εκδηλώσεις, ήθη, έθιμα.Λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Γιαυτό και διαλέγω να μην αναφερθώ αναλυτικά σε αυτά παρά να δώσω το ρυθμό της Αποκριάς και του Καρναβαλιού στον ιστοχώρο μου με την αναφορά στο "Έρυ πάλε", το παραδοσιακό αποκριάτικο τραγούδι που είναι συνώνυμο του Πλωμαριού.

Καλή Αποκριά!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Υπάρχουν φορές που φέρνω στο νου μου τη δραχμή. Το ελληνικό νόμισμα της τσέπης μας βέβαια αλλά και της καρδιάς μας. Ειδικά τούτο τον καιρό που μας πνίγει το ευρώ και οι εμπνευστές του.Ίσως να μην είμαι η μόνη...

Δραχμή, δραχμούλα λοιπόν εκ του δράττω, -κατά τις εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες της wikipedia-που σημαίνει αρπάζω (> δράττομαι = πιάνω σφικτά) μέσα στην παλάμη μου.Η δραχμή  υπήρξε νομισματική μονάδα η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο αλλά και από το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Πέρα από αυτό όμως, αρχικά αποτέλεσε μονάδα μέτρησης βάρους. Ένα αργυρό τετράδραχμο για παράδειγμα ήταν νόμισμα αργυρό με βάρος τεσσάρων δραχμών.

Το πρώτο κέρμα της δραχμής, κόπηκε στο Μόναχο το 1833, αν και αναγράφεται ως έτος το 1832. Ήταν αργυρή και έφερε στη μία όψη τη μορφή του Όθωνα και από την άλλη τον Βασιλικό θυρεό.

Τα πρώτα χαρτονομίσματα ,κόπηκαν το 1841 από τη νεοσύστατη Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και ήταν αξίας 25, 50, 100 και 500 δραχμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ανέγραφαν στη μία όψη τους ότι "Η παραποίησις τιμωρείται με δεσμά δια βίου". Το πεντακοσάρικο που τότε διέθετε τεράστια αγοραστική δύναμη εκτυπώθηκε στο Παρίσι σε μόλις 600 τεμάχια κι από αυτά τέθηκαν σε κυκλοφορία μόλις τα 276. Η σημερινή συλλεκτική του αξία θεωρείται ανυπολόγιστη.

Κυρίαρχος ο ρόλος της δραχμής στη ζωή του Έλληνα μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 2002 που  αντικαταστάθηκε από το Ευρώ, την κοινή νομισματική μονάδα των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το φερέλπιδο Ευρώ...Τώρα κατά πόσον ανταποκρίθηκε και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας είναι άλλο θέμα και δε θα το σχολιάσω από τούτες τις γραμμές. Ξέρω πως ο καθένας κάνει τις σκέψεις του.

Ίσως και να μην έκανα τούτη την αναφορά και λόγο  τις σκέψεις μου, αν δεν έπεφτε στα χέρια μου ένα απομεινάρι που βρήκα μέσα σε οβάλ ξύλινο ζωγραφισμένο στο χέρι κουτί,στα  ανασκαλέματα του καλοκαιριού.

Ο λόγος , για ένα τραπεζικό βιβλιάριο  μισό αιώνα πίσω. Το κράτησα με προσοχή στα χέρια μου και το περιεργάστηκα με μεγάλη  περιέργεια. Ήθελα να δω τι πληροφορίες έδινε στον κάτοχό του, πώς ήταν οι σελίδες του ακόμα και την ποιότητα του χαρτιού.

Στο φυλλομέτρημα φάνηκε ο τόπος και η ημερομηνία έκδοσης.                                                            Υποκατάστημα Πλωμαρίου, 23 Ιουνίου 1959.

Και στη συνέχεια σελίδες με την κίνηση. "Απεδόθησαν... Κατετέθησαν...Υπόλοιπο..."  Όλα χειρόγραφα. Με το νεύρο, την αύρα της γραφής του ταμία και του λογιστή. 

Στο τέλος και οι πληροφορίες για τα καταστήματα και υποκαταστήματα εσωτερικού.

Κάπως περίεργα αισθάνθηκα από αυτό το φυλλομέτρημα. Πέρασαν από το νου μου η αξία αλλά και η τιμή της δραχμής για τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούσαν κείνα τα χρόνια, η χαρά της αποταμίευσης αν θέλετε αλλά και ο τρόπος που το κάθε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα προσέγγιζε τον πελάτη.Ψιλάφισα, φυλλομέτρησα, έσφιξα στην παλάμη μου κιτρινισμένα φύλλα, κάποιες φορές και τσαλακωμένα, με διάφορες στάμπες να φανερώνουν μια εποχή περασμένη χωρίς να ξέρω όμως αν και κατά πόσο ξεπερασμένη...

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

                                                                         Πλωμάρι,  13-1-1968                                                                                                 Η κεντρική πλατεία στα λευκά 

Του καιρού τα πασπαλίσματα λευκά! Ακούμε ή βλέπουμε πως πέφτουν οι χιονονιφάδες μήνα Γενάρη σε τόπους πολλούς στη χώρα μας. Έτσι σαν πούπουλο, σα χάδι τρυφερό του ουρανού στη γη. Πότε τα ασπρίζουν όλα και πότε λιώνουν, γίνονται σταλαγματιές νερού. 

Τμήμα της  αγοράς. Το χιόνι έπαψε να πέφτει, η ομπρέλα έκλεισε...                                                                                                            13-1-1968

Μας κερδίζει. Καταφέρνει να γίνεται λόγος μας το χιόνι το αφράτο, το λευκό κι αυτό γιατί δεν πολυέρχεται σ΄όλα τα μέρη. Χαρίζεται απλόχερα σε τόπους ορεινούς, ψηλά καμαρωμένους. Μα...όχι και στους θαλασσινούς. 

                                              Τα μανιάτικα. Ίδια εποχή

Να...σαν το Πλωμάρι δηλαδή, που αραιά και που χιονίζει. Εκεί είναι δυσεύρετο. Ακριβοθώρητο!

Μπορεί να ταιριάζει στα δέντρα και στα ψηλά βουνά το χιόνι, μα έχει ξεχωριστή γοητεία σαν πασπαλίσει, σαν πάει και καθίσει σε τόπους παράλιους. 

Δέκα χρόνια μετά...1978.

Αυτό με κάνει να μοιραστώ μαζί σας κάποιες φωτογραφίες από το οικογενειακό αρχείο με το Πλωμάρι λευκοντυμένο, που μας πάνε χρόνια πίσω.                                         Χιόνι!Λευκό σαν άχνη ζάχαρη, νιφάδα του χορού, καθάριο στόλισμα της φύσης.

Για άλλους μια καθημερινότητα, μια συνήθεια, μπορεί και μια ενόχληση.

Μα...για άλλους καλοδεχούμενο, ακριβοθώρητο, βλογημένο.

Αγνό, άσπρο, χιόνι... 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Η ανάρτηση τούτη ίσως διαφέρει εκλεκτοί μου φίλοι από το ύφος των μέχρι τώρα. Παίρνει τη θέση της όμως σα μια φωνή υπεράσπισης των δικαίων του Πλωμαρίου. Του τόπου που με γέννησε και με μεγάλωσε έστω κι αν τώρα με δέχεται μόνο ως επισκέπτρια. Εκεί είναι η ρίζα μου από κει η καταγωγή μου και τα ιερά μου.

Θα περιοριστώ στα παραπάνω και θα δημοσιεύσω το μήνυμα που κατ΄επανάληψη έχω δεχτεί τούτες τις μέρες στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο για να δώσω το στίγμα της υποστήριξης και αποδοχής.

Αφορά λοιπόν στον "Καλλικράτη". Στη νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης. Αφορά στις βλέψεις κάποιων να παραγκωνίσουν το Πλωμάρι-που υπάρχει ανέκαθεν ως ο δεύτερος Δήμος του νησιού- και να μεταφερθεί η έδρα του Δήμου σε άλλα χωριά που μέχρι πρότινως ήταν απλώς κοινότητες και δεν υπήρξαν ποτέ δήμοι ή κι αν έγιναν έγιναν πρόσφατα με τον "Καποδίστρια".

Το Πλωμάρι λοιπόν προτείνει:

Η συνένωση των νέων Δήμων να γίνει με βάση τις παλιές Επαρχίες με δυνατότητα διεύρυνσης με όμορους Δήμους ώστε να πληρούν τα κριτήρια χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση (επιχειρησιακά προγράμματα στις Κοινοτικές πρωτοβουλίες και Ταμείο Συνοχής) και να έχουν επιχειρησιακή ικανότητα (για τα προγράμματα ΕΣΠΑ).

Για το νησί της Λέσβου προτείνουμε τρεις νέους Δήμους ήτοι:

Μυτιλήνης , Μηθύμνης και Πλωμαρίου.

Όσον αφορά την έδρα του κάθε νεοσύστατου Δήμου θα πρέπει να είναι το πληθυσμιακά μεγαλύτερο Δ.Δ. του, που πληροί και τα υπόλοιπα κριτήρια του Ι.Τ.Α.

Ειδικότερα ο συνενούμενος Δήμος Πλωμαρίου στο Νότιο μέρος της Λέσβου να περιλαμβάνει τους υφιστάμενους Δήμους Πολυχνίτου , Αγιάσου , Πλωμαρίου Γέρας και Ευεργέτουλα και να έχει έδρα την πόλη του Πλωμαρίου , η οποία είναι το μεγαλύτερο σε πληθυσμό Δ.Δ. του νέου συνενούμενου Δήμου και συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις και τα κριτήρια του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα κριτήρια που υιοθέτησε η ΚΕΔΚΕ το 2007 στο συνέδριο της Κυλλήνης , αναφέρονται δε και αναλύονται λεπτομερώς στον συνημμένο από 4/1/2010 πίνακα υποδομών και υπηρεσιών της πόλεως Πλωμαρίου.

Προτείνει και στηρίζει την πρότασή του στον πίνακα υποδομών που διαθέτει:

Ιστορικά δεδομένα:

ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΩΜΑΡΙ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ

 Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ , ΔΑΣΚΑΛΟΣ , ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ  ΚΑΙ ΑΡΜΟΣΤΗΣ (ΥΠΟΥΡΓΟΣ) ΝΗΣΩΝ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΤΗΝ 1^η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ "ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ"

Ο ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΜΕΛΑΝΔΙΝΟΣ  ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΦΟΙΝΙΞ  ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ 1912

ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΗ ΑΠ ΟΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ  ΝΗΣΟΥ ΛΕΣΒΟΥ ΤΟ 1912

ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΗ ΟΠΟΥ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΤΟ 2^ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ) ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΟ 1857

ΤΟ ΠΛΩΜΑΡΙ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΩΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΙ ΕΝΤΕΥΘΕΝ

ΕΧΕΙ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΣΤΕΡΗ ΚΩΜΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ (ΚΑΤΟΙΚΟΙ 3652 ΑΠΟΓΡΑΦΗ: 2001

ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΟΥΖΟΥ

ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΝΔΕΙΞΗΣ Π.Γ.Ε.

Δημόσιες Υπηρεσίες και Παροχής υπηρεσιών:

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ (ΠΟΛΥΔΥΝΑΜΟ),ΑΓΡΟΝΟΜΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΙΟ,ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ,ΓΡΑΦΕΙΟ ΟΑΕΔ,ΓΡΑΦΕΙΑ ΟΓΑ (2),ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΛΓΑ,ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ (ΠΤΑΙΣΜΑΤΟΔΙΚΕΙΟ , ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ),ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ (ΔΟ.Υ)ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΔΕΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ (ΤΕΧΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ),ΕΛΤΑ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΔΗΜΟΥ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ(4 ΜΕΛΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ 7ΜΕΛΕΣ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΛΕΣΒΟΥ,ΙΚΑ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΚΕΠ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΛΙΜΕΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥΝΑΥΤΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΟΤΕ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΤΕΛΩΝΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΑ (ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ) ΔΗΜΟΥ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ-ΓΕΡΑΣ (6 ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ 10ΜΕΛΕΣ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΡΟΤΕΚΤΑ),ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ (Ο 1^ος ΙΔΡΥΘΕΙΣ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ),ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΙ  4,ΥΠΟΘΗΚΟΦΥΛΑΚΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΤΕΧΝΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ  5,ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ 4ΤΡΑΠΕΖΕΣ 4  ΕΘΝΙΚΗ , ΕΜΠΟΡΙΚΗ , ΑΓΡΟΤΙΚΗ , ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΕΣΒΟΥ-ΛΗΜΝΟΥ

Υποδομές Εκπαίδευσης:

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,1^Ο  ΝΗΠΙΑΓΩΓΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,2^ο  ΝΗΠΙΑΓΩΓΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,1^ο&2^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,3^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ (ΙΔΡΥΘΕΝ ΤΟ 1857),ΛΥΚΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΕΠΑΛ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ 2,ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ 

Το Πολυκέντρο Δήμου Πλωμαρίου «Bενιαμίν ο Λέσβιος», στεγάζεται στο παλαιό Σαπωνοποιείο Ιωάννη Πούλια.Μεταξύ άλλων διατηρεί έκθεση για το «Εμπορικό, βιομηχανικό και ναυτικό Πλωμάρι των αρχών του εικοστού αιώνα » και για την "παρασκευή σαπουνιού".

Υποδομές πολιτισμού:

ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΥΖΟΥ,ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΑΠΟΥΝΙΟΥ,ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ,ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ,ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΑΙΚΗΣ ΦΟΡΕΣΙΑΣ & ΚΕΝΤΗΜΑΤΩΝ (ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ),ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΣΠΙΤΙ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ

ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ   , ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ 4 , ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ                                                                                                                                                

Υποδομές Αθλητισμού:

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΜΕ ΓΗΠΕΔΟ ΧΛΟΟΤΑΠΗΤΑ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΚΑΛΥΨΗ ΑΓΩΝΩΝ ΜΕΧΡΙ Β΄. ΕΘΝΙΚΗΣΓΗΠΕΔΟ 5Χ5  ,ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ -ΣΧΟΛΗ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ , ΓΗΠΕΔΟ ΜΠΑΣΚΕΤ-ΒΟΛΕΥ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΤΙΣΜΟ

ΛΙΜΑΝΙ,   ΜΑΡΙΝΑ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ 68 ΘΕΣΕΩΝ, Συνεδριακοί Χώροι ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,   Πνευματικό Κέντρο Νεότητας,     Δανειστική Βιβλιοθήκη Δήμου Πλωμαρίου,   Δανειστική Βιβλιοθήκη Γυμνασίου Πλωμαριου, Βιβλιοθήκη Λυκείου Πλωμαρίου, Βιβλιοθήκη Λέσχης Πλωμαρίου"Βενιαμιν ο Λέσβιος"

Διαθέτει τους εξής Συλλόγους και Σωματεία

ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΛΙΕΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΛΙΕΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΑΛΚΑΙΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΛΕΣΧΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ «ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ»,ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΤΟ ΠΟΛΙΟΝ»,ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ & ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΑΙΓΕΥΣ» ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΒΕΝΙΑΜΙΝ»,ΣΥΣΤΗΜΑ( 6^Ο)  ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΠΡΟΤΕΚΤΑ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ,ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ,ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΜΠΛΩΜΑΡΙΤΙΚΟΣ,ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΥΡΟΦΟΡΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ

ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ,ΛΙΜΑΝΙ (ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΛΕΣΒΟΥ) ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ  ΤΗΣ ΕΥΡΕΙΑΣ ΕΝΔΟΧΩΡΑΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ. Ο ΔΗΜΟΣ ΛΑΥΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΘΕΙ

ΜΑΡΙΝΑ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ 68 ΘΕΣΕΩΝ,ΟΔΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΧΩΡΙΑ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ  ΠΟΛΥΧΝΙΤΟ-ΑΓΙΑΣΟ,ΟΔΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΓΕΡΑ- ΜΥΤΙΛΗΝΗ

ΣΤΟ ΠΛΩΜΑΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ :

14 ΞΕΝΟΔΟΧΙΑΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ  ΜΕ  486 ΔΩΜΑΤΙΑ ΚΑΙ 964 ΚΛΙΝΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΑ 836 ΚΛΙΝΩΝ

ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑΝ ΑΠΟ 2004 ΕΩΣ 2009 ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ

 "ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ" , υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ και του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ , ΕΛΛΑΔΑ,Διαγωνισμό του DER FEINSCHMECKER,,ΓΕΡΜΑΝΙΑ ,Διαγωνισμό DLG-PRASIDENT , ΓΕΡΜΑΝΙΑ,Ευρωπαϊκό Δίκτυο Περιφερειακής Ανάπτυξης στο 2ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ και ΕΛΙΑΣ Διαγωνισμό International Olive Oil Competition 2007 , ΕΛΛΑΔΑ,TASTY WORLD , ΕΛΒΕΤΙΑ,GREAT TASTE AWARD 2007,   Λονδίνο.,ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ, MARIO SOLINAS " ΙΣΠΑΝΙΑ,Premio Internazionale Biol 2008" ΙΤΑΛΙΑ,INTERNATIONAL PRIZE - CITY OF ANDRIA - THE BEST ORGANIC EXTRA VIRGIN OLIVE OILS FROM AROUND THE WORLD IN COMPETITION,  του Οργανισμού BIOL 2006. ΙΤΑΛΙΑ

Μέχρι και το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα τα 2/5 της παραγωγής του σαπουνιού στην Ελλάδα παραγόταν στο Πλωμάρι και από Πλωμαρίτες σαπωνοποιούς π.χ. ΠΑΠΟΥΤΣΑΝΗΣ , ΓΕΩΡΓΑΝΤΕΛΛΗΣ , ΜΕΤΑΞΑΣ , ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ , ΤΡΑΓΑΚΗΣ , ΞΥΠΤΕΡΑΣ κλπ.

Τα παραπάνω υπογράφουν:

ΠΛΩΜΑΡΙ  4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010

 ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ & ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ 

Με τον αέρα να φυσά και το κρύο να παγώνει το πρόσωπο, το αντίκρισμα του σαλεπιτζή στο δρόμο ή τις πλατείες είναι από μόνο του παρηγοριά.                                     Λαχταριστό και μυρωδάτο το μαλακτικό σαλέπι είναι μια καθημερινή μαρτυρία παράδοσης, μνήμης και νοσταλγίας. Στην αρχαιότητα πρώτος ο Θεόφραστος ασχολείται μαζί του και το ονομάζει. Απ΄τον Ασκληπιό και Ιπποκράτη είναι γνωστό ως βότανο μαλακτικό και θεραπευτικό-ρίζα ενός είδους ορχιδέας(Orchis mascula) που αποξηραίνεται και κονιορτοποιείται.    Το σαλεπάκι όπως και να΄χει είναι από τις πιο γλυκές και ζεστές συντροφιές του Χειμώνα με θαυμάσια οφέλη. Στο δρόμο ή στο σπίτι μας, όπου κι αν το γευτούμε "γλυκαίνει τα μέσα μας", ανακουφίζει το κρυωμένο στομάχι, διώχνει την κούραση της ημέρας, μας χαλαρώνει, αγγίζει τα σωθικά μας.  

 Προσωπικές θύμησες των παιδικών μου χρόνων το θέλουν σε μικρά, χοντρά γυάλινα ποτήρια παρέα με άλλα απολαυστικά χειμωνιάτικα ροφήματα σαν αυτό του "κακάο" και της "σουμάδας" πάνω στα μαρμάρινα τραπεζάκια σαν τύχαινε κάποιες φορές να κάνω τις γύρες  μου στα καφενεία στο Πλωμάρι πουλώντας λαχεία.                Άλλες πάλι το θυμάμαι να φτάνει σπίτι μας  σαν πεσκέσι, μαζεμένο απ΄τα ορεινά της επαρχίας μας σε μορφή βολβών περασμένων σε κλωστή που έπρεπε να αποξηραθούν και μετά να γίνουν σκόνη, στο μπρούτζινο γουδί, που θα μαλάκωνε το λαιμό και θα ημέρευε το βήχα. 

     "Σαλέπι , το ανατολίτικο", "Σαλέπι ζεστό", διαβάζω στα άσπρα τρίκυκλα καροτσάκια των σαλεπιτζήδων που διαλαλούν  την πραμάτεια τους μες στο κρύο του χειμώνα. "Σαλέπ!!! Σαλεπάκι ζεστό!!" ακούγεται κάθε λίγο η φωνή του σαλεπιτζή που βουτά την κουτάλα στο βαθύ μπακιρένιο δοχείο για να βγάλει το ζεστό και μυρωδάτο ρόφημα να το σερβίρει στο ποτήρι.                                                                               Τα αρώματα της κανέλας, του γαρύφαλλου και της πιπερόριζας, ανακατώνονται με το μαλακτικό σαλέπι σε ένα τονωτικό και απολαυστικό αφέψημα ως καλοδεχούμενη γλυκαντική συντροφιά στα χειμωνιάτικα σεργιάνια.                                                                 Στην υγειά μας λοιπόν μ΄ένα σαλεπάκι!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου                               

Με τον εορτασμό των Θεοφανίων κλείνει ο κύκλος του Δωδεκαημέρου. Φώτα, Επιφάνεια, γιορτή της Βάπτισης του Χριστού που συμβολίζει τον φωτισμό του ανανεωμένου χρόνου, την παλιγγενεσία του ανθρώπου. Το αγιασμένο νερό θα καθαρίσει και θα δημιουργήσει νέα ζωή.

"Σήμερα τα Φώτα κι οι φωτισμοί /και χαρές μεγάλες και αγιασμοί."

Το εθιμικό του εορτασμού είναι πλούσιο από την παραμονή με την καθαρή νηστεία. Ούτε λάδι δεν τρώνε οι χριστιανοί προκειμένου να προετοιμαστούν για το Μεγάλο Αγιασμό.

Ο Τίμιος Σταυρός με ξυλόγλυπτη παράσταση της Βαπτίσεως.

"Σήμερα είναι του Σταυρού/π΄αγιάζουν οι παπάδες/και που γυρίζουν στα στενά /και λεν τον Ιορδάνη. Στον Ιορδάνη ποταμό και στου Χριστού τον τάφο/εκεί δεντρί δεν ήτανε,δεντρί εφανερώθη. Κι απού χρον΄." λένε στα καλαντίσματά τους τα πολύ μικρά παιδιά.

Χρόνια και χρόνια τώρα το νερό του μεγάλου αγιασμού το πάνε οι πιστοί στο σπίτι για να ραντίσουν όλους τους χώρους του με ένα κλαδί βασιλικού, να πιουν εκείνοι, να ποτίσουν τα ζώα τους, να ραντίσουν τα χωράφια, τους κήπους για την ευλογημένη καρποφορία. Φυλάγουν λίγο και στο εικονοστάσι για τις δύσκολες στιγμές. Μα κι οι θαλασσινοί κατεβαίνουν στη θάλασσα με τα εικονίσματα του σπιτιού και της εκκλησιάς για να τα πλύνουν  στο φωτισμένο νερό, το ανανεωμένο. Αυτά κι άλλα πολλά θέλει η παράδοση για τη μεγάλη γιορτή των Φώτων απ΄άκρη σ΄άκρη στην Ελλάδα.

Ένα από τα πιο γνωστά στο πανελλήνιο έθιμο που διατηρείται αναλλοίωτο μέχρι σήμερα και κάνει την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού ξεχωριστή είναι το "Γιάλα-γιάλα". Το συναντάμε στην Ερμιόνη της Αργολίδας, στα νερά του Αργοσαρωνικού. Έθιμο το οποίο τηρούν οι κάτοικοι της περιοχής πιστά κάθε χρόνο, από κείνα τα χρόνια τα παλιά με τους θαλασσινούς, τους σπογγαλιείς, τους ναυτικούς και τους ψαράδες της περιοχής.

"Στη θάλασσα θα πέσω καλέ, βαθιά στα κύματα, να πιάσω την ποδιά σου με τα κεντήματα, γιάλα-γιάλα"                                                                                                                         "Αν είσαι κι αν δεν είσαι του Δήμαρχου τσουπί, εγώ θα σε φιλήσω κι ας πάω φυλακή" τραγουδούν από το βράδυ της παραμονής των Φώτων στα στενά σοκάκια και τους δρόμους της Ερμιόνης οι νέοι που πρόκειται να στρατευτούν. Τους ονομάζουν "τα παιδιά του Σταυρού"ντύνονται με ναυτική στολή και είναι καλοδεχούμενοι από πόρτα σε πόρτα όλο το βράδυ. Το ξημέρωμα των Φώτων τους βρίσκει στην εκκλησιά να παίρνουν την ευχή του ιερέα για να επιβιβαστούν στις στολισμένες βάρκες ώστε να΄ναι έτοιμοι βουτηχτάδες που θα ανασύρουν το Σταυρό.

Το έθιμο στην Ερμιόνη Αργολίδας.

Οι Ερμιονίτες καμαρώνουν για το έθιμο αυτό και κατακλύζουν το γραφικό βόρειο λιμάνι τους τα Θεοφάνια. Από τις διηγήσεις τους μαθαίνουμε ότι τα παλιά τα χρόνια έπεφταν στη θάλασσα όσοι δούλευαν στα εμπορικά πλοία, οι σφουγγαράδες και οι ψαράδες, οι άνθρωποι της θάλασσας και της αρμύρας.

"Ανάμεσα Τσιρίγο και Καβομαλλιά ο Άρης κινδυνεύει μες στα βαθιά νερά γιάλα-γιάλα. Βοήθα Παναγιά μου να τη γλιτώσουμε τα δώδεκα καντήλια να τ΄ασημώσουμε γιάλα-γιάλα" λένε ακόμη κάποιοι στίχοι του γνωστού τραγουδιού.

Φώτα, Ολόφωτα, Αγιασμός των Υδάτων!    

 Τήνος, 1902

Βρύσες, ποτάμια, λίμνες, δεξαμενές, θάλασσες κλειστές κι ανοιχτές ανανεώνονται με τη Θεία Χάρη και την Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού.                                                           Το Άγιον Πνεύμα σκορπά το Φωτισμό του "εν είδει περιστεράς"!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Το ποδαρικό παρουσιάζει μια γραφικότητα και έχει σημασία ξεχωριστή για την οικογένεια. Το πορτοκάλι, το ρόδι, ένα κλωνάρι ελιάς, αλλού μια μαλλιαρή πέτρα αλλά κι ένα κανάτι, είναι κάποια από τα βασικά σύνεργα του καλοπόδαρου που το αναγάγει σε ιεροτελεστία. 

"Την Πρωτοχρονιά πρωί-πρωί ένα μέλος της οικογένειας, πήγαινε στη βρύση άφηνε ένα φοινίκι και γέμιζε μια κανάτα νερό, που λεγόταν αμίλητο γιατί σε όλο αυτό το διάστημα δεν έπρεπε να μιλήσει σε κανέναν. Με αυτό το νερό γινόταν "του πουδαρκό" σε κάθε σπίτι συνήθως από τον πατέρα ή τη μητέρα. Κρατούσε την κανάτα με το αμίλητο νερό, ένα ρόδι, ένα σίδερο κι έλεγε:

Καλή μέρα τσι τ΄Αγιού Βασλιού

Γεια χαρά καλή καρδιά τσι καλή αρχιχρουνιά

Χτυπούσε το σίδερο κάτω και συνέχιζε..." 

Αυτά διαβάζω στο βιβλίο "Το Ακράσι Λέσβου" του καλού και σεβαστού φίλου Γιάννη Κοντέλλη καθώς αναφέρεται στα ήθη και έθιμα των ημερών στο Ακράσι για κείνα τα χρόνια τα παλιά .

Αλλά κι ο Γ. Μαυραγάνης στο βιβλίο του "Παλαιοχώρι Πλωμαρίου Λέσβου" γράφει:

"Το πρωί αχάραγα μισοσκότεινα ο τυχερός που βρήκε τον παρά ή ο νοικοκύρης ή ένας από τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας σηκώνεται και χωρίς να μιλήσει σε κανέναν παίρνει το κουμάρι, ένα φοινίκι κι ένα κομμάτι βασιλόπιτα, συνήθως το κομμάτι του Αγιού Βασλιού και πηγαίνει να πάρει από την κοντινή βρύση νερό. Εκεί αφήνει το κομμάτι της πίτας και το φοινίκι να το φάει ο Άγιος Βασίλης όταν θα περάσει."

Οι γιορτές όμως έχουν και τα τραγούδια. Τα Κάλαντα που ψάλλονται κυρίως από τα παιδιά πότε το βράδυ της Παραμονής και πότε ανήμερα το πρωί μετά την Εκκλησία. Οι στίχοι των καλάντων αλλού είναι ευχετικοί, και αλλού επαινετικοί.

Πέρδικες, βλαστάρια, καρυδένιες καρέκλες, καμαροφρύδες κυράδες, κάστανα, στάχυα, θάλασσες και καράβια, συνθέτουν στίχους παραμυθένιους.

"Σένα σου πρέπει αφέντη μου καρέκλα καρυδένια/για ν΄ακουμπά η μέση σου η μαργαριταρένια.

Κυρά ψηλή κυρά λιγνή κυρά καμαροφρύδα/όταν σειστείς και λυγιστείς και πας στην Εκκλησιά σου/ρόδα οι στράτες γεμίζουνε απ΄την περπατησιά σου.

Αν έχεις δούλα έμορφη βάλε να μας κεράσει, βγάλε καρύδια ,κάστανα /βγάλε και πορτοκάλια βγάλε και το γλυκό κρασί να πιουν τα παλικάρια" διαβάζουμε πάλι σε μερικούς από τους καλαντικούς στίχους στο βιβλίο του Μαυραγάνη.

Κι όλες αυτές οι ομορφιές που έβγαιναν από τα παιδικά χείλη των αλλοτινών χρόνων γλυκαίνονται από φοινίκια, καρύδια, σύκα, πορτοκάλια, που προσφέρουν οι νοικοκυρές.

Άμα παρασυρθώ από την πλούσια εθιμολογία των ημερών τούτο το σημείωμα δε θα΄χει τέλος. Προτού κλείσει όμως δε θα παραδώ τα Ναυτικά Κάλαντα από τα "'Απαντα Βλαχογιάννη, τόμος 24"με τα δικά τους μηνύματα και τη θαλασσινή φρεσκάδα.

"Αφέντη, αφεντάκι μου πέντε φορές αφέντη/εσένα πρέπει αφέντη μου φρεγάδα ν΄αρματώσεις  να΄χει την πρύμνη της ψηλή, την πλώρη σα λιοντάρι/να΄χει κατάρτια μπρούτζινα και ξάρτια συρματένια, και τα πανιά μεταξωτά κι αντένες ατζαλένιες       Στην πλώρη κάθεται ο Χριστός, στη μέση η Παναγία/και πίσω στο τιμόνι του κάθεται ο Αι-Νικόλας.

Καλή χρονιά φίλοι καλοί και αγαπημένοι με ένα φοινίκι και ένα κονιακάκι από βύσσινο!

(Φοινίκι λέμε στα μέρη μου το μελομακάρονο

Το Ακράσι και το Παλαιοχώρι είναι ορεινά χωριά της Επαρχίας Πλωμαρίου, ιδιατέρως γραφικά και με ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό και οξυδέρκεια που δημιουργούν.) 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Το αχνιστό κόκκινο κρασί που στραφτάλιζε στο κρυστάλλινο ποτήρι δεν ήταν αρκετό για να διώξει την ψύχρα που΄νιωθε να διαπερνά το κορμί του. Λίγη ώρα πριν το΄χε ετοιμάσει με ιδιαίτερη φροντίδα, ρίχνοντας μέσα όλα τα μυρωδικά με τα βαθιά αρώματα. Ζεστή γεύση από γλυκό κόκκινο και μηλίτη οίνο ανακατεμένα με μοσχοκάρυδο, κανέλα και γαρίφαλο, πιστή συντροφιά στην αποψινή νύχτα.

Το βλέμμα του, σταγόνες βροχής που πέφτουν την ώρα που αντανακλά η θάλασσα το γκριζολευκό τ΄ουρανού, στράφηκε στους δείκτες του ρολογιού. Του φάνηκε πως έκαναν τον κύκλο τους αργά, βασανιστικά. Λίγο πιο πέρα η φλόγα λαμπύριζε στο τζάκι σα ψιλόλιγνη φιγούρα γυναίκας σε ρυθμούς φλαμέγκο.

Σαν τότε που σφιχταγκαλιασμένοι στροβιλίζονταν σε ήχους παθιασμένου αργεντίνικου τάγκο.

Ταξίδεψε ο νους του στα βαθιά περάσματα της θύμησής του κι η ματιά του καθηλώθηκε στο χορό της φωτιάς. Καθώς έφερνε το κρασί στα χείλη του ξανάνιωσε τη γλύκα των φιλιών, τη ζεστασιά απ΄το χάδι της κείνη τη μακρινή παραμονή Πρωτοχρονιάς των νεανικών του χρόνων. Κούνησε το κεφάλι του σα να μονολογούσε.

"Ποιος το περίμενε!"

Σα να΄κουσε το γέλιο της που΄βγαινε γάργαρο απ΄την ψυχή της καθώς τον κοίταζε στα μάτια σαν της μιλούσε.

Χειμώνας, σαν κείνο το βράδυ που έδινε υπόσχεση πως θα μπάρκαρε για μόνο δυο χρόνια στις μεγάλες θάλασσες. Το΄λεγε και το πίστευε. Δεν του περνούσε απ΄το μυαλό πως μπορεί να τον κρατήσει στην αγκαλιά της η μεγάλη πλανεύτρα.

Πόσες Πρωτοχρονιές από τότε τον βρήκαν να θαλασσοδέρνεται, αντάμα μ΄άλλους ναυτικούς να του τρυπά η αρμύρα τα κόκαλα. Από τη μια φωτισμένα λιμάνια κι από την άλλη βαριά βήματα σε σκοτεινά σοκάκια κι ύστερα πάλι μοναξιά. Ουρανός και θάλασσα ήταν οι συνοδοιπόροι του, η οικογένειά του για χρόνια πολλά.

Ώσπου...ο Χειμώνας ήρθε. Ο Χειμώνας του καιρού συνταιριασμένος μ΄αυτόν της ζωής του.

Το λυκαυγές του νέου χρόνου τον έβρισκε στο λυκόφως της ζωής του να ξεφυλλίζει το βιβλίο των αναμνήσεων με σταθερή παρέα τη μοναξιά παραμονή Πρωτοχρονιάς και να βουρκώνει για όσα δεν έζησε, λίγο προτού το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Με την σκέψη και την αγάπη μου προς όλους τους φίλους και επισκέπτες αυτού του ιστοχώρου.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Πλούσιο το εθιμικό σε όλα τα μέρη απ΄άκρη σ΄άκρη, σε κάθε τόπο, για Εκείνον που με τη γέννησή του αλλάζει την ιστορία της ανθρωπότητας, φωτίζει τις καρδιές των ανθρώπων με το φως της αλήθειας και τις γλυκαίνει με το μέλι της αγάπης.

"Χριστός γεννιέται χαρά στον κόσμο.." ψάλλουν οι καλαντιστές από το βράδυ της παραμονής και φέρνουν το μήνυμα της μεγάλης γιορτής στους δρόμους, στο χτύπημα της κάθε πόρτας, με το στολισμένο καραβάκι στα χέρια και ένα φαναράκι που φωτίζει σα ναναι το αστέρι της Βηθλεέμ.

Οι εικόνες της παράδοσης θέλουν καλωσόρισμα και τρατάρισμα με μελομακάρονα, δίπλες, καρπούς όπως κάστανα, φουντούκια, καρύδια.

Όλη η κτίση δοξολογεί το μόνο "καινόν υπό τον ήλιον". Αυτόν που τόσο ταπεινά διάλεξε να έρθει στη γη, να ζεσταθεί από τα χνώτα άκακων ζώων και να πλαγιάσει σε αχυρένια κούνια. Μεγάλα τα νοήματα και οι συμβολισμοί. Οι υμνωδοί δοξολογούν, οι ζωγράφοι χρωματίζουν, οι παραμυθάδες κι οι ποιητές μιλούν για το θείο βρέφος το "εσπαργανωμένον κείμενον εν φάτνη"

"Νάμουν του στάβλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.
Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι
κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.
Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.
Νάμουν του στάβλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
Την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι."

ποθεί ο Κωστής Παλαμάς και ορίζει το μέγα γεγονός.
 

Όπως και να΄χει οι μέρες έχουν τη γλύκα του μελιού, το άρωμα της κανέλας και του πορτοκαλιού, τη μελωδία των ύμνων, το όνειρο του παραμυθιού!

Ας κυλήσουν ευλογημένα, χαρμόσυνα, πασπαλισμένες με την αστερόσκονη της αγάπης, φωτισμένες από τη λάμψη του αστεριού! 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

              "Άφετε τα παιδία έλθουν προς με"

Η αγάπη του Θεού Δημιουργού ενσαρκώνεται και γεννιέται ταπεινά στη φάτνη της Βηθλεέμ, ως Θείο βρέφος που στρέφει το ενδιαφέρον του σ΄όλου του κόσμου τα παιδιά. Μαυράκια, ασπράκια, κιτρινάκια. 

Παιδιά που απολαμβάνουν τη ζεστή αγκαλιά των γονιών τους, με τη χαρά των παιχνιδιών , τη λαχταριστή γεύση των γλυκών, τη θαλπωρή του σπιτιού με τα στολίδια του χριστουγεννιάτικου διάκοσμου. 

Ένα ξύλινο αλογάκι αρκεί για να φέρει το χαμόγελο της παιδικής ευτυχίας στο αγοράκι μιας άλλης εποχής, που φαίνεται να απολαμβάνει το παιχνίδι με αποτυπωμένη την πληρότητα στην έκφρασή του.

Αλλά και τ΄άλλα τ΄άστεγα, θύματα του θυμού της φύσης, που τα ξεσπίτωσε και τα πέταξε στο δρόμο ανελέητα. Τα παιδιά των φαναριών, που κυκλοφορούν ξυπόλητα στους δρόμους μες στη γύμνια, απλώνοντας το χέρι στους  περαστικούς, ελπίζοντας σε ένα φιλοδώρημα με λίγο οίκτο ή και περιφρόνηση ακόμα.

Οδηγώντας στους δρόμους της πόλης μεσ΄απ΄τη λάμψη των φώτων, των στολισμένων δέντρων, της χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας, που σου ζεσταίνει την καρδιά, σε κάθε γωνιά του δρόμου, σε κάθε φανάρι, το αντίκρισμα των παιδιών που περιφέρονται ανάμεσα στις ρόδες των αυτοκινήτων χτυπώντας το τζάμι για ένα φιλοδώρημα γίνεται ντροπή που σου παγώνει την καρδιά. 

Την εποχή της προόδου, των εξοπλισμών, με τα χιλιάδες αθώα θύματα των πυραύλων στο όνομα της παρανοϊκής ηθικολογίας που κατασπαράζει το ήθος, της νέας τάξης πραγμάτων, η ντροπή συνεχίζει. Όπως τότε, τον 19ο αιώνα με τους "μάγκες του ρολογιού", τα γνωστά "αλάνια" παιδιά θύματα της ανελέητης εκμετάλλευσης του κάθε "μάστορη"που τα΄ριχνε στο δρόμο και τα βασάνιζε αν δεν απέδιδαν το απαιτούμενο κέρδος. 

Και η "μαρίδα του δρόμου" συνεχίζει να απλώνει το χέρι της για λίγο οίκτο. Το παιδί του δρόμου έχει κι αυτό δικαίωμα στη χαρά της γέννησης του Θείου βρέφους. Το νιώθει πολλές φορές και το ψιλοτραγουδά καθισμένο στην άκρη μιας χριστουγεννιάτικης βιτρίνας, πατώντας τα πλήκτρα του ακορντεόν που βγάζουν μαγικούς ήχους ή περιδιαβαίνοντας στις πλατείες και στα σοκάκια με το βλέμμα στα στολισμένα μπαλκόνια μήπως και λάβει δείγμα της αγάπης των ανθρώπων που έχουν την τύχη να μην είναι στη δική του θέση.

Τούτες τις μέρες το παιδί γιορτάζει. Η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας των ενηλίκων στις σκληρές συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων παιδιών σε όλον τον κόσμο, απαιτεί συγκροτημένο σχέδιο δράσης, προκειμένου να φέρει αποτέλεσμα. Ο υποσιτισμός, η καταναγκαστική εργασία, η σεξουαλική εκμετάλλευση, η κακοποίηση, ο "βομβαρδισμός" με διαφημιστικά μηνύματα, το μη ασφαλές παιδικό παιχνίδι, είναι μέρος της μάστιγας που συνθλίβει καθημερινά κάθε έννοια παιδικότητας.

Πρωτίστως αλλά και τουλάχιστον σε αυτά έχει χρέος κάθε πολιτισμένη κοινωνία να ορθώσει το ανάστημά της ώστε τα παιδιά όλου του κόσμου να απολαύσουν τον δίκαιο κόσμο που δικαιούνται.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου. 

Το εξωτερικό του Αγ. Νικολάου Πλωμαρίου, άποψη κεντρικής εισόδου και περίβολου του ναού.

Στο Πλωμάρι "Τω 1847, Μαϊου 6" μπαίνει ο θεμέλιος λίθος του ναού προς τιμήν του Αγίου Νικολάου και παραμένει μέχρι σήμερα χαραγμένο στην επιγραφή που φαίνεται από τα δυτικά  στον περίβολο του ναού. "Τον του Αγ. Νικολάου αρχαιότερον μητροπολιτικόν εν μέσω της πόλεως τω 1847 οικοδομηθέντα..." σημειώνει ο Οικ. Τάξης. Είναι τότε που οι Πλωμαρίτες στο κέντρο της ναυτικής κωμόπολης στυλώνουν ναό και ορίζουν τον Άγιο προστάτη και πολιούχο τους. Οικοδομούν σε ρυθμό βασιλικό τρίκλιτο λεσβιακού τύπου και σε κάθε γωνιά βάζουν τη σφραγίδα της πίστης τους.

Στο εσωτερικό του ναού, το λιτό ξύλινο τέμπλο με αγιογραφίες από την "Αδελφότητα των Ζωασαφαίων του Αγίου Όρους" 

Εικόνες βυζαντινής αλλά και ρωσικής τεχνοτροπίας, αφιερώματα συντεχνιών, ιερά κειμήλια, ο χρυσοκέντητος επιτάφιος στο κεντρικό κλίτος από την Οδησσό, ιερά λείψανα, αλλά και καλλιμάρμαρο μνημείο του εκ Πλωμαρίου καταγόμενου Μητροπολίτη Λαρίσης Α. Κουντουρή στον περίβολο του ναού, μαρτυρούν την ιστορία του.

Λεπτομέρεια από την οροφή του Ιερού Βήματος. Ροζέτα με ανάγλυφο περιστέρι σύμβολο του Αγίου Πνεύματος.

Η εικόνα του Αγίου Νικολάου, επαργυρωμένη με εξαιρετικής τέχνης κάλυμμα δεσπόζει στο ναό στολισμένη. Στο κάτω μέρος διαβάζουμε: "Διά χειρός Αποστόλου Γ. Χρυσοχόου. Ποταμός, των συνδρομητών 1890, 15 Ιουνίου".

6 Δεκεμβρίου 1988

Τα χρόνια στο διάβα τους μαρτυρούν πως το Πλωμάρι σαν τόπος θαλασσινός ταυτίζει τη ζήση του με την Ευλογία του Αγίου και τον τιμά με λαμπρή περιφορά.

6 Δεκεμβρίου 1971

Ο Άγιος των θαλασσών γιορτάζει! Το Πλωμάρι τόπος θαλασσινός και πελαγίσιος, γιορτάζει λαμπρά και  τιμά τον πολιούχο Άγιό του, κάθε χρόνο. Ο ναός, κοσμεί το κέντρο  του Πλωμαρίου. Η μνήμη του Αγίου Νικολάου διατηρείται στο πέρασμα του χρόνου μέσα στις συνειδήσεις του λαού με πολλά εγκώμια για τον πολιούχο του κατά το "Μνήμη δικαίου μετ΄εγκωμίων" της Αγίας Γραφής. 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Ο μήνας των γιορτών Δεκέμβρης, μας χτυπά πια την πόρτα! Το παραμύθι της χριστουγεννιάτικης μαγείας αρχίζει να ξετυλίγεται. Πότε έχει τη μυρωδιά της κανέλας, του μοσχοκάρυδου, του μελιού που ρέει στα γλυκίσματα των ημερών και πότε του πορτοκαλιού, του κάστανου, της ρευστής σοκολάτας αλλά και της γεμάτης γεύσης του φρέσκου βούτυρου. 

"Κανέλα και γαρύφαλλο, βανίλια και μαχλέπι, όλου του κόσμου τα γλυκά το σπίτι σας να έχει" Είναι η μαγεία της αγάπης που σαν χρυσόσκονη πασπαλίζει με ζεστασιά καρδιές αγαπημένων στο αντάμωμά τους. Κι άλλη φορά είναι η μαγεία απ΄το σπινθήρισμα της φλόγας στο τζάκι που καίει να δώσει θαλπωρή στο γιορτινό τραπέζι της οικογένειας.

Το παραμύθι ξετυλίγεται με τα λαμπιόνια να φωτίζουν παιχνιδιάρικα, τα όνειρα του μικρού παιδιού που στέκει μπροστά στο στολισμένο  χριστουγεννιάτικο δέντρο αχόρταγα. Ξετιλύγεται ακόμα στο άκουσμα της μελωδίας των καλάντων μα και στους ήχους της jazz μουσικής που συνεπαίρνει τη στιγμή.

Οι μέρες περνούν...Οδεύουν προς τα Χριστούγεννα, τα γιορτινά, τα μελωδικά, των αγγέλων, των βοσκών, των μάγων, της ταπεινής φάτνης με τις ιερές φιγούρες της Παναγίας, του Ιωσήφ, μα πάνω απ΄όλα του Θείου Βρέφους που το ζεσταίνουν τα χνώτα των ζώων.

Χριστούγεννα των παιδιών παρέα με κόλλα, ψαλίδι και χαρτί για πολύχρωμες μπάλες, καμπανούλες, αστεράκια, μικρά αγιοβασιλάκια που θα στολίσουν το τζάμι στο δωμάτιο. Χριστόυγεννα των παιδιών που τα περιμένει μια ζεστή αγκαλιά, ένα αγαπησιάρικο φιλί, ένα φοινίκι μα και γιορτινά παραμυθάκια μαζί μ΄αγάπη πολλή, γλυκά,παραμυθοκουβέντες στην αγκαλιά της γιαγιάς, του παππού, κοντά στο τζάκι,είναι κομμάτι από τα υλικά που χρειάζονται για να "φουσκώσει" η χριστουγεννιάτικη μαγεία που θα αρωματίσει και θα χορτάσει την παιδική ψυχή σα γλύκισμα με άρωμα κανέλας και γαρύφαλλου.

Χριστούγεννα της άχνης ζάχαρης, του ζεστού πιάτου  με φαϊ στον άστεγο περιπλανώμενο.

Της μεγάλης συγνώμης.

Των Αχράντων Μυστηρίων.

Της Αγάπης.

Με αυτές τις σκέψεις, τις λίγες αράδες, θέλω να καλοδεχτούμε φίλοι μου αγαπημένοι στην πρώτη του μέρα το Δεκέμβρη. Το μήνα των γιορτών, των Χριστουγέννων. Ας κυλήσουν οι μέρες του πασπαλισμένες από αστερόσκονη αγάπης και θαλπωρής που θα κρατάει άσβεστη τη φλόγα της χαράς στην καρδιά μας και θα φωτίζει την ψυχή μας. Το παραμύθι ξεκινά....

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Το εξώφυλλο του λευκώματος

Ο Δήμος Πλωμαρίου μπορεί πια να περηφανεύεται την έκδοση ενός ιδιαίτερα επιμελημένου λευκώματος που καταγράφει φωτογραφικά τον τόπο με τα χωριά και τους ανθρώπους του.

"Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει υπάρξει μία συστηματική φωτογραφική καταγραφή των τοπίων και των οικισμών του Δήμου Πλωμαρίου, ένα κενό που έρχεται να καλύψει το λεύκωμα που κρατάται στα χέρια σας" σημειώνει στην κατάληξη του προλογίσματός του ο Δήμαρχος Πλωμαρίου Δημήτρης Βαρβαγιάννης επισημαίνοντας τη μεγάλη αλήθεια. Πρώτο επίσημο φωτογραφικό λεύκωμα λοιπόν για την περιοχή, που παρουσιάστηκε τον Αύγουστο στο Πολύκεντρο Πλωμαρίου. Μία από τις χαρές του καλοκαιριού.

Αυτή την εικόνα, αυτό το τοπίο αντικρίζει κανείς κατά την είσοδο στο Πλωμάρι και η ψυχή αναφωνεί...καθώς η ματιά θαυμάζει.

Από το πρώτο ψηλάφισμα και μόνο των σελίδων εισπράττει ο αναγνώστης τη γοητεία του τοπίου συνταιριασμένη με μαρτυρίες της κοινωνικής ζωής και δημιουργικότητας των ανθρώπων που είχαν το προνόμιο να πρωτοδούν τη θάλασσα να λαμπυρίζει το φως του ήλιου σ' αυτόν τον τόπο.

Η ιστορική αναδρομή, πληροφορίες για το "Σήμερα", η αναφορά στον παραγνωρισμένο τιτάνα του Εθνοφωτισμού ,Βενιαμίν το Λέσβιο, καθώς και η περιεκτική παρουσίαση των χωριών της Επαρχίας Πλωμαρίου μέσα από προσεγμένα κείμενα, γίνονται πρόδρομοι των φωτογραφικών διαδρομών που ακολουθούν την εξέλιξη του λευκώματος.

 Τα βουρκώματα του ουρανού, το διάφανο της θάλασσας, το πλούσιο πράσινο που σκορπά τη δροσιά σαν πλατανόφυλλο και την ευλογία του σα δέντρο της ελιάς, μορφές των ανθρώπων, ενασχολήσεις, στιγμές ζωής της καθημερινότητας, φωτογραφίζονται στο στιγμιαίο και αποδίδουν το παντοτινό.

Καραβομαραγκοί και ταρσανάδες...

μάρτυρες της ναυτοσύνης του τόπου. Ξακουστοί στο Αιγαίο οι Πλωμαρίτες τεχνίτες αλλά και σε όλη την Ελλάδα αφού από τα τέλη του 19ου αιώνα κατασκευάζονται πλοία στους δύο ταρσανάδες που παραγγέλνονται από όλη την Ελλάδα ακόμα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ τα ιδιόκτητα πλοία του Πλωμαρίου φτάνουν τα εβδομήντα, όπως διαβάζουμε και στο βιβλίο.

Βάρκα στο γιαλό..

"Πλωμάρι" ένα φωτογραφικό οδοιπορικό που κλείνει στις σελίδες του εικόνες, χρώματα, γεύσεις, μυρωδιές, για να ακολουθούν τον αναγνώστη και να συγκινούν κάθε του αίσθηση.

Έτσι όπως ακολουθά και μένα τούτο το Λεύκωμα ως χειρονομία πολύτιμης προσφοράς από τον παιδικό μου φίλο και νυν Δήμαρχο, Δημήτρη Βαρβαγιάννη. Με καλεί και μου το δωρίζει το καλοκαίρι στο Πλωμάρι, δίνοντάς μου μεγάλη χαρά και κάνοντάς το να αποκτά μεγάλη για μένα αξία αφού το υπογράφει ως φίλος και όχι ως Δήμαρχος. Το΄χω και το φυλλομετρώ, το ψηλαφώ και ζωντανεύει ο κόσμος των παιδικών μου χρόνων, ο κόσμος της εφηβείας αλλά και του σήμερα με άρωμα Πλωμαρίου. Αίσθημα που κατά τη γνώμη μου νιώθει τουλάχιστον κάθε Πλωμαρίτης που δεν έχει την ευκαιρία να απολαμβάνει τη ζωή στη γενέτειρά του όλο το χρόνο.

Διαλέγω για το τέλος τη φωτογραφική άποψη του τοπίου που μέχρι σήμερα με μαγνητίζει και μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου κάθε που βρίσκομαι στο Πλωμάρι.

Αγναντεύοντας  από το Βιγλάρι...Από το  πεζούλι του ξωκλησιού Ζωοδόχος Πηγή μπορεί να πλανάται η ματιά με τις ώρες στην απεραντοσύνη του Αιγαίου. Εκεί, ο χρόνος σταματά, αποφορτίζεται απ' τις σκοτούρες ο άνθρωπος και προσεγγίζει η ψυχή του το Θεό! 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Ημερομηνία με σελίδες λαμπρές και ένδοξες για την ιστορία του τόπου.

Σελίδες γεμάτες λεβεντιά και ηρωισμό ανθρώπων του πελάγους. 

1912...Οι Λέσβιοι αρχίζουν να ξεσηκώνονται και να ζητούν την όσο το δυνατόν ταχύτερη απελευθέρωση του νησιού από τον τουρκικό ζυγό. Στην Αθήνα οι Λέσβιοι ξεκινούν τον Αγώνα.Μετά από συνέλευση καταρτίζουν αντάρτικο σώμα που αρμενίζοντας  στο Αιγαίο με ιστιοφόρο φθάνει στη Μελίντα.Εκεί ο επικεφαλής του σώματος έρχεται σε επαφή με τους προύχοντες του Πλωμαρίου ζητώντας τους να ξεκινήσουν  τον πόλεμο ενάντια στους Τούρκους.Εκείνοι, έχοντας απόλυτη συναίσθηση της σοβαρότητας αλλά και επικινδυνότητας της κατάστασης κάνουν λόγο και ζητούν την υποστήριξη του Αγώνα επίσημα από το Πολεμικό Ναυτικό. Ταυτόχρονα στη Μυτιλήνη γίνονταν διαπραγματεύσεις μεταξύ του Πρωτοσύγκελου Βασιλείου και των Μεταξά, Πετρέλλη, Βουλαλά και Μαλιάκα για σύνταξη και αποστολή εγγράφου προς το Ναύαρχο Κουντουριώτη, που βρισκόταν στο Μούδρο της Λήμνου.

            Ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης και η στολή του.

Τίποτα πια δεν μπορούσε να στερήσει από τους Λέσβιους την ευκαιρία για απελευθέρωση. Η διαδοχή των γεγονόταν ήταν ραγδαία.Και πάλι οι Πλωμαρίτες πρωτοστατούν. Μια ομάδα με τους Δ. Λαγουμίδη, Α. Ξυπτερά, Εμ. Χατζηβασιλείου, και Γ. Βότσαλο σχηματίζουν κομιτάτο με άμεσο στόχο  την επίσπευση της απελευθέρωσης του νησιού με τη βοήθεια του ελληνικού στόλου.Συντάσσουν μια θερμή αναφορά προς το Ναύαρχο Κουντουριώτη πλαστογραφώντας τις υπογραφές των δημογερόντων  και κάνοντας διάρρηξη στο γραφείο της δημογεροντίας παίρνουν την τετραμερή σφραγίδα για να σφραγίσουν την αναφορά.Αμέσως ξεκινούν για το Μούδρο της Λήμνου προκειμένου να παραδώσουν το έγγραφο. Ο Κουντουριώτης όμως βρισκόταν στην Τένεδο. Φθάνουν μέχρι εκεί και παρουσιάζονται στο ναύαρχο.Τον ενημερώνουν και παραδίδουν την αναφορά.Αμέσως ενημερώνεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος και δίνει τη συγκατάθεσή του στον Κουντουριώτη.

Ο Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος

Ο δρόμος για τη λευτεριά είναι πια στρωμένος με δάφνες.

Το θρυλικό Θωρηκτό Αβέρωφ και μέρος κάτοψης του πλοίου.

Την 8η Νοεμβρίου ο ελληνικός στόλος βρίσκεται στο  λιμάνι της Μυτιλήνης. Το ελληνικό Θωρηκτό "Αβέρωφ" αγκυροβολεί στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Στιγμές ευφορίας, ενθουσιασμού, συγκίνησης.Οι δρόμοι της Μυτιλήνης έχουν στρωθεί με δάφνες και οι κάτοικοι ζουν σε παραλήρημα. Κανένας δεν μπορεί να τους συγκρατήσει.Η ελληνική σημαία απ΄άκρη σ΄άκρη στολίζει τη Μυτιλήνη.Η πόλη είναι επιτέλους ελληνική. Τραγούδια και πανηγυρισμοί της πρέπουν.

Την 8η Νοεμβρίου 

ήτοι πέμπτη το πρωί

έφθασε στη Μυτιλήνη 

του Αβέρωφ η στολή

Θόρυβος στη Μυτιλήνη

και ζητωκραυγές χαράς

η ελληνική σημαία

που υψώθη υψηλά.

έτσι αρχίζει το στιχούργημά της για να "τραγουδήσει" την "Ελευθέρα Μυτιλήνη" η "εκ Πλωμαρίου αγράμματος ποιήτρια " όπως υπογράφει, Ειρήνη Α. Τυροπώλη.

Δυο μέρες μετά, την 10η Νοεμβρίου 1912, φθάνει στο Πλωμάρι το εύδρομο "Μακεδονία" με κυβερνήτη τον Τσουκαλά. Οι Πλωμαρίτες είναι ασυγκράτητοι. Το Πλωμάρι είναι πλέον ελεύθερο.

Ζήτω η Ελευθέρα Μυτιλήνη!

Ζήτω η 8η Νοεμβρίου 1912!

Ο Ταξιάρχης στο εσωτερικό του ναού έτσι όπως εικονίζεται στον Μανταμάδο.

Μαύρος, φτιαγμένος από το αίμα των καλόγερων που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους και χώμα.

Το νησί μας γιορτάζει διπλά. Γιορτάζει την απελευθέρωσή του , γιορτάζει και τη χάρη του Ταξιάρχη στον Μανταμάδο,που τον βλέπει να ευλογεί και με τη χάρη του να απελευθερώνεται.Σύμφωνα με αρκετές μαρτυρίες πολλών κατοίκων για  τακτικές εμφανίσεις του Ταξιάρχη,  είναι και το όραμα που είδαν πολλοί κάτοικοι του νησιού κατά την 8η Νοεμβρίου 1912,  όπου καβαλάρης πάνω στ’ άλογο οδηγούσε τις τάξεις του Eλληνικού Στρατού ενάντια του τουρκικού, καθώς και της μοναδικής μέχρι σήμερα καλόγριας του προσκυνήματος, που άκουγε τακτικά βαριά βήματα απ’ τα σιδερένια παπούτσια του Αγίου που πηγαινοερχόταν ανήσυχος στο πρόκλιτο του ιερού ναού, κατά τις μαύρες νύχτες της τουρκοκρατίας.

Η σύναξις των Αρχαγγέλων!

Ο Αρχάγγελος στην είσοδο μπαίνοντας από δεξιά στο εξωτερικό του ναού.

Μέρα τρανή, μέρα μνήμης και λευτεριάς! 8η Νοεμβρίου 1912

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Στο βάθος, έξω απ΄το νοτισμένο τζάμι, μοτίβα καϊκιών αρμενίζουν μες στο ομιχλώδες τοπίο. Δυο στάλες βροχής κυλούν κι αυλακώνουν το πρόσωπο των εραστών  που σεργιανίζουν στον παραλιακό. Τα βλέματα των περαστικών διασταυρώνονται πότε αφηρημένα, πότε αδιάφορα, συνήθως ακυβέρνητα, παραδομένα σε ταχείς βηματισμούς.

Στη γωνιά του δρόμου τους περιμένει το φρεσκοψημένο κουλούρι που δίνει το καθημερινό παρόν και γαργαλάει παιχνιδιάρικα τη μύτη. "Φρέσκο απογευματινόόό!!"φωνάζει ο κουλουράς χαζεύοντας το πιτσιρίκι που δεν μπορεί να αντισταθεί κι απλώνει το χέρι του στη λαμαρίνα. Λίγο πιο πέρα κι ο καστανάς με το σαλεπιτζή από νωρίς στο μεροκάματο. Το άρωμα από μαχλέπι που πλημμυρίζει την πλατεία σε καθηλώνει στη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου με το λαχταριστό τσουρέκι. 

Γεύσεις αληθινές από μήλο πασπαλισμένο με κανέλα, κονιάκ από βύσσινο και μια φλούδα πορτοκάλι ν΄αφήνει το άρωμά της στο χώρο καθώς ερωτοτροπεί με τ΄αναμμένο κούτσουρο στο τζάκι.

Αντάρα και βροχή! Το παγωμένο γκρι κυριαρχεί στο τοπίο σε μια λάμψη εκτυφλωτική μέχρι να σχίσει τον ορίζοντα μια παρέα από διαβατάρικα πουλιά.

Μέχρι ν΄αλλάξει η μέρα και να ροδίσει ο ήλιος το στερέωμα. Να σχίσει το κίτρινο της ώχρας τον ουρανό αντάμα με τα σύννεφα για να κάνει το βλέμμα να θέλει να ψάξει το θρόνο του Θεού πέρα απ΄αυτά, την ώρα του εσπερινού, τότε που ένα φυλλαράκι ξεκόβει απ΄το κλαδί για να ζωγραφίσει στο πέταγμά του στον ορίζοντα"Ο Κύριος εβασίλευσεν ευπρέπειαν ενεδύσατο..."

Καθώς αποχαιρετούμε τον Οκτώβρη και βηματίζουμε στην υποδοχή του Νοέμβρη, οι σκέψεις βρέχονται από τη ψιχάλα της βροχής , κυνηγημένες στη ψύχρα του φυσήματος του αγέρα, με τη ματιά στη θαλπωρή του κούτσουρου που καίει στο τζάκι.

Με αυτές τις σκέψεις ας είναι καλοδεχούμενος ο Νοέμβρης της βροχής και της σποράς.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Το ιερό σύμβολο.

Το σύμβολο του Έθνους.

28 η Οκτωβρίου 1940!

Η Ελλάδα, ο κάθε Έλληνας όπου κι αν βρίσκεται γιορτάζει το ηρωικό ΟΧΙ στο φασισμό.

Από τον τύπο της εποχής.

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940.

Πορεία προς το Μέτωπο.

Ο αγώνας ξεκινά.

Ο ελληνικός λαός με ομοψυχία δίνεται στη μάχη. Προασπίζει τα ιδανικά του, τα ιερά του, την πατρίδα του. Δίνει τη ζωή του στις βουνοκορφές, στη μάχη, βάφει με κόκκινο το λευκό του χιονιού των οροσειρών της Πίνδου, με νικηφόρα πορεία.

Ο Στρατηγός Παπάγος συγχαίρει τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό για την κατάληψη του Αργυροκάστρου. Δεκέμβριος 1940.

Ο ελληνικός λαός δυστυχεί στις πόλεις και τα χωριά, βασανίζεται ,πεινά.

Αλλά πολεμά, αντέχει και δεν κάμπτεται.

Η μεγάλη πείνα!

Ξέρει πως η νίκη δε θα αργήσει. Μπορεί και πολεμά, μπορεί και μάχεται για τη λευτεριά.

Ξέρει να δίνει το παράδειγμα ηρωισμού σε όλους τους λαούς, ώστε να ακουστεί το περίφημο:

Οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες.

ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940!!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Στα τελειώματα του Οκτώβρη η Θεσσαλονίκη γιορτάζει διπλά.

Η 26η του μήνα είναι ημέρα ξεχωριστή για την  πόλη  που τιμά και εορτάζει τον πολιούχο Άγιο Δημήτριο. 

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης αφού από τον τάφο του αναβλύζει μύρο.

Είναι τόσο μεγάλη η σημασία και η αξία του εορτασμού για το μήνα Οκτώβριο που ο λαός τον ονομάζει αγιοδημητριάτη μήνα.

      Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη. 

Μαζί με τη μεγάλη θρησκευτική γιορτή, η πόλη εορτάζει την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους το 1912.

Συνδέονται και με τη λαϊκή παράδοση, οι δυο αυτές γιορτές, που θέλει τη χάρη του Αγίου να απελευθερώνει την πόλη, αφού θέλει τον Άη-Δημήτρη καβαλάρη στο άλογό του να τρομάζει τους Τούρκους και κείνοι να παραδίνουν την πόλη στις ελληνικές αρχές και στους Έλληνες στρατιώτες που πολέμησαν ηρωικά και μπήκαν πανηγυρικά στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου.

Λιθογραφία εποχής που απεικονίζει την παράδοση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους στους Έλληνες.

Μεγάλη μέρα λοιπόν αυτή της 26ης του Οκτώβρη.

Για μένα ,από τα παιδικά μου χρόνια είναι ημέρα ξεχωριστής σημασίας αφού γιορτάζει ο αδερφός μου Δημήτρης. Ο Δημητράκης μας. 

Αυτή την ανάρτηση ας τη συνοδεύουν ευχές για Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν στη χάρη του Αγίου, σε όσους έχουν το όνομα Δημήτρης, Δήμητρα.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου.

Είναι αυτό που πολλά κρύα βράδια- χρόνια τώρα - έχει αρωματίσει ζεστά τη σπιτική θαλπωρή, μαζεύοντας την οικογένεια γύρω απ΄το μαγκάλι.Ή που άλλες φορές πάλι, γίνεται αφορμή για μια βόλτα στους καστανιώνες ώστε να πλημμυρίσει η ματιά από κιτρινοπράσινα και να γεμίσει η μύτη από αισθαντικά αρώματα.

"Η καστανιά λέγεται και αρτόδεντρο. Το αρτόδεντρο είναι τροπικό και κατάγεται από την Ωκεανία. Φτάνει μέχρι τα 30μ. έχει φύλλα μεγάλα και πλατιά. Αποτελεί ένα από τα πιο χρήσιμα δέντρα, αφού τα πάντα πάνω της-φύλλα, καρπός, φλούδα-μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να θεραπεύσουν ή να ανακουφίσουν από πολλές ασθένειες"σημειώνουν οι εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες. 

Όπως και να΄χει το κάστανο είναι δεμένο με τη ζωή μας. Κυριαρχεί στις αγαπημένες αυθεντικές γεύσεις, γίνεται λαχταριστό γλυκό, γέμισμα κορμού, κομπόστα, και βουτηγμένο σε λιωμένη σοκολάτα γλυκαίνει αμαρτωλά τον ουρανίσκο μας. Συμπληρώνει την παραδοσιακή μαγειρική που το θέλει στη γέμιση παρέα με το ρύζι, το κουκουνάρι, τη σταφίδα. Γίνεται τρατάρισμα καλοδεχούμενο για τους καλαντιστές των μεγάλων γιορτάδων " ...φέρε πανέρια κάστανα, πανέρια λιφτουκάρια, φέρε και το γλυκό κρασί να πιουν τα παλικάρια..".

"Έχει τον τρόπο του" το κάστανο να μπαίνει στη ζωή μας και μέσα από το λόγο. "Δε χαρίζει κάστανα", "Ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά" "Λάδι βρέχει, κάστανα χιονίζει". λέει ο λαός κατά περίπτωση μα...και το κάνει στίχο για να το τραγουδήσει "Μάτια σαν τα κάστανα μ΄έβαλαν στα βάσανα/κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ...".

Όπως και να΄χει, το θρεπτικό καστανάκι νοστιμεύει τις χειμωνιάτικες μέρες. Ζεστό, ξεροψημένο, βραστό, μα και ωμό, είναι λατρεμένο απ΄όλους. Ας έχει κρύο, ας ψιλοβρέχει, ας στριφογυρίζουν  απ΄το φύσημα του αέρα ξερά φύλλα στο δρόμο, ο καστανάς επιμένει με το σακάκι και την τραγιάσκα να στέκει στη φουφού του χαράζοντας κάστανα, να τα ψήσει και να χορτάσει με τη νοστιμιά το διαβάτη του χειμώνα, να τον παρηγορήσει γλυκά στα κρύα περπατήματα, σιγοτραγουδώντας: 

"Το κάστανο θέλει κρασί/και το καρύδι μέλι/και το κορίτσι φίλημα/πρωί και μεσημέρι..."

Μέρες του φθινόπωρου, του κιτρινοκαφέ, της πρώτης ψύχρας, της πρώτης βροχής αντάμα με τη γιορτή του κάστανου σε όλη την Ελλάδα. Περίπατος στους καστανιώνες, ψητά καστανάκια λαχταριστά, αλλά και βραστά, γλυκά από κάστανο, μαρμελάδες και μπόλικο κρασί σε μια απλόχερη προσφορά δεμένη με ήχους παραδοσιακής μουσικής και χορευτικές φιγούρες ζωντανεύουν στις πλατείες του κάθε τόπου που γιορτάζει το κάστανο.

Κι οι φουφούδες ανάβουν...

Μαριάνθη Βάμβουρα- Γιάνναρου

Αυτό ισχύει και για τα δύο πρόσφατα βιβλία της πολυαγαπημένης συγγραφέα των παιδιών Αγγελικής Βαρελλά. Ας τα γνωρίσουμε:

Ο Μιχάλης ήξερε να ζωγραφίζει κάτι τεράστιους και πολύχρωμους ήλιους. Οι ακτίνες τους γέμιζαν το χώρο του έφταναν μέχρι και τις ρόδες στο ποδήλατό του.

«Ήμουν μικρό παιδάκι,

με καθαρή καρδιά,

είχα τ’όνειρό μου

το ποδήλατό μου,

κι όλα έμοιαζαν σωστά.»

Το ποδήλατο του Μιχάλη αυτό το αγαπημένο, μαζί και του παππού που συμμεριζόταν απόλυτα αυτή τη λατρεία, ήταν το κέντρο του κόσμου. Κι η βόλτα τους, ξεκινά…

Μέσα από την ιστορία βγαίνουν μηνύματα σεβασμού προς το περιβάλλον, της σωστής οδικής συμπεριφοράς αλλά και της ομορφιάς του απλού, του ελάχιστου.

Πώς μπορεί να ταιριάξει ένα σκανταλιάρικο γατάκι με μια μπάλα και ένα γήπεδο την ώρα μάλιστα ποδοσφαιρικού αγώνα;

«Το γατάκι δοκίμασε να περάσει κάτω από τα κάγκελα. Ζορίστηκε λίγο, αλλά τα κατάφερε. Μπροστά του ανοιγόταν ένας μακρύς διάδρομος που έβγαζε στο γήπεδο. Αλλά το γατάκι δεν το ήξερε αυτό…Η περιπέτειά του μόλις ξεκινά…»

Τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Περιλαμβάνονται στη σειρά «Πετάει, πετάει» και αναφέρονται σε παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας(Α΄και Β΄ τάξη Δημοτικού).

Καλογραμμένα, με διάχυτο το χιούμορ που πηγαία χαρακτηρίζει την πολυβραβευμένη Αγγελική Βαρελλά, με πλούσια και χαρούμενη εικονογράφηση, γεμάτα χρώμα, έρχονται να φωτίσουν το παιδικό μυαλουδάκι και να προσφέρουν τη χαρά και την πληρότητα της ανάγνωσης στους μικρούς αναγνώστες που πρωτοξεκινούν την προσπάθεια να διαβάσουν μόνοι τους ένα λογοτεχνικό βιβλίο κατάλληλο για την ηλικία τους.

Αφορμή για τούτη την αναφορά έγινε η χαρά που ένιωσα όταν πριν λίγες μέρες παρέλαβα με το πρωινό μου ταχυδρομείο ένα φάκελο από την αγαπημένη μου Αγγελική, την Αγγελική της καρδιάς μας. Είχε μέσα αυτά τα βιβλία με αφιέρωση στους δυο μικρούς μου γιους και μια αλφαβήτα για μένα με την ευκαιρία της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα.

Τώρα, πόσο εύκολο είναι να κλείσει κανείς μέσα σε λίγα λόγια το μεγάλο κεφάλαιο της παιδικής λογοτεχνίας Αγγελική Βαρελλά, δυσκολεύομαι να το προσδιορίσω. Μπορώ να πω με βεβαιότητα όμως πως είναι μια παραμυθού που κρατά με πάθος την πένα. Εμπνευσμένη, ακούραστη, γεμάτη χιούμορ και αισιοδοξία. Είναι η Αγγελική που όταν μιλάμε στο τηλέφωνο για τα μικροκαθημερινά, τα κάνει να φαίνονται μια ομορφιά. Που νοιάζεται όχι μόνο για τα παιδιά και εγγόνια της, αλλά για όλα τα παιδιά του κόσμου. Είναι η Αγγελική Βαρελλά που δεν προλαβαίνει να αδειάσει τη βαλίτσα της αφού -όταν δε γράφει- ταξιδεύει για να συναντά τους μικρούς αναγνώστες στα σχολεία τους, σε βιβλιοθήκες ,οπουδήποτε.

Η συγγραφέας στο στοιχείο της...μέσα σε τάξη, ανάμεσα σε μαθητές.

Αυτά από μένα και τούτα από το βιογραφικό της επιλεκτικά.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1930. Μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος του Ιστορικού-Αρχαιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για πρώτη φορά ασχολήθηκε με το παιδικό βιβλίο το 1966 και έκτοτε είναι αφοσιωμένη στο λογοτεχνικό αυτό είδος, με έντονη παρουσία σε όλες τις εκδηλώσεις (σχολεία, συλλόγους γονέων, δήμους, βιβλιοθήκες κτλ.) που γίνονται για το παιδί και το παιδικό βιβλίο όχι μόνο στην Αθήνα αλλά σε όλη την Ελλάδα. Έχει βραβευτεί από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και το Υπουργείο Παιδείας για τα αναγνωστικά που έγραψε για τα παιδιά του δημοτικού σχολείου. Μετέφρασε και διασκεύασε στα ελληνικά πολλά ξένα βιβλία και συνεργάστηκε με την ελληνική ραδιοφωνία, την τηλεόραση, τα περιοδικά "Ερυθρός Σταυρός", "Συνεργασία", "Το Ρόδι" κ.ά. Έργα της (σκετς και λοιπά θεατρικά) παίζονται στα σχολεία. Είναι πρόεδρος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και μέλος α) της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, β) του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, γ) της Λέσχης Μελέτης και Έρευνας της Παιδικής Λογοτεχνίας Διαδρομές (και υπεύθυνη ύλης του ομώνυμου περιοδικού). Το βιβλίο της "Η Ελλάδα κι εμείς" αναγράφηκε στον Τιμητικό Πίνακα (1968) της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ). Το βιβλίο της "Φιλενάδα, Φουντουκιά μου" κέρδισε έναν από τους τρεις επαίνους του Διεθνούς Βραβείου Παιδικής Λογοτεχνίας Janusz Korczak (1985) στην Πολωνία. Προτάθηκε για το σύνολο του έργου της από τον κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για το Βραβείο Άντερσεν το 1990.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ

ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 

Με αυτόν τον τίτλο παρουσιάζεται το μόλις σαράντα σελίδων βιβλίο ανάγνωσης των μαθητών των δημοτικών σχολείων σχεδόν οκτώ δεκαετίες πίσω .

Ολιγοσέλιδο, δεμένο με χαρτόνι κι από πάνω κολλημένη η μοναδική χρωματιστή εικόνα ,στο εξώφυλλο.

Στο εσωτερικό, τα κείμενα πλαισιώνουν λιτές ασπρόμαυρες ζωγραφιές.

Δια χειρός Φώτη Κόντογλου η εικονογράφηση.  

Στην πρώτη σελίδα μάς υποδέχεται εικόνα φυσικής ζωής και παίρνουμε τις πληροφορίες:

"ΜΕΡΟΣ Β΄, ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ ΑΕ" 

Στο πίσωμέρος της σελίδας η

"ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΚΑΙ ΕΓΚΡΙΣΗΣ"

Περί εγκρίσεως διδακτικών βιβλίων προς χρήσιν των μαθητών των δημοτικών σχολείων.

Υπογράφει ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Π. Πετρίδης.

Παίρνουμε τις πληροφορίες πως πρόκειται για τη δεύτερη έκδοση  και βλέπουμε τις σφραγίδες του εκδοτικού οίκου και της επιτροπής.

Συντακτική Επιτροπή: Δ. Ανδρεάδης, Α. Δελμούζος, Π. Νιρβάνας, Ζ. Παπαντωνίου, Μ. Τριανταφυλλίδης.

Εν Αθήναις τη 23/29 Αυγούστου 1932, γράφει πάνω δεξιά.  

 Ο μαθητής σημειώνει στο πρώτο μάθημα: 3/10-52

Δυσκολεύομαι λίγο να το συνδέσω χρονικά αφού πρόκειται για το δεύτερο μέρος και περιλαμβάνει θέματα της άνοιξης και του θέρους. Ας είναι. 

Τα κείμενα υπερτερούν των ποιημάτων. Κάποια φέρουν τις υπογραφές των Ζ. Παπαντωνίου,Γ.Βιζυηνού, Αλ.Πάλλη, Αγγ. Βλάχου, Κ.Παλαμά, τα περισσότερα είναι ανυπόγραφα.  Φυλλομετρώντας τις σελίδες, λίγο πιο κάτω διαβάζουμε το ανυπόγραφο ποίημα "Η Βάσω". Αξίζει να προσέξουμε και την ορθογραφία.

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε πάλι την απόφαση και παίρνουμε πληροφορίες εμπορικής φύσεως.

"ΤΙΜΗ ΑΔΕΤΟΥ 8,90 (ΔΕΔΕΜΕΝΟΝ ΔΡ. 3 ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ)

Αριθ. διατιμήσεως και αδείας κυκλοφορίας 930-21-1-33

Και βέβαια η τιμή αλλάζει όταν το προϊόν πωλείται μακράν του τόπου εκδόσεώς του.

Θέλησα να κάνω την παρουσίαση αυτού του βιβλίου με αφορμή την "Ημέρα του Εκπαιδευτικού " που τιμάται στις 5 του Οκτώβρη.

Του εκπαιδευτικού που καταθέτει την ψυχή του, βγάζει την καρδιά του και την ακουμπά στα θρανία των μαθητών του, ώστε τα μικρά παιδιά που έχει στα χέρια του, να μάθουν πώς να προσεγγίζουν τη γνώση. 

Δε θα κάνω λόγο το ρόλο του εκπαιδευτικού και την προσφορά του,από εδώ.

Εξάλλου πιστεύω πως ο καθένας μας που υπήρξε μαθητής γνωρίζει καλά και έχει δώσει τη θέση που ταιριάζει στο δάσκαλό του.

Αφιερώνω όμως την ανάρτηση τούτη σε κείνους τους εκπαιδευτικούς των πέτρινων χρόνων, που με ελάχιστα μέσα ανάστησαν ανθρώπους , διαμόρφωσαν συνειδήσεις, ενέπνευσαν  και συνέβαλαν στη μόρφωσή τους. 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

"Τέκνον, αντιλαβού εν γήρα πατρός σου και μη λυπήσεις αυτόν εν τη ζωή αυτού."

Σ.Σειρ.3,12-13

Οι άνθρωποι μιας προχωρημένης ηλικίας είναι σαν το «παλιό καλό κρασί» που όσο περνάει ο καιρός τόσο πολυτιμότερο γίνεται. Ωριμάζει, βγάζει τα αρώματά του, στρογγυλεύει η γεύση του. Αυτό γίνεται και με τους ηλικιωμένους. Ωριμάζουν στην ψυχή και το νου έτσι που να βγαίνει η γνώση από το μυαλό τους σαν απόσταγμα που λαμπυρίζει. Μπορούν να συμβουλέψουν αποτοξινωμένοι από πάθη, κακίες, μικροπρέπειες. Έχουν να πουν, να διηγηθούν, να καταθέσουν μια ζωή. Γιαυτό και τους αξίζει χώρος να αναπνεύσουν, να ψυχαγωγηθούν, να νιώσουν πως είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και όχι στο περιθώριο.Εικόνες γερόντων παραμελλημένων με έκδηλο στο πρόσωπό τους το μαρασμό, την απογοήτευση την παραίτηση δεν τιμούν κανέναν. 

"Μη ατιμάσεις άνθρωπον εν γήρα αυτού και γαρ εξ ημών γηράσκουσιν."

Σ.Σειρ.8,6

Τώρα που γράφω τούτες τις σκέψεις, έρχονται στο νου μου κάποιες φιγούρες γερόντων που με προκαλούν να κάνω λόγο τη μοναξιά τους. Φιγούρες σαν της κυρα-παπαδιάς από τον Πόντο που με καλημέρισε στο Φαρμακείο της γειτονιάς δίχως να με ξέρει, μα με βρήκε χαμένη στις σκέψεις μου κι απάντηση δεν πήρε. Με συνέφερε όμως η επιμονή και το παράπονό της σαν την άκουσα να με ρωτά: «Γιατί δε με καλημερίζεις;» Χαμογέλασα και της έδωσα όλον το χρόνο να μου πει για τη ζωή της, πώς ήρθε πρόσφυγας από την Τραπεζούντα, πώς…πώς…πώς…και το συγκλονιστικότερο πως ήταν μάνα εννιά παιδιών με καλές δουλειές και καλές σπουδές μόνο που ήταν μόνη πια. Δίχως ένα κοντά της στα προχωρημένα γεράματά της.

Η μοναξιά αντάμα με τη δίψα για λίγη κουβέντα, για ένα χαιρετισμό δε σταματά όμως εδώ. Κάνοντας μια βόλτα στα ορεινά χωριά μας τη συναντούμε στα πρόσωπα των γιαγιάδων που κάθονται άλλοτε μόνες, σιωπηλές στο κατώφλι του σπιτιού τους και άλλοτε δυο-τρεις μαζί να σπάει ο νταλκάς της μοναξιάς. Εκεί είναι που στο αντίκρισμα του περαστικού λαμπυρίζει το πρόσωπό τους στη λαχτάρα ενός χαιρετισμού.

"Νεότης τελεσθείσα ταχέως πολυετές γήρας αδίκου."

Σ.Σολ.4,16

Θεσμοί όπως τα ΚΑΠΗ και προγράμματα όπως «Βοήθεια στο σπίτι» δίνουν αισιόδοξα μηνύματα κοινωνικής πρόνοιας.Αλλά κι ένα ζεστό βλέμμα από καρδιάς, ένα χάδι, λίγος χρόνος για κουβέντα προς τους δικούς μας ηλικιωμένους καθημερινά δίνουν μερίδιο ανθρωπιάς πολύτιμο, αντίδωρο αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τότε που η ναυτιλία, το εμπόριο και η βιομηχανία ανθούν στο Πλωμάρι.

«…την κοινότητα Ποταμού, ης οι κάτοικοι ευθύς εξαρχής μετ΄απαραμίλλου δραστηριότητος και θαυμασίας νοημοσύνης εις την ελαιοπαραγωγήν, την ναυτιλίαν, το εμπόριον και την βιομηχανίαν επιδοθέντες, κατόρθωσαν εντός βραχέος χρονικού διαστήματος ν΄αναδείξωσιν αυτήν, ως την μάλλον εμπορικήν και βιομηχανικήν πόλιν της νήσου μετά την Μυτιλήνην.» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η «Συνοπτική Ιστορία και Τοπογραφία της Λέσβου» του Οικονόμου Τάξη κατά το 1909.

«Ποταμός» ονομαζόταν το σημερινό Πλωμάρι πριν το 1843 χάρη στον ποταμό Σεδούντα που το διασχίζει και το χωρίζει στα δύο.

Τότε που το Πλωμάρι πέρα από τις ποτοποιίες που παρήγαγαν το φημισμένο ούζο, διέθετε 12 σαπωνοποιεία ,10 ελαιοτριβεία ,1 υδραυλικό αλευροποιείο ,2 πυρηνεργοστάσια και 2 ατμοκίνητα ελαιοτριβεία ταλκ.

Θα παραμερίσω όλα τα άλλα και θα σταθώ στο σαπούνι που κατέχει την πρώτη θέση στην αγορά και ταξιδεύει από τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο μέχρι τις Ινδίες και τη Μεγάλη Βρετανία αποκτώντας παγκόσμια φήμη για την ποιότητά του που εκτινάσσει την εξαγωγή στα 65 – 70.000 καντάρια περί τα 1889 για να ελαττωθεί στα 30 – 35.000 στα 1909.

Ειδικότερα θα κάνω λόγο για ένα εξαιρετικό σαπούνι, παρασκεύασμα του οίκου αρωματικής σαπωνοποιίας Μεταξά.Το φαρμακευτικό σαπούνι GOUDRON.

Το χαρτί έγινε ένα σώμα με το σαπούνι στο πέρασμα του χρόνου και άφησε τα σημάδια του.

Ειδικός σάπων πυτιρίδος και τριχοπτώσεως

Ενώ στο κάτω οι πληροφορίες εξειδικεύονται:

"De savon Dulcifie au Lanoline est garanti et fabrique selon les prescriprions de la pharmacopee

ΧΡΥΣΟΥΝ ΒΡΑΒΕΙΟΝ 1952,53,54

ΧΡΥΣΟΥΝ ΜΕΤΑΛΛΙΟΝ ΑΘΗΝΑΙ 1906

ΒΑΡΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ 80 ΓΡ. ΠΕΡΙΠΟΥ"

Στο πλάι διαβάζουμε την ταυτότητα της επιχείρησης:

ΑΡΩΜΑΤΙΚΗ ΣΑΠΩΝΟΠΟΙΪΑ

ΦΡΙΞΟΣ Α. ΜΕΤΑΞΑΣ

ΠΛΩΜΑΡΙ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

ΟΙΚΟΣ ΙΔΡΥΘΕΙΣ ΤΩ 1892

Πρόκειται λοιπόν για το φαρμακευτικό σαπούνι GOUDRON με τη χαρακτηριστική μυρωδιά και το καφετί χρώμα με τα άριστα αποτελέσματα κατά της τριχόπτωσης και της πυτιρίδας.

Η παραγωγή εκλεκτού σαπουνιού όμως δε σταματά στο GOUDRON.

Όταν φτάναμε, οι πρώτες αχτίδες που φώτιζαν στο λυκαυγές, καθώς ανηφορίζαμε για την Παναγιά, έφταναν να μας αποζημιώσουν. Με δέος η ματιά έπεφτε στο μεγάλο Σταυρό που ορθωνόταν στο κέντρο του ναού, περιτριγυρισμένο απ’ τους βασιλικούς. Το λουλούδι του Σταυρού με το παντοτινό άρωμα. «Βασιλικός κι αν μαραθεί τη μυρωδιά την έχει…».

Το εξωτερικό του ναού της Παναγίας στην Αγιάσο που ορθώνεται από το 1815. Πανελλήνιο προσκύνημα.

Κι ύστερα με ένα κλωνάρι βασιλικού στο χέρι κατηφορίζαμε για τ’ Αγίασμα. Την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Άλλο μεγαλείο! Εκεί όσοι βρισκόμασταν στρώναμε και την υφαντή μεσάλα με τα καλούδια της νηστείας. Με δέος αφήναμε να πέσει στις χούφτες μας αγιάσμα, δροσιζόμασταν από το γάργαρο νερό και γευόμασταν τους καρπούς του βλογημένου τόπου. Γνήσιες γεύσεις, ελληνικές, αυθεντικές. Τα πρώτα φρέσκα καρύδια, τα υπέροχα ξινόμηλα της εκλεκτής, μοναδικής και καθ΄όλα υγιεινής αγιασώτικης ποικιλίας, βανίλιες, αχλάδια, τα καλά του Θεού.

Μικροπωλητής με τα αγαθά της αγιασώτικης γης. Κάστανα, μήλα, ρίγανη, αρωματικά βότανα.

Σαν είχαμε την τύχη να μας περισσέψει λίγος χρόνος περπατούσαμε στα πλακόστρωτα σοκάκια, για να απολαύσουμε από την αυλή της Αγίας Παρασκευής, το χωριό μπροστά με τις κεραμοσκεπές αντάμα με τα δέντρα.

Η παραδοσιακή Αγιάσος περιτριγυρισμένη στην πορτοκαλοκίτρινη ομορφιά του Φθινόπωρου.

Καθώς κατηφορίζαμε το πλακόστρωτο, παιχνίδιζαν στα μάτια οι σταγόνες της βροχής πάνω στις φυλλωσιές σε όλους τους τόνους του πράσινου με τη μυρουδιά της βρεγμένης πρασινάδας να χαϊδεύει τη μύτη μας. Παίρναμε πια το δρόμο της επιστροφής χορτάτοι από φύση, ευωδιά και γεύση των καρπών της γης, ευλογία Θεού στην Αγιάσο!

                   Τα πήλινα! Ξεχωριστή αγιασώτικη τέχνη!   

Φαίνεται πως όσα χρόνια κι αν περάσουν τα αισθήματά μου για αυτή την ημέρα μένουν αναλλοίωτα και με κάνουν να έχω ψηλά τη μέρα του Σταυρού μέσα μου. Γιαυτό και διάλεξα να μοιραστώ μαζί σας αισθήματα, θύμησες και σκέψεις από παλιότερο δημοσίευμά μου στο ΕΜΠΡΟΣ για τη μέρα του Σταυρού στην Αγιάσο... 

Μαριάνθη

          Σκίζει η πλώρη τα νερά...με το "Ασπασία" να δεσπόζει έτοιμο να ταξιδέψει σε κοντινές θάλασσες τους παραθεριστές.

Ξεπρόβαλε ο Σεπτέμβρης  από χτες που  μας φέρνει το Φθινόπωρο με τα βουρκώματα του ουρανού και το δροσερό του αγέρι. 

Καιρός της ανασύνταξης, που μας μαζεύει όλους σιγά σιγά γεμάτους από τους θησαυρούς του Καλοκαιριού.

Ταξιδέψαμε, μας ξελόγιασε το θέρος με τα πλανέματα της φύσης του, μας έλουσε στο φως του ήλιου του και στην αρμύρα της θάλασσάς του.

Τώρα  στον αποχαιρετισμό του και στο ατένισμα της νέας εποχής διαλέγω να μοιραστώ μαζί σας ελάχιστα από τα καθημερινά καλοκαιρινά μου αντικρίσματα στο Πλωμάρι. 

Είναι εικόνες που είχα μπροστά μου με το που άνοιγα τα μάτια μου.

Αυτές που με περιβάλλουν από την ώρα που γεννήθηκα και τώρα πια απολαμβάνω κάθε που βρίσκομαι στο σπίτι μου στο Πλωμάρι.

Εικόνες που ποτέ δεν χόρτασα παρόλο που χρόνια τώρα στέκομαι αμίλητη και τις θωρώ για ώρες μήπως και τις χορτάσω και τις φυλακίσω στο νου μου.

    Αχνοφαίνονται στο βάθος τα παράλια της Μικρασίας.

Μάταιη η προσπάθεια.

Γιαυτό και γω τις φωτογράφισα τη μέρα που έφευγα σα κομμάτι του θησαυρού του τόπου μου που θα με συντροφεύει και θα με ξεκουράζει όποτε ανατρέχω σε αυτές.

    Κάπου-κάπου κρυβόταν ο ήλιος στα παιχνιδίσματά του...

Στα τελειώματα αυτής της εξομολόγησης, αφιερώνω τούτη την πρώτη της νέας εποχής ανάρτηση στην αδερφή μου Δέσποινα ως ελάχιστο αντίδωρο του ωκεανού της αγάπης με την οποία μας περιέβαλε, μας αγκάλιασε και έλαμψε τις διακοπές μας.

Φθινοπωριάζει λοιπόν!! 

Και έρχονται άλλες χαρές! Αυτές της ζεστασιάς του λόγου, του ανταμώματος της σκέψης μας, της σταθερής επικοινωνίας, της καλής παρέας.

Καλές αντάμωσες!! 

Μαριάνθη

Λίγη δροσιά θαλασσινή, λίγη αρμύρα του γιαλού ή της μεγάλης θάλασσας, ας είναι από μένα αντίδωρο της τιμής των επισκέψεών σας.

Ας φυσήξει λοιπόν το αγέρι για να φέρει τα ψιθυρίσματα, τη δροσερή αύρα της θάλασσας, στα ταξιδέματα του νου και της καρδιάς μας.

Έτσι για να κατευοδώσουμε τον Ιούνη, τον πρώτο του Καλοκαιριού!

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

ΦΙΛΟΙ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ

Μαριάνθη

«Να ανάψει η φωτιά, να ξορκιστεί το κακό», έλεγαν οι γιαγιάδες που με τ΄αναδιπλωμένα βρακιά κάθονταν στα σκαλάκια και με λαχτάρα καμάρωναν τους νιους καθώς πηδούσαν πάνω από τις αναμμένες φωτιές. Γινόταν το «Αγ΄στρου, μπουγιαγ΄στρου»ξορκιζόταν δηλαδή το κακό( άγ΄στρου

Το΄θελε τότε η παράδοση για τους θαλασσινούς της Μελίντας να αρχίζουν τα μπάνια τους αφού παρακολουθούσαν την πρωινή Θεία Λειτουργία στον Αη-Γιάννη. Ύστερα κατέβαιναν στη θάλασσα φορώντας στεφάνια στο κεφάλι και λυγαριά στη μέση για να΄ναι γεροί και σιδερένιοι όλο το χρόνο. Έριχναν τα στεφάνια στη θάλασσα κι εκείνη έπαιρνε μαζί τους πόνους και τις αρρώστιες. Συνέχιζαν τότε το γλέντι με μεζέδες, ούζο και μουσική στα καφενεδάκια της παραλίας.

Η μαγευτική παραλία της Μελίντας στο Πλωμάρι

Μπορεί και να μη γράφονταν τούτες οι αράδες σα δεν άκουγα την πιτσιρικοπαρέα. Και δεν είναι μόνο το χαμόγελο που έφεραν στα χείλη αλλά και η γλύκα στην καρδιά με τη σκέψη πως τούτος ο κόσμος μπορεί και θέλει να ζει μέσα από την παράδοση.

Αυτό το δημοσίευμα που είχα κάνει στο Δημοκράτη λίγα χρόνια πίσω, διαλέγω αγαπημένοι φίλοι και  εκλεκτοί μου επισκέπτες για να αναρτήσω σήμερα, μέρα των φωτιών του Αη-Γιάννη. Σήμερα που καίνε τα πρωτομαγιάτικα  στεφάνια .Και του χρόνου!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τρίτη Κυριακή του Ιούνη αύριο και το ημερολόγιο των παγκόσμιων ημερών σημειώνει πως η μέρα είναι αφιερωμένη στον πατέρα.

"Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα"

"Η Γιορτή του Πατέρα ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στην Ουάσιγκτον του 1910, εορτάστηκε για πρώτη φορά η Ημέρα του Πατέρα στις 19 Ιουνίου. Την γιορτή εμπνεύστηκε η κυρία Σονόρα Ντοντ (Sonora Dodd) προς τιμή του πατέρα της Ουίλιαμ Σμαρτ (William Smart), ο οποίος εκείνη την ημέρα είχε γενέθλια. Ο κύριος Σμαρτ έχασε την γυναίκα του κατά την διάρκεια της γέννησης του έκτου παιδιού τους. Μόνος του μεγάλωσε τα έξη του παιδιά σε μια φάρμα στα ανατολικά της πολιτείας Ουάσιγκτον. Η κόρη του, θέλοντας να τον τιμήσει για όσα πρόσφερε στην οικογένεια του, ξεκίνησε αυτή την γιορτή η οποία χρόνο με το χρόνο άρχισε να εξαπλώνεται στις ΗΠΑ. Θερμός υποστηρικτής της ιδέας υπήρξε ο Αμερικανός πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ (Calvin Coolidge). Ο πρόεδρος όμως που έμελε να υπογράψει το προεδρικό διάταγμα, βάσει του οποίου καθιερώθηκε η 3η Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα, ήταν ο Λίντον Τζόνσον (Lyndon Johnson) το 1966. Πολλές χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών με εξαίρεση την Αυστραλία στην οποία η Ημέρα του Πατέρα εορτάζεται την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου." λένε οι πληροφορίες που αναφέρονται στην ξεχωριστή αυτή μέρα για να πουν "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" σε όλους τους πατέρες.

Μέρα τιμής λοιπόν, μέρα αναφοράς στον πατέρα! Στον ένα από τους δύο γονείς του καθενός που είναι πρόσωπο ξεχωριστό και μοναδικό. Στον έναν από τους δύο θεμελιωτές μιας οικογένειας. Στον πατέρα που ο ρόλος του φαίνεται να διαφοροποιείται στην εξέλιξη της κοινωνίας και να φτάνει στις μέρες μας να βρίσκει μια πιο συμμετοχική θέση στην ανατροφή των παιδιών.  

Όπως και να΄χουν τα πράγματα, η σημασία του πατέρα  είναι ιδιαίτερη.  Το άκουσμα του ονόματός του φέρνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα στο νου και την ψυχή.

Εγώ χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θεό για τον πατέρα που μου όρισε. Έστω κι αν αυτή η ευλογημένη φυσική   παρουσία του στη ζωή μου ήταν σύντομη και περιορισμένη. Είναι όμως παντοτινή στο νου και την καρδιά μου.

Παντοτινή για όλα όσα απλόχερα μου πρόσφερε. Για την στροργή του, το ενδιαφέρον του στις σπουδές μου, τη διακριτική αλλά και ουσιαστική του παρουσία στην εξέλιξη της ζωής μου, την όλη υποστήριξή και συνδρομή του, την απεριόριστη και πλουσιοπάροχη αγάπη του.

Στον πατέρα μου Γιώργο λοιπόν που τον θυμάμαι να υπολογίζει και να προσφέρει με αυταπάρνηση στον συνάνθρωπο, να αγαπά τον τόπο του, τις ρίζες του, την παράδοση, τον Θεό!

Που τον θυμάμαι να αφιερώνει τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του για να συντάξει τα δημοσιεύματά του στον τοπικό τύπο, έτσι για να ξεκουραστεί όπως μου έλεγε,τον θυμάμαι χωμένο στις εφημερίδες και τα περιοδικά, να αγωνιά μήπως δε φτάσει η έντυπη ενημέρωση εγκαίρως στο Πλωμάρι, μήπως χρειαστεί κάποιος κάτι και δεν μπορεί να του το προσφέρει, που τον θυμάμαι να σκέφτεται όλους τους άλλους και ποτέ τον εαυτό του. 

Αυτό βέβαια το θυμούνται κι άλλοι που με πλησιάζουν -όταν οι περιστάσεις το φέρουν- σα με συναντήσουν τα καλοκαίρια στο Πλωμάρι, για να μου πουν πως "Ο Γιώργος ήταν για όλους τους ανθρώπους'.

Σε αυτόν τον πατέρα λοιπόν που τόσο λίγο έζησα, που δεν μπορώ να του κρατήσω το χέρι, να κάτσω δίπλα του να κουβεντιάσω, αφιερώνω τούτες τις λίγες αράδες, τις ελάχιστες με ένα μεγάλο

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Κρατώ το χαμόγελό τους

Εκείνα, το βιβλίο που τους χάρισα ως αποχαιρετιστήριο ενθύμιο.

Γονάτισε πάλι η καρδιά μου... 

Όπως κάθε Ιούνιο που αναγκάζομαι ν΄αποχωριστώ τους μαθητές μου.

Αλλού εκείνοι, αλλού εγώ!

Δε θα με πείραζε αν ήξερα πως το Σεπτέμβρη πάλι μαζί τους θα΄μουν. Μα τώρα είναι διαφορετικά. Αλλάζω Σχολείο. Δε θα έχω την ευκαιρία να συνεχίσω την τάξη μου. Θα μου λείψουν τα λαμπερά τους μάτια, το χαμόγελο, το φωτεινό τους πρόσωπο, τα αγκαλιάσματα. Η αγάπη τους θα μου λείψει.

Από τα ενθυμήματα αγάπης που μου έδωσαν

Ξέρω...θα κάνω καινούριες αγάπες από Σεπτέμβρη. Για άλλα παιδάκια θα χτυπήσει η καρδιά μου, όπως χρόνια τώρα. Μα κάθε χωρισμός πονάει! Στην εξέλιξη της ζωή μας ίσως συναντηθούμε με κάποια από αυτά. Θα΄ναι μεγάλα, θα΄χουν ανοίξει δρόμο στη ζωή, θα΄χουν χαράξει πορεία. Θα τα΄χω στο νου μου...Όπως και με τους προηγούμενους κάνω, τους πρώτους από τους μαθητές  μου,κείνα τα χρόνια στη Μυτιλήνη.

Τους πρώτους από αυτούς, το Χάρη, τον Παναγιώτη, το Σάββα, που έχουν τελειώσει πια και τα μεταπτυχιακά τους αλλά και τον Πάτροκλο, την Ιωάννα, τη Μιχαέλα, τον Κωνσταντίνο, που έτυχε να περάσουν στη Θεσσαλονίκη και σπουδάζουν εδώ. Πώς μας έφερε η ζωή όλους εδώ! Σα να μας άρπαξε σε δυο χούφτες και μας μετέφερε στα βόρεια.

Έρχονται στα μάτια μου τα μικρά τρεμάμενα χέρια τους στην πρώτη και στη δευτέρα δημοτικού που αγωνίζονταν να χαράξουν πρώτες γραμμές, να κάνουν λόγο τις σκέψεις τους. Και γω...να τους κάνω στενό μαρκάρισμα να τελειώσουν τις εργασίες τους πριν φύγουν για το σπίτι.

Και τώρα άλλος στο Πολυτεχνείο, άλλος στην Ιατρική και στο Πανεπιστήμιο σε εξαιρετικές σχολές, λεβέντες , που με αναγνωρίζουν μέσα στο πλήθος πότε στην Αριστοτέλους και πότε στην Τσιμισκή καθώς περπατώ,με πλησιάζουν και με φωνάζουν. 

Έτσι θα γίνει και με τους φετινούς μαθητές μου που μόλις παρέδωσα στο γλέντι του καλοκαιριού. Και κάθε φορά που παίρνω μια τάξη με μικρά παιδιά μόλις οκτώ- εννιά χρόνων και τα βλέπω να θεριεύουν στην εξέλιξη της χρονιάς, να γιγαντώνονται μπροστά στα μάτια μου, λέω: "Το κέρδισα το στοίχημα"

Λεπτομέρεια από γωνιά της τάξης

Και μου΄ρχονται στο νου οι στίχοι που μου΄πε η συνάδελφος της Μουσικής  Μαργαρίτα όταν κουβεντιάζαμε για το τέλος της χρονιάς:

"Το βαλς δεν τελειώνει ποτέ, ας περνούν εποχές, ποτέ στις ψυχές δεν τελειώνει ποτέ!!" 

Καλό καλοκαίρι!! 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Είναι το φεγγάρι του πρώτου μήνα του καλοκαιριού που θρυμματίζεται στην αγκαλιά της θάλασσας κι αφήνεται στον πιο ξέφρενο χορό, που απλώνεται σα μετάξι στην ψιλή άμμο αγκαλιασμένο με τη νυχτερινή σιγαλιά.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Μέρα χαράς, μέρα πληρότητας η σημερινή αφού υποδεχτήκαμε στην τάξη ,στο σχολείο μας ,το 2ο Δημοτικό Αμπελοκήπων στη Θεσσαλονίκη, τη συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας Εύα Ιεροπούλου.

Τα μάτια των μικρών αναγνωστών, μαθητές της δευτέρας δημοτικού, άστραψαν, φωτίστηκαν σαν αντίκρισαν την αγαπημένη τους συγγραφέα. Είδαν πια να πραγματώνεται ένας στόχος, μια προσδοκία που είχαν μέσα τους από την αρχή της χρονιάς.

Λεπτομέρεια από έκθεση εργασιών.

Μια συγγραφέας στο Σχολείο! Στην τάξη! Ανάμεσά μας, ανάμεσά τους, να τους μιλά, να τους ακούει, να τους χαμογελά!!

Μετά το καλωσόρισμα η κουβέντα, η ανταλλαγή σκέψεων, οι ερωτήσεις που της έκαναν παίρνοντας σοβαρά το ρόλο του δημοσιογράφου δεν είχαν σταματημό.

Από τη γωνιά με τις εργασίες των μαθητών.

Της είπαν πως μέχρι σήμερα έχουμε διαβάσει και δουλέψει στην τάξη έξι λογοτεχνικά βιβλία στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης. Της μίλησαν για τα δικά της, για τους ήρωες τον Άλκη, τη Συννεφούλα, από το βιβλίο της "Ένα παιδί παίζει με τα σύννεφα" αλλά και για τον Πανούλη που όλο σκανταλιές κάνει αλλά ποτέ δε φταίει εκείνος αφού λέει πως φταίει "Ο άλλος μου εαυτός'', ο ζωηρούλης και ατακτούλης, της παρουσίασαν και της πρόσφεραν τις εργασίες τους.

Τους κέρδισε το ζεστό της χαμόγελο, ο άνετος και γλυκός της λόγος, η αμεσότητα της επικοινωνίας. Μας κέρδισε η σεμνότητά της.

Τους μίλησε για τις δυο μεγάλες αγάπες της, το γράψιμο και τη μουσική. Λέξεις, ήχοι, εικόνες, χρώματα πλημμύρισαν το χώρο σαν σε πανηγύρι, σαν σε μεγάλο γιορτάσι. Το γιορτάσι του βιβλίου, της δημιουργικής ανάγνωσης.

Η Εύα Ιεροπούλου κουβεντιάζει με τους μαθητές.

Όταν δεν ήταν πια κοντά μας μου εμπιστεύτηκαν πως άξιζε η λαχτάρα να την περιμένουν, άξιζε το καρδιοχτύπι και η προετοιμασία.

Μια φωτογραφία για τη χαρά της αντάμωσης.

Προτού φύγει όμως, έτσι όπως την ακολουθούσαν οι μαθητές προς την έξοδο σφυχταγκαλιάζοντάς την τόσο που κόντευαν να τη ρίξουν κάτω, πήραν υπόσχεση για ένα αντάμωμα και του χρόνου!

Σίγουρα οι φωτογραφίες δεν μπορούν να μεταφέρουν τον παλμό των όσων ζήσαμε με τη συγγραφέα ανάμεσά μας. Μένουν σαν εικόνες ανάμνησης με όλα όσα έκαναν το νου και την ψυχή να λάμψει από την καλή αντάμωση.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

"Το Μουσείο εξωτερικά"

Έχει περάσει πια μια πενταετία από τότε που η εφημερίδα Washington Post κάνει διεθνώς γνωστή την είδηση της ίδρυσης και ανέγερσης του Μουσείου Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ.

Μια ιδέα που την οραματίστηκε ο  καθηγητής κ. Γιώργος Μάρκου και μαζί με την οικογένειά του τη χρηματοδότησε και την υλοποίησε.

Στο Χαλάνδρι λοιπόν στην οδό Ολύμπου 79 θα φιλοξενηθεί η Ελληνική Συλλογή Νόμπελ. Το κτίριο ολοκληρώνεται.

Η συλλογή περιλαμβάνει σπάνια, παγκοσμίου επιστημονικού, πολιτιστικού, εκπαιδευτικού και ιστορικού κύρους χειρόγραφα, επιστολές, έγγραφα, μετοχές, άδειες εφευρέσεων, σχέδια, χάρτες, χαρακτικά, φωτογραφίες, κρατικά απόρρητα και εμπιστευτικά φυλλάδια, βιβλία, ανάτυπα, περιοδικά, γραμματόσημα, επετειακούς φακέλους πρώτης μέρας κυκλοφορίας, αφίσες, αντικείμενα από τα εργοστάσια παραγωγής εκρηκτικών υλών Α.Νόμπελ, μετάλλια, παράσημα του Α.Νόμπελ, της οικογένειας του και των Βραβείων Νόμπελ του 20ού αιώνα ενώ τέλος θα περιλαμβάνει και επιπλέον εκθέματα από 210 ιδιωτικές Συλλογές από 62 κράτη. Σύμφωνα με το περιοδικό του Μουσείου, στα καινούρια αποκτήματα προστίθενται άγνωστες, ανέκδοτες φωτογραφίες του Α. Αϊνστάιν κατά την περίοδο 1930-1936.

Τα εκθέματα αυτά είναι αποτέλεσμα πολυετούς αναζήτησης και συλλογής υλικού γύρω από τη ζωή και το έργο του Άλφρεντ Νόμπελ.

Πέρα από τους χώρους των μόνιμων εκθεμάτων και των περιοδικών εκθέσεων, το μουσείο θα περιλαμβάνει χώρο υποδοχής, αμφιθέατρο 240 θέσεων, βιβλιοθήκη, αρχείο, καφέ-εστιατόριο, ιδιωτικό εκκλησάκι και γκαράζ 60 θέσεων.

 Εξώφυλλο του Περιοδικού

Ιδιαίτερης αισθητικής και ενδιαφέροντος περιεχομένου το μηνιαίο περιοδικό "Νέα του Μουσείου Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ" που κυκλοφορεί σε πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, θέατρα, διεθνή κέντρα αποφάσεων όπως ΟΗΕ, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κτλ. Το περιοδικό δημοσιεύει τα θέματά του στην Ελληνική και Αγγλική Γλώσσα ταυτόχρονα. 

Η ιστοσελίδα του Μουσείου είναι:

www.museum-hellenic-nobel-collection.gr

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

 

Μόλις πριν λίγες ημέρες η μεγάλη ερμηνεύτρια με την ξεχωριστή φωνή Μαρίζα Κωχ απέσπασε το βραβείο «Best Singer» στα πλαίσια της Εβδομάδας Διεθνούς Mουσικής στην πόλη ZHANGJIAJIE- γενέτειρα του Μάο Τσε Τουνγκ- στην Κίνα.

Μεγάλη διάκριση που τιμά την Ελλάδα αφού συμμετείχαν σαράντα χώρες από πέντε ηπείρους. Το βραβείο δόθηκε ισότιμα στην Ελλάδα, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.


FATA MORGANA

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.
*


Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.



Η δισκογραφική δουλειά της Μαρίζας Κωχ ξεκινά το 1971 όταν ηχογραφεί τον πρώτο της μεγάλο δίσκο με τίτλο «Αραμπάς». 
Για πρώτη φορά αποδίδονται παραδοσιακά τραγούδια με συνοδεία κρουστών και ηλεκτρικών οργάνων.
 

Στο εξώφυλλο αυτού του δίσκου διαβάζουμε τα όσα η ίδια γράφει:
 «Ξεκίνησα με την επιθυμία να συμβαδίσω με την εξέλιξη της εποχής μας κουβαλώντας μέσα μου βιώματα, που συνδέονται άμεσα με το παραδοσιακό τραγούδι. Έτσι άρχισα μια προσπάθεια για σύγχρονο τρόπο έκφρασης του παραδοσιακού τραγουδιού, ενθαρρυμένη από το γεγονός, ότι αυτό πάντοτε μεταμορφωνόταν μέσα στην παράδοση».

Είναι η ερμηνεύτρια που πριν τρία χρόνια παρέδωσε στο κοινό της τη θαυμάσια δουλειά της «Στους κήπους της Σαπφούς» για την οποία λέει μεταξύ άλλων:

«Η ποιητική γλώσσα της Σαπφούς νιώθω πως είναι η γλώσσα των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τη ζωή μέσα από το τραγούδι.»

Στο ένθετο που συνοδεύει το CD, η μουσικολόγος GAIL HOLST συγγραφέας-καθηγήτρια μουσικολογίας του Πανεπιστημίου CORNELL της Νέας Υόρκης γράφει :

Η Μαρίζα Κωχ, στον κήπο της Σαπφούς, αποδεικνύει ότι συνεχίζει να υπηρετεί την ομορφιά. Τα τραγούδια της φέρουν μαζί τους το άρωμα των ανθών, των φρούτων και του ανέμου που χάιδευε τότε τα κορίτσια της Λέσβου. Με τη φαντασία μας μπορούμε ν' ακούσουμε σαν τραγούδια τα ποιήματα της Σαπφούς , όπως η ίδια θα τα μάθαινε στις μαθήτριες της και θα τα συνόδευε με τη λύρα της. Τραγούδια του πάθους, της φιλίας αλλά και της ειρωνείας. Στον αιώνα μας η μουσικότητα των ποιημάτων της Σαπφούς επιμένει να μας συνοδεύει σιωπηλά, όπως όλη σχεδόν η μουσική της αρχαίας Ελλάδας.


Διαλέγω το Τραβέρσο του Νίκου Καββαδία «Φάτα Μοργκάνα» που
οι αιγαιοπελαγίτικες καταβολές και η γνωριμία με τη ζωή των ναυτικών κάνουν τη μεγάλη μελωδό να μελοποιήσει το 1978 και να το αποδώσει με το γνωστό αισθαντικό ύφος για την ελάχιστη αναφορά μου στη μεγάλη διεθνή επιτυχία της Μαρίζας Κωχ που τιμά τη χώρα μας.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Το περιοδικό «restaurant.com.gr» κάνει τιμητικό αφιέρωμα στην ηλεκτρονική του σελίδα.

Η ιστορία του «Ούζου Πλωμαρίου» ξεκινάει πριν από 150 περίπου χρόνια, όταν ο Ευστάθιος Βαρβαγιάννης από την Οδησσό της Ρωσίας έφθασε στην Λέσβο, περνώντας πρώτα από την κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη, και θεμελίωσε στο γραφικό Πλωμάρι μια μοναδική πορεία που φθάνει μέχρι τις μέρες μας.

Από το εσωτερικό του Μουσείου Ούζου Βαρβαγιάννη στο Πλωμάρι

Στο Πλωμάρι της Λέσβου σήμερα λειτουργεί το μοναδικό «Μουσείο Ούζου» που υπάρχει στη χώρα μας, το οποίο ανήκει στην οικογένεια Βαρβαγιάννη. Στο «Μουσείο Ούζου» βρίσκει κανείς τον πρώτο αποστακτήρα που κατασκευάστηκε το 1858 στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με άλλους αποστακτήρες στους οποίους δοκιμάστηκαν πολλές και διαφορετικές συνταγές Ούζου, μέχρι να καθιερωθούν οι τέσσερις τύποι ούζου με διαφορετικούς αλκοολικούς βαθμούς και γεύσεις που διατηρεί μέχρι και σήμερα η Ποτοποιία Βαρβαγιάννη.

"Εύζων" Ο παραδοσιακός τσολιάς

Στο «Μουσείο Ούζου» της οικογένειας Βαρβαγιάννη υπάρχουν ακόμα εργαλεία κατασκευής βαρελιών, γυάλινα και μεταλλικά δοχεία φύλαξης ούζου, όργανα αλκοολομέτρησης, χάρτες, σφραγίδες, φωτογραφίες, στροφυλιά και πολλά άλλα αντικείμενα που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

"Αφροδίτη" Για ιδιαίτερες στιγμές απόλαυσης

Ήδη, η οικογενειακή επιχείρηση Βαρβαγιάννη προετοιμάζεται για να γιορτάσει τα 150 χρόνια συνεχούς παρουσίας στη παραγωγή του ούζου, με ένα επενδυτικό πρόγραμμα που αφορά την τοποθέτηση νέας γραμμής εμφιάλωσης καθώς και στην προσθήκη νέου επιστημονικού και μηχανολογικού εξοπλισμού.

Μια ελληνική επιχείρηση – καύχημα που αποτελεί θεματοφύλακα μιας πολύτιμης παράδοσης, με την πολυετή πορεία της, στην παραγωγή του εθνικού μας ποτού!

Αυτά σημειώνει μεταξύ άλλων στην εκτενή αναφορά του το περιοδικό στην ιστοσελίδα του «restaurant.com.gr»

Ούζο Βαρβαγιάννη!!

Συνώνυμο της παράδοσης του Πλωμαρίου στο μεράκι, το άρωμα, την ξεχωριστή γεύση.

Θάλασσα, αρμύρα, γλυκάνισος, Ούζο Βαρβαγιάννη...

ΤΟ ΟΥΖΟ.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Μάνα, μητέρα, μαμά!

Όπως κι αν το αρθρώσει κανείς είναι γεμάτο από συναίσθημα. 

Η μέρα εορτασμού απλά τιμά αυτή που γεννά και ανασταίνει τη ζωή. Σίγουρα δεν καλύπτει το μεγαλείο της προσφοράς γιαυτό και δε δικαιολογείται κανενός είδους χαϊδολόγημα με αφορμή τον εορτασμό που να εξαντλείται στις όποιες αναφορές, σε ένα μπουκέτο λουλούδια ή ό,τι άλλο. Η μητρότητα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη από τον καθένα χωριστά και την πολιτεία μαζί.

Η μάνα είναι μοναδική για τον καθένα. Είναι η μάνα του μόχθου, της καθημερινής βιωτής, της εξομολόγησης και των εκμυστηρεύσεων. Η μάνα της μονογονεϊκής οικογένειας που είτε από δική της επιλογή είτε γιατί η ζωή το έφερε καλείται να αναθρέψει μόνη το παιδί της. Μα...και η μάνα που δίχως να γεννήσει ποθεί να αποκτήσει ένα παιδί δικό της για να το αναστήσει, να του δώσει την αγάπη, τη στοργή, τη φροντίδα, ανοίγοντάς του δρόμο στην οικογενειακή ζωή, γλιτώνοντάς το από τον ιδρυματισμό.

Πόσο όμως η σημερινή κοινωνία διευκολύνει τον αγώνα της μάνας; Μήπως γυρίζει την πλάτη στις δύσκολες καταστάσεις αφήνοντάς τη μόνη να τρέχει πανικόβλητη προκειμένου να φέρει σε πέρας το καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας, ανταποκρινόμενη σε ένα ετέρμονο πλήθος απαιτήσεων  και υποχρεώσεων; Αλλά και μήπως την κάνει πολλές φορές να αισθάνεται εκτεθειμένη, να ντρέπεται που πήρε την απόφαση να γεννήσει το εξώγαμο παιδί της από το να προτιμήσει να το φονεύσει για να΄ναι στα πλαίσια της υποκριτικής κοινωνικής ευπρέπειας;

Η ημέρα της γιορτής της Μητέρας ρίχνει τη σκέψη μου στη μάνα που ανεβαίνει την ανηφοριά βρίσκοντας στο δρόμο της, μικρές ή μεγάλες πέτρες. Στη μάνα που η καρδιά της "σα φλογερό του Μάη μεσημέρι" ποθεί να πάρει για να μεγαλώσει το παιδί μιας άλλης από αγάπη. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Μάνα δεν είναι αυτή που γεννά αλλά αυτή που αναθρέφει. Που ξενυχτά, που ακούει, που απλώνει το χέρι της να χαϊδέψει τρυφερά, που πονεί, που παραμερίζει τα δικά της "θέλω", που συντρέχει το παιδί της ακόμη κι αν αυτό ξεφύγει της παιδικής ηλικίας, που...που...ατέλειωτα που...

Μάνα!! Μαμά!!

Αν η μαμά μου ήταν λουλούδι;

"τουλίπα,  ζουμπούλι,  κόκκινη παπαρούνα,  τριαντάφυλλο,  μαργαρίτα"

θα ήταν, απάντησαν οι μαθητές μου όταν τους ρώτησα και κάποιο παιδάκι προχωρώντας τη σκέψη του έγραψε ακόμα "φροντίδα, αγάπη, αλήθεια".

Ο καθένας δίνει τη δική του νοηματική διάσταση στη λέξη "Μάνα". Αυτή που του υπαγορεύει η ψυχή του.

Εγώ...

χρωστώ ευγνωμοσύνη που στέκει ατσαλένια στήλη και με ακούει, με ακούει, με ακούει..., που υπήρξε και υπάρχει ως το οξυγόνο μου, που... με ανέχεται.  

                           Χρόνια Πολλά Μαμά!!!

                                                                                         Μαριάνθη

Τ΄Άη Γιώργη κάθε 23 τ΄Απρίλη.
Μέρα χαράς, ξεχωριστή για μένα από τότε που γεννήθηκα αφού ήταν και μέρα γιορτής του πατέρα μου. Επικρατούσε ευφορία πάντα στο σπίτι από τις ευχές, τα δώρα,τα κεράσματα, τις επισκέψεις φίλων και συγγενών. Μέρα λαμπρή για μας.
Tώρα η χαρά της γιορτής συνεχίζεται και είναι τριπλή.Γιορτάζει ο Γιώργος κι ο άλλος ο Γιώργος του αδερφού μου του Δημητράκη , μα είναι και τα γενέθλια.

«Πληθυντικός αριθμός»

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά από «Το λίγο του κόσμου 1971»

Πολλές φορές η ποίηση έρχεται να εκφράσει και το συλλογικό όραμα , τον πόνο της καθημερινότητας, της βιοπάλης, του πικρού ψωμιού.

«Αιώνας εμπορίου»

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο εμπόριο
κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις τα αισθήματα στο Χρηματιστήριο,
στα λογιστικά βιβλία δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση, ισολογισμοί, εκπρόθεσμες
συναλλαγματικές, μετοχές, χρεόγραφα κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τι
σημασία έχει; «ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές περηφάνειες γνώση αβέβαιη,
πληρωμένη μ' όλη τη βέβαιη νειότη σου, βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν
τρελλοί να τα μαζέψουν νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της
Βαβυλώνας, δολλάρια ασημένια…

γράφει ο μεγάλος Τάσος Λειβαδίτης που παίρνει μαχητική θέση, που τολμά και κάνει τέχνη του λόγου του τα οράματά του.

Ιστορική, πολιτική, ερωτική, δημοτική, σε όποια κατηγορία ακόμα κι αν την κατατάξουμε, η ποίηση είναι σαν τις σταγόνες θεϊκής βροχής που ποτίζουν αργά στην ψυχή του ανθρώπου τα απανθίσματά του.
Κάθε προσπάθεια ανάδειξης έστω και του πιο απλού ποιητικού έργου αξίζει γιατί προσφέρει στον πολιτισμό, γεμίζει τη ζωή μας με χρώμα χαράς.
Είναι θετικό που έρχονται μηνύματα από όλη την Ελλάδα για τον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας ποίησης, παρόλο που η επίσημη πολιτεία επικαλούμενη την οικονομική κρίση έχει για φέτος περιορίσει τα κονδύλια εορτασμού στο ΕΚΕΒΙ και έτσι δε θα έχουν την ευκαιρία οι επιβάτες των μεταφορικών μέσων της πρωτεύουσας να ακούσουν από τα μεγάφωνα στίχους του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου στον οποίο και είναι αφιερωμένο το φετινό έτος . Εντυπωσιακή όμως είναι η πρωτοβουλία του Σωματείου Αρτοποιών Λιβαδειάς που έχοντας τη στήριξη του Επιμελητηρίου Βοιωτίας, γιορτάζει με ένα πρωτότυπο τρόπο την παγκόσμια ημέρα ποίησης. Έτσι λοιπόν Το Σάββατο 21 Μαρτίου όλα τα αρτοποιεία της πόλης της Λιβαδειάς θα διαθέτουν το ψωμί σε χάρτινες συσκευασίες που θα έχουν πάνω τους τυπωμένα δημοτικά τραγούδια. «Με την προμήθεια του ψωμιού θα έχουν όλοι την ευκαιρία να διαβάσουν ή να θυμηθούν και να σιγοτραγουδήσουν στιχάκια από τα λιανοτράγουδα ή στιχάκια με θέμα το θείο δώρο, το ψωμί, όπως το τραγούδησε και ύμνησε η λαϊκή μας μούσα.» αναφέρουν σε σχετική ανακοίνωση με σύνθημα τους:

«Για φέρτε μοσχοκάρυδα, για φέρτε και κανέλλα,
για ρίχτε μες στο ζύμωμα, για να μοσκοβολάει.
Για φέρτε ψιλοσούσαμο και ζάχαρη και μέλι
κι αλείψτε γύρω τα ψωμιά, κι αλείψτε τα τσουρέκια.»

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου