Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Προσωρινά κλειστό…
Περισσότερα... »
Feeds
57062 άρθρα από 62 πηγές
Aa - Zz
(3596)
-
Agiasos_Lesvou (273)
-
Alterglobal (132)
-
Anemotia Lesvou (104)
-
ANKYR Cartoons and Comics (476)
-
Aristera sti Mitilini (352)
-
Blog M@nia (40)
-
Digital Hardcore (52)
-
Dimitrelim (72)
-
Dimitrelim Photographic Arts (151)
-
Euroglotte (51)
-
FireClock (424)
-
Foto Gera (33)
-
Henri Chinaski (16)
-
Lesvos Blogger (54)
-
Lesvos_perivallon (16)
-
Limneos (39)
-
Matrix on line (220)
-
MY.aegean.gr Νέα & Ενημέρωση (169)
-
Plomari (652)
-
Plomari Lesvos Blog News
(270)
Αα - Ωω
(53425)
-
24 ώρες (10001)
-
Άγονη Γωνιά (50)
-
Απ' Εδώ Κι Απ' Εκεί (317)
-
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Λέσβου (136)
-
Αιολικός Μυτιλήνης (399)
-
Αλφαβητάριο Ποίησης (165)
-
Γυμνάσιο Μούδρου (70)
-
Γεωπονικά-Αγροτικά Θέματα Λέσβου
(4827)
-
Εco-λογία και e+παίδευση (18)
-
Επ' αριστερά! (317)
-
Ελληνική Κοινωνική Έρευνα (105)
-
Εν Λέσβω (274)
-
Η Δύναμη της Αγάπης (136)
-
Η ελιά (5923)
-
Ηλιοτρόπιο (116)
-
Θάλασσα στην καρδιά (2640)
-
Θάλασσες μας ζώνουν (107)
-
Ιθάκη (10)
-
Κούκος (μονος) (82)
-
Μυτιληνιά Διάλεκτος (1158)
-
ΜΕΡΑ Λέσβου (23)
-
Μαριάνθη (68)
-
Μανιταρόφιλοι Λέσβου (122)
-
Με Αγάπη για τις Ανθρώπινες Αξίες (430)
-
Μηθυμναίος (148)
-
ΝΑΡ Λέσβου (215)
-
Νεολαία Συνασπισμού Μυτιλήνης (47)
-
Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Λέσβου
(440)
-
Ο Άλλος (83)
-
Ο Θεός στο καφενείο (185)
-
Ο Θεός είναι γυναίκα (113)
-
Ομορφος Κόσμος (434)
-
Π.Ε.Α. Νομού Λέσβου
-
Πασx(π)αλίτσα (235)
-
Ριζοσπαστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών (27)
-
Σπιρτούλης (26)
-
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας
(64)
-
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, Εργαστήριο Πληροφορικής (22)
-
Το Τεφτέρι (23839)
-
Φερενίκη
(56)
Expand/Collapse
Μηθυμναίος (100)
Σελίδες: 1
2
-
Προσωρινά κλειστό…
» Μηθυμναίος -
Ένα, εκ των υστέρων σ’ αγαπώ
» ΜηθυμναίοςΗμέρα της ΜΑΝΑΣ χτες… και πάλι στο νου η δικιά μου μάνα, που δεν υπάρχει πια…
Ήμουν μακριά της σα μου ’ρθε το κακό μαντάτο. Δεν το άντεξα, δεν το χωρούσε ο λογισμός μου. Η απόγνωση για το χαμό της λατρεμένης μου μητέρας μ’ έτρωγε. Πήρα το αυτοκίνητο κι οδηγούσα, ασυναίσθητα, για ώρα, έφτασα σε μια ακρογιαλιά. Κάθισα σ’ ένα βράχο κι έκλαψα… Ένιωθα ένα ασήκωτο βάρος κι ένα πόνο στα στήθια μου, Εκεί στη μοναξιά μου έμπηξα μια φωνή να την πάρει ο αγέρας της θάλασσας. Ήθελα να λυτρωθώ. Της φώναξα ότι τη χρειαζόμουν λίγο ακόμα και της ζήτησα συγγνώμη που δεν πρόλαβα να τη δω λίγο παραπάνω, να τη ζήσω λίγο περισσότερο, να της προσφέρω όσα ήθελα και μπορούσα, να την προσέξω όπως με πρόσεξε… να την ξεκουράσω.
Ένα χρέος που ακόμα… με βασανίζει. Ένα, εκ των υστέρων σ’ αγαπώ!!! Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Όχι δεν μπορώ να το πιστέψω…
» Μηθυμναίος
Δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτή είναι η Ελλάδα। Αυτή που έβλεπα χτες στις αποτρόπαιες εικόνες (και με τον τραγικό θάνατο τριών συνανθρώπων μας) που έδειχνε η τηλεόραση. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα. Δεν μπορεί να είναι αυτή। Αδύνατο να το συλλάβω…
Ένα μεγάλο γιατί έχει καθίσει πλέον στο μυαλό μου και δεν βρίσκει απάντηση.
Αυτή είναι η Ελλάδα που άφησα; Αυτή η Ελλάδα που ονειρευόμουν και νοσταλγούσα; Αυτή είναι η Ελλάδα που με καλούσε να επιστρέψω;
.Από πότε άλλαξε η κοινωνία μας; Από πότε άλλαξε η νοοτροπία μας; Που πήγαν όλα όσα μας προίκισαν οι γονείς μας κι οι δάσκαλοι όταν μας μάθαιναν μαζί με τα γράμματα και κάτι αξίες… Που πήγαν; Από πότε αλλάξαμε;
.Και τώρα, λίγο πριν τη σιωπή, λίγο μετά τη θλίψη, αναρωτιέμαι: Που πήγε η Ελλάδα που αγαπάω; Που αγαπάμε;.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Εύκολο θαρρείς είναι;
» Μηθυμναίος
Πόσο δύσκολο είναι για μένα να «φλερτάρω» με την έμπνευση,όταν για μερικούς είναι ταλέντο.Πόσες φορές δεν ψάχνω για σημειώσειςκι όλο τα προσωπικά χαρτογραφημένα σημάδια μου βρίσκωαπό στιγμές ιδιαίτερες ... απ’ αυτά που συνηθίζω να τα λέω: «τα κομμάτια μου»…Είναι οι προσωπικές μου αναζητήσεις....Τα γραφτά μου ξεχειλίζουν από εμένα...Θα μπορούσαν να θεωρηθούν εξομολογητικά,(και είναι...)καθώς στόχος τους δεν είναι να αποδώσουν...αλλά να αποκαλύψουν το «μέσα» μου.Όπως το αισθάνομαι...
Αν κάτι ζηλεύω απ’ τους γραφιάδες είναι αυτό,το έναυσμα, η αφορμή η σύλληψη μιας ιδέαςπου θα μαστορέψουν στη συνέχεια και…θα φτιάξουν το γραφτό του..Εύκολο θαρρείς είναι;.Αφιερωμένο εξαιρετικά!..Μηθυμναίος* Η φωτογραφία είναι της Maria Llorens
Περισσότερα... »
-
«H Mυτιλήνη στο γύρισμα του 19ου αιώνα μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Fritz Joseph Mraz»
» ΜηθυμναίοςΗ ιστοσελίδα [www.lesvosoldies.gr] σε συνεργασία με το Ε।Ι।Ε διοργανώνει έκθεση φωτογραφίας του Fritz J. Mraz «Φωτογράφοι της Μυτιλήνης του χτες». .* Περισσότερα στης Μαριάνθης: Με το φακό του Fritz J Mraz.Πρόσκληση της έκθεσης για όλους σας.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
» Μηθυμναίος
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου। Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ। Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ.Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΤΑΓΑΠΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο. Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους। αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια. Σήμερα ξέρω ότι, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.* ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ
Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth,
μια γειτονιά του Λονδίνου και πέθανε
στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία
Ομιλία στα 70στά γενέθλιά του…
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Δεν θα δακρύσω πια για σένα...
» ΜηθυμναίοςΈνας από τους Πυξ Λαξ, ο στιχουργός και συνθέτης Μάνος Ξυδούς έφυγε για τους ουρανούς… Τον πρόδωσε, δυστυχώς, η καρδιά του।
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Νοσταλγική απόδραση μ’ ένα τρικύμισμα και μια τρυφερή γλύκα…
» ΜηθυμναίοςΜεγάλη Εβδομάδα ήδη. Αρχή της ιερότερης και ωραιότερης, για μένα, εβδομάδας του χρόνου. Οι ημέρες που έπονται είναι μικρές τελετές, μέσα στη μυσταγωγία του Θείου Πάθους, βγάζουν ακριβώς αυτό τον πόνο που υποβάλλει η πορεία Του. Από το θάνατο στην κορυφαία στιγμή, την Ανάσταση!
«Οι εκκλησίες ξεχειλίζουν»…. Διαβάζω τα λόγια της μεγάλης μας ποιήτριας Κικής Δημουλά..«Στην κοπιώδη πορεία του “δεηθώμεν” τα μεγάλα κεριά προχωρούν, τα κεριά της δραχμής μένουν πίσω. Τα μικρά κεριά κουράζονται εύκολα, λυγίζουν και διεκτραγωδούν το αντίτιμο τους»..
Σ’ εκείνες τις εκκλησίες των παιδικών μου χρόνων ταξιδεύει ο νους, όπου όλα ήταν λυπημένα κι όλα έλαμπαν! Όπου τα καντήλια έκαιγαν με λάδι, τα ταπεινά κεριά της «δραχμής» δεν είχαν σχέση με τις διακοσμητικές λαμπάδες του σήμερα. Και το λιβάνι… μοσχομύριζε!
Πάντα, τέτοιες μέρες, θα γυρίζουμε πίσω, το επαναλαμβάνω –όσο μεγαλώνουμε, ίσως και πιο πολύ– προσκυνητές εικόνων, αναμνήσεων κι ονείρων. Εκεί όπου τόσοι αγαπημένοι μας άνθρωποι –άνθρωποι που κράτησαν τη ζωή μας– είναι πια ανεπίστρεπτα απόντες. Όχι όμως κι από τη σκέψη μας. Όλοι, λίγο πολύ, πιστοί και λιγότερο πιστοί έχουμε νιώσει τη θλίψη της απώλειας που τη γλυκαίνει η παρηγοριά της μνήμης…
Στην εκκλησιά της ενορίας μας, που φάνταζε στα μάτια μας τόσο επιβλητική, πηγαίναμε αναζητώντας… λίγο φως. Η αίσθηση του δράματος και του πένθους συνυπήρχαν ταυτόχρονα με το συναίσθημα αγαλλίασης στην προσμονή της προεξέχουσας, μοναδικής γιορτής. Του Πάσχα!
Ο καθένας προσδοκά μια επιστροφή που την ονειροπολεί με το δικό του τρόπο. Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή, πριν 10 χρόνια στο χωριό μου…
Βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Η εκκλησία κατάμεστη από κόσμο, ο παπάς στη ωραία Πύλη διαβάζει το πέμπτο κατά Ματθαίου Ευαγγέλιο.
Σε λίγο όλα τα φώτα σβήνουν κι απ’ το βάθος του Ιερού, κάτω απ’ το φως των κεριών, ακούγεται η πένθιμη, σχεδόν θρηνώδης φωνή του ιερέα: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας...».
Εμφανίζεται με τον σταυρό στα χέρια. Το επαναλαμβάνει ένας καλλίφωνος ψάλτης, διαδοχικά. «Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων Βασιλεύς...». Φορτισμένες στιγμές. Ένα πυκνό νέφος από λιβάνι με τυλίγει, σκύβω το κεφάλι και προσεύχομαι, ο ιερέας με πλησιάζει, περνάει από μπροστά μου, κι αμέσως προσηλώνω το βλέμμα στο ακάνθινο στεφάνι του Ναζωραίου. Τοποθετούν τον σταυρό στο μέσον της εκκλησιάς. Εκεί θα μείνει ο Εσταυρωμένος μέχρι την αποκαθήλωσή του το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής για να τον αποθέσουν στον στολισμένο, από τα κορίτσια, με πανέμορφα λουλούδια επιτάφιο. Συνήθειες και έθιμα που άφησαν οι μάνες τους και τα «στηρίζουν» τώρα εκείνες. Τα ίδια κορίτσια, μαυροφορεμένα, το βράδυ ψάλλουν τα Εγκώμια: «Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ...». Στα μανουάλια και στα χέρια των πιστών κεριά, μικρά, ταπεινά να σιγοκαίνε... «Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον Ζωοδότην...». Η μεθυστική μυρωδιά του λιβανιού κυριεύει τις αισθήσεις. «Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη Ταφή σου προσφέρουσι Χριστέ μου». Η συνείδηση απόθεσε το κουράγιο της, ένας κόμπος τώρα ανεβαίνει και σταματάει στο λαιμό. «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατον μου Τέκνον, που έδυ σου το κάλλος;». Οι γλυκές τούτες μελωδίες δίνουν μια άλλη διάσταση. Κάνουν την καρδιά να σκιρτά «Ω φως των οφθαλμών μου...». Αποπνέουν δέος, κατάνυξη, η ψυχή ξαποσταίνει κι εσύ μένεις να ψάχνεις τον μελωδό. Κατόπι η περιφορά στα σοκάκια ένα γλυκό και δροσερό αεράκι χτυπάει τα πρόσωπα, όλοι προσπαθούν να μην σβήσουν τα κεριά που λιώνουν στα χέρια. Βήματα σιγανά, είναι σαν περίπατος στ’ άχρονο, θαρρείς, και το διαρκές. Μάταια προσπαθείς ν’ αφουγκραστείς τη σκέψη του διπλανού σου. Η νύχτα αβάσταχτα γλυκιά. Καταλαγιάζει η λύπη, προσδοκώντας την αυριανή ημέρα της Ανάστασης.* Απόσπασμα από το «Εαρινό προσκύνημα στη γενέθλια γη»
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ένα παρελθόν χωρίς μέλλον
» Μηθυμναίος
Ένα παρελθόν που ήδη χάνεται μες στην ομίχλη του χρόνου...Ένα παρελθόν γεμάτο χαρές και επιτυχίες,
αλλά και πικρίες,
και απογοητεύσεις, και διαψεύσεις...
Ένα παρελθόν γεμάτο γνωριμίες, πρόσωπα,
φυσιογνωμίες...
Ένα παρελθόν που το στοιχειοθετεί κανείς
καθώς πορεύεται προς το μέλλον,
αλλά που το ίδιο δεν έχει μέλλον πια...
Ωστόσο, ένα παρελθόν με μια εξαίσια γεύση,
που την ορίζουν τα όσα ίχνη
γράφτηκαν ως τώρα στην καρδιά...
Το καινούριο βιβλίο του γνωστού Λέσβιου συγγραφέα, Τάκη Χατζηαναγνώστου με αναμνήσεις απ’ την πολύχρονη θητεία του στα ελληνικά γράμματα.
Στις σελίδες του παρελαύνουν ένα πλήθος γνωστά και άγνωστα πρόσωπα της πνευματικής, της πολιτικής, της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας, στοιχισμένα σε επιτυχίες, αποτυχίες, χαρές, λύπες, όνειρα, διαψεύσεις.
Μια γλυκόπικρη γεύση του αιώνα που πέρασε..
Ένα παρελθόν χωρίς μέλλον
Αναμνήσεις από μια μακρά θητεία στα ελληνικά γράμματα
.
Από τις Εκδόσεις "ΑΙΟΛΙΔΑ"
σελ. 252
.Ένα βιβλίο για όλα τα σπίτια.
Θα το βρείτε σ' όλα τα βιβλιοπωλεία.
.
Ο Τάκης Χατζηαναγνώστου γεννήθηκε το 1923 στη Μυτιλήνη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα, της οποίας χρημάτισε ανώτατο διευθυντικό στέλεχος. Στη λογοτεχνία μπήκε από πολύ νωρίς, από τα μαθητικά του ακόμα χρόνια με πυκνές δημοσιεύσεις κειμένων και άρθρων του γύρω από θέματα λογοτεχνίας, σε εφημερίδες και περιοδικά της επαρχίας και της πρωτεύουσας. Εξέδωσε περί τα 35 βιβλία, κυρίως μυθιστορήματα και διηγήματα, αρχίζοντας από ποιήματα (1951). Συνεργάστηκε σαν σεναριογράφος με τον κινηματογράφο. Πεζογραφικά έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ουγγρικά, ρουμανικά, κινέζικα κλπ. Τιμήθηκε επανειλημμένα με βραβεία, ανάμεσα στα οποία: το Βραβείο Ουράνη της Ομάδας των Δώδεκα, το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για την πεζογραφία, ενώ το διήγημά του «Φυγή» εκπροσώπησε την Ελλάδα (δια της «Καθημερινής») στον παγκόσμιο διαγωνισμό διηγήματος της εφημερίδας Herald-Tribun της Νέας Υόρκης το 1954, και μεταφράστηκε σε 22 ξένες γλώσσες. Γενικά το έργο του, λυρικό στη βαθύτερη ουσία του, όπως έχουν γράψει οι κριτικοί του, χαρακτηρίζεται από απέραντο ανθρωπισμό, που αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Μ' αυτό το εφόδιο διερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις, και ιδιαίτερα εκείνες των δύο φύλων..* «Από καρδιάς σας εύχομαι, κ. Χατζηαναγνώστου, και τούτο το βιβλίο σας να γνωρίσει την επιτυχία όλων των προηγούμενων!Ευχή μου να είναι καλοτάξιδο όπως και η ζωή σας»!.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
.Αδύνατο να μ’ αφήσει αδιάφορο μια είδηση ...
» Μηθυμναίος.Αδύνατο να μ’ αφήσει αδιάφορο μια είδηση που διάβασα πριν λίγες μέρες στην εφημερίδα «LISTÍN DIARIO» του Santo Domingo. Μια τόση δα είδηση, λιτή, μα και τόσο σημαντική. Έγραφε: «Η Σόνια Μαρμολέχος, ετών 28, μάνα ενός νεογέννητου μωρού, το άφησε στο σπίτι της, πήρε το λεωφορείο της γραμμής και πήγε στο νοσοκομείο Darío Contreras του Άγιου Δομήνικου, για να θηλάσει τραυματισμένα μωράκια που είχαν μεταφερθεί εκεί μετά το φονικό σεισμό της Αϊτής. Αυτή η φτωχή Δομινικανή μητέρα, έδωσε το μητρικό της γάλα σε μερικά από τα 20 ορφανά της γειτονικής χώρας, που νοσηλεύονταν σ’ εκείνο το τραυματολογικό κέντρο».
Η «pechua» Σόνια Μαρμολέχος επί του έργου
Λίγες σειρές που θα πέρασαν –αν πέρασαν– απαρατήρητες στα ψιλά των εφημερίδων. Τέτοιες ειδήσεις, θα έλεγα, έπρεπε να δίνουν το γύρο του κόσμου. Λένε σε ’κείνα τα μέρη: «Κανένας δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να μη μπορεί να χαρίσει ένα χαμόγελο και κανένας τόσο πλούσιος που να μη το χρειάζεται». Αυτό διέθετε, μέσα στη φτώχεια της η Σόνια, αυτό πρόσφερε. Δεν χρειαζόταν παραπανίσια λόγια… Η πράξη της –έκφραση ανθρωπιάς– έφτανε.
Σκέφτομαι, πόσο περήφανες θα πρέπει να αισθάνονται οι μάνες αυτής της χώρας. Μιας χώρας που πέρασε από τόσα δεινά, με ξένες κατοχές, φυλετικές διαμάχες, κινήματα, διαπλοκές, αρρώστιες, φτώχεια… Και για μια στιγμή εμφανίζεται, απ’ το πουθενά, η Σόνια, μια φτωχή μητέρα, μια άγνωστη γυναίκα, απλή αλλά «pechua»! Προικισμένη με μια απίστευτη εσωτερική δύναμη, δίνει μια κλωτσιά στα 7,2 ρίχτερ, σηκώνει ψηλά το κεφάλι, τρέχει στο νοσοκομείο, μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο ελπίδας και προτάσσει τα στήθη της να βυζάξουν το ζεστό μητρικό της γάλα τα ορφανά, αυτό που τους στέρησε η δική τους μάνα… χαμένη στα ερείπια. Και είναι παρήγορο πως υπάρχουν ακόμη τέτοιοι άνθρωποι, με τόσο περίσσευμα γενναιοδωρίας, μεγαλοσύνης και ανθρωπιάς, που μ’ ένα απλό «κάτι», μπορούν να κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο.
Μια άλλη ιστορία, παρόμοια μ’ αυτή της Σόνιας, είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια στο βιβλίο «Ούτε Τύμπανα Ούτε Τρομπέτες» του Γιάννη Τριάντη. Ήταν κι αυτή –τι σύμπτωση– από ’κείνη τη χώρα της Καραϊβικής. Η ιστορία της «Φαουστίνας των κυμάτων»(κλικ στον τίλο)
Έτσι, είναι κάποιες φορές, που... αμίλητα -«πότε δακρύζοντας, πότε χαμογελώντας»- τέτοιες ειδήσεις και ιστορίες, σαν παραμύθια, χρειάζεται να τις διαβάζουμε. Αλλιώς περνάνε, φεύγουν και χάνονται μέσα στη ζούγκλα που φωλιάζει… η καθημερινότητά μας.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Πώς να ξεχάσεις
» Μηθυμναίος.
* Πώς να ξεχάσεις τις γκρίζες μέρες...
όταν είναι αυτές που φέρνουν τη λάμψη του ήλιου;.* Πώς να ξεχάσεις τις ήττες...
όταν είναι αυτές που θα φέρνουν τις νίκες;.* Πώς να ξεχάσεις τα λάθη...
όταν είναι αυτά που δίνουν τα μαθήματα;
* Πώς να ξεχάσεις τη μοναξιά...
όταν είναι αυτή που σε κάνει να καταλάβεις τους φίλους;.* Πώς να ξεχάσεις τις αναποδιές...
όταν είναι αυτές που σε μαθαίνουν να ονειρεύεσαι;.* Πώς να ξεχάσεις τις στεναχώριες...
όταν είναι αυτές που έκαναν την τύχη σου ν’ αλλάξει;
* * *
Μη δίνεις ποτέ εξηγήσεις…
Οι φίλοι σου δεν τις χρειάζονται.
… και οι εχθροί σου δεν θα τις πιστέψουν…Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Σ’ ένα ομιχλώδες τοπίο…
» Μηθυμναίος
Τόσο προσπάθησα να μάθω να γελώ- ο κόσμος μέσα μου δεν θέλει:Σπασμένα κομμάτια ανασυνθέτω τα τοπία μου σ’ ένα παράξενο και που γκρεμίζεται από το μέλλον παζλ….
Κάτι φορές το φως αρνείται να πεθάνει και συλλαβίζει τις υπέροχες διαφάνειες του ως αργά το απόγευμα…
Ένα ποίημα δυσκολεύει περισσότερο τα πράγματα
γιατί ζητάει αλήθειες που είσαι υποχρεωμένος να πεις.
Πάνω από το εντυπωσιακό λιμανάκι
που ο ήλιος σκουντουφλά το πρωί,
πάνω στα προπαροξύτονα βράχια…
Σε βρήκα ψάχνοντας μέσα στο τίποτα που συλλαβίζουμε…
Με όλα τα υπάρχοντά μου μετακομίζω σ’ άλλους ουρανούς.
Φιλοδοξώ έναν ουρανό δικής μου έμπνευσης κι έναν μύθο επίγειο…
Έχω ένα κομματάκι από θρυμματισμένο ουρανό
μέσα μου- ένα θραύσμα από ποίημα
που το φιλώ σαν κόρη οφθαλμού- μην και ποτέ μου λιγοστέψει.
Δεν έχει τίτλο η μοναξιά…
Όλοι ζούμε σε μια εσωτερική σιωπή
που ανατινάζει συνεχώς την ψυχή- κομματάκια της
πέφτουν και στις ματωμένες των ποιητών σελίδες.
--- . ---
Αλλά με όση ποίηση και να περιχυθεί η απουσία πάλι απουσία θα φαίνεται….
… που γράφει ευαισθησίες στην καρδιά μου…
* Όλα τα παραπάνω είναι λόγια από στίχους του Στρατή ΠαρέληΜηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Γράμμα από ένα φίλο
» ΜηθυμναίοςΤον τραγουδοποιό, συμπατριώτη μου και φίλο Τάκη Σωτηρχέλλη, σας τον γνώρισα σε μια προηγούμενη ανάρτηση, με τον τίτλο:
Ας τραγουδάμε λοιπόν για τα όνειρα...
Τα κολακευτικά σχόλιά σας ήταν πολλά. Τα διάβασε κι εγώ του ζήτησα να γράψει κάτι -με δικά του λόγια- για τα τραγούδια και για ’κείνον…
Μου έστειλε λοιπόν τούτο το γράμμα που σας παραθέτω ανάμεσα σε μερικά τραγούδια του που μπορείτε να ακούσετε.
Αγαπητέ Στράτο,
Έχεις φτιάξει μία ξεχωριστή σελίδα στην οποία η ζεστασιά περισσεύει και είναι βέβαιο πως ως μαγνήτης, μάγεψες τη «ζεστασιά» και την έφερες στη «γειτονιά» σου. Δεν εξηγείται αλλιώς όλο αυτό που αναδύεται απ' τους διαλόγους των επισκεπτών σου. Με αναγκάζεις να αναλογιστώ πως θα 'ταν «έξω», αν όλο αυτό ήταν ο κανόνας.
Προσγειώνομαι όμως γιατί είμαστε μεγάλα παιδιά και... είναι και το κρύο απ' την ανοιχτή πόρτα, που μου θύμισε πως πρέπει να την κλείσω.
Μου ζήτησες να γράψω κάτι, σαν απάντηση στα σχόλια των επισκεπτών της σελίδας σου, για τραγούδι μου που ανάρτησες.
Τι να πω φίλε μου σε όλη αυτή τη παρέα που έφτιαξες;
Καλή τύχη μ' «έμπλεξε» με ήχους και με λόγια, και μ' αρέσει να... τραγουδοποιώ και να τραγουδώ.
Τραγουδώ για όνειρα
Οικονομικά είναι το επάγγελμά μου, δεν είμαι μουσικός. Στους ήχους της Λέσβος που γεννήθηκα και με τη μάνα να τραγουδά τους αμανέδες της ψυχής της ...μπολιάστηκα. Μια σχέση κατοπινή με την ποίηση κι άλλη μια πιο δυνατή με τη μουσική σαν ακροατής, μ' έφεραν να προσπαθώ να μάθω κιθάρα..
Το βαλς του αποχωρισμού
Μα όταν μπλέχτηκαν οι συγχορδίες και ένοιωσα τα αρώματα των μελωδιών, άρχισα να μελοποιώ γραφτά μου και να ψάχνω τις κρυμμένες στα λόγια μελωδίες.
...είναι μαγικό το παιχνίδι με τους ήχους και με τα λόγια.
...και μπλέχτηκαν οι ήχοι με το DNA και η αισθητική που δημιουργήθηκε, οδήγησε σε μονοπάτια «γέννας», δυστυχώς εις βάρος της γνώσης της μουσικής και της τεχνικής της. Ίσως η «γέννα» να ήταν η ανάγκη, αλλά αν υπήρχε η γνώση και η τεχνική, θα ’ταν αλλιώς. Προσπάθησα να σταθώ στη γνώση και το προσπαθώ όποτε υπάρχει κέφι και χρόνος, μα το αστείο ή το γοητευτικό, είναι πως, μετά από λίγη ώρα μου χτυπάνε καινούριες μελωδίες τη πόρτα .και πάει περίπατο η γνώση.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήρθαν μελωδίες που έψαχναν λόγια, ήρθαν και στίχοι που έψαχναν μελωδίες.
Αφήνω τον παράδεισο
Μου αρέσει λοιπόν να σκαρώνω τραγούδια και να τραγουδώ κι αυτό κάνω με τη πρώτη ευκαιρία.
Κάπως έτσι γεννήθηκε και το «Ταξίδι στη βροχή» που συγκυρίες του 'δωσαν «βήμα» το '94και γρήγορα αγαπήθηκε στη Κύπρο στην a capella εκδοχή του. Βρήκε ζεστασιά εκεί και μου 'δωσε απίστευτες στιγμές κι απ’ ότι φαίνεται δεν το ‘χει να ησυχάσει.
Ταξίδι στη βροχή (a capella)
Το 2003 αποφάσισα να το κυκλοφορήσω σε cd, όταν κάποιος με ρώτησε αν τραγουδώ ένα παραδοσιακό Κυπριακό τραγούδι με τον τίτλο «Ταξίδι στη βροχή».
Και το έκανα, μαζί με άλλα πέντε τραγούδια. Οι στίχοι των τριών από αυτά ανήκουν στο καλό μου φίλο Δημήτρη Τσεκούρα -δικηγόρος και ενός, στον επίσης καλό μου φίλο Ανδρέα Παράσχο -δημοσιογράφος (στιχουργοί και οι δύο).
Τα χρόνια που πέρασαν δώσαμε αρκετές συναυλίες στην Αθήνα με μουσικά σχήματα που κατά καιρούς φτιάχναμε και στη Κύπρο με τους ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ που μου ζήτησαν και τραγούδησα τη γλυκιά τους «Νεράιδα της στιγμής». .
Νεράιδα της στιγμής
Και συνεχίζουμε...
Και όσο θα κρύβονται μελωδίες...Τάκης Σωτηρχέλλης.Φίλε με τη τόση ομορφιά… έστω και δίχως ούζο, σ’ άφησα να τα πεις εδώ παρέα με τα τραγούδια σου.
Ευχή μου να ’σαι καλά και πάντα να τραγουδάς!!!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ
» ΜηθυμναίοςΣε δύο τόμους και σε 1000 περίπου σελίδες, κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις ΑΙΟΛΙΔΑ, ένα έργο σταθμός για τα λεσβιακά και τα ελληνικά γράμματα «Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ» του γνωστού πολυβραβευμένου ποιητή, δοκιμιογράφου και ερευνητή Δημήτρη Νικορέτζου.
Ο συγγραφέας με το γνήσιο απολαυστικό, λυρικό και ευφρόσυνο λόγο του, «δουλεύοντας με την επιμέλεια μέλισσας και την υπομονή μερμηγκιού», ύστερα από έρευνα και μελέτη 20 και πλέον χρόνων, παρουσιάζει στο πόνημά του αυτό «ό,τι συσχετίζει τον Ελύτη με τη Λέσβο και τους ανθρώπους της». Κάνει μια λεπτομερή εξερεύνηση στο τοπίο της ζωής του Ελύτη στα χώματα των προγόνων του και αποκαλύπτει τη «φυσιοκρατία της ποιητικής του», που κρατά τις ρίζες της από αυτό το κομμάτι γης, το ευλογημένο νησί που, «ίδιο πλατανόφυλλο κείτεται καταμεσής του πελάγους» τη Λέσβο.
Ένα ανεξόφλητο χρέος για εκείνον, ένα «όφλημα» όπως συνηθίζει να λέει, είναι το ογκώδες τούτο έργο που γράφτηκε και διεκπεραιώθηκε «με τον ζήλο, πρωτίστως, του εραστή της λογοτεχνίας, μια προσπάθεια ερωτικής προσήλωσης, που αναθέρμαινε διαρκώς η αγάπη του συγγραφέα για τη Λέσβο και τον ποιητή»..
Διαβάζοντάς το, ο αναγνώστης ανακαλύπτει μια σειρά από κείμενα, συνεντεύξεις, μαρτυρίες, αναφορές, πληροφορίες, προσωπικές κι ανθρώπινες στιγμές του ποιητή καθώς και μια σύνοψη καταθέσεων και ειδήσεων από μνήμες αποκλειστικά Μυτιληνιών φίλων και συγγενών του. Κι όλα αυτά, πλαισιωμένα από ένα αρχειακό φωτογραφικό και εικαστικό υλικό, μαρτυρούν τη συναισθηματική κυρίως επαφή και την πολύχρονη σχέση του Ελύτη με το νησί της καταγωγής του.
Το βιβλίο τούτο είναι για τον συγγραφέα, όπως λέει ο ίδιος «μια πνευματική παρακαταθήκη, μια πολύτιμη προσωπική κιβωτός. Ίσως το βαθύ κίνητρό του να ήταν ο θαυμασμός –ή και το δέος- για τον ποιητή, που εμψύχωνε την πίστη και την αντοχή του» και μ’ αυτό ήθελε να οικοδομήσει στη Λέσβο «ένα φιλολογικό προσκυνητάρι» για όλους εμάς.
Το 2006, ο Δημήτρης Νικορέτζος μ’ ένα άλλο πολύ αξιόλογο έργο του όπως είναι το βιβλίο του «Αγαπητέ μου Tériade», κατόρθωσε και πάλι να καταθέσει, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, να φέρει στο φως και να κάνει γνωστά ανέκδοτα γράμματα του Οδυσσέα Ελύτη στον E. Tériade. Καταφέρνοντας, με τον τρόπο αυτό, οι επιστολές βαθιάς εκτίμησης και αγάπης του ποιητή Ελύτη προς τον μεγάλο τεχνοκριτικό και εκδότη Tériade, να γίνουν κτήμα του λεσβιακού λαού και της ιστορίας του.
Ο κ. Δημήτρης Νικορέτζος βάζει, λοιπόν κι άλλο ένα πνευματικό λιθάρι στο κτίσμα της Λεσβιακής Γραμματείας και προσθέτει ένα μεγάλο έργο στα άλλα 23 αξιόλογα δικά του.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Το αιώνιο κάλεσμα…
» Μηθυμναίος.Οι αναμνήσεις είναι για μένα ένας τρόπος να ζωντανεύω το παρελθόν. Γι’ αυτό και διατηρώ συναισθηματικούς δεσμούς μαζί τους. Έχω τη συνήθεια, πολλές φορές, ν’ ανοίγω το παράθυρο της μνήμης μου να εισβάλλουν βαθιά μέσα μου και να… με κυριεύουν. Καταλαμβάνουν την ψυχή μου και… δε λένε να φύγουν. Είναι αυτά που μαζί τους μεγάλωσα, έζησα κι αγάπησα. Αυτά που ο χρόνος δεν μπόρεσε να σβήσει μήτε τη γλύκα, μήτε τη γεύση τους. Κι αλίμονο είναι αυτά που με παρασέρνουν και μ’ αναγκάζουν -με μια εξομολογητική διάθεση- να τα γράφω… ξανά και ξανά, πλάθοντάς τα μ’ αυτό το υπέροχο υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που με κάνει, στα περισσότερα γραφτά μου, να αναφέρομαι περισσότερο στην ανάμνηση και λιγότερο στο παρόν. Να αρκούμαι στο ν’ αναπολώ τη ζωή, σα να στράγγιξα το ποτήρι της. Να ανακαλώ παιδικές αναμνήσεις, από εκείνες τις μοναδικές, τις φευγαλέες κι ανεπανάληπτες στιγμές, από τα χρόνια των ονείρων μου… που ήταν ανέμελα, γλυκά, σχεδόν μαγικά και… σίγουρα αληθινά. Τώρα πορεύομαι αναπόφευκτα απ’ την εποχή εκείνων των ονείρων, στην εποχή των αναμνήσεων. Αισθάνομαι, οπωσδήποτε, το μεγάλο κενό που με χωρίζει από το παρελθόν μου και αυτό με κάνει να νιώθω έντονη την ανάγκη να συνδεθώ, κατά κάποιο τρόπο, μαζί του. Αναλογίζομαι -κι αναρωτιέμαι πάλι- πως γίνεται να ζει κανείς το σήμερα χωρίς αναψηλάφηση εικόνων και θραυσμάτων από τα περασμένα;
Εν τω μεταξύ, νιώθω σαν κάποιος να έχει μαζέψει μέσα μου το χρόνο και να τον έχει συμπιέσει σ’ έναν ψίθυρο. Κι είναι αυτόν τον ψίθυρο που συχνά αφουγκράζομαι… Κι ο ίδιος η αφορμή που με κάνει να μιλώ γι’ αυτά που… άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή μου. Και πως μπορεί να γίνει αλλιώς; Μπορώ ν’ αλλάξω την τωρινή ματιά μου, πως όμως ν’ αλλάξω τα περασμένα; Αφού είναι μνήμες που δεν εξατμίστηκαν, που δύσκολα σβήνουν…
Που περνούν… Που περνούμε… Λες και τίποτα δεν άγγιξε το χρόνο ή τίποτα δεν άγγιξε ο χρόνος!Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αγαπητέ Αϊ-Βασίλη…
» ΜηθυμναίοςΧίλιες δυο ευχές για υγεία, ευτυχία, χαρά, ειρήνη, δημιουργία κι άλλα τόσα, ανταλλάξαμε όλες τούτες, τις προ των Χριστουγέννων, μέρες, όμως τούτη η παρακάτω, μας χρειάζεται περισσότερο, απλά για να μπορούμε να απολαμβάνουμε όλες τις προηγούμενες!!!
«Αγαπητέ Αϊ-Βασίλη… για τον καινούργιο χρόνο θέλω να μου φέρεις μια “καινούργια Ελλάδα”… γιατί αυτή που είχα την κάψανε οι αντιεξουσιαστές και την πουλήσανε οι εξουσιαστές».
* Από το Ημερολόγιο 2010 του ανεπανάληπτου ΚΥΡ
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Καλά Χριστούγεννα
» Μηθυμναίος
Τα φετινά Χριστούγεννα δεν θα επιστρέψω στον Παπαδιαμάντη. Ούτε στα καλικατζαράκια και τον Σκρουτζ. Μηδέ στο κοριτσάκι με τα σπίρτα, τις νεράιδες και τα ξωτικά, ούτε στο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ή τον Ευγένιο Τριβιζά. Θα ταξιδέψω και θα χαθώ στο ολόδικό μου παραμύθι, δίχως το παραμικρό άγχος και τρεχαλητό, τις λίγες «ανάγκες» και τα «πρέπει» των υποχρεώσεων.Αν καταφέρω, φυσικά, να ξεχάσω τα απορημένα και λυπημένα μάτια κάτι μικρών παιδιών που πεινάνε… που όλο και πιο συχνά μας τα φέρνουν εμπρός μας οι ειδήσεις...
Ίσως να βάλω μόνο ένα κλαράκι γκι...
λίγες πολύχρωμες μπάλες...
κι αγγελάκια αθώα και σκανταλιάρικα
να χορεύουν, να χαμογελάνε και… να ψάλλουν:
ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο,
μόνος στον κόσμο.
ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει θαμπά
στο τζάμι δέντρα για τα παιδιά,
καράβια για τα όνειρα,
ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους.
παραμονή και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας
στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα *Και για όλους εσάς που πάντα έχετε την καλοσύνη να περνάτε από ’δω και να ρίχνετε τη ματιά σας, θέλω να ευχηθώ, μέρες που έρχονται, το φως των Χριστουγέννων να σκορπά μέσα σας και να ζεσταίνει τις καρδιές σας με το μόνο φως, εκείνο της αγάπης!!!
* Στίχοι του Τόλη Νικηφόρου, «λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα»
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ας τραγουδάμε λοιπόν για τα όνειρα...
» Μηθυμναίος.Ταξίδι στη βροχή - Τάκης Σωτηρχέλλης .
Όνειρο κι αυτό / σ' αγγίζω και σε χάνω μάτια μου γλυκά μου / αχ πόσο σ' αγαπώ.Ένα σου φιλί / θέλω να χορτάσω αχ να το κρατήσω / για πάντα φυλακτό.Βγαίνω στη βροχή / μόνη αυτή σου μοιάζει μάνα που αγκαλιάζει / ό,τι όμορφο ξεχνώ.Έφερα κρασί / αντάμα να το πιούμε που φεύγεις να τα πούμε / για ύστερη φορά.Και σου τραγουδώ / δεν μπορώ να κλάψω μέσα απ' το τραγούδι / βρίσκω ό,τι αγαπώ.
Ο Τάκης Σωτηρχέλλης κατάγεται από το Ακράσι της Λέσβου, χρόνια τώρα, διάβαζα άρθρα του (στην ίδια εφημερίδα που κι εγώ γράφω) μα δεν τον γνώριζα. Τύχαινε να ’ναι και ξάδερφος αγαπημένου μου φίλου… Να όμως που απρόσμενα τον γνώρισα χτες κι όχι μόνο εκείνον, μα ανακάλυψα και τα ταλέντα του… που δεν είναι λίγα. Κάντε κλικ στο βίντεο και απολαύστε στίχο, μουσική και τραγούδι του Τάκη!!!
* «Ταξίδι στη βροχή» είναι γεννήματα μιας παρέας. Μιας παρέας που είναι θάλασσα ταξιδεύτρα, με γλάρους και καράβια και φουρτούνες. Σαν τη ζωή μας. Κι όποτε ξανοιχθούμε στα πέλαγα βιαζόμαστε να πιάσουμε και πάλι τα γνώριμα κι αγαπημένα νερά της Μεσογείου, να δούμε το φως του Αιγαίου. Να ξεκινάμε από τη Λέσβο και να αρμενίζουμε για την Αθήνα, την Πελοπόννησο και την Κρήτη και μετά παρέα με τα δελφίνια να φτάνουμε στην Κύπρο. Και το ταξίδι δεν έχει τέλος, όπως ούτε τα τραγούδια μας. Τραγούδια που γράφτηκαν γιατί αντιπροσωπεύουν στιγμές της ζωής μας, της φιλίας μας και των ερώτων μας. Τραγούδια που μιλούν για τα όνειρα. Τα όνειρά μας, που μεγαλώνουν πια μαζί με τα παιδιά μας και κάνουν τις μέρες μας πιο γλυκές και τις νύχτες μας πιο φωτεινές. Ο Τάκης Σωτηρχέλλης ο Μυτιληνιός χρόνια τώρα σκαρώνει στην κιθάρα με τους στίχους του τραγούδια για να ξεδιψάμε από την αλμύρα των ταξιδιών και να πλενόμαστε από της ρουτίνας τη σκόνη".
Mηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
στιγμές περισυλλογής και λυρικής ρέμβης...
» ΜηθυμναίοςΣε αγαπημένο ποιητή....Είναι κάτι στίχοι, θαρρείς κι είναι για σένα γραμμένοι. Λες και κλείνουν μέσα τους όλες τις δικές σου λαχτάρες, όλες τις έμμονες, βασανιστικές και ξάγρυπνες σκέψεις κι όλα τα σκιρτήματα της καρδιάς σου. Συνδέονται δε, τόσο συναισθηματικά μαζί σου που, σχεδόν αυθόρμητα, τους κάνεις… και δικούς σου. Τους αποσπάς, κατά κάποιο τρόπο, απ’ το δημιουργό τους και τους κάνεις κτήμα σου. Κι όχι μόνο, αλλά θα ’θελες -αν γινόταν- να κατοχυρώσεις και… τα πνευματικά του δικαιώματα! Αν είναι δυνατόν… Και, για να ’σαι πιο σίγουρος, τα κλείνεις -τα φυλακίζεις κυριολεκτικά…- σ’ ένα κελί… Μες στην καρδιά σου!.* * * *.Κάπου είχα διαβάσει –που, τι σημασία έχει…- πως συχνά οι ποιητές, αφού γράψουν τους στίχους, τους σφραγίζουν σε μπουκάλια και τ’ αφήνουν να τα πάρει το πέλαγο. Και λένε πως, έστω κι ένας μόνο αναγνώστης να βρεθεί να τους διαβάσει, δηλαδή στα χέρια ενός και μόνο ναυαγού να έφτανε το μπουκάλι… θ’ άξιζε τον κόπο ο ποιητής να ’γραφε μόνο γι’ αυτόν. Για φανταστείτε… Πόσες φορές θα θέλαμε, στη ζωή μας να παίξουμε το ρόλο του ναυαγού και πόσο ευτυχισμένους θα μας έκανε η κρυφή μας ελπίδα να ξεβράσει το κύμα μπροστά μας ένα τέτοιο μπουκάλι…
Συνηθίζουμε να τους κρατάμε, σα θησαυρό τέτοιους στίχους, κάτω απ’ το προσκεφάλι μας, έτσι για να νιώθουμε την ανάσα τους. Ν’ αναβλύζουν αλλόκοτα, δίχως σειρά και να μας συνεπαίρνουν. Να τους δίνουμε το δικό μας νόημα, αυτό που εμείς θέλουμε, με το δικό μας τρόπο. Να νομίζουμε πως ερμηνεύουν όλα όσα εμείς θα θέλαμε, σε στιγμές περισυλλογής και λυρικής ρέμβης, να ερμηνεύσουν… Και το κατορθώνουν! Και τι κάνουμε τότε; Τους κάνουμε ακόμη πιο δικούς μας. Τους κλείνουμε μέσα βαθιά… στον εαυτό μας. Ίσως, το μόνο χώρο που μπορεί κανείς ν’ αφουγκράζεται τη σιωπή της ψυχής του. Ο εαυτός μας!!!.
Κι είναι κάτι στιγμές, καλέ μου ποιητή, κάτι στιγμές «περισυλλογής και λυρικής ρέμβης», όπως λέγαμε πιο πάνω, όταν κοιτάζω τους δείχτες του ρολογιού να βαραίνουν, τον αγέρα να σκορπά όσα κίτρινα φύλλα απομείναν ακόμη πάνω στα ημίγυμνα δέντρα, τον ουρανό να παίρνει εκείνεςτις γκρίζες αποχρώσεις της καταχνιάς, το ραδιόφωνο να παίζει λυπητερά κομμάτια κι ο αλήτης ο λογισμός μου να τρέχει πίσω στο χρόνο, να λεηλατεί το παρελθόν και να κάνει το παρόν να ονειρεύεται, να ξεσηκώνει μια παράξενη αντάρα στην ψυχή μου κι εκείνη, αλίμονο… να χάνει τη σιωπή της..
Κι αυτά τα λόγια που ακούω μέσα μου σαν ψίθυρο τώρα, να ξέρεις, δικά σου λόγια είναι…
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
» ΜηθυμναίοςEυεργέτημα του Τεριάντ στη Λέσβο
Στη Βαρειά, λίγο έξω από την πόλη της Μυτιλήνης σε μια μαγευτική τοποθεσία και μέσα στους ελαιώνες υπάρχει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ, ενός από τους μεγαλύτερους τεχνοκριτικούς σε παγκόσμια κλίμακα. Άνοιξε τον Αύγουστο του 1979 και στεγάζει το σύνολο του εκδοτικού έργου του με εκπληκτικές εικονογραφημένες εκδόσεις πρωτότυπα έργα και λιθογραφίες, βιβλία γραμμένα με το χέρι και εικονογραφημένα από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του 20ου αιώνα: Πικασό, Σαγκάλ, Ματίς, Μιρό, Ρουώ, Λεζέ. Τζιακομέτι, Λε Κορμπυζιέ κ.α.
Ανάμεσα στο πατρικό του σπίτι και στο Μουσείο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου που στεγάζει τα 86 αριστουργήματα της Λαϊκής Τέχνης του Θεόφιλου, δωρεά κι αυτά του μεγάλου ευεργέτη Τεριάντ στο Δήμο Μυτιλήνης βρίσκεται το μοναδικό στον κόσμο αυτό μουσείο-κόσμημα. Έτσι ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την εξέλιξη της τέχνης στον αιώνα μας, μέσα από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της.
«Δυστυχώς όμως το Μουσείο Τεριάντ αργοπεθαίνει στη μιζέρια που το καταδίκασε η αδιαφορία του ελληνικού κράτους. Τα έργα εκτεθειμένα σε απαράδεκτες συνθήκες. Σε υγρασία, με τον ήλιο να τα τρώει, σκονισμένα, σε συνθήκες πραγματικής ντροπής. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου μια τέτοια συλλογή έργων τέχνης θα αντιμετωπιζόταν καταπώς της άξιζε, θα αντιμετωπίζονταν σαν εθνικός θησαυρός. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος. Όχι όμως στην Ελλάδα και στη Μυτιλήνη».
Μετά το θάνατο του Τεριάντ στο Παρίσι η σύζυγός του Αλίς, περνούσε τα καλοκαίρια της στη Μυτιλήνη κι έβλεπε από κοντά και πικραινόταν για τη στάση των υπευθύνων του μουσείου. Μες σ’ αυτή την κατάντια, το μουσείο έπεσε και τρεις φορές θύμα κλοπής. Κι όλα αυτά ήταν η αιτία που η συλλογή Τεριάντ στο Παρίσι, με πίνακες, τεράστιας αξίας, που σκοπό είχε να δωρίσει στο Μουσείο της Βαρειάς, τελικά θεώρησε πως καλύτερη τύχη θα είχαν στο Μουσείο Ματίς.«Δεν μπορείτε να καταλάβετε», έλεγε πριν ένα χρόνο η Ντομινίκ Σιμιζιάκ, διευθύντρια του γαλλικού Μουσείου Ματίς, «τι δυνατότητες κρύβει η δυστυχώς θαμμένη στο Μουσείο της Βαρειάς συλλογή».Οπότε φανταστείτε τι χάσαμε. Σε μια εποχή τεχνοκρατίας και φθηνής κουλτούρας, επιτέλους ας κατανοήσουν όλοι οι φορείς ότι έχουμε χρέος* στο όνομα της μνήμης του Στρατή Ελευθεριάδη να σεβαστούμε το μοναδικής αξίας Μουσείο που ο μεγάλος ευεργέτης δημιούργησε και δώρισε στη Λέσβο και τη χώρα μας.
* Το ανεξόφλητο χρέος της πνευματικής ΛέσβουΑπόσπασμα από την ομιλία του ποιητή και κριτικού κ. Δημήτρη Νικορέτζου στην εκδήλωση της ΟΛΣΑ
«Αισθάνομαι την ανάγκη μιας προσωπικής εξομολόγησης για τον Tèriade, τον μεγάλο αδικημένο της αναγνώρισης και της υστεροφημίας. Ο Tèriade, ο μεγάλος μύστης και μέντορας της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας στο Παρίσι, ο μαικήνας όλων των ιερών τεράτων της ζωγραφικής, δεν ευτύχισε και δεν αξιώθηκε –στο μέτρο και στο βαθμό που του αναλογούσε- να βρει στην πατρίδα του την τιμή που του έπρεπε. Για το πλατύ κοινό έμεινε –και μένει ακόμα- ένας μεγάλος άγνωστος, καλυμμένος στη σκιά της ανωνυμίας ή το πολύ-πολύ με την ταυτότητα ενός κάποιου σημαντικού ανθρώπου “που ανακάλυψε τον Θεόφιλο”. Η αποκατάσταση της ιστορικής αυτής ανακολουθίας, ήταν που κατηύθυνε την ευαισθησία μου να δώσω μια κάποια ειδική έμφαση στη δική του φυσιογνωμία.»Η Λέσβος στάθηκε η αγλαόδωρη μοίρα και η μυθική τροφός του Tèriade. Η μοίρα αυτή που ξεπήδησε απ’ αυτά τα νερά –τα ιστορικά νερά- του Αιγαίου, απ’ το νησί της Ψάπφας ως τα παράλια τα “καρσινά”, εννοώ τ’ “απεναντινά”, της μικρασιατικής Ιωνίας. Ο αέρας ο θαλασσινός, που ερχόταν απ’ τα μπουγάζια του Αϊβαλιού, μαστόρεψε τη γλώσσα του, κάνοντάς την με την τέχνη, εργαλείο μαγείας. Όμως η μικρή πατρίδα δεν έδεσε τα φτερά του. Του έδωσε το γκόλφι και τον ξεπροβόδησε σε άλλους ορίζοντες, πιο μεγάλους και πιο θαυμαστούς.»Είναι πια καιρός που ο Tèriade εγκατέλειψε τις εγκόσμιες μέριμνες και τη ματαιότητα των ανθρωπίνων και “έδεσε κάβους” στην πολιτεία των ασφοδελών και των ίσκιων. Από τις 23 Νοεμβρίου του 1983 αναπαύεται μακριά απ’ το νησί της καταγωγής του, σε αλλότρια γη στο κοιμητήριο του Montparnasse. Τον τύλιξε η τεφρότητα του γαλλικού φθινοπώρου, χωρίς ένα μαντήλι αποχαιρετισμού από τη Ελλάδα, μακριά απ’ τη θαλπωρή και τη έγνοια των συμπατριωτών του. Εκεί στην ξενιτιά, στα χώματα της Εσπερίας, όπου η μοίρα όρισε να πληρώσει το κοινό ανθρώπινο χρέος, κανένας Έλληνας δεν βρέθηκε να τον νεκρολογήσει, να του μιλήσει με λόγια ελληνικά. Κανένας Έλληνας δεν ήρθε απ’ την πατρίδα του, απ’ το νησί του, να του φέρει ένα κλωνί λεσβιακής ελιάς, να τον συντροφεύει στο κοιμητήριο του Montparnasse. »Η πατρίδα γυμνή. Κανένα του άγαλμα, καμιά προτομή δεν αγλαΐζει τη Λέσβο, τον τόπο της φύτρας του, απ’ όπου βλάστησε το πρώτο του κύτταρο. Πόσο ωραίο θα ήταν –σκέφτομαι- να έφερναν τα οστά του στη γη των πατέρων του και να τα εναπόθεταν σ’ ένα χλοερό ξάγναντο στο αιολικό νησί. Η χοϊκή του ύλη να ξαναεπέστρεφε στη γη, ανάμεσα στις συστοιχίες των ελαιώνων και στη θαλασσοβροχή του Αιγαίου. Πόσο ωραίο θα ήταν…».
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Στράτος Δουκάκης
» Μηθυμναίος -
Η Βάνα Κοντομέρκου και το έργο της
» ΜηθυμναίοςΤο λογοτεχνικό έργο της Βάνας Κοντομέρκου, η οποία είναι μια καταξιωμένη συγγραφέας της Διασποράς, παρουσίασε, στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ, η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών. Η Ιωάννα Κόκλα, εκπαιδευτικός και βραβευμένη ποιήτρια, έκανε λόγο για τα τρία πρώτα πονήματα της Βάνας: «Ο ήλιος έβγαινε από τη Δύση», «Αύριο ίσως…» και «Ανάμεσα σε δυο πατρίδες» και η Βάσω Κουβελά, ηθοποιός, συγγραφέας και πολιτισμιολόγος, για το τέταρτο βιβλίο το υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα «Φλογισμένες πέτρες».
Και ακριβώς, σ’ αυτό το τελευταίο βιβλίο «Φλογισμένες πέτρες» θέλω να σταθώ. Ένα έργο καθαρά ανθρώπινο όπου η Βάνα, καθώς ανέφερε η κυρία Κουβελά, «αποτυπώνει μια εποχή αυτή του ’40 και του ’50 στην άγονη και κακοτράχαλη περιοχή της Ορεινής Ναυπακτίας. Πατάει γερά πάνω στα βιώματα και στις κοινωνικές συνθήκες που διέπουν αυτή την κοινωνία. Χρησιμοποιεί τα ιστορικά αυτά χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή όλων για να ξετυλίξει ίσως ένα κουβάρι αναμνήσεων και ακουσμάτων για να συνθέσει το έργο της. Κι όπως λέει κι ο Βασίλης Βασιλικός στην εισήγησή του “τα πέτρινα αυτά χρόνια’’ σηματοδότησαν όλες τις κατοπινές εξελίξεις.
»Μιλάει με ιδέες και βαθύτερα νοήματα μέσω των ηρώων της τόσο απλά και κατανοητά. Η πείνα, η εκμετάλλευση, η αδικία που υφίσταται ο ήρωάς της Πάνος, ο κόπος για δουλειά και μάθηση, ο πόλεμος… όμως στο τέλος δικαιώνεται όλος αυτός ο κόπος κι ο αγώνας ζωής και νικά ο άνθρωπος, με βάρκα την ελπίδα. Έρχεται η εξομάλυνση των παθών του εμφυλίου με την αγάπη, τον έρωτα δυο νέων –κι αυτό είναι το γλυκύτερο στοιχείο της ζωής, μακριά απ’ τα μίση και το αίμα της κατοχής και του εμφυλίου τις προκαταλήψεις. Ιδέες, νοήματα βαθειά, νοήματα ζωής μας διδάσκουν, μας τονώνουν μέσω αυτών των ηρώων, για αγώνα ζωής, για νίκη.
»Το βιβλίο της Βάνας Κοντομέρκου είναι η δικαίωση της ζωής για δράση κι όχι για παραίτηση. κι όπως σημειώνει η ίδια η συγγραφέας: μέσα απ’ τον πόνο βγαίνει κανείς δυνατότερος».
Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε αυτό το βιβλίο και είμαι σίγουρος πως θα σας γοητεύσει. Ένα καταπληκτικό βιβλίο με ενδιαφέρουσα ιστορία, καλοδουλεμένη πλοκή και άριστη απόδοση χαρακτήρων, σίγουρα θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ακόμη και του πιο απαιτητικού αναγνώστη.* Το βιβλίο «Φλογισμένες πέτρες» θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, Πανεπιστημίου 17
Ο Πρόεδρος Αυγερινός Ανδρέου προλογίζει
Η συγγραφέας ανάμεσα στις δυο ομιλήτριες
Η κα. Κόκλα και η κ. Κοντομέρκου διαβάζουν
Μέρος από το ακροατήριο
Ο Μηθυμναίος, η Βάνα και ο Αντρέας Κοντομέρκος
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Κι ύστερα σου λένε ζώα…
» ΜηθυμναίοςΌταν η αγριότητα μετατρέπεται σε αγωνία και αδιέξοδο, φτάνει η εσωτερική δύναμη να προκαλέσει την ήττα και την ταπείνωση του δυνατού και να καταλήξει σε μάθημα στοργής και τρυφερότητας....Κι ύστερα σου λένε ζώα....Αξίζει να δείτε το παρακάτω βίντεο μέχρι το τέλος του.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Για την αγάπη των άλλων
» ΜηθυμναίοςΠλήθος κόσμου έδωσε χτες το παρόν στην αίθουσα του ξενοδοχείου King George Palace στο Σύνταγμα, όπου έγινε η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.
Κι ήταν κυριολεκτικά όλοι εκεί και με την ευχή να είναι καλοτάξιδο!!!«Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη;»
Στο πάνελ η δρ. Βιβή Κοψιδά-Βρεττού, ο βουλευτής Δωδεκανήσου Γιώργος Νικητιάδης, η συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, ο Τζων Κατσιματίδης, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη Γκίκα, ο βουλευτής Κώστας Σκανδαλίδης και η Δέσποινα Εμμανουηλίδη-Λυβίτση
Όλοι οι φίλοι πανευτυχείς γύρω από τη συγγραφέα, που λάμπει!!!(Από αριστερα, Ted Αργύρης, Π. Ξανθίδης, Χρ. Αγγελής, Ν. Ψυχογιού, Ι. Φραγκούλη, Αλεξάνδρα και Στρ. Δουκάκης, Βάνα και Αντρ. Κοντομέρκος, Θ. Ψυχογιός)
... κλέψαμε μια στιγμή από εκείνη…
Η Αλεξάνδρα Δουκάκη, ο Μηθυμναίος και οι συγγραφείς Ελένη Γκίκα και Βάνα Κοντομέρκου
Ιουστίνη μου, συγχαρητήρια, σ’ ευχαριστούμε για την αξέχαστη βραδιά και ευχή μου πάντα να μας δίνεις ωραία βιβλία.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Επαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο
» Μηθυμναίος
Χθες βράδυ στον Ιανό, ένα θαυμάσιο χώρο πολιτισμού, που χρόνια τώρα είναι πλέον θεσμός, έγινε η παρουσίαση του λευκώματος «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΞΑΝ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ», «σπονδή στο ήθος των παλιών μαστόρων» με το φακό του συμπατριώτη και παιδικού μου φίλου φωτογράφου και εκδότη Δημήτρη Ταλιάνη και τη γραφίδα του συγγραφέα Πάνου Θεοδωρίδη.
Ομιλητές η Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ, δημοσιογράφος, (ήταν απόλαυση, απ’ τους ομιλητές που παρακαλάς να μην τελειώσει το λόγο της) o Κώστας Σερέζης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, και οι δυο συντελεστές του βιβλίου.
Για μια ακόμη φορά και για τέτοιες εκδηλώσεις ο χώρος του Ιανού δείχνει, παρόλο το μέγεθός του, μικρός!
Για μένα πολλαπλή η χαρά γιατί εκτός από το φίλο Δημήτρη, εκεί ήμασταν παρέα με φίλους όπως η Βάνα και ο Αντρέας Κοντομέρκος, η Δώρα Γιαννάκου-Παρίση (μια από τους 40 τεχνίτες του βιβλίου, συμπατριώτισσα, κουκλοποιός και νονά του Δ. Ταλιάνη) κι από δίπλα η έκπληξη που περίμενα η συνμπλόγγερ Φαραώνα!!!
«Πολύχρονη η προετοιμασία και η έρευνα γι’ αυτήν την προσεγμένη έκδοση. 20 ερευνητές από όλη την Ελλάδα, υπέδειξαν ξακουστά ή ξεχασμένα εργαστήρια της επικράτειας. Ο Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφισε και πήρε συνεντεύξεις, ο Πάνος Θεοδωρίδης διαμόρφωσε τα κείμενα. Εν τέλει, 40 τεχνίτες σε 30 και ένα παραδοσιακά επαγγέλματα συνέβαλαν στη δημιουργία ενός τόμου που επιμένει να προσβλέπει στο σήμερα και το αύριο για τις τέχνες που «χάνονται».
Πέρα από τη νοσταλγία και αίσθηση παραμυθιού που μας προκαλούν τα παλιά επαγγέλματα που εξασκούν. Είναι οι τεχνίτες που ενσαρκώνουν, στη στροφή του αιώνα μας, το πείσμα και την επιμονή μιας προσωπικότητας που γνώρισε πολλές διακυμάνσεις και περιπέτειες στο βίο τους, αλλά τώρα συνεχίζουν ως αμύντορες της τέχνης τους, παραβλέποντας και ξεπερνώντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν».
Σαν υστερόγραφο λίγα λόγια για τον Δημήτρη Ταλιάνη με λόγια της Νατάσσας Φωκιανίδου (Φαραώνας):
"O Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφος του ελληνικού φωτός (μερικοί το λένε και τοπίο) ξεκίνησε απεικονίζοντας κυριολεκτικά τις ισχυρές εντυπώσεις του από την ποίηση και τη μουσική. Ο φακός του ανίχνευε την ομορφιά ως κατάθεση της μνήμης, όχι ως εικαστική μανιέρα, αλλά μέσα από τον διάλογο με τα πράγματα. Γι’ αυτό και άργησε να περιεργαστεί πρόσωπα και χειρονομίες.
Το ήθος του τοπίου (μερικοί το λένε και φως) παραήταν ισχυρό για την αίσθησή του"..Κι εγώ να συμπληρώσω με περηφάνια πως είναι κι αυτός Μηθυμναίος!
Περισσότερα... »
-
Ένα κλικ αιχμαλωτίζει τη στιγμή!
» ΜηθυμναίοςΥπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στην ακριβή και κατάλληλη στιγμή, σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο που, ένα απίστευτο γεγονός ή μια έστω απλή λεπτομέρεια ή μια κίνηση, αν θέλετε στο εκατομμύριο, συμβαίνει να έχουν την τύχη μ’ ένα και μόνο κλικ να την αιχμαλωτίσουν με το φωτογραφικό τους φακό.
η στιγμή που λέγαμε…
και... τώρα τι γίνετα;
μα… γιατί μ’ ενοχλείς;
τσακωμός, δικό σου ή δικό μου τελικά;
.JPG)
να ξεδιψάσει έστω και με μια στάλα….
πολύτιμο λάφυρο…
καθρέφτη μου, καθρέφτη μου...
απίθανη ταύτιση...
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Η Μπούρκα, μια υφασμάτινη φυλακή για γυναίκες!
» ΜηθυμναίοςΚαι πάλι οι παρακάτω εικόνες έχουν τον πρώτο λόγο...
Μπούρκα, μια υφασμάτινη φυλακή! Δίχως αμφιβολία…
Αφού καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια
Χωρίς πρόσωπο, πίσω από την μπούρκα,
στο σκληρό κι απάνθρωπο καθεστώς των Ταλιμπάν
Κι όμως πίσω από την μπούρκα κρύβεται μια γυναίκα…
Είναι «σύμβολο υποταγής» των γυναικών! Μέχρι ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος.
Η χρήση της μπούρκας «περιθωριοποιεί» τις γυναίκες, τις φυλακίζει και τις υποβιβάζει…
Πώς να ταυτοποιήσεις τούτο εδώ με το πρόσωπο που κρύβεται στη μπούρκα;Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Όταν οι εικόνες δίνουν από μόνες τους τη σημασία των λέξεων.
» Μηθυμναίος
Αγάπη....
Φιλία....
Μελαγχολία...
Ελπίδα...
Μοναξιά...
Περιέργεια...
Πόνος...
.
Αθωότητα...
Συντροφικότητα...
Πόνος....
Συμπόνια....
Ζήλια...
Ερωτοτροπία...
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ο έρωτας κι ο θάνατος
» ΜηθυμναίοςΈνα μικρό απόσπασμα από μια εξαιρετική συνέντευξη του υπεραιωνόβιου (γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1906) ομότιμου καθηγητή της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Εμμανουήλ Κριαρά για τον έρωτα και τον θάνατο που έδωσε το καλοκαίρι στην Βίκυ Χαρισοπούλου στα ΝΕΑ.
Κάντε κλικ στη φωτογραφία και διαβάστε το. Αξίζει!
* Ευχαριστώ τον κ. Τάκη Χατζηαναγνώστου που φρόντισε να μου το στείλει.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Βενεζουέλα η ποικιλόμορφη…
» ΜηθυμναίοςΕκεί που έζησα 41 ολόκληρα χρόνια!
To 1498, στο τρίτο του ταξίδι, ο Χριστόφορος Κολόμβος, «πάτησε το πόδι του», για πρώτη φορά, στην αμερικανική ήπειρο. Ήταν οι ανατολικές ακτές της σημερινής Βενεζουέλας. Εκείνος πίστευε, φυσικά, ότι είχε φτάσει στις Ινδίες. Κατόπιν αποκαλύφθηκε το λάθος του οπότε προστέθηκε και το «Δυτικές» για να ξεχωρίζει από τις... κανονικές. Θα είναι, ωστόσο, δυο χρόνια μετά όταν ο Αλφόνσο ντε Οχέδα, συντροφιά με τον Αμέρικο Βεσπούτσι διασχίζουν τα νέα αυτά πανέμορφα εδάφη -το «ελ ντοράδο» των ευρωπαίων- κι αντικρίζουν τους καταυλισμούς των Ινδιάνων της περιοχής με τις αχυρένιες καλύβες στημένες σε πασσάλους μπηγμένους μέσα στη θάλασσα. Ευθύς, βλέποντας αυτό, ο Βεσπούτσι, του ήρθε στο νου η Βενετία και έτσι ονόμασε τον τόπο αυτό: Μικρή Βενετία! Που με τα χρόνια μετονομάστηκε σε Βενεζουέλα..
Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα με απαράμιλλες φυσικές ομορφιές. Ο Δημιουργός, σίγουρα, στις μεγάλες του εμπνεύσεις, φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος μαζί της. Η ποικιλόμορφη αυτή χώρα έχει να προσφέρει στον επισκέπτη της ό,τι αυτός αναζητεί, καθ’ όλο το χρόνο. Παραμυθένιες παραλίες με ψηλόλιγνους κοκκοφοίνικες και πλούσια τροπική βλάστηση, θάλασσες στο χρώμα του τουρκουάζ με κρυσταλλένια νερά. Πολύχρωμους κοραλλιογενείς βυθούς κι ένα ζεστό ήλιο. Ατέλειωτα παρθένα δάση στα νοτιοανατολικά της χώρας, εκεί όπου συναντά κανείς τον επίγειο, πράγματι, παράδεισο που σκάρωσε, θαρρείς, ο Θεός και δεν είναι άλλος από την πασίγνωστη περιοχή Canaima. Πραγματικός πνεύμονας ζωής του πλανήτη μας! Βασίλειο με δεκάδες χιλιάδες είδη ζωικού και φυτικού πλούτου. Με οργιώδη βλάστηση, έτσι ώστε να χάνεται το μάτι στο πράσινο. Λίμνες, τεράστια ποτάμια (Orinoco, Caroni) και καταρράκτες όπως τον γνωστό Salto Angel, τον υψηλότερο του κόσμου, (975 μ.). Εδώ, φαίνεται, η φύση αποφάσισε να ιερουργήσει από μόνη της. Αλλιώς τι είδους παράδεισος θα ήταν; Σε κυριεύει το δέος και η έκσταση κι αναρωτιέσαι: Δεν έχουν τελειώσει ακόμα τα θαύματα σε τούτον τον κόσμο;.
Στο κέντρο της και προς τα νότια, συναντάς τις αχανείς πεδιάδες (Los Llanos). Η φύση χρόνο το χρόνο, αιώνα τον αιώνα δουλεύει κι εδώ ασταμάτητα. Μυστήριο και μαγεία μαζί. Εδώ ισχύουν μόνο δυο εποχές, των βροχών και της ξηρασίας κι ανάμεσα τους μια φυσική αρμονία μοναδική. Τα χρώματα σε τούτα τα μέρη, κι ανάλογα με την ώρα, παίρνουν άλλη διάσταση και η μαγεία του τοπίου ξυπνά όλες τις αισθήσεις.
Στα βορειοδυτικά απλώνεται μια μικρή «Σαχάρα», (Los Medanos de Coro). Μια αμμώδη έρημος που ο αέρας ανάλογα με τα κέφια του μεταφέρει την άμμο και φτιάχνει τους αμμόλοφους πότε στα δεξιά και πότε στα αριστερά του δρόμου που τη διασχίζει.
Και το πιο παράδοξο, στα νοτιοδυτικά, στην οροσειρά των Άνδεων, τη «ραχοκοκαλιά», θα έλεγα, της Νότιας Αμερικής, θα συναντήσει ο επισκέπτης τις χιονισμένες βουνοκορφές του Pico Bolívar (5.007 μ.) Ναι, χιόνια μέσα στο τροπικό! Δεν είναι παραίσθηση, αποκάλυψη είναι. Και με το πιο ψηλό (4.765 μ.) και πιο μακρύ (12,5 χλμ.) τελεφερίκ του κόσμου από την πόλη Μέριδα σε μια αξέχαστη διαδρομή φτάνεις σχεδόν στην κορυφή.
Δεν θα ήθελα να παραλείψω την εικόνα που παρουσιάζουν οι χιλιάδες πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου που ξεπροβάλουν σαν κατάρτια πλοίων μέσα απ’ τη θάλασσα του κόλπου του Μαρακάιμπο στη βορειοδυτική και θερμότερη περιοχή της. Πετρελαιοπηγές παντού και μια... αφόρητη ζέστη.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η Βενεζουέλα, που με το υπέροχο κλίμα και την ομορφιά του τοπίου της θα μπορούσε, με μια σωστή τουριστική υποδομή, να ήταν σήμερα μια από τις πλέον ακμάζουσες στον τομέα αυτό και να μην τα περίμενε όλα από το πετρέλαιό της. Αλλά...Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ενώ συμβαίνουν διάφορα γύρω μας…
» ΜηθυμναίοςΆρχισε να ψιχαλίζει… κι εγώ δίχως ομπρέλα. Οι στάλες, μου χτυπάνε το πρόσωπο, θολώνουν τα γυαλιά μου. Βρίσκω καταφύγιο κάτω από ένα δέντρο, στο παγκάκι του πάρκου. Τώρα οι στάλες πέφτουν δίπλα μου. Δεν βρέχομαι. Ευτυχώς! Έγιναν ήχος όμως, έτσι όπως πέφτουν στην επιφάνεια ενός μετάλλινου κουτιού, πεταμένο παραδίπλα... Μέσα στο χόρτο, που μυρίζει.Αισθάνομαι έντονα αυτή τη μυρωδιά. Τι όμορφα που μυρίζει η γη… Γλυκαίνει η ψυχή μου. Ο ήχος της βροχής συνεχίζει στο μέταλλο. Διαπιστώνω ότι έχει και κάποιο ρυθμό… Ένα σόλο, από τζαζ μήπως; Ένα βαλς; Ένα ταγκό; (Συμφωνείς κι εσύ Σ;). Διάλεξε το ρεπερτόριο που θέλεις… Κι εγώ θα συμφωνήσω. Όπως πάντα…
Το πήρες είδηση; Το καλοκαίρι έφυγε. Ξεπρόβαλε το φθινόπωρο, όπως το θέλαμε, όπως έπρεπε. Να κι ένα πουλί, ήρθε και κάθισε στο αντικρινό δέντρο, μάλλον για να προφυλαχτεί κι αυτό. Κάτι σφύριξε… δεν κατάλαβα τι. Ενώ οι στάλες συνέχισαν να πέφτουν και να ηχούν, κάτι στίχοι μου ’ρθαν στο νου… Ψάχνω μια μελωδία να την ταιριάξω με τους στίχους και το ρυθμό της βροχής που πέφτει σιγαλά πάνω στο μέταλλο… Δεν προλαβαίνω να ξεδιαλύνω τα λόγια καθώς κι άλλα ποιήματα κι άλλες εικόνες γεμίζουν τη στιγμή. Στιγμές ξεχασμένες, από παλιά...
Τί ζήλια… Τί έμμονη ιδέα… Ενώ ζούμε σα να βρισκόμαστε στο μέλλον, όλα είναι παρελθόν. Μόλις κάνουμε ν’ αγγίξουμε τη γραμμή του μέλλοντος αμέσως βλέπουμε πως πατάμε… στο παρελθόν. Πόσο, άραγε, κρατάει το παρόν; Συλλογιέμαι το τι ήμασταν, τι ήμαστε και τι, άραγε, θα ήμαστε. Η λήθη σκεπάζει μερικές φορές τα περασμένα… Χρειάζεται να έχουμε μνήμη, λοιπόν, διαύγεια σκέψης και γενναιοδωρία για να εξηγήσουμε ό,τι μας προέκυψε… ενώ συνέβαιναν διάφορα γύρω μας… Όμως, υπάρχουν κι αυτά που συμβαίνουν μέσα σε μια στιγμή, και καθορίζουν πλέον τη ζωή μας…
Δεν πρόσεξα πως είχε περάσει τόση ώρα. «Η βροχή σταμάτησε. Τα δέντρα στάζουν μοναξιά…»*
Είχες φύγει κι εσύ από τη σκέψη μου… Δίχως αντίο…
Μηθυμναίος * Στίχος του Τ. Λειβαδίτη
Περισσότερα... »
-
… δίψασε η καρδιά μου να σας ψάξει…
» Μηθυμναίος
Χάθηκα, για ένα μήνα… μέσα στον κόσμο.Πότε πέρασε κιόλας ένας μήνας…Χαθήκαμε…Στις στιγμές που κράτησα, στις εικόνες που μου 'μειναν....
Είπα να «ξεκολλήσω» λίγο από τη γειτονιά μας.Μου λείψατε. Παρότι έριχνα κλεφτές ματιές.Τι συνήθεια κι αυτή...
Οι μέρες πέρασαν. Οι άνθρωποι όχι.Οι σχέσεις στη ναφθαλίνη.Κι εμείς; Τι γίναμε;Άστο…
Θα σμίξουμε στη μελαγχολία του φθινόπωρουκαι στη μοναξιά του χειμώνα… και πάλι…
.
Δεν μας βγήκαν… Είναι αλήθεια, δεν μας βγήκαν φέτος οι συναντήσεις,όπως με πάθος και σχέδιο είχαμε υποσχεθεί.
Τα ούζα και οι μεζέδες, που λέγαμε, έμειναν να περιμένουν… Ίσως του χρόνου…
Κομμάτι δύσκολο τούτο το καλοκαίρι.
Μόνο με το Δημήτρη σμίξαμε, ήπιαμε ένα ποτηράκι κι είπαμε δυο λόγια.Μου χάρισε την αγάπη του και όχι μόνο... Δημήτρη σ’ έχω στην καρδιά μου!
Ούτε με τη Μαριάνθη μπορέσαμε, ούτε με το Νίκο,ούτε με τον Αντώνη (για φαντάσου…).
Ούτε καν με την Αναστασία, την Ελένη, το Γιάννη, τη Κλαίρη,τον άλλο Γιάννη, τον Άρη, το Γιώργο…
Δυο στιγμές αστραπή με το Θόδωρο. Ας είναι…
Ήταν ο Αριστείδης όμως, που ως συνήθως άνοιξε -με τα ωραία λόγια και τις συμβουλές του που κράτησα-το βαθύ της καρδιάς του και το λευκό της σκέψης του.Μια όαση!
Αφήνω για το τέλος έναν άλλο, εξαίρετο φίλοπου γνώριζα μόνο… απ’ τη φωνή του.Παραγωγός ραδιοφώνου ο Βασίλης,είδος υπό εξαφάνιση,όπως και οι άνθρωποι σαν κι αυτόν!Τον γνώρισα, επιτέλους προσωπικά.Τιμή μου η επίσκεψή του στο σπίτι μου.Δεν διαψεύστηκε η ιδέα που είχα για ’κείνον.Τον ευχαριστώ για τη σοφία που με πότισεκαι για τ’ άλλα που, απλόχερα μου χάρισε.
ΜηθυμναίοςΦωτογραφίες: Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ανάβαση στις παρυφές του Λεπέτυμνου
» Μηθυμναίος
Λίγο πριν σκάσει μύτη ο ήλιος είχαμε πατήσει την κορυφή του Λεπέτυμνου, του υψηλότερου βουνού της Λέσβου (969 μ.), ακριβώς γι’ αυτό: να απολαύσουμε από εκεί ψηλά το ξημέρωμα!
Στο πιο ψηλό σημείο, ίδια θηλή μαστού όπως φαίνεται από μακριά, είναι χτισμένο το μικρό εκκλησάκι του Αϊ-Λια.
Μόλις είχαμε ανάψει το κερί και προσκυνήσαμε την εικόνα του, άρχισε να ξεμυτίζει ο ήλιος απ’ τα απέναντι βουνά της Ανατολής. Σχεδόν δίπλα μας.
Μια συννεφιά δε βοήθησε να έχουμε την καθαρότερη εικόνα που σίγουρα θα θέλαμε, όμως η θέα από κει πάνω ήταν καταπληκτική. Αγνάντευες σχεδόν όλο το νησί καθώς και μεγάλο μέρος των Μικρασιατικών ακτών.
"Ίδια θηλή μαστού" όπως σας έλεγα παραπάνω, έτσι δείχνει από μακριά...
Οι ενδύξεις μας οδηγούσαν στο ύψωμα
Νάτος ο ήλιος ο ηλιάτορας, ξεπροβάλλει απέναντι...
Πάνω σ' αυτά τα μυτερά κι απότομα βράχια το μικρό εκκλησάκι
Στο βάθος διακρίνεται η Μήθυμνα κι ο κάμπος της
Λίγο ζουμάρισμα να την φέρουμε πιο κοντά. Βοηθούσε λίγο κι ο ήλιος ώστε να φανεί και το κάστρο.
Λίγο πιο δεξιά η Πέτρα, με τα δυο ξερονήσια της, η Άναξος, κι όλη η δυτική πλευρά του νησιού.
Ανάμεσα απ' τα βράχια να χάνεσαι στον ορίζοντα.
Στ' αλήθεια, άξιζε τον κόπο αυτή η εξόρμηση στις κορυφές.
Όλο αυτό μας αντάμειψε όπως το περιμέναμε.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Tell me why?
» ΜηθυμναίοςΤραγούδι ο Declan Galbraith
Κάποιος μπορεί να μας πει γιατί δεν μπορούμε, έστω, να είμαστε φίλοι;
.In my dream children sing a song of love for every boy and girlThe sky is blue and fields are green and laughter is the language of the worldThen I wake and all I see is a world full of people in needTell me why (why) does it have to be like this?Tell me why (why) is there something I have missed?Tell me why (why) cos I don't understand.When so many need somebody we don't give a helping hand.Tell me why? Everyday I ask myself what will I have to do to be a man?Do I have to stand and fight to prove to everybody who I am?Is that what my life is for to waste in a world full of war?Tell me why (why) does it have to be like this?Tell me why (why) is there something I have missed?Tell me why (why) cos I don't understand.When so many need somebody we don't give a helping hand.Tell me why? tell me why? tell me why? tell me why? tell me wh ?just tell me why, why, why? Tell me why (why) does it have to be like this?Tell me why (why) is there something I have missed?Tell me why (why) cos I don't understand. When so many need somebody we don't give a helping hand.Tell me why, Tell me why, Tell me why,Can someone tell us why we let the forest burn? Tell me why, Tell me why Can some one tell us why we let the ocean die?tell me why tell me why can some one tell us why we cannot just be friends?.Απλά καταπληκτικό!!!.* Letras en español aquiΜηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Να θυμάσαι...
» Μηθυμναίος
Να θυμάσαι:1. Υπάρχουν τουλάχιστον 2 άνθρωποι σ' αυτόν τον κόσμο που θα πέθαιναν για σένα..2. Τουλάχιστον 15 σ' αυτόν τον κόσμο σ' αγαπούν με κάποιο τρόπο..3. Ο μόνος λόγος που κάποιος μπορεί να σε μισήσει είναι επειδή θα ήθελε να είναι σαν κι εσένα. .4. Ένα χαμόγελό σου μπορεί να φέρει ευτυχία ακόμα και σε κάποιον που δεν σε συμπαθεί..5. Κάθε βράδυ τουλάχιστον 1 άνθρωπος σε σκέφτεται πριν κοιμηθεί..6. Είσαι ο κόσμος ολόκληρος για κάποιον. .7. Είσαι μοναδικός και ξεχωριστός άνθρωπος. .8. Κάποιος που μπορεί να μην τον ξέρεις καν, σε αγαπάει..9. Ακόμα και όταν κάνεις το μεγαλύτερο λάθος, κάτι καλό βγαίνει από αυτό..10. Όταν σκέφτεσαι ότι όλος ο κόσμος είναι εναντίον σου, ξαναρίξε μια ματιά..
11. Πάντα να θυμάσαι τους επαίνους που δέχεσαι και να ξεχνάς τις προσβολές.
Οι καλοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια... Δεν τους βλέπεις πάντα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Με τα βλέμματα και τις αισθήσεις να σμίγουν εδώ...
» ΜηθυμναίοςΠέρασαν κιόλας δυο εβδομάδες στον αγαπημένο μου τόπο. Απίστευτο…
Γι’ αυτό και η απουσία μου. Λίγο το ταξίδι, λίγο η τακτοποίηση, λίγο η σύνδεση (παρότι προβληματική ακόμη…) ήταν η αιτία… Αλλά ευτυχώς εδώ είμαστε.
Άνοιξα, που λέτε, πόρτα και παράθυρα να εισβάλει η αύρα και η δροσιά της να δώσει ευωδιά να διώξει την υγρασία. Να μπει όλος ο ήλιος να το φωτίσει.
... και τα λουλούδια να ομορφύνουν την πέτρα
Να ζεις με τα λίγα και ν’ απολαμβάνεις τα πολλά.
Να αγναντεύεις όσο αντέχει το μάτι σου και η ψυχή σου.
Αιγαίο πέλαγος εδώ.
κι από ’δω να ζυγιάζεις όνειρα...
Η Μήθυμνα, λουσμένη στο αιγαιοπελαγίτικο φως, με τις ανταύγειες του γαλάζιου να δίνουν την αίσθηση του θαυμασμού και της απόλαυσης. Η απόλυτη πρόκληση και... πρόσκληση!
.
σαν αντιφέγγισμα μοναξιάς...
Γίνεται να μη σταματήσεις να το θαυμάσεις; Όχι πέστε μου...
Μηθυμναίος
.
Καλό καλοκαίρι σε όλους σας
Περισσότερα... »
-
Playing For Change | Song Around The World «Stand By Me»
» ΜηθυμναίοςΜέχρι που μπορεί να φτάσει η τεχνολογία.
Ένα τραγούδι, το ίδιο τραγούδι, ν’ αρχίσει από την Καλιφόρνια και στη συνέχεια κι άλλοι τραγουδιστές... του δρόμου, ένα γύρο στον κόσμο, να το πάρουν, να συντονιστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουμε τούτο το… απίστευτο αποτέλεσμα.
Απολαύστε το κάνοντας κλικ στο τοξάκι του «play» στην εικόνα.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Το Μουσείο της ελιάς
» ΜηθυμναίοςΤο Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας, στην Αγία Παρασκευή Λέσβου, δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), το οποίο έχει και την ευθύνη για τη λειτουργία του. Στεγάζεται στο χώρο του παλαιού κοινοτικού ελαιοτριβείου το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί στις αρχές του 20ού αιώνα και έκλεισε το 1967. Η χρήση του παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Αγίας Παρασκευής. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Βορείου Αιγαίου 2000-2006 και χρηματοδοτήθηκε από το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Το ΜΒΕΛ ανήκει στο δίκτυο θεματικών τεχνολογικών μουσείων του Π.Ι.Ο.Π. και αποτελεί λογική συνέχεια του Μουσείου της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη.
Το συγκρότημα της Αγίας Παρασκευής αναδεικνύεται σε "μουσείο του εαυτού του", με αποκατάσταση των αρχιτεκτονικών και μηχανολογικών στοιχείων στην ιστορική τους μορφή. O σωζόμενος ιστορικός εξοπλισμός, που έχει αποκατασταθεί, αναδεικνύεται υποδειγματικά, μέσω της "επιδεικτικής" λειτουργίας του και της πλαισίωσής του με ψηφιακές παραγωγές. Παρουσιάζεται η εξέλιξη των μηχανημάτων, με έμφαση στις αλλαγές που επέφερε η εισαγωγή της μηχανικής κίνησης στην ελαιοπαραγωγή. Στο κυρίως κτήριο, δίνεται έμφαση στα τρία βασικά στάδια της διαδικασίας παραγωγής ελαιολάδου (σύνθλιψη του καρπού, συμπίεση του ελαιοπολτού, διαχωρισμός του λαδιού από το νερό) και γίνεται αναφορά στη συμπληρωματική λειτουργία του αλευρόμυλου..
Οι παλαιές αποθήκες ελαιοκάρπου λειτουργούν ως συμπληρωματικές εκθετικές μονάδες, που προβάλλουν το ανθρώπινο στοιχείο. Στις μεγάλες αποθήκες γίνεται ιδιαίτερη αναφορά: α) στην ιστορία του κοινοτικού ελαιοτριβείου της Αγίας Παρασκευής, με έμφαση στην πρωτοποριακή διαδικασία της κοινοτικής ιδιοκτησίας και στον αντίκτυπό της στις κοινωνικές και οικονομικές δομές της περιοχής· β) στην εκμηχάνιση της ελαιουργίας στη Λέσβο· και γ) στο ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο. Στις μικρές αποθήκες παρουσιάζεται ο κύκλος των εργασιών που συνδέονται με την ελαιοπαραγωγή. Το Μουσείο περιλαμβάνει επίσης αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, κυλικείο, καθώς και μικρό υπαίθριο αμφιθέατρο.
.
Το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου επιδιώκει να προβάλει τη βιομηχανική κληρονομιά, τόσο στον τομέα της ελαιουργίας όσο και στο ευρύτερο πεδίο της τεχνολογίας, αλλά και να την εντάξει στα αρχιτεκτονικά, κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενά της.
Είναι γνωστό πως η ιστορία της Λέσβου, από την αρχαιότητα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελιά. Γι’ αυτό και το Μουσείο τούτο είναι, κατά κάποιο τρόπο ένα ταξίδι στη βιομηχανική παράδοση της Λέσβου, ένα ταξίδι στην ιστορία της.Μηθυμναίος
* Οι φωτογραφίες είναι από το: fouskoto4all.gr
Περισσότερα... »
-
Στο Τζον Ζαβιτσάνο
» ΜηθυμναίοςΣτις απρόβλεπτες ανηφόρες της ζωής, που σαν Γολγοθάδες, πολλές φορές υψώνονται μπροστά μας, όταν στα μάτια μας αδυνατίζουν τα οράματα και οι προσδοκίες δεν βρίσκουν χέρια συμμάχων ν’ ακουμπήσουν, τότε συμβαίνει… -ναι, πιστέψτε το συμβαίνει- ν’ ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον, να απλώνουμε χέρι αδερφικό (αυτό της ανθρωπιάς) βρίσκοντας ο καθένας, με ό,τι μπορεί να συμπαρασταθεί, τρόπους να δείχνει αισθήματα συμπαράστασης….Παράξενο για τους άγριους και τραχείς καιρούς που ζούμε…
Πολύ με συγκίνησε η είδηση που μου ήρθε απ’ το νησί μου (και γι’ αυτό τούτη η ανάρτηση) πως το μουσικό συγκρότημα METHOD X, (θα τους θυμάστε υποθέτω από εδώ τους είχαμε υποστηρίξει σε μια προσπάθειά τους) στο καινούργιο τους CD που θα κυκλοφορήσει θα συμπεριλάβουν ένα τραγούδι γραμμένο για ένα φίλο τους, ένα ελληνόπουλο της Διασποράς τον Τζον Ζαβιτσάνο που ζει στο Χιούστον του Τέξας, και περνάει μια δύσκολη κατάσταση υγείας. Του αφιερώνουν λοιπόν το τραγούδι που έγραψε ο Κώστας Λιόλιος (τραγουδιστής) κι επένδυσε με μουσική ο κιθαρίστας Πέτρος Κατούδης με τίτλο «Pray me out of angel's wings...» (Προσευχήσου να μη μου δοθούν φτερά αγγέλου…)
.
Ένα μπράβο στα παιδιά που άπλωσαν, με αυτό που ξέρουν να κάνουν, το στίχο και τη μουσική, το αδερφικό τους χέρι συμπαράστασης στον Τζον τραγουδώντας με το ρεφρέν: Τouch and go is not for me / the love we had / the dreams we shared / I pledge again to thee...
Ευχές κι από μένα Τζον να ‘χεις όσες αντοχές χρειάζεσαι ώστε να ξεπερνάς τις δύσκολες στιγμές!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Η επιτυχημένη παρουσίαση της 4ης Ανθολογίας
» Μηθυμναίοςκαι ο απόηχός της....Σε ζεστό και οικείο κλίμα, διεξήχθη η παρουσίαση της 4ης Ανθολογίας της ΕΕΛΣΠΗ στη 6η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης την Κυριακή 31 Μαΐου 2009.
Την επιμέλεια, διοργάνωση και την ευθύνη της παρουσίασης είχαν οι Εκδόσεις Ζήτη και η Ένωσή μας, το κύριο βάρος βέβαια της όλης προσπάθειας ανέλαβε προσωπικά η κα. Πελαγία Ζήτη.
Συντονιστής ήταν ο γνωστός δημοσιογράφος της ΕΤ3 κ. Κώστας Μπλιάτκας που μετά την δική του παρέμβαση έδωσε το λόγο στην Καθηγήτρια Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ. κα. Δήμητρα Σφενδόνη–Μέντζου, η οποία με την ομιλία της έδωσε μια ξεχωριστή διάσταση γοητεύοντας τους παρευρισκόμενους. Συνέχισε ο Πρόεδρος τoυ Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) κ. Στέφανος Ταμβάκης, υποστηρικτής και διαμεσολαβητής για τη χορηγία που έκανε το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης. Κατόπιν το λόγο πήρε ο πρόεδρος της ΕΕΛΣΠΗ κ. Βάιος Φασούλας και μετά η Γιώτα Στρατή, που πολύ ευγενικά της παραχώρησε τη σειρά του, ο τομεάρχης ΗΠΑ κ. Σπύρος Δαρσινός που μας εξέπληξε με τον υπέροχο στίχο του! Το λόγο έδωσαν για παρέμβαση στον αντιπρόεδρο της Ένωσης και τομεάρχη Ν. Αμερικής Στράτο Δουκάκη και την, άρτι αφιχθείσα από Αργεντινή, ιατρό Χριστίνα Τσαρδίκος, για να συνεχίσει η εκδήλωση με τον εκπρόσωπο της ΕΕΛΣΠΗ στην Ελλάδα κ. Παντελή Ξανθίδη. Δυνατή και η παρέμβαση στο τέλος της Ιουστίνης Φραγκούλη, δημοσιογράφου και συγγραφέα από το Μόντρεαλ του Καναδά.
Μας τίμησαν με την παρουσία τους οι αξιόλογες κυρίες της ελληνικής λογοτεχνίας: Ελένη Τσαμαδού, Λένα Μαντά, Σοφία Βόικου, Μαρία Τζιρίτα κ.α. καθώς και η φίλη Μαριάνθη Βάμβουρα και ο κ. Σπύρος Ανθόπουλος μεταξύ πολλών άλλων.
Η ΕΡΤ 3 τηλεοπτικά και η Φωνή της Ελλάδας (ΕΡΑ5) ραδιοφωνικά κάλυψαν την εκδήλωση.
Το πάνελ της παρουσίασης. Από αριστερά ο δημοσιγράφος Κώστας Μπλιάτκας (συντονιστής), ο Παντελής Ξανθίδης, η Δήμητρα Σφεντόνη-Μέντζου, ο Στράτος Δουκάκης, ο Βάιος Φασούλας, ο Στέφανος Ταμβάκης, ο Σπύρος Δαρσινός, η Υιώτα Στρατή και η Χριστίνα Τσαρδίκος ..
Ο κ. Βάιος Φασούλας (Πρόεδρος της ΕΕΛΣΠΗ)Παντελής Χανθίδης και Σπύρος Δαρσινός (Αντιπρόσωποι Ελλάδας και Η.Π.Α.)
Στράτος Δουκάκης, Βάιος Φασούλας,
και ο Πρόεδρος του ΣΑΕ Στέφανος Ταμβάκης
Η δυναμική δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Ιουστίνη Φραγκούλη
και ο συντονιστής δημοσιογράφος της ΕΤ3 κ. Κ. Μπλιάτκας
Η αφεντιά μου ανάμεσα στις αξιόλογες συγγραφείς
Λένα Μαντά, Ελένη Τσαμαδού και Μαρία Τζιρίτα
που μας τίμησαν με την παρουσία τους.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Θερινά σχολεία στη Μήθυμνα
» Μηθυμναίος.Για ακόμη μία χρονιά δύο πανεπιστήμια του Καναδά, του Simon Fraser του Βανκούβερ και του Μόντρεαλ επέλεξαν τη Μήθυμνα για τα θερινά σχολεία τους. Με την ευκαιρία της λειτουργίας των δύο πανεπιστημιακών θερινών σχολείων, ο δήμαρχος Μήθυμνας, Στέλιος Καραντώνης, υποδέχθηκε τους φοιτητές και τους καθηγητές τους και τους παρέθεσε δείπνο στο δημοτικό καφενείο.
Ο Δήμαρχος Στέλιος Καραντώνης με μια ομάδα φοιτητών.Ο δήμαρχος, χαιρετίζοντας τους ξένους φοιτητές και τους καθηγητές, ανέφερε: «Η λειτουργία των θερινών σχολείων των δύο ξένων Πανεπιστημίων αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός και ιδιαίτερη τιμή για τη Μήθυμνα. Το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ επιλέγει τη Μήθυμνα για πέμπτη συνεχή χρονιά, ενώ το Πανεπιστήμιο του Βανκούβερ για τρίτη χρονιά. Ως δήμος προωθούμε τέτοιου είδους δράσεις που μας προβάλλουν πέρα από τα σύνορα της χώρας μας και καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για τη διευκόλυνση των μαθημάτων.» Οι 21 φοιτητές του Πανεπιστημίου του Βανκούβερ, τους οποίους συνοδεύει ο καταγόμενος από τη Μήθυμνα καθηγητής του τμήματος Ιστορίας και Ελληνικών Σπουδών, Δημήτρης Κράλλης, θα διδαχθούν αρχαία ελληνική και βυζαντινή ιστορία και σύγχρονη παγκόσμια λογοτεχνία. Τα μαθήματα θα διαρκέσουν μέχρι και τις 22 Ιουνίου, ενώ το πρόγραμμα του θερινού σχολείου περιλαμβάνει περιηγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους στη Λέσβο και στην Τουρκία και προβολή ταινιών στο Συνεδριακό Κέντρο κάθε Πέμπτη. Επίσης, οι 22 φοιτητές των Τμημάτων Φωτογραφίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ ήδη παρακολουθούν τα μαθήματα φωτογραφίας, χρήσης πολυμέσων και ιστορίας, τα οποία ολοκληρώνονται στο τέλος Ιουνίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι φοιτητές θα διοργανώσουν έκθεση φωτογραφίας στη Στέγη Τεχνών «Τρύφων» και θα πραγματοποιήσουν εκδρομή στην Τουρκία για να επισκεφθούν αρχαιολογικούς χώρους..Από το ΕΜΠΡΟΣΜηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
ΙΘΑΚΗ / ITHACA
» ΜηθυμναίοςO Sean Connery, απαγγέλει την Ιθάκη του Καβάφη
σε μουσική υπόκρουση Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Μηθυμναίος
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
As you set out for Ithaca,
να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,
hope that your journey is a long one,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
full of adventure, full of discovery.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
Laistrygonians and Cyclops,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
angry Poseidon-don't be afraid of them:
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
you'll never find things like that on your way
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή,
as long as you keep your thoughts raised high,
αν εκλεκτή συγκίνησις
as long as a rare sensation
το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
touches your spirit and your body.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
Laistrygonians and Cyclops,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
wild Poseidon-you won't encounter them
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου
unless you bring them along inside your soul,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
unless your soul sets them up in front of you.
Να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος.
Hope that your journey is a long one.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
May there be many summer mornings when,
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
with what pleasure, what joy,
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους?
you come into harbors you're seeing for the first time;
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
may you stop at Phoenician trading stations
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
to buy fine things,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,
mother of pearl and coral, amber and ebony,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
sensual perfume of every kind-
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά!
as many sensual perfumes as you can;
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
and may you visit many Egyptian cities
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.
to learn and learn again from those who know.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Keep Ithaka always in your mind.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Arriving there is what you're destined for.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
But don't hurry the journey at all.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει;
Better if it lasts for years,
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
so that you're old by the time you reach the island,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
wealthy with all you've gained on the way,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
not expecting Ithaca to make you rich.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Ithaca gave you the marvelous journey.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Without her you would have not set out.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
She has nothing left to give you now.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
And if you find her poor, Ithaca won't have fooled you.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
Wise as you will have become, so full of experience,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
you'll have understood by then what these Ithacas mean...
.
Περισσότερα... »
-
Βιβλιοθήκη Μήθυμνας ΙΙ
» Μηθυμναίος
* Χαρακτηρίστηκε σε «Ιστορική βιβλιοθήκη» της χώρας!
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Μήθυμνας μόλις πριν λίγους μήνες στελεχώθηκε με μόνιμο προσωπικό, ενώ στο πρόσφατο παρελθόν δεν ήταν λίγες οι φορές που κινδύνεψε έως και με κλείσιμο. Έτσι, όταν πέρυσι τον Απρίλιο ορίστηκε το νέο διοικητικό της συμβούλιο, ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια, όχι μόνο για την εύρυθμη λειτουργία της, αλλά και για τη μακροπρόθεσμη διασφάλιση αυτής της λειτουργίας. «Φέτος -είπε στο «Ε» η πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Μηθύμνης, κ. Παναγιώτα Θηβαίου- συντάχθηκε και υποβλήθηκε φάκελος στο Γενικό Συμβούλιο Βιβλιοθηκών του υπουργείου Παιδείας, με αίτημα το χαρακτηρισμό της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Μηθύμνης ως “Ιστορικής” λόγω της παλαιότητάς της (έτος ίδρυσης 1859) αλλά και της αξιόλογης συλλογής παλαιών και σπάνιων βιβλίων, περιοδικών και αρχείων που διαθέτει.»Το αίτημα έγινε δεκτό και με απόφαση που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηθύμνης χαρακτηρίσθηκε Ιστορική. Όταν υποβλήθηκε το αίτημα, υπήρχαν εννέα συνολικά βιβλιοθήκες της χώρας με αυτόν το χαρακτηρισμό, μεταξύ των οποίων οι βιβλιοθήκες Δημητσάνας, Ζαγοράς, Ανδρίτσαινας, Ζακύνθου και Σάμου. Οπότε η βιβλιοθήκη της Μήθυμνας είναι η δέκατη κατά σειρά ιστορική βιβλιοθήκη της χώρας. «Η τοπική κοινωνία - ανέφερε ο δήμαρχος Μήθυμνας, Στέλιος Καραντώνης - έχει αγκαλιάσει τη βιβλιοθήκη που αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας. Έτσι, ήταν επόμενο η αναγγελία της αναγνώρισής της ως ιστορικής βιβλιοθήκης να μας χαροποιήσει και να δικαιώσει όσους, χρόνια τώρα, στήριξαν με κάθε τρόπο τη διατήρησή της».
Προνόμια…
Οι ιστορικές βιβλιοθήκες τελούν υπό προνομιακό καθεστώς αντιμετώπισης απ’ το υπουργείο Παιδείας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η βιβλιοθήκη ως ιστορική μπαίνει σε άλλη κατηγορία, στην οποία δικαιολογείται ακόμη και θέση φιλολόγου μεταξύ των υπαλλήλων που τη στελεχώνουν. Επί της ουσίας, το επαπειλούμενο την προηγούμενη περίοδο κλείσιμο της βιβλιοθήκης, απομακρύνεται οριστικά. «Εμείς - ανέφερε η κ. Θηβαίου απαντώντας στο ερώτημα γιατί αιτήθηκε ο χαρακτηρισμός της βιβλιοθήκης - πιστεύουμε ότι αξίζει στην ιστορική πόλη της Μήθυμνας και στην εξίσου ιστορική βιβλιοθήκη της να φέρουν τον προσδιορισμό της ιστορικής, γι’ αυτό και κινήσαμε τη διαδικασία, που ολοκληρώθηκε με την ικανοποίηση του αιτήματός μας». Σήμερα, όπως συνέχισε η ίδια, η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης οργανώνεται, εκσυγχρονίζεται και συμμετέχει σε ευρωπαϊκά προγράμματα. Ειδικότερα, πραγματοποιείται απογραφή και ηλεκτρονική καταλογογράφηση των βιβλίων της (αυτοματισμός των λειτουργιών της), ψηφιοποίηση παλαιών βιβλίων της (ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτά μέσω διαδικτύου) και δημιουργείται ιστοσελίδα. Ενταγμένη στο πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» παρέχει στους πολίτες δυνατότητα επαφής με τη νέα τεχνολογία και ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω των υπολογιστών που διαθέτει, δύο εκ των οποίων - όπως σημείωσε η κ. Θηβαίου - είναι κατάλληλοι για χρήση από άτομα με προβλήματα κινητικά ή όρασης (προσαρμοσμένος ηλεκτρονικός υπολογιστής, μεγέθυνση, σύστημα Μπράιγ/ηχητικό). Τον Αύγουστο θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις στη Μήθυμνα, οι οποίες δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί, για τα 150 χρόνια της Βιβλιοθήκης και τον χαρακτηρισμό της ως Ιστορικής.
Μια ιστορία 150 ετών…
Προϋπόθεση για να αναγνωριστεί μια βιβλιοθήκη ως ιστορική είναι να έχει ζωή τουλάχιστον ενός αιώνα. Η Βιβλιοθήκη της Μήθυμνας συμπληρώνει φέτος 150 χρόνια ζωής. Μια πολύ συνοπτική περιήγηση σ’ αυτή την ιστορία μάς έδωσε η κ. Θηβαίου, τονίζοντας πως «η πολύχρονη πνευματική παράδοση της Μήθυμνας οδήγησε την κοινωνία της πολύ νωρίς στην αναζήτηση και συγκρότηση συλλογικών πολιτιστικών και πνευματικών δραστηριοτήτων. Ξεχωριστή στιγμή αυτών των αναζητήσεων αποτελεί η σύσταση φιλολογικού και πνευματικού σωματείου υπό την επωνυμία “Αδελφότης των Μουσών” το 1859, με πρωταρχικό σκοπό την ίδρυση δημόσιας βιβλιοθήκης. Το 1862 η “Γενική Επαρχιακή Βιβλιοθήκη” αριθμεί περίπου 1.000 τόμους. Με το δανειστικό της τμήμα εξυπηρετεί ολόκληρη την επαρχία Μηθύμνης, η οποία καλύπτει την έκταση της μισής Λέσβου και επιπλέον παρέχεται δυνατότητα ίδρυσης παραρτημάτων. Το 1886 στόχοι της “Φιλεκπαιδευτικής και Φιλοπτώχου Αδελφότητος” είναι “η επί τα κρείττω βελτίωσις και προαγωγή των Εκπαιδευτικών της Κοινότητος καταστημάτων”, “η περισύλλεξις παντός μνημείου της Αρχαιότητος και παντός αντικειμένου Επιστημονικήν κεκτημένου αξίαν” και “η παροχή πάσης ηθικής και υλικής Αντιλήψεως εις απόρους αλλ’ αξίας πάσης προσοχής οικογενείας”. Αργότερα η αδελφότητα θα αναβαθμίσει στη Μήθυμνα την “… Ελληνική Σχολή […] εις τέλειον Γυμνάσιον…” και θα μισθοδοτήσει διδασκάλους. Η ίδρυση της “Αδελφότητος των Μουσών” και οι δραστηριότητές της στην τουρκοκρατούμενη Μήθυμνα ύψιστο σκοπό είχαν την πνευματική και εθνική αφύπνιση των Μηθυμναίων και την επανασύνδεσή τους με το ένδοξο παρελθόν τους, που θα τους οδηγούσε στο δρόμο της απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό και την εθνική ανεξαρτησία. Η σημερινή Βιβλιοθήκη έχει ενσωματώσει τη βιβλιοθήκη της “Αδελφότητος των Μουσών” αποτελώντας τη συνέχειά της».
* Πηγή: Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αχ! Αυτά τα Όνειρα, φίλε...
» ΜηθυμναίοςΠήρα αφορμή σήμερα από την ανάρτηση του καλού μου φίλου Γαβριήλ Παναγιωσούλη, ενός απλού, γνήσιου και σοφού ανθρώπου, θα έλεγα, και με συγκίνησε αφάνταστα με τα όσα γράφει εκεί. Θα ήθελα να προσθέσω στο δικό του Αχ! Αυτά τα Όνειρα δυο δικές μου κουβέντες γιατί τα όσα γράφει εκεί με αντιπροσωπεύουν κατά κάποιο τρόπο...
Πέρασαν δυστυχώς τα χρόνια δίχως σχεδόν να το πάρουμε χαμπάρι, φίλε. Η ηλικία όσο να 'ναι προχωρεί κι αφήνει τα σημάδια της. Περάσαμε τα είκοσι... ενηλικιωθήκαμε. Τι υπέροχο αλήθεια! Προχωρήσαμε στα τριάντα... παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε και παιδιά. Στα σαράντα... αποκατασταθήκαμε κάπως, φτάσαμε στα πενήντα και στα εξήντα μ’ ένα ξέφρενο ρυθμό και πορευόμαστε… προς τον ανήφορο. Είναι αναπόφευκτη η διαδοχή των χρόνων σ’ αυτό το «ταξίδι δίχως επιστροφή». Υπάρχουν μερικά τόσο απλά πράγματα στη ζωή που δεν χρειάζονται αποφάσεις. Κυλούν μονάχα τους. Αυτά αποφασίζουν. Οι άνθρωποι ακολουθούν. Και διασχίζοντας τα χρόνια της ζωής, αφήνουμε χώρο ιερό στη μνήμη να μας επισκεφθεί, να μας αναστατώσει, να μας λυτρώσει... Και φτάνουμε, συνεπώς, στη μελαγχολική ηλικία όπου οι αναμνήσεις, αλίμονο, είναι δυνατότερες απ’ τα όνειρα.
Διάβασα τα λόγια σου φίλε κι ένιωσα να διασταυρώνονται τα όνειρά μου και να συμπλέκονται οι συγκινήσεις... κι αναπολώντας, ξανάφερα μπροστά μου εποχές του άλλοτε και των ονείρων…
Και να ξέρεις κάτι «ο καιρός ήταν σήμερα λίγο καλύτερος από τον χαμένο…» όπως το λέει η αγαπημένη μου ποιήτρια Κική Δημουλά..
Υ.Γ. … και φυσικά μιας και στα όνειρα, όπως λες, δεν χρειάζεται να βάλουμε φωτογραφίες ή εικόνες, μια και τα όνειρα από μόνα τους τις ζωγραφίζουν. Υπακούω κι εγώ.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Σ' όλες τις μάνες
» ΜηθυμναίοςΧαρισμένο σ' όλες τις μάνες του κόσμου
.
πάντα να 'ναι ευτυχισμένες!!!
Με όλη μου την αγάπη
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Πρωτομαγιάτικη Άνδρος
» Μηθυμναίος.Τριήμερο χαλάρωσης με πολύ καλή παρέα στην πανέμορφη, γαλήνια κι αρχόντισσα «πριγκίπισσα των Κυκλάδων» Άνδρο!!!.
Το Μπατσί με το λιμάνι του.Ο σημαντικότερος τουριστικός οικισμός της Άνδρου!
Συνδυασμός βουνού και θάλασσας,
θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον,
αλλά ολίγο άναρχη αρχιτεκτονική με κτίσματα που δεν
υπακούουν όλα στην αιγαιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική.
.
«Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο να ταξιδεύω σ' ένα πλατύ γιαλό στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα...».
Η τέλεια χαλάρωση με θέα...
Θαυμάσιο ηλιοβασίλεμα!
Το Μουσείο Σύγχρονης τέχνης Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή,στολίδι της Χώρας με συλλογές διάσημων Ελλήνων καλλιτεχνών.
..JPG)
Η χαμογελαστή παρέα!!!
... και φυσικά ο Blanco! Ακαταμάχητος και κούκλος!!!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!!
» Μηθυμναίος -
«… αγαπησιάρικες» ψυχές…
» Μηθυμναίος
Κάτι συμπεριφορές, που έχω νιώσει τώρα τελευταία, μ’ έχουν απογοητεύσει. Παρότι για κάποια στιγμή, θέλησα να το κρατήσω κρυμμένο τούτο σ’ ένα συρταράκι της ψυχής μου, με πρόσχημα την αδιαφορία, δεν μπόρεσα. Δεν τη μπορώ την προσποίηση ούτε την υποκρισία. Αυτά τα δυο δεν τα πάω με τίποτα στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Οπότε ούτε και στη δική μου. Κι αλίμονο, είναι σ’ αυτή τη ριμάδα τη συμπεριφορά ακριβώς που βρίσκω την ομορφιά των ανθρώπων.
Άκρη δε βρίσκεις τελικά με μερικούς. Το ξέρω δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε ο ένας μπορεί να ευθυγραμμιστεί με τον άλλον για να τον ικανοποιήσει. Όσο κι αν επιμένεις εσύ να τους χαρίζεις ένα χαμόγελο εκείνοι αδιαφορούν. (Λες και δεν είχα ευκαιρία να το διαπιστώσω). Κομμάτι δύσκολο, ενίοτε και μάταιο, να τους εξηγήσεις την πρόθεσή σου. Αναγκάζεσαι, ενδεχομένως, να φυλάγεσαι πάντα μην τυχόν και παρεξηγηθείς από εκείνους που σου καταλογίζουν προθέσεις που εσύ δεν είχες...
Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις, που δεν αντιμετωπίζονται ρεαλιστικά. Δεν μπορείς με ψυχρή λογική να σταθμίσεις υπέρ ή κατά και ανάλογα να κρίνεις. Να καταλήξεις σε συμπεράσματα. Λειτουργείς παρορμητικά, αυθόρμητα, με γνώμονα το συναίσθημα. Κι είναι τότε που προτιμάς τη σιωπή. Σκύβεις το κεφάλι για να μη φανεί η απογοήτευση. Σάμπως θέλει πολλά η σιωπή να μετατραπεί σε φλυαρία και η απογοήτευση σε συγκίνηση…
Κι αύριο είναι Πρωτομαγιά, κατά συνέπεια, συμμαχείς με την ομορφιά της φύσης και τα ξεχνάς όλα αυτά. Ανοίγεις τα παράθυρα. Έξω το φως λάμπει διάφανο, αμόλυντο, ζεστό, ευσπλαχνικό, καθαρτήριο, ενάντια στην προσποίηση…
Ανοίγω το παράθυρο κι αντικρίζω, ευτυχώς ακόμα, κάτι «αγαπησιάρικες» ψυχές!!! Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αχ Άνοιξη
» ΜηθυμναίοςΆνοιξη.Κόκκινο τριαντάφυλλοΕίσαι μες στην καρδιά μουΤην νύχτα γίνεσαι πληγήΠου τρώει τα σωθικά μουΈρχεσαι πάντα πιο νωρίςΚανείς δε σε γνωρίζειάλλον τον κάνεις ν' αγαπάΚι άλλον να μη γυρίζειΚαι δε σου φτάνουν όλ' αυτάΦεύγεις και δε θυμάσαιΩραία είσαι άνοιξηΓιατί δεν μας λυπάσαιΈρχεσαι λίγο κάθεσαιΣτον κήπο μας κι ανθίζειςΤο αίμα μας επότισεΚι ανάσταση μυρίζειςΚι όταν θα φύγεις τίποταΔεν θα ‘ναι όπως πρώταάσε για λίγο ανοιχτήΤου ουρανού την πόρτα..
«Θε μου Πρωτομάστορα μέσα στις πασχαλιές και Συ…»
Όταν ανθίζουν οι πασχαλιές, όλα γίνονται φως και τραγούδι, ομορφιά και αλήθεια, άρωμα και ελπίδα. Παντού κυριαρχεί η αίσθηση της αρμονίας και της ομορφιάς. Παντού συναντάς την ελπίδα.
Κι εμείς που νομίζαμε πως στερέψανε τα θαύματα στην εποχή μας…
Ούτε στερέψανε, ούτε μακριά μας βρίσκονται. Δίπλα μας είναι.
Σε τούτο το πανηγύρι της φύσης που ταξιδεύει στη γαλήνη.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Χριστός Ανέστη! Και η φύση μαζί Του!
» Μηθυμναίος
Χριστός Ανέστη!!!Χρόνια Πολλά σε όλους!
Και η φύση μαζί Του!
Ζήστε την...Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ευχές από καρδιάς...
» Μηθυμναίος
Εύχομαι ολόψυχα σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά το Αναστάσιμο φως να λαμπρύνει τις καρδιές σας!
Να σας οδηγήσει σε μονοπάτια ελπίδας.
Τα όνειρά σας και οι προσδοκίες σας ν’ αναστηθούν όπως Εκείνος!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Κάτι βιβλία στο κομοδίνο μου
» ΜηθυμναίοςΤούτη τη συνήθεια την έχω από παλιά, δεν είναι τωρινή. Από τότε, που ο χρόνος δεν ήταν εχθρός, αλλά σύμμαχος του αναγνώστη. Τη χαρά της ανάγνωσης τη βρίσκω μέσα στις σελίδες κάποιου αγαπημένου βιβλίου. Ανάμεσα σε φράσεις, σκέψεις, λέξεις, λόγια... Ανάλογα με τις σημειώσεις που αφήνω υπογραμμίζοντας τες, (πάντα με μολύβι, και τούτη παλιά συνήθεια – ποτέ με στυλό) κι ανάλογα με το χρόνο που τ’ αφήνω στο κομοδίνο μου, είναι η αξία αλλά και η αγάπη που δίνω στο βιβλίο. Έχουν και τα βιβλία, μη νομίζεται –όπως κι οι άνθρωποι– τη δική τους μοίρα.
Μαζί με τα καινούργια που μαζεύονται σιγά σιγά που κι αυτά τ’ αφήνω πάνω στο κομοδίνο μου, πριν τα διαβάσω και τα βάλω στη βιβλιοθήκη, είναι μερικά που τους χρωστάω κάτι… Ένα ξεφύλλισμα ακόμη. Έτσι τ’ ανοίγω που και που… και ρίχνω ματιές… στις σημειώσεις μου.
* «Οι στάλες που γίνανε Βροχή» Ανθολογία Ελληνο-Αμερικανών Συγγραφέων.
Μου το είχε στείλει ο Γαβριήλ, πάει καιρός. Εκεί γράφουν κάτι φίλοι κι είναι πράγματι «στάλες δροσιάς που αιωρούνται στον ουρανό και κλείνουν μέσα τους την Ελλάδα. Πέφτουν σα βροχή ποτίζοντας το ελληνικό πνεύμα που ανθεί στα ξένα»
Το ανοίγω στη σελίδα 69 και διαβάζω τα λόγια του Σπύρου Δαρσινού. Για την Ποίηση: «Πολλές φορές παίρνω φόρα να μπω μέσα της. Κι αυτή δεν μ’ αφήνει. Κι όσο προσπαθώ τόσο εκείνη στρίβει το πρόσωπό της αλλού. Κι εγώ το μόνο που θέλω είναι να την αγκαλιάσω. Φαίνεται όμως ότι αυτή θέλει πρώτα να ερωτευτούμε…» Εξομολογήσου, Σπύρο, πες το πώς ναι είσαι ερωτευμένος!!! Μαζί της. Στη σελίδα 165, διαβάζω τη Στέλλα Ζ. Φόλλεντερ στο ποίημά της: Ψυχούλα άδολη… «Εκεί που θ’ ακουμπήσει / η καρδιά σου… / Εκεί που ξεδιπλώνονται / τα όνειρά σου… / είναι ο τόπος / που σε δένει / κι ό,τι ζυγίζει μέσα σου / τώρα σου απομένει…
Και το βιβλίο της ζωής / μια μέρα κλείνει…/ μετά την δίνη του καιρού / ίσως θα ’ρθει και η γαλήνη…». Σίγουρα συμφωνώ με τη Στέλλα, γι’ αυτό και η υποσημείωσή μου.
«Ο θάνατος του Οδυσσέα» στη σελίδα 229 είναι του Καββαδία της Διασποράς του Γαβριήλ Παναγιωσούλη. Γράφει για τον Έλληνα μετανάστη, τον ναυτικό, τον περιπλανώμενο πως: «Όταν ζήσει μέρος της ζωής του σαγηνεμένος από της Καλυψώς τα κάλλη, όταν η Κίρκη τον ξελογιάσει, χάνοντας τους συντρόφους του, όταν τον σαγηνεύουν γυναικεία φιλιά, όταν νιώσει το δηλητήριο από τσίμπημα κεντριού σφήκας κρυμμένο σε γυναικεία αγκαλιά, όλα αυτά αναμιγνύονται σ’ ένα κράμα παγκοσμιότητας, δημιουργώντας ένα σύγχρονο περιπλανώμενο Οδυσσέα». Αιώνιος Οδυσσέας! Αιώνιος εραστής!!! Ο Γαβριήλ..* «Εννέα Εντολές και μία Αγέννητη» της Γιώτας Στρατή
Σελίδα 22. Εντολή Ενάτη. Πάρτε την καρδιά μου.
«(…) Μαγική πηγή ενθάρρυνσης, / η καρδιά, η ανένταχτη. Ευρύ πεδίο ανακωχής / σε χρόνους πολέμιους. / Εξαιρετικά πολύτιμη / στην ισορροπία της αλήθειας.
Προς το παρόν, δηλώνει «ΚΛΕΙΣΤΗ» / λόγω ανακαινίσεως…».
Γιώτα δεν τη δήλωσα κλειστή ποτέ. Πάντα φοβόμουν τις απεργίες των ανακαινιστών. Παρ’ όλο αυτό, ο στίχος σου έχει χαραχτεί με τη μολυβιά μου…Υπάρχουν και τούτα των συμπατριωτών μου:
* «Χωρίς ωράριο στα όνειρα» της Μαρίας Κοτοπούλη που γνώρισα το καλοκαίρι στο νησί και με γοήτευσε και σαν άνθρωπος και σαν λογοτέχνης και το πιο σπουδαίο συνδεθήκαμε με μια φιλία που με τιμά.
«Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου προσπαθούν να αποκαθάρουν το νου και την ψυχή τους μέσα από τη φαντασία και το όνειρο. Οραματίζονται, μεταφέρονται σε τόπους καθαγιασμένους, γίνονται μάρτυρες της δημιουργίας του κόσμου, ζουν στην ψευδαίσθηση της πνευματικής αναλαμπής στον καθημερινό ορίζοντα. Αναζητούν τους στόχους στο ξάφνιασμα της Μουσικής, του Έρωτα, της Ζωγραφικής, του Μύθου και της Ιστορίας, καθώς η αιώνια παλέτα της άνοιξης ντύνει με χρώματα την προσμονή, την ατέλειωτη προσμονή της Ελπίδας, της Αγάπης, της Ελευθερίας. Ο πόνος τους γίνεται μελωδία, η αναζήτηση τραγούδι και η καθημερινότητά τους εντέλει μετουσιώνεται σε μονοπάτι της τέχνης, που αγωνίζονται να το διαβούν για να το κατανοήσουν».
* «Αναζητώντας την Ερατώ» και «Η Ερατώ εις Λέσβον και εις τον Μυτιληναίων Αιγιαλόν» (Ένα ταξείδι στο παρελθόν…) του Άρη Κυριαζή. Συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο Καλλονής, ο Άρης, μου έφερε τόσα όμορφα και πάλι στην ανάπηρη μνήμη μου. Πατέρας περήφανος της πανέμορφης ηθοποιού Ρηνιώς Κυριαζή που την απολαύσαμε, πρόσφατα, στην κινηματογραφική επιτυχία «Σκλάβοι στα δεσμά τους».
Τα δυο βιβλία του μου κράτησαν συντροφιά στο ταξίδι μου στις ΗΠΑ. Καταπληκτική γραφή! Στο δεύτερο ξαναδιάβασα, ύστερα από πολλά χρόνια, μια καθαρεύουσα που… ρέει.
* «Του καιρού ανασκαλέματα» του Γιώργου Καμβυσέλλη, ο οποίος Γιώργος εκεί στο «ακροζυγιασμένο ανάμεσα σε γκρεμνά και Λιβυκό πέλαγος αγκωνάρι, ίδιο σφήνα, μπηγμένο προαιώνια στης Κρήτης το πλευρό κατά που γέρνει ολομάτωτος ο ήλιος, πεντακόσια μέτρα αντικριστά με το γιαλό, με το μικρό λιμανάκι να προστατεύει απ’ τους συχνούς βοριάδες και τα θεόρατα, βουνά ολάκερα, κύματα, τις ξύλινες βάρκες των φτωχών ψαράδων, και χίλια μέτρα αφημένο κάτω απ’ την κορφή του Αϊ-Λια με το θαυματουργό, σαν αετοφωλιά, ανεμοδαρμένο ξωκλήσι, που ολονυχτίς κάθε είκοσι του Ιούλη γερόντισσες και νιες προσκυνάνε, να ξετελεύει ανθρώπους και ζωντανά από τις κακουχίες, ήμασταν οι κάτοικοι ούλοι κι ούλοι, μαζί και του Ροφού το νεογέννητο, εκατόν εφτά ψυχές· αγρότες, κτηνοτρόφοι και ψαράδες». Ουφ! Ο αθεόφοβος! Τι αναπνοή να έχεις, βρε Γιώργη, ώστε να διαβάσεις 104 λέξεις δίχως μια τελεία (μια και μόνο άνω τελεία…). Λοιπόν ο Γιώργος, 35 χρόνια τώρα μένει εκεί κάτω το διαβάσατε, παρ’ όλα τα στοιχεία κρητικής γλώσσας που βρήκα, διαβάζοντας το βιβλίο του, και να μην τον γνώριζα θα ορκιζόμουν πως είναι Μυτιληνιός! Έχει αυτό το ΚΑΤΙ!.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Εκδήλωση μνήμης και τιμής στον ποιητή Μήτσο Τσιάμη
» Μηθυμναίος
Μέρος του κοινού της εκδήλωσης
Ο Μηθυμναίος και το πάνελ
Στράτος Δουκάκης (Μηθυμναίος)
.
Στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Νέας Ιωνίας με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Λεσβιακών Συλλόγων Αττικής (ΟΛΣΑ), σε συνεργασία με το Σύλλογο Μηθυμναίων «Η Μήθυμνα» και την Παλλεσβιακή Ένωση Νέας Ιωνίας-Ηρακλείου, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 1 Απριλίου εκδήλωση μνήμης και τιμής στον Μηθυμναίο ποιητή-λογοτέχνη Μήτσο Τσιάμη.
Επειδή ήμουν ένας εκ των ομιλητών κι επειδή μερικοί φίλοι μου που δεν μπόρεσαν, για διάφορους λόγους, να παρευρεθούν, μου ζήτησαν να αναρτήσω το λόγο μου εδώ. Και… δεν έχω παρά να το κάνω. Τούτα τα λόγια μου:
«Κατ’ αρχήν, θέλω να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ΟΛΣΑ γιατί αισθάνομαι πως είναι τιμή μεγάλη για μένα να με συμπεριλάβει στους ομιλητές της αποψινής εκδήλωσης και συνάμα μια ιδιαίτερη ικανοποίηση η ευκαιρία τούτη να πω δυο λόγια… Δυο λόγια ακόμα για τον άξιο συμπατριώτη μας τον αλησμόνητο και πολυαγαπημένο, πάνω απ’ όλα, ποιητή, δάσκαλο και φίλο Μήτσο Τσιάμη. Αν και κατά την προσωπική μου γνώμη τέτοιες εκδηλώσεις θα έπρεπε να γίνονται όσο οι τιμώμενοι είναι εν ζωή…
Φυσικά, δεν έχω πρόθεση, ούτε σκοπό να μιλήσω για το έργο του, δεν είμαι ο ειδικός, μα ούτε κατέχω τις απαιτούμενες γνώσεις. Από αγάπη το κάνω κι όχι από αρμοδιότητα. Άλλωστε γιατί να μπω σε «οικόπεδα» που ανήκουν, ομολογουμένως, σε άλλους; Εγώ λίγα λόγια έχω να πω -και δεν ξέρω αν αξίζουν- για το τι ήταν εκείνος για μένα και ποια η επιρροή του. Και θέλω να το κάνω με ιδιαίτερη προσοχή και θρησκευτική ευλάβεια, αλλά και σεβασμό, έτσι ώστε να εκφράσω -όσο μπορώ- την αμέριστη αγάπη μου και την ανεπιφύλακτη εκτίμηση για τον ευγενή και ευαίσθητο συμπατριώτη μας λογοτέχνη και άνθρωπο, που άπλετα μας χάριζε την ευγένειά του, που ανέβαζε ένα χαμόγελο πιο πάνω τη ζωή, που μπήκε, με τους στίχους και τα γραφτά του, στην καρδιά και στη ζωή μας κι έκτοτε έμεινε. Δεν ξεχνιούνται εύκολα αυτοί που εισχωρούν στην καρδιά μας και γίνονται μόνιμοι κάτοικοί της. Η μνήμη ενός πνευματικού ανθρώπου -κι αυτό το ξέρουμε- είναι αιώνια. Δεν πεθαίνει... ζει στις καρδιές μας... Ελάχιστοι δημιουργοί μπορούν να καρφώσουν μαχαίρι στην ψυχή, με τόσο άμεσο τρόπο και με τέτοια ευαισθησία. Για όσους τον αγαπήσαμε, είναι αδύνατο να γυρίσουμε σελίδα, θα μένει πλέον ανοιχτή, μπροστά μας, να την διαβάζουμε και να την ξαναδιαβάζουμε. Να τιμούμε αυτό το έργο που άφησε. Αυτή θα πρέπει να είναι η προσφορά μας.
Εκείνος, όπως ξέρουμε, λάτρεψε, όσο λίγοι, τη ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, τη Μήθυμνα, τη Λέσβο, τον Αιγαιοπελαγίτικο χώρο και τους ανθρώπους του. Ήταν ο ανεκτίμητος υμνητής των. Χάραξε με την παρουσία του, για δεκαετίες, τα λογοτεχνικά δρώμενα του νησιού μας. Ακούραστος παρατηρητής τα κατέγραφε πάντα με ευαισθησία και τόλμη. Κυρίως όμως με την αναλυτική ματιά ενός ασκητή του πνεύματος.
Θέλω, τούτο απόψε, να μείνει σαν μια ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης κι ένας ασήμαντος φόρος τιμής στον προικισμένο αυτόν άνθρωπο, κομψό σε γραφή και μάστορα στην έκφραση, που προσωπικά –και δεν κουράζομαι να το επαναλαμβάνω- μου έδωσε τη χαρά, με βοήθησε και μου έμαθε, στη ζωή μου, με τα γραφτά του -όσο το χρειαζόμουν- να ευαισθητοποιηθώ, να αγαπήσω και συνάμα, αρκετές φορές, ν’ αμφισβητήσω. Η εφηβεία μου ζυμώθηκε μ’ αυτά.
Τότε πίστευα, κι ήταν φυσικό άλλωστε, ότι μπορούσα να τ’ αλλάξω όλα με τα αισθήματα, τα όνειρα και την αγνότητα των προθέσεων. Κι όλα αυτά μου τα πρόσφεραν τα γραφτά του. Που σαν κύμα ξεκίναγαν από την πέννα του και χτυπούσαν κατ’ ευθεία στην καρδιά μου. Δάσκαλος εξ αποστάσεως τότε. Πολύτιμος σύμβουλος, πνευματικός μου μέντορας κι ανεκτίμητος φίλος, τελευταία. Κι αυτή η φιλία, ήταν ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής. Αισθάνομαι υποχρέωση για όσα μου πρόσφερε και για άλλα τόσα πολλά που του χρωστάω. Το πόσο με παρότρυνε στις δικές μου πνευματικές ανησυχίες, εγώ το ξέρω. Γι’ αυτό δέχτηκα σήμερα να πω τούτα τα λίγα λόγια εκτίμησης. Ήταν ανάγκη.
Λένε πως υπάρχει μέσα μας, ένας κόσμος που ταξιδεύει ψάχνοντας το χτες. Βυθίζεις, κάθε φορά, το χέρι σου μέσα στα χρόνια να βρεις αυτά που το καθένα τους έχει τη χάρη και την αξία του. Δεν μπορείς να τα διαγράψεις έτσι ξαφνικά απ’ το μυαλό σου διότι είναι μια νοσταλγική διάθεση που κατά καιρούς, μας αναγκάζει να επιστρέφουμε σαν κάτι να ξυπνάει μέσα μας. Εγώ, έχω να θυμάμαι, όσα έζησα, όσα ένιωσα και κυρίως όσα κουβαλάω ακόμα μαζί μου. Είναι φυσικό, άλλωστε, να ποθούμε, ό,τι μας λείπει... Γι’ αυτό κάθε φορά που διαβάζω ποιήματά του –κι αυτό συμβαίνει αρκετές φορές– νιώθω την ψυχή μου να πάλλεται. Με τους στίχους του ταξίδεψα και ταξιδεύω στο όνειρο, στη νοσταλγία, στον έρωτα… κι αντάμα στο ίδιο... παραμύθι. Γι’ αυτό και η ανάγκη μου να πω δημόσια αυτό το ευχαριστώ. Που το χρωστούσα. (*)
Αυτό ήταν, ο Μήτσος Τσιάμης, ένας γεννημένος γνήσιος ποιητής. Τα χρειαζόμαστε τα λόγια του ποιητή μας, του δικού μας ποιητή γιατί γαληνεύει πράγματι η ψυχή μας. Πιστεύω κι εγώ πως «πολλά είναι αυτά που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη, επιμένω όμως στη σκέψη ότι μόνο οι ποιητές μπορούν να την κάνουν ομορφότερη».
Καλέ μου δάσκαλε: Να ’σαι καλά! Εκεί στις γειτονιές των αγγέλων..(*) Σε τούτο το σημείο ζήτησα να μου επιτραπεί να διαβάσω ένα άρθρο μου για ’κείνον που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ στις 8 Αυγούστου του 2006. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.
Μηθυμναίος
** Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Μπεθάνη (Sailor)
Περισσότερα... »
-
Προσοχή Πινόκιο!!!
» ΜηθυμναίοςΔεν θα ’χε φέξει ακόμη όταν στο ύπνο μου βλέπω έναν Πινόκιο με μια μύτη νααα!!! Μ’ έσπρωχνε στην πλάτη και μ’ ένα σοβαρό όσο και καβαφικό ύφος να μου λέει: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς blog; … ήταν κι αυτά μια κάποια λύσις»...
Ξύπνησα ταραγμένος! Πάει σκέφτηκα ο Google, μέσα στην παγκόσμια κρίση κι αυτός, θα κατήργησε τα blog μας… Ω, συμφορά!!!
Πριν τρέξω ν’ ανοίξω τον υπολογιστή μου -καθημερινή συνήθεια κι αυτή- τραβάω το φύλλο απ' το ημερολόγιο... και τι βλέπω; Τετάρτη 1η Απριλίου, Μέγας Κανών, Μαρίας Αιγυπτίας, Γεροντίου & Βασιλείδου. Έλα Χριστέ και Παναγιά! Ο άτιμος ο Πινόκιο, μου την έπαιξε Πρωταπριλιά χαράματα…
Πολλές οι εκδοχές για το πώς επικράτησε το έθιμο την πρωταπριλιά να καλούμαστε να πούμε (ή να δεχτούμε) έστω κι ένα αθώο ψέμα. Στη χώρα μας διαφοροποιήθηκε το έθιμο και πήρε την γνωστή ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια.
Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά.
Εσείς τι λέτε;
.
Ο Γεώργιος Δροσίνης μας άφησε τούτο το σονέτο για την:
Πρωταπριλιά
Αν σήμερα κανείς σας πει
Πως ταχ’ αυτή που αγαπάτε
Άλλον κοιτάζει μην κοπεί
Το αίμα σας - χαμογελάτε.
Κι αν άλλος πει χωρίς ντροπή
Εις την αγάπη σας να πάτε,
Αποκριθείτε: «Σιωπή,
Και για κουτό μη με περνάτε».
Τους φίλους σας για την ψευτιά τους
Σήμερα να φοβάστε μόνο,
Ταις φίλες σας όλο τον χρόνο,
Γιατ’ έχουνε μεσ’ τη ματιά τους,
Στα λόγια τους και στα φιλιά
Παντοτινή Πρωταπριλιά!
Πάντως ελπίζουμε και πιστεύουμε τα όποια ψέματα πούμε ή δεχτούμε να έχουν κάτι από το γνωστό πιπεράτο ελληνικό πνεύμα!
Και δεν είναι ανάγκη να μας τα λέει ένας ξενόφερτος Πινόκιο μυταράς;…
Καλό μήνα σε όλους!!!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Η ΩΡΑ της ΓΗΣ και το δικό μας «ΚΑΤΙ»
» ΜηθυμναίοςΣήμερα στις 8:30 το βράδυ σβήσαμε για μια ώρα τα φώτα στέλνοντας το δικό μας μήνυμα για τη σωτηρία του πλανήτη. Χαρίσαμε το δικό μας μικρό «κάτι» στο μέλλον του. Στη ΓΗ μας!!!
Aπό τώρα κι εμπρός είναι δική μας υπόθεση, δική μας και η ευθύνη.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Άνοιξη και Ποίηση χέρι χέρι…
» ΜηθυμναίοςΚαλώς όρισες Άνοιξη,
Στα μονοπάτια του χρόνου η ζωή ταξιδεύει με το ρυθμό της. Σήμερα ο Χειμώνας παρέδωσε τη σκυτάλη του στην Άνοιξη. Κι εκείνη, λουσμένη στο φως, δίνει με χίλιους τρόπους τη δυνατή αίσθηση της ομορφιάς! Την ομορφιά της ζωής με την αναγέννηση της φύσης. Καινούργια μέρα ξημέρωσε, καινούργια εποχή, καινούργια διάθεση, καινούργιο φως απλώνεται. Γιορτάστε το!Λένε πως οι ποιητές είναι εκείνοι που δίνουν στις διαθέσεις ονόματα. Μήπως το όνομα Άνοιξη το έδωσαν οι ποιητές; Ίσως… γιατί σήμερα είναι και η ημέρα της ΠΟΙΗΣΗΣ!
Η ποίηση, βλέπετε, είναι παντού, πάει παντού και σε πάει παντού. Είναι η αρχή του μεγάλου ονείρου μας και το τέλος του μικρού ταξιδιού μας. Και πολλές φορές αναπληρώνει αυτό που δεν μπορούμε να ζήσουμε.
Πόσες φορές δεν χρειαστήκαμε να βάλουμε λίγο Ελύτη, λίγο Λόρκα, λίγη Δημουλά, λιγο…, λίγη… στις στιγμές μας… Γιατί το είχαμε ανάγκη… Λίγο Λειβαδίτη… ας πούμε, έτσι για να συμπληρώσουμε το λίγο που μας απόμεινε…
Άραγε τι γιορτάζουμε την ημέρα της ποίησης; Τους ποιητές ή την ίδια την ποίηση...;
Nαι, και τον ερχομό της Άνοιξης γιατί ήρθαν μαζί, χέρι χέρι…
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Της χαράς το γλύκισμα…
» ΜηθυμναίοςΠαρόλο που έχω μια ιδιαίτερη σχέση και έλξη με τις συνταγές γενικά, μαγειρικής ή ζαχαροπλαστικής, δεν έχω αξιωθεί να μάθω να φτιάχνω τίποτα παρά μόνο αυγά τηγανητά! Κι αυτά όχι πάντα τα πετυχαίνω όπως θα ήθελα. Με συγκινούν πάντως και θαυμάζω όσους ασχολούνται μ’ αυτά και αγαπούν αυτό που κάνουν.
Ο φίλος μου ο Θόδωρος που εκτός όλων των άλλων χαρισμάτων που έχει, ξέρει και να… ψαρεύει (έτσι λέει…) με εξέπληξε αυτές τις μέρες στέλνοντάς μου (και είχε λόγους…) μια συνταγή: «Της χαράς το γλύκισμα»!
Τούτη τη συνταγή είμαι υποχρεωμένος να τη μάθω, είναι ανάγκη… Και πρέπει να το πετύχω… το γλύκισμα. Μιας κι είμαι σε στιγμές που αναμετριέμαι με αισιοδοξίες και… πεσιμισμούς, θα κάνω την προσπάθεια, φίλε.
Θεωρώ υποχρέωσή μου να μοιραστώ μαζί σας και τα λόγια του φίλου και τη συνταγή του. Ακριβώς όπως μου τα ’στειλε…
Αγαπητέ Στράτο,
Εκτός από ψαράς μ' αρέσει και το μαγείρεμα, έτσι σήμερα ψάχνοντας βρήκα μια παλιά συνταγή για ένα καταπληκτικό γλύκισμα και σου την στέλνω. Το γλύκισμα λέγεται ΧΑΡΑ.
Υλικά :
Μία οκά απλή καρδιά
Δύο οκάδες ήσυχη συνείδηση
Μισή οκά φαιδρό πρόσωπο
200 δράμια αγάπη, και δύο φλιτζάνια γέλιο.
Εκτέλεση:
Ρίχνετε στην κατσαρόλα του εσωτερικού σας κόσμου την ήσυχη συνείδηση και την απλή καρδιά. Τα δουλεύετε πολύ καλά ως που να ασπρίσουν, να φουσκώσουν και να γεμίσουν ολόκληρη την κατσαρόλα. Προσθέσετε τότε την αγάπη και το γλυκό σας παίρνει ένα ωραίο ρόδινο χρώμα. Τότε ρίχνετε το φαιδρό πρόσωπο και το γέλιο.
Προσέξτε όμως πολύ καλά στο δούλεμα γιατί ένα κατσούφιασμα μπορεί να κόψει το γλυκό σας.
Αν έχετε και λίγη εξοχή (π.χ. Μόλυβο) βάζετε δυο τρεις κουταλιές για άρωμα. Βάζετε το γλυκό στο ταψί της ψυχής, το στρώνετε με την κουτάλα της θέλησης και το ψήνετε στο φούρνο της υπομονής.
Το σερβίρετε ζεστό ζεστό.
Όσοι έφαγαν το γλύκισμα αυτό ομολογούν ότι το κύριο χαρακτηριστικό της γεύσης του είναι η ΨΥΧΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ.
Σε φιλώ, Θόδωρος
Επειδή τόσο ο Θόδωρος όσο και η Πέρσα είναι από τους ανθρώπους που ξέρουν να λιώνουν το χιόνι της καρδιάς, μαζί με το μεγάλο μου ευχαριστώ, θα ’θελα να δώσω και μια υπόσχεση: Να είστε σίγουροι πως τουλάχιστον την προσπάθεια θα την κάνω…
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
METHOD X: Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω
» ΜηθυμναίοςΚάπως έτσι θα σκέφτονται τα παιδιά του μουσικού συγκροτήματος METHOD X που έχουν να κάνουν, όπως πάντα με τα «μαγαζάκια» που δεν ευνοούν τα παιδιά της ακριτικής επαρχίας με τις περιορισμένες επαφές και επιλογές.
Να όμως που παρότι αυτά τα παιδιά τα γνώριζαν όλα αυτά επέλεξαν να έρθουν, να μείνουν και να δραστηριοποιηθούν πάνω στα βράχια του Αιγαίου σαν τα γλαροπούλια που όσο κι αν πετάνε στη στεριά πάλι στη θάλασσα βρίσκουν τη χαρά τους. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος είναι απόφοιτοι Πανεπιστημιακών Σχολών με πολλά χρόνια ενασχόλησης με τη μουσική. Παιδιά της διασποράς από χώρες της Ευρώπης της Αμερικής και της Αυστραλίας που επέλεξαν να ζουν στη Μυτιλήνη τόπο των γονιών τους, παρά τα ρίσκα και τα σκαμπανεβάσματα της ακριτικής επαρχίας.
Στόχος τους είναι, διά μέσω του διαγωνισμού του Μουσικού Οίκου Νάκα να κινηθούν καλλίτερα επαγγελματικά, να προσφέρουν ψυχαγωγία σε συλλόγους, φιλανθρωπικές διοργανώσεις κ.λπ. αλλά και να βρουν το τρόπο να κάνουν κάποια promo CD που θα βοηθήσουν στην προβολή τους.
Γι’ αυτό, φίλοι μου, σας καλώ: Ελάτε για μια φορά να δώσουμε ψήφο στα παιδιά της μουσικής και όχι σε πολιτικούς.
Ψήφο λοιπόν στους ΜETHOD X τώρα, από εδώ:ΨΗΦΙΣΕ.
Ψήφο τώρα στα παιδιά μας, που εδώ κάτω «ριγμένα στο πέλαγο» κάθε άλλο παρά ίσες ευκαιρίες έχουν.
METHOD X is the name music is the game voting for them is the aim...
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Μάθημα με χιούμορ…
» ΜηθυμναίοςΑναδημοσιεύω και σας παρουσιάζω ένα γράμμα που έστειλε μια 96άχρονη γυναίκα σε μια Τράπεζα.
Ο Διευθυντής της Τράπεζας που το έλαβε το βρήκε τόσο διασκεδαστικό, που το δημοσίευσε στην εφημερίδα «New York Times».
«Αγαπητέ κύριε,
Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 νανοδευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!
Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει κυρίως γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου.
Έχω προσέξει πως κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σας η μόνη μου παρηγοριά είναι η απρόσωπη και ασύμφορη οντότητα που έχει γίνει η Τράπεζά σας.
Από εδώ και στο εξής, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς, θα κάνω τις συνδιαλλαγές μου μαζί σας προσωπικώς. Οι πληρωμές της υποθήκης και του δανείου μου δε θα γίνονται αυτόματα, αλλά θα φτάνουν στην Τράπεζά σας με επιταγή στο όνομα ενός υπαλλήλου, που θα ορίσετε εσείς. Να θυμάστε πως είναι αδίκημα να ανοιχτεί η αλληλογραφία που θα περιέχει την επιταγή από κάποιον άλλον και όχι από τον παραλήπτη.
Σας επισυνάπτω την αίτηση που θα πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος που θα ορίσετε. Σας ζητώ συγγνώμη για το 8σελιδο μέγεθός της, αλλά θα πρέπει να γνωρίζω γι’ αυτόν όσα γνωρίζει η Τράπεζά σας για μένα. Σημειώστε πως όλες οι πληροφορίες που αφορούν το ιατρικό ιστορικό του θα πρέπει να υπογραφούν από το αρμόδιο Υγειονομικό τμήμα, ενώ και οι πληροφορίες για τα οικονομικά του θα πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα θεωρημένα αντίγραφα-ντοκουμέντα.
Στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσω ένα PIN, τον οποίο θα χρησιμοποιεί ο υπάλληλός σας στις συναλλαγές μαζί μου. Λυπάμαι, αλλά δε θα είναι μικρότερο από 28 νούμερα - τόσα είναι και τα νούμερα που πληκτρολογώ κάθε φορά που καλώ το telephone banking και πρέπει να συνδεθώ με το λογαριασμό μου. Κι επειδή, όπως λένε, η μίμηση είναι η υπέρτατη κολακεία, επιτρέψτε μου να σας αντιγράψω.
Επιτρέψτε μου επίσης να σας γνωστοποιήσω και τα ακόλουθα. Όταν θα μου τηλεφωνείτε, θα πατάτε τα ακόλουθα κουμπιά:
1. Για να κλείσετε ραντεβού να με δείτε.
2. Για να με ρωτήσετε για μια πληρωμή που δεν έγινε.
3. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο σαλόνι σε περίπτωση που είμαι εκεί.
4. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην κρεβατοκάμαρα σε περίπτωση που κοιμάμαι.
5. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην τουαλέτα σε περίπτωση που με καλεί η φύση.
6. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο κινητό μου σε περίπτωση που λείπω από το σπίτι.
7. Για να στείλετε e-mail στον υπολογιστή μου, απαιτείται ένας μυστικός κωδικός, ο οποίος και θα σας αποσταλεί εν ευθέτω χρόνω.
8. Για να επιστρέψετε στο κύριο μενού και να ξανακούσετε τις επιλογές 1-7.
9. Για να διατυπώσετε κάποιο αίτημα ή παράπονο. Κατόπιν θα μπείτε σε αναμονή ανάλογα με την πληρότητα του αυτόματου τηλεφωνητή μου.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος θα παίζει χαλαρωτική μουσική. Αν, ωστόσο, χρειαστεί να περιμένετε πολύ, λυπάμαι, αλλά ακολουθώντας και πάλι το παράδειγμά σας, θα πρέπει να σας χρεώσω με ένα ποσό για τη διαδικασία.
Κλείνοντας, σας εύχομαι ένα ευτυχισμένο και λιγότερο κερδοφόρο νέο έτος.
Η ταπεινή σας πελάτισσα…»
Κάτι παρόμοιο έγινε κι εδώ στην Ελλάδα με ένα Θεσσαλονικιό μανάβη.Όταν κάποια στιγμή μια τράπεζα του έστειλε μια πιστωτική κάρτα, εκείνος πήρε τηλέφωνο και είπε να την ακυρώσουν.Η υπάλληλος όμως του είπε ότι έπρεπε να την παραδώσει ο ίδιος στο υποκατάστημα της τράπεζας για να ακυρωθεί, αλλιώς θα χρεωνόταν τη συνδρομή.Πάει λοιπόν ο μανάβης, εκνευρισμένος στην τράπεζα, ακυρώνει την κάρτα στολίζοντάς τους με τα ανάλογα κοσμητικά επίθετα, και φεύγοντας αφήνει ένα τσουβάλι πατάτες στο γραφείο του διευθυντή, λέγοντάς του:Αν δεν τις θέλεις, να μου τις φέρεις αύριο στο μανάβικο αλλιώς θα σου τις χρεώσω και εγώ!!!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Καμαρώστε εταίρους
» ΜηθυμναίοςΜε τίτλο «Η Ευρώπη δίνει τα Δωδεκάνησα στην Τουρκία» πανηγύρισε η εφημερίδα «Χουριέτ». Η ιστορία είναι απίστευτη, αλλά καθ’ όλα αληθινή και σε αυτήν πρωταγωνιστεί ο Μυτιληνιός πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα, Φωτής Ξύδας.
Το προκλητικό δημοσίευμα της Hurriyet
Πριν από ένα μήνα, λοιπόν, κατά την τακτική συνάντηση των πρέσβεων των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μοιράστηκε ένας φάκελος με θέματα προς συζήτηση. Ο πρέσβης της Ελλάδας Φωτής Ξύδας ανέσυρε από το φάκελο ένα έγγραφο με έναν τυπωμένο χάρτη, στον οποίο απεικονίζονταν τα Δωδεκάνησα και η Μυτιλήνη με το ίδιο χρώμα με αυτό της Τουρκίας, ωσάν να αποτελούσαν τουρκικό έδαφος!Ο κ. Ξύδας διέκοψε τη συζήτηση και απευθυνόμενος στον εκπρόσωπο της Ένωσης στην Τουρκία, Μαρκ Περίν, του είπε: «Επειδή έχω γεννηθεί στη Μυτιλήνη και δεν είμαι Τούρκος αλλά Έλληνας, και επειδή αυτός ο χάρτης δείχνει τα ελληνικά νησιά ως τουρκικά, παρακαλώ εξηγήστε μου τι συμβαίνει.».
Ο πρέσβης μας Φωτής Ξύδας.Ο επίσημος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζήτησε πίσω το χαρτί για να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται, αλλά ο Έλληνας διπλωμάτης αρνήθηκε να του το επιστρέψει με την φράση: «Δεν πρόκειται να σας το επιστρέψω, διότι αυτό το χαρτί θα είναι κάποια στιγμή χρήσιμο.» Προφανώς ο κ. Ξύδας ήθελε να αποστείλει το έγγραφο στο υπουργείο Εξωτερικών για περαιτέρω ενέργειες.Ένα μήνα μετά το συμβάν, οι εφημερίδες «Χουριέτ» και «Ζαμάν» δημοσίευσαν την περασμένη Τετάρτη το χάρτη με τον τίτλο «Η Ευρώπη έδωσε τα Δωδεκάνησα στην Τουρκία», πανηγυρίζοντας προφανώς με την επιπολαιότητα των ευρωπαϊκών υπηρεσιών και προσωπικά της επίσημης ευρωπαϊκής αντιπροσωπίας στην Άγκυρα.Ας σημειωθεί πάντως ότι το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε εξηγήσεις, αλλά το ζήτημα δεν έλαβε διαστάσεις. Το ερώτημα, ωστόσο, που ετέθη και από διπλωματικούς κύκλους είναι το πώς θα αντιδρούσε η Μεγάλη Βρετανία, αν κάποιο επίσημο έγγραφο απεικόνιζε την Βόρειο Ιρλανδία ως έδαφος της Ιρλανδικής Δημοκρατίας ή τα ισπανικά Κανάρια νησιά με τα χρώματα του Μαρόκου ή τις Πορτογαλικές Αζόρες με άλλο χρώμα από εκείνο της Πορτογαλίας.Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για την αμετροέπεια των ευρωπαϊκών υπηρεσιών και την επιπολαιότητα του γραφειοκράτη εκπροσώπου της στην Άγκυρα, κ. Μαρκ Περίν..Να τους χαιρόμαστε τέτοιους εταίρους... Πηγή: Εφ. ΕΜΠΡΟΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αρκεί ένα κάτι…
» Μηθυμναίος
Το ουρλιαχτό από τη σειρήνα του νοσοκομειακού που ηχούσε έξω και διαπερνούσε αλύπητα στ’ αυτιά μου, μ’ έκανε να συνειδητοποιήσω πως ναι… στη ζωή υπάρχουν και χειρότερα.
Αρκεί μια λεπτομέρεια, μια σκέψη, ένας στίχος, δυο λέξεις, μια νότα, ο καλός ο λόγος. Αρκεί μια στάλα φως απ’ τον ήλιο που ξεπροβάλει κάθε μέρα, τούτα τα πρωινά.
Αρκεί ακόμα… κι ένα ουρλιαχτό μιας σειρήνας νοσοκομειακού για να σε συνεφέρει.
Έπιασα τότε τη «συμβολική, βασανιστική κι αμίλητη» κλεψύδρα, κι ας μην είχε αδειάσει τελείως…, την αναποδογύρισα για να μην μετρά πια... Δεν ήθελα άλλο ο χρόνος να φεύγει σαν την άμμο. Δεν ήθελα να μετράω στιγμές της ζωής μου με μια κλεψύδρα, να περνάνε μες απ’ το στενό σωλήνα της και να σβήνονται στον πάτο της…
Με τίποτα δεν ήθελα να χαθούν η ελπίδα και η πίστη.
Αλλά πιο πολύ εσείς οι φίλοι μου, οι επισκέψεις σας, τα σχόλιά σας, η ανησυχία σας, τα μέιλ, τα τηλεφωνήματα… το κουράγιο και η δύναμη που μου δίνατε…
Τόσα που ξαναπήρα λίγο πάνω μου…
Η ψυχολογική μου κατάσταση με είχε κάνει να παραμείνω μακριά σας κι αυτό με πονούσε… αφάνταστα. Δεν το άντεχα…
Πιστέψτε με, με συγκίνησε πάρα πολύ η αγάπη σας. Την εισέπραττα καθημερινά και σας ευχαριστώ όλους… Μα όλους!
Τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Και το ξέρετε.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Θα περιμένω για λίγο την κλεψύδρα...
» Μηθυμναίος -
«προς τέρψιν» και με τη βούλα του υπουργείου…
» Μηθυμναίος
Το 1930, το ραδιόφωνο έχει πλέον εισέλθει στην Ελλάδα. Ο κόσμος έχει ενθουσιαστεί και περνά πλέον πολλές ώρες συντροφιά με το ράδιο. Οι εφημερίδες εγκαινιάζουν καθημερινές στήλες με τα προγράμματά του.
Παρότι το ραδιόφωνο είναι ενημέρωση, είναι συντροφιά, είναι ιδέες, χρειαζόταν ειδική άδεια από το Υπουργείο Συγκοινωνίας τότε και «προς τέρψιν»!!!
Φωτοτυπία της υπουργικής άδειας
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Διαβάζω στο ΒΗΜagazino και συμφωνώ
» Μηθυμναίος.Ο Κοσμάς Βίδος «ένας συνηθισμένος άνθρωπος που καταγράφει τις σκέψεις του» στη στήλη του Τριτοκοσμικά στο ΒΗΜagazino για το θέμα της κατάληψης της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από ομάδα νεαρών καλλιτεχνών και απορεί: «Γιατί να πληρώνουν ο Βέρντι και ο Πουτσίνι τα σπασμένα; Γιατί βρήκαν αυτόν τον τρόπο να στείλουν το μήνυμα στο κράτος; Μήπως το στέλνουν με λάθος τρόπο; Μήπως στέλνουν λάθος μήνυμα; Μήπως το μόνο που καταφέρνουν με τέτοιου είδους αντιδράσεις είναι να αποδυναμώνουν, ακόμη και να ευτελίζουν τον ίδιο τους τον αγώνα»;
Και απορεί: «πως κανένας δεν σκέφτηκε να προχωρήσει στη συμβολική κατάληψη μιας κεντρικής καφετέριας, από εκείνες που χρεώνουν πέντε ευρώ το κεφάλι με το καλημέρα σας και που σερβίρουν μαυροζούμι για εσπρέσο... Γιατί η καφετέρια είναι πιο αντιπροσωπευτικός χώρος της αισθητικής και της ιδεολογίας του Νεοέλληνα. Γιατί εκεί βρίσκονται τα θεμέλια της Ελλάδας. Ενώ η Λυρική; Η ψωρολυρική μας, για την ακρίβεια, με το κράτος να της γυρίζει την πλάτη επί σειρά ετών, και με το αδιάφορο σε μεγάλο αριθμό κοινό να τη σνομπάρει (από βαθιά άγνοια;), τι εκπροσωπεί ώστε να βρίσκεται ξαφνικά υπό κατάληψη; Πέραν της μουσικής αμορφωσιάς μας, τίποτε.
Έπρεπε οι επαναστάτες να είχαν καταλάβει κανένα σκυλάδικο από εκείνα που συχνάζει κάθε βράδυ η μισή (και βάλε) χώρα, αν ήθελαν να ακουστεί η φωνή τους. Εκεί μεγαλουργεί και το Κεφάλαιο στο οποίο θέλουν να επιτεθούν. Δεν το σκέφτηκαν. Γιατί; Μήπως επειδή τα ξενυχτάδικα είναι και ο δικός τους κόσμος; Τον οποίο δεν έχουν κανέναν λόγο να στοχοποιήσουν;».
«Την υποκουλτούρα όμως πρέπει να στοχοποιήσουν, να στιγματίσουν, να καταδείξουν, να καταγγείλουν οι οργισμένοι (ή μη) νέοι των ημερών, όχι την κουλτούρα. Η πρώτη ευθύνεται για τις εκπτώσεις, η δεύτερη μπορεί ακόμη να μας δείξει έναν δρόμο διαφυγής. Αν και κάτι τέτοια δεν φαίνεται να είμαστε σε θέση να τα καταλάβουμε. Επειδή η υποκουλτούρα μάς έχει διαποτίσει όλους και δεν μπορούμε να έχουμε σωστό και ασφαλές κριτήριο…»
Και όπως είπα στην αρχή εγώ συμφωνώ! Εσείς;
Οι φωτογραφίες είναι από το in.gr
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Άρωμα νοσταλγίας
» Μηθυμναίοςίσα να δέσει και να γλυκάνει….Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος. Πάντα βρίσκει κάτι να πιαστεί και να ταξιδέψει. Μια όποια λεπτομέρεια. Ένα άκουσμα, μια λέξη, μια νότα, μια καρδιά να χτυπά, μια βροχή… Η μελαγχολία της, ο ήχος της… Ένα χέρι φιλίας που απλώνεται ξανά από μακριά να σφίξει το δικό σου, ν’ αφήσει πίσω ό,τι έγινε, μιας και η καρδιά δεν έχει άλλο χώρο για πίκρες...
Εν τω μεταξύ ένα τραγούδι ακούγεται στο ραδιόφωνο, απαλά, από εκείνα τα σπάνια και πολύτιμα που κρατούν ζωντανές στιγμές που πέρασαν και πια δεν επιστρέφουν. Έρχεται να σε συγκινήσει, να σου θυμίσει, να σου γλυκάνει την ψυχή και να σε παρασύρει…
Το τραγούδι είναι το J' aime του Salvatore Adamo! Καταπληκτικό! Νιώθεις να αιωρείσαι, να στροβιλίζεσαι νωχελικά στο ρυθμό του. Ακούστε το...
Πίσω, ξανά λοιπόν, στις δεκαετίες του 60 και του 70, να θυμάσαι τα μπλουζ στα πάρτυ της εποχής, κι εκείνο το προσωπάκι που σ’ έκανε να λιώνεις…
Ασυναίσθητα πήγα στη δισκοθήκη μου, διάλεξα ένα μάτσο τραγούδια παλιά από Paul Anka, Albano, Los Platters, Nico Fidenco, Ghanni Morandi, Nat King Cole…
Έσβησα τα φώτα και τα ’βαλα να παίζουν… Μέχρι το πρωί…Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Δώστε ζωή σ' αυτόν τον άχαρο τοίχο και ζωγραφίστε ό,τι μπορείτε.
» Μηθυμναίος
Τα συνθήματα στους τοίχους, με πρωτοτυπία, φαντασία και ιδιότυπο χιούμορ, πάντα ασκούσαν και ασκούν ακόμη μια ιδιαίτερη γοητεία. Οι τοίχοι έχουν αποτελέσει πεδίο αποτύπωσης, αμφισβήτησης και οργής, ειρωνείας και προβληματισμού. Γι’ αυτό λέμε: Οι δρόμοι έχουν τη δική τους ιστορία και τα συνθήματα τη δική τους αξία. Τα συνθήματα είναι επικοινωνία και κάποτε τέχνη. Καθένα απ' αυτά αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία τέχνης και την μοναδική έκφραση μιας φωνής.
Ομολογώ ότι βρίσκω ορισμένα από εμπνευσμένα έως ιδιαίτερα ευφυή, ικανά να προκαλέσουν από ένα απλό χαμόγελο έως τον πιο βαθύ προβληματισμό. Συχνά τα βρίσκω πνευματώδη, κι άλλες φορές ανατρεπτικά! Πάντα, όμως, με καταλυτικό χιούμορ κάποτε με αγωνία και ενίοτε με κυνισμό. Κάποιες στιγμές και με απελπισία…
Παρακάτω ένα απάνθισμα από τα ωραιότερα που ανίχνευσα:
* "Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε"
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)* "Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση" (οδός Μπενάκη, Αθήνα)* "Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;"(λόφος Στρέφη, Αθήνα)* "Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα"(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)* "Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται" (4ο Λύκειο, Καλαμάτα)* "Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν;"(Ε.Μ.Π., Αθήνα)* "Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο" (Γκάζι, Αθήνα)* "Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα"(Μύλος, Θεσσαλονίκη)* "Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά"(Μεταξουργείο, Αθήνα)* "Ο Χριστός πέθανε, ο Αϊνστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία"(Αν club, Αθήνα)* "Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν" (οδός Σινώπης, Αθήνα)* "Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή" (οδός Στουρνάρη, Αθήνα)* "Μην στηρίζεις τα όνειρά σου στ' άστρα, γιατί αυτά δεν στηρίζονται πουθενά!".* "Οταν θα πεθάνω θα πάω στον παράδεισο,γιατί την κόλαση την έζησα εδώ"
* "Oι μπάτσοι χτυπάνε στο ψαχνό η TV χτυπάει στο μυαλό".* "Η ηθική είναι ο τόπος της μοναξιάς μας"
Συνεχίστε να γράφετε λοιπόν γιατί «Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας»!!!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Είναι κάτι «χειροποίητοι» στίχοι…
» Μηθυμναίος
Είναι φίλος, «παρεΐστικος», με θαυμάσια και ζηλευτή αίσθηση του χιούμορ! Έχει όμως ένα κουσούρι: Καθημερινά "χάνεται" στο ψάρεμα αλλά δεν ξέρουμε τι πιάνει κι όπως όλοι οι ψαράδες… καυχιέται… Τα ωραία του είναι πολλά! Ιδίως το "γενάκι" που άφησε τώρα τελευταία και του πάει... Του αρέσει να απολαμβάνει τα ουζάκια του στο λιμάνι, αλλά και σε ποιον δεν αρέσει, θα μου πείτε. Έγινε από καλοκαιρινός επισκέπτης, καλοκαιρινός κάτοικος αλλά και εραστής της Μήθυμνας. Ήταν και η καταγωγή του «έταιρου ήμισυ» από εκεί, βλέπετε, οπότε αγκυροβόλησε στο απάγγειο της και στην ομορφιά της που τη γεύεται κάθε καλοκαίρι και όχι μόνο. Έχει όμως και κάτι στιγμές, που μια μούσα, αυτή της ποίησης ντε, τον επισκέπτεται –είναι κι αυτό το περιβάλλον του τόπου μας που εμπνέει μεταβάλλοντας τότε την αγάπη σε απρόσμενη έκφραση δημιουργίας– και τότε σκαρώνει κάτι στίχους, απ’ αυτούς τους «χειροποίητους» που δεν τους συναντάς και πολύ συχνά στις μέρες μας… Γίνεται έτσι ο ποιητής του εαυτού του!
Με φώναξε προχτές ιδιαίτερα να μου διαβάσει, συγκινημένος, ένα απ’ αυτά. Μήθυμνα ο τίτλος του! Του είπα τότε: αυτό έχει μια θέση κάπου και… μου το χάρισε! Κι αφού μου το χάρισε έχω το δικαίωμα να το κάνω ό,τι θέλω. Εν τω μεταξύ είναι από τους ανθρώπους που γίνονται εύκολα δικοί σου άνθρωποι, που η τύχη το 'θελε και τους συνάντησες δεν τους αναζήτησες...Συμφωνείς Τιοντόρ; Α, ναι Θοδωρής Μεσσηνέζης κατ’ όνομα και στην ελληνική!
.Ελπίζω να συμφωνείς τελικά Θόδωρε, να μοιραστώ το ποίημά σου και με άλλους φίλους εδώ. Αλλά τι ρωτάω τώρα, αφού να... το βάζω παρακάτω..Μ Η Θ Υ Μ Ν Α
Τι κι αν δεν έχω γεννηθεί στα χώματά σου;
Τι κι αν δεν έπαιξα στα καλντερίμια σου παιδί;
Σ' αγάπησα και λαχταρώ να βρίσκομαι κοντά σου
ως να ’ρθει η τελευταία μου στιγμή.
Ήταν ηλιοβασίλεμα όταν σε πρωτοείδα,
καθώς ερχόμουν απ' του δρόμου τη στροφή.
Τι ομορφιά, στεφανωμένη μ' ηλιαχτίδα
από τον ήλιο πριν καλά καλά χαθεί !
Κι όταν περπάτησα τα στενοσόκακά σου
και μ' έλουσε η ευωδιά των σαλκιμιών
και τ' άρωμα απ' τα πολύχρωμα τα νυχτολούλουδά σου,
είπα: Εδώ θα ’πρεπε να’ ναι τ' αραξοβόλι των Θεών.
Εδώ αντίκρισα την ομορφιά και τη γαλήνη
αδερφωμένες σε μια εικόνα αρμονική,
λες κι οι Θεοί το ’θελαν έτσι να γίνει
για να σκλαβώνει των ανθρώπων τη ψυχή.
ΜΗΘΥΜΝΑ, είπανε από τότε τ' όνομά σου,
σαν της μορφοπριγκίπισσας που έζησε εκεί.
Και σήμερα, αυτή την ομορφιά σουθα την εζήλευε α κ ό μ α και Αυτή..Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Μικρή Μόσχα το λέγανε…
» ΜηθυμναίοςΑφιερωμένο εξαιρετικά στη Δήμητρα, το πατριωτέλ’ ιμ’ (έτσι με αποκαλεί κι εκείνη…).
Στα χρόνια μιας απίστευτης καλλιτεχνικής ατμόσφαιρας (1960-1965) και με διεθνή ακτινοβολία (θα έλεγα χωρίς φόβο) που ζούσε η Μήθυμνα, ανάμεσα σ’ όλους τους επιφανείς επισκέπτες της, τότε, ήταν και ο μεγάλος μας συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.
Στην υπαίθρια σκηνή του φρουρίου, λοιπόν, στις 22 Αυγούστου του 1964, έδωσε μια πρώτη συναυλία που παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ξένοι και ντόπιοι… Φυσικά κι αυτό ήταν ένα εξαιρετικά σπουδαίο γεγονός για τον τόπο.
Εν τω μεταξύ, τα άλλα χωριά πληροφορήθηκαν ότι οι συναυλίες αυτές γινόταν δωρεάν και διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτή την προτίμηση στη Μήθυμνα, αφού στο κάτω-κάτω της γραφής ο δήμαρχός της δεν ήταν καν αριστερός. Τα ίδια σχόλια έκαναν και διάφοροι κομματικοί παράγοντες του νησιού. Οπότε ο Μίκης ακούγοντας όλα αυτά δήλωσε, με... θυμοσοφία: «Η μουσική δεν ανήκει στα κόμματα, αλλά σ’ εκείνους που την καταλαβαίνουν και όχι σ’ αυτούς που δεν την κατανοούν».
Παρενέβη τότε εκείνος ο αυτοδίδακτος και τόσο ευαίσθητος ταξιτζής-λογοτέχνης Στρατής Αναστασέλλης προτείνοντας στο Μίκη να δώσει μια συναυλία έστω στο Μανταμάδο για να παίξει το «Άξιον εστί» του Ελύτη. Μια τολμηρή πρόταση που ο συνθέτης δέχτηκε ευχαρίστως.
Μανταμάδος είναι ένα χωριό στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Λέσβου, γενέθλιος τόπος της Δήμητρας και αποκαλούμενος, εύλογα τότε, σαν η Μικρή Μόσχα! Εκείνη ξέρει…
Η συναυλία δόθηκε, λίγες μέρες μετά, στην πλατεία του χωριού, μπροστά σ’ ένα ενθουσιώδες κοινό που συγκεντρώθηκε κι άφησε άναυδο τον Μίκη όταν όλοι άρχισαν να τραγουδούν με κατάνυξη και δίχως λάθη το «Άξιον εστί». Έκπληκτος και συγκινημένος εκείνος, από το πρωτοφανές θέαμα, σταμάτησε την ορχήστρα κι έγινε ένα με το μυημένο εκείνο πλήθος.
Εκφράζοντας, με την επιστροφή του στην Αθήνα, την απρόσμενη συγκίνηση και χαρά του από τη μεγαλειώδη επίσκεψή του στο νησί της Λέσβου, να σημειώσω εδώ πως ο Μίκης έδωσε όλες αυτές τις συναυλίες στο νησί δίχως αμοιβή, έλεγε: «Μη με ευχαριστείτε για τη συναυλία που έδωσα στο Μόλυβο. Αυτό που έζησα στο Μανταμάδο ήταν κάτι πρωτοφανές βλέποντας οι μελωδίες μου να συγκινούν σε τέτοιο βαθμό το ανώνυμο πλήθος. Αυτό είναι η δύναμή μου».
Έτσι είναι Δημητρούλα.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε…
» ΜηθυμναίοςΗ ομορφιά καραδοκεί *
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.Φοβήθηκα τη μοναξιάκαι φαντάστηκα ανθρώπους.Τους είδα να πέφτουναπ' το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδακι άλλους από τονήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίεςορθόδοξης ερημίας.
………
Έπιασα και φωτιάκαι σιγοκάηκα.Και δεν μου 'λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,σκοτεινή, με ακόνισε.
………
Όσο μπόρεσα έφερ' αντίσταση σ' αυτό το ποτάμιόταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερόστα ξεροπόταμακαι παρασύρθηκα.
………Σε σωστή ώρα νυχτώνει... **
* Λόγια του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
** Απόσπασμα από το ποίημα της Κικής Δημουλά «Πέρασα»
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Εικόνες μιας απαστράπτουσας λευκότητας…
» ΜηθυμναίοςΜε ολίγον γκρι...
Απίστευτο άσπιλο άσπρο ώσπου να μετατραπεί
σ' ένα γκρίζο λερό όγκο στην άκρη των δρόμων…
Οι χιονονιφάδες κάνουν το τοπίο θαμπό!
Η θαμπάδα εκτείνεται απέραντη, ατάραχη, απρόσβλητη,
μυστήρια σαν τη φύση!
Ίδιο θαρρείς με πίνακα, κάτι σαν ψεύτικο…
Ό,τι άφηνε να δούμε η ομίχλη από το Central Park (I).
Χειμωνιάτικη εικόνα από το Central Park (II).
Δρόμος στο Brocton, Mass. κι ένα γύρω ολόλευκο χιόνι...
Το χιονισμένο Δημαρχείο του Medford, Massachusetts
Τι με ξετρελαίνει; Τούτο το στυλ των αμερικάνικων σπιτιών και… χιονισμένα περισσότερο.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Άμα ξέρεις ότι υπάρχουν, είναι εκεί…
» ΜηθυμναίοςΜε την επίσκεψή μας, το Σαββατοκύριακο, στη Νέα Υόρκη, είχαμε προγραμματίσει και πολύ το θέλαμε, κάποια στιγμή να συναντήσουμε μερικούς φίλους. Φίλους όχι από τα παιδικά μας χρόνια, αλλά αυτούς που αποκτήσαμε στις «λεωφόρους» του διαδικτύου, αυτούς τους καταπληκτικούς ανθρώπους που «ανταμώνουμε», σχεδόν καθημερινά, μέσα σ’ αυτό. Δίνουμε και παίρνουμε ο ένας από τον άλλον, ψάχνουμε τα αχνάρια μας, ενώνουμε τα όνειρά μας, ανταλλάσουμε τις σκέψεις μας. Μοιραζόμαστε την ψυχή και τα συναισθήματά μας, τις ανησυχίες μας, τις αγωνίες και… τα κομμάτια μας. Μερικές φορές και τα «κουσούρια» μας… Καλλιεργήσαμε ανθρώπινες σχέσεις και τις μετατρέψαμε σε φιλία.Μ’ αυτούς ήθελα να συναντηθώ. Με κάποιους, ούτε καν γνωριζόμασταν προσωπικά, δεν είχαμε συναντηθεί, αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο. Τηλεφωνήματα απ’ το δρόμο για να δούμε πως θα συντονίζαμε τον τρόπο το «πώς» και το «που». Τελικά το «που» ήταν το πιο εύκολο… Που αλλού παρά στην περιοχή της Αστόρια όπου, πράγματι, χτυπάει η καρδιά του Ελληνισμού της Νέας Υόρκης. Συντονιστής, μεσολαβητής και οργανωτής ο καλός φίλος Γαβριήλ Παναγιωσούλης. Άντε να οργανώσεις σε λίγες ώρες ανθρώπους απ’ όλες τις «γειτονιές» της Νέας Υόρκης να βρεθούν για ένα δείπνο. Ζήτησα, αν ήταν δυνατόν, να βρεθούμε όσο γίνεται περισσότεροι.
Η παρέα
Ορτένσια και Γαβριήλ Παναγιωσούλης, Στράτος και Αλεξάνδρα Δουκάκη,
Υιώτα και Δημήτρης Στρατής.
Δεν το πετύχαμε, όπως θα θέλαμε, για διάφορους λόγους. Δικαιολογημένα μερικοί δεν μπόρεσαν να παρευρίσκονται. Τόπος συνάντησης το εστιατόριο «Σταμάτης». Περάσαμε θαυμάσια. Δεν προλάβαμε να τα πούμε όλα. Τι να πρωτοπείς για να προλάβεις…
Μια απογοήτευση μου έμεινε από φίλη που μια παρεξήγηση μας απομάκρινε κάπως αλλά πίστευα πως θα ερχόταν. Δυστυχώς δεν ήρθε… Έτσι θεώρησε σωστό εκείνη… Ας είναι… Η στάση της επιβεβαιώνει τους λόγους… Εγώ το ήθελα πολύ, ήταν μια καλή ευκαιρία να αποκαταστήσουμε ό,τι χαλάσαμε… Πιστεύω πως η φιλία θα πρέπει να μένει στα πλαίσια της ανθρωπιάς της εκτίμησης της διακριτικότητας και του σεβασμού. Γι’ αυτό, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, πάντα αφήνω μια κλωστή πίσω για να έχω τη δυνατότητα να ξαναβρίσκω το δρόμο… «Καμιά φορά οι φίλοι, μια πίκρα σου αφήνουνε στα χείλη…»..
Στράτος, Αλεξάνδρα, Βάνα και Αντρέας Κοντομέρκος
Ο Αντρέας και η Βάνα Κοντομέρκου, που δικαιολογημένα δεν μπόρεσαν να έρθουν μας περίμεναν την άλλη μέρα, επιστρέφοντας, στο Κονέκτικατ, στο υπέροχο σπίτι τους και στη ζεστασιά του χαρακτήρα τους. Αξέχαστη επίσκεψη. Λατρεμένοι άνθρωποι!!!
Με τη Βάνα στο γιορτινά στολισμένο σπίτι της.Το να έχει κάποιος καλούς φίλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Πότε όμως είναι μια φιλία καλή, προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, και πότε είναι απλά και μόνο μια «παρέα», που σήμερα είναι και αύριο δε θα είναι;.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Άμα ξέρεις ότι υπάρχουν, είναι εκεί…
» ΜηθυμναίοςΜε την επίσκεψή μας, το Σαββατοκύριακο, στη Νέα Υόρκη, είχαμε προγραμματίσει και πολύ το θέλαμε, κάποια στιγμή να συναντήσουμε μερικούς φίλους. Φίλους όχι από τα παιδικά μας χρόνια, αλλά αυτούς που αποκτήσαμε στις «λεωφόρους» του διαδικτύου, αυτούς τους καταπληκτικούς ανθρώπους που «ανταμώνουμε», σχεδόν καθημερινά μέσα σ’ αυτό. Δίνουμε και παίρνουμε ο ένας από τον άλλον, ψάχνουμε τα αχνάρια μας, ενώνουμε τα όνειρά μας, ανταλλάσουμε τις σκέψεις μας. Μοιραζόμαστε την ψυχή και τα συναισθήματά μας, τις ανησυχίες μας, τις αγωνίες και… τα κομμάτια μας. Μερικές φορές και τα «κουσούρια» μας… Καλλιεργήσαμε ανθρώπινες σχέσεις και τις μετατρέψαμε σε φιλία.
Μ’ αυτούς ήθελα να συναντηθώ. Με κάποιους ούτε καν γνωριζόμασταν προσωπικά, δεν είχαμε συναντηθεί, αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο. Τηλεφωνήματα απ’ το δρόμο για να δούμε πως θα συντονίζαμε τον τρόπο το «πώς» και το «που». Τελικά το «που» ήταν το πιο εύκολο… Που αλλού παρά στην περιοχή της Αστόρια όπου, πράγματι, χτυπάει η καρδιά του Ελληνισμού της Νέας Υόρκης. Συντονιστής, μεσολαβητής και οργανωτής ο καλός φίλος Γαβριήλ Παναγιωσούλης. Άντε να οργανώσεις σε λίγες ώρες ανθρώπους απ’ όλες τις «γειτονιές» της Νέας Υόρκης να βρεθούν για ένα δείπνο. Ζήτησα, αν ήταν δυνατόν, να βρεθούμε όσο γίνεται περισσότεροι.
Ορτένσια και Γαβριήλ Παναγιωσούλης, Στράτος και Αλεξάνδρα Δουκάκη, Υιώτα και Δημήτρης Στρατής.
Η παρέα
Δεν το πετύχαμε, όπως θα θέλαμε, για διάφορους λόγους. Δικαιολογημένα μερικοί δεν μπόρεσαν να παρευρίσκονται. Τόπος συνάντησης το εστιατόριο «Σταμάτης». Περάσαμε θαυμάσια. Δεν προλάβαμε να τα πούμε όλα. Τι να πρωτοπείς για να προλάβεις…------Μια απογοήτευση μου έμεινε από φίλη που μια παρεξήγηση μας απομάκρινε κάπως αλλά πίστευα πως θα ερχόταν. Δυστυχώς δεν ήρθε… Έτσι θεώρησε σωστό εκείνη… Ας είναι… Η στάση της επιβεβαιώνει τους λόγους… Εγώ το ήθελα πολύ, ήταν μια καλή ευκαιρία να αποκαταστήσουμε ό,τι χαλάσαμε… Πιστεύω πως η φιλία θα πρέπει να μένει στα πλαίσια της ανθρωπιάς της εκτίμησης της διακριτικότητας και του σεβασμού. Γι’ αυτό, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, πάντα αφήνω μια κλωστή πίσω για να έχω τη δυνατότητα να ξαναβρίσκω το δρόμο… «Καμιά φορά οι φίλοι, μια πίκρα σου αφήνουνε στα χείλη…».
Στράτος, Αλεξάνδρα, Βάνα και Αντρέας Κοντομέρκος
Ο Αντρέας και η Βάνα Κοντομέρκου, που δικαιολογημένα δεν μπόρεσαν να έρθουν μας περίμεναν την άλλη μέρα, επιστρέφοντας, στο Κονέκτικατ, στο υπέροχο σπίτι τους και στη ζεστασιά του χαρακτήρα τους. Αξέχαστη επίσκεψη. Λατρεμένοι άνθρωποι!!!
Με τη Βάνα στο γιορτινά στολισμένο σπίτι τηςΤο να έχει κάποιος αληθινούς φίλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Πότε όμως είναι μια φιλία αληθινή, προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, και πότε είναι απλά και μόνο μια «παρέα», που σήμερα είναι και αύριο δε θα είναι;Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Που θα αξίζει να τον ζούμε... ...
» Μηθυμναίος -
To New York City
» Μηθυμναίος
Από τη Βοστόνη της εκπαίδευσης και της γνώσηςστην Μητρόπολη του κόσμου.
Η Νέα Υόρκη κάποτε ήταν η ελπίδα των μεταναστών.
Σήμερα είναι απλά η πόλη που τα έχει όλα, μα όλα...
σε υπερθετικό βαθμό!!!
Με άλλα λόγια μια ενδιαφέρουσα και μαγευτική πόλη!
Η λιμουζίνα της περιήγησης, ίσως μια υπερβολή για καιρούς ύφεσης, αλλά εδώ έτοιμη μας περιμένει
... για τον χειμωνιάτικο περίπατο στο Central Park
... αλλά και για τις λεωφόρους της λάμψης
Νέα Υόρκη δίχως Μανχάτταν θα ήταν κάτι σαν την Αθήνα χωρίς τον Παρθενώνα...
Ε, να μην το απαθανατίσουμε;
Και το σκηνικό πίσω για την ιστορία και τις αναμνήσεις....Και στη συνέχεια για την Αστόρια,μας περιμένουν καλοί φίλοι και γεύση Ελλάδας!!!.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Εξομολόγηση, Ευχές και... Κάλαντα
» Μηθυμναίος
Αυτά τα Χριστούγεννα μας δόθηκε η ευκαιρία να τα περάσουμε διαφορετικά. Βρεθήκαμε κοντά στο γιο μας, στη μακρινή κι απίστευτα όμορφη (παρ’ όλη την παγωνιά) Βοστόνη. Βρεθήκαμε κοντά του για να γευτούμε το «μαζί», τη ζεστή επαφή και τα τόσα κοινά που μας δένουν. Να μιλήσουμε, να ακούσουμε τους στόχους του, τι τον απασχολεί, πως τα περνάει και τι σκέφτεται. Τα σχέδιά του για το μέλλον! Να περάσουμε αυτές τις γιορτές με την αγάπη του και την αγάπη μας και με την ομορφιά της κάθε στιγμής.
Τα όνειρά του, μέχρι τώρα (και κατά κάποιον τρόπο και βαθμό) έγιναν πραγματικότητα. Πέτυχε! Τώρα μπροστά του έχει μια πραγματικότητα που θα πρέπει με υπομονή, επιμονή, στόχους και πειθαρχία αλλά και με τις σωστές επιλογές να την κάνει Όνειρο και νόημα ζωής..Να μην χάσει την ελπίδα… τη θέληση και την πίστη. Και με την επίγνωση ότι τίποτα δεν χάνεται, όταν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να χαθεί, ευχή μας είναι να προχωρεί πάντα μπροστά..
Κι αν μου επιτρέψετε, αφού μοιράστηκα μαζί σας τα παραπάνω, να μην αφήσω παραπονεμένη την παράδοση, μέρα που ’ναι, να σας γράψω εδώ λίγους στίχους (έτσι σα δώρο από μένα) από τα κάλαντά μας:
Καλήν εσπέρα, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας,Χριστού τη θεία γέννηση να πω στ' αρχοντικό σας.
Κάτω στα Ιεροσόλυμα, στης Βηθλεέμ την πόλη,εκεί δεντρί δεν ήτανε, δεντρί ξεφανερώθη.Κι ανάμεσα στους κλώνους του, αγγέλοι κι αρχαγγέλοικι ο Μιχαήλ Αρχάγγελος ξεφτερουγά και λέει:
-Χριστέ, για δώσ’ μου τα κλειδιάκαι τα χρυσά κλειδάκιαν' ανοίξω τον παράδεισο,να μπω σε περιβόλι,να κόψω μήλο δροσερό,να πιω νερό δροσάτο,να γείρω ν' αποκοιμηθώ σε νεραντζιά ’πο κάτω..Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
απ’ το ταξίδι μας…
» ΜηθυμναίοςΑφήνοντας πίσω το Ελ. Βενιζέλος δε φανταζόμουν πως το Charles de Gaulle θα ήταν ένα τόσο δύσκολο και πολύπλοκο αεροδρόμιο.
Ευτυχώς που είχαμε αρκετό χρόνο ώστε να πάμε από την πτέρυγα 2D στην ανταπόκρισή μας στη 2E και στην έξοδο Ε61, απ' όπου θα αναχωρούσαμε με προορισμό τη Βοστόνη.
Η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα εμφανής
Τα καταστήματα, όμως άδεια...
Ας όψεται η παγκόσμια κρίση που έπληξε ακόμα και το Παρίσι.
Να και το «θηρίο» 747 της AIR FRANCE έφθασε.
Έτοιμο!!!
Συντροφιά στους αιθέρες… τα σύννεφα.
Η πρώτη ματιά προς τα κάτω…
... κι ακόμα πιο κοντά
κι άλλο... Βοστόνη!
και η τέλεια ικανοποίηση!!!Ο Στόχος!Το Μάστερ!!!Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Όλα έχουν ειπωθεί...
» Μηθυμναίος
ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ του για τα όσα συμβαίνουν, όχι μόνον αυτές τις μέρες, αλλά τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας, σκέψεις εκπεφρασμένες με αποφθέγματα, παραθέτει σήμερα στη στήλη ο αναγνώστης μας, κ. Νικόλαος Στυλιανού:ΚΑΤ' ΑΡΧΑΣ ξεκαθαρίζουμε ότι «όλες οι γενικεύσεις είναι λαθεμένες, της παρούσης συμπεριλαμβανομένης» (Ζαν-Ζακ Ρουσό 1712-1778, Γαλλοελβετός φιλόσοφος). Θυμόμαστε ότι «το 80% των αποτελεσμάτων παράγεται από το 20% των αιτιών» (Vilfredo Pareto, 1848-1923, Ιταλός οικονομολόγος), αλλά και ότι «τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της» (Βίκτωρ Ουγκό, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας).Ο ΣΟΦΟΣ πρόγονός μας (Αριστοτέλης) τόνιζε ταυτόχρονα πως «όσοι μελέτησαν την τέχνη της διοίκησης έχουν πεισθεί ότι η τύχη των κρατών εξαρτάται κυρίως από την εκπαίδευση των νέων», αλλά είναι βέβαιο, συνάμα, πως όταν λέμε «Παιδεία», δεν εννοούμε «οι συμβουλές των μεγάλων προς τους νέους να αποσκοπούν στο πώς να τους κάνουν να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν νέοι» (Francis De Croisset, 1877-1937, Βέλγος συγγραφέας).ΣΕ ΣΤΙΓΜΕΣ που οι νέοι αισθάνονται οργή και απογοήτευση, και που, όπως τώρα, γεύονται τη βία μες στο πετσί τους, το σύνθημα «το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει» δεν μπορεί να είναι η λύση. «Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό» (Γκάντι, 1869-1948, Ινδός ηγέτης).ΕΔΩ συμπληρώνουμε εμείς ότι το αίσθημα που πλημμυρίζει και πνίγει σήμερα τους νέους, αλλά και όχι μόνον, ανθρώπους του τόπου μας είναι το συναίσθημα ότι ζεις σε ένα κράτος όπου είσαι αβοήθητος, αδύναμος. Έτσι νιώθεις, κυρίως όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν σ' ακούνε. Ότι έχεις πράγματα να πεις και σου αφαιρούν τον λόγο. Εικόνες να ζωγραφίσεις και σου παίρνουν τα χρώματα. Ιδέες να αναπτύξεις και σε αναγκάζουν μόνο να κόβεις και να ράβεις. Αβοήθητος. Κι αδύναμος. Όταν πέφτεις κάτω και δεν υπάρχει τρόπος να σηκωθείς. Όταν η αξία δεν είναι βασική προϋπόθεση για να προχωρήσεις, αλλά μάλλον τροχοπέδη. Όταν οι επιλογές σου, μέρα με τη μέρα, λιγοστεύουν.Ο ΓΚΑΝΤΙ, σε τέτοιες περιπτώσεις, έλεγε: «Σήκω, μη λυγάς. Γίνε εσύ ο ίδιος πρώτα η αλλαγή που θα ήθελες να έρθει σε όλο τον κόσμο».ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ κάποιος να πει με σιγουριά ότι «τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν». Είναι σίγουρο όμως ότι «για να διορθωθούν, πρέπει να αλλάξουν» (Georg Lichtenberg, 1742-1799, Γερμανός γνωμικογράφος). Συμφωνούν ως προς αυτό όλοι οι πολιτισμοί. «Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα» (Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.Χ., Κινέζος φιλόσοφος). Και «όλα τα πράγματα είναι δύσκολα, προτού γίνουν εύκολα» (Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής).ΑΛΛΑ, ποιοι θα φροντίσουν, άραγε, για όλα αυτά; Ποιοι θα θυσιάσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να προσφέρουν στους λαούς τους το πολυτιμότερο αγαθό που είναι η γνώση; «Ένας πολιτικάντης που σκέφτεται τις επόμενες εκλογές;» ή «ένας πολιτικός που σκέφτεται και νοιάζεται για τις επόμενες γενιές;» (Arthur Clarke, 1917-2008, Βρετανός συγγραφέας).ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ πολιτικός είναι εκείνος που έχει όραμα και θέτει στόχους. «Δεν υπάρχει ευνοϊκός άνεμος γι' αυτόν που δεν ξέρει πού πηγαίνει» (Γουλιέλμος Β' της Οράγγης, 1672-1702, κυβερνήτης Κάτω Χωρών, βασιλιάς της Αγγλίας). Είναι, επίσης, εκείνος που, κυρίως όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά γι' αυτόν, γνωρίζει ότι «η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή» (Φρίντριχ Νίτσε, 1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος)..Από το αναγνωστικό ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
Περισσότερα... »
-
«Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν…»
» ΜηθυμναίοςΨέματα λένε…
Οι παρακάτω στίχοι είναι από το τραγούδι:
«Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν…»
Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν…
Πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
Και πως σε θένε...
Eχε στο νου σου το παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
Ψέματα λένε…
Κάποτε θα ’ρθουν γνωστικοί
Λογάδες και γραμματικοί
Για να σε πείσουν…
Εχε το νου σου στο παιδί,
Κλείσε την πόρτα με κλειδί,
Θα σε πουλήσουν….
Και όταν θα έρθουν οι καιροί
Που θα έχει σβήσει το κερί στην καταιγίδα,
Υπερασπίσου το παιδί,
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί,
υπάρχει ελπίδα…
«Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες και ενοχικά βουρκωμένα μάτια. 'Aκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη. Οι γροθιές διεκδίκησης οι ανάσες ζωογόνες οι δρόμοι φωτεινοί και κυρίως ανθρώπινοι. Και μη με συμπονέσεις. Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου κι εξαργύρωσε την πείρα μου στους αγώνες των αυριανών ημερών».
Γιώργος Δουατζής
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Τα ψέματα εκείνων που μας διαφεντεύουν…
» Μηθυμναίος
Απόσπασμα από τη δήλωση του Υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου
«Έχουμε Δημοκρατία. Λειτουργούμε σε καθεστώς Δημοκρατίας. Έχουμε τους μηχανισμούς εκείνους τους οποίους προστατεύουν τη Δημοκρατία. Θέλω να τονίσω ότι οι μηχανισμοί αυτοί λειτουργούν με πρώτο γνώμονα την προστασία της αξίας και των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Και αυτό θα πράξουμε. Αυτό το οποίο θέλω να πω είναι το εξής: Άλλο η εικόνα, άλλο η πραγματικότητα. Δεν αγνοώ αυτό το οποίο συμβαίνει. Είναι εκείνο το οποίο με θλίβει. Η Αστυνομία όχι μόνο είναι παρούσα, αλλά κάνει τα πάντα και η Αστυνομία και η Πυροσβεστική, για να αντιμετωπίσουν όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται με τον ποιο στυγερό τρόπο ένα θλιβερό γεγονός, τον θάνατο ενός νέου παιδιού. Κάνουν τα πάντα για να προστατέψουν τις περιουσίες των ανθρώπων και τις ζωές των ανθρώπων και βέβαια αν αντιληφθεί κανείς υπό ποιες συνθήκες και η Αστυνομία και η Πυροσβεστική και ο κρατικός μηχανισμός ενεργούν αυτή τη στιγμή. Θα το δείτε αύριο. Δεν μπορώ να προκαταλάβω αυτό το οποίο θα κάνει ο Πρωθυπουργός. Εκείνο που θέλω να τονίσω και το λέω προς όλους τους πολίτες αυτή τη στιγμή είναι ότι πρέπει όλοι να αναλογιστούμε ποιους σκοπούς εξυπηρετούν όλοι αυτοί οι οποίοι ανεξέλεγκτα σε διάφορες πόλεις, σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας, βάζουν πυρκαγιές και συγκρούονται με τις Δυνάμεις της Αστυνομίας. Θέλω να τονίσω ότι οι Δυνάμεις τις Αστυνομίας είναι παρούσες, όπου είναι δυνατόν να είναι παρούσες»..Αν αυτό δεν είναι υποτίμηση της νοημοσύνης των Ελλήνων πολιτών, τότε τι μπορεί να είναι;.Δυστυχώς αυτοί μας διαφεντεύουν σ’ αυτή την κοινωνία ανήκουμε….Κι ο Αλέξανδρος δεν ήταν ούτε 16 χρονών…. Άοπλος… .Οπλισμένος μόνο με όνειρα….
Υ.Γ. Διαβάστε και για Το Μικρό Αγόρι του ποιητή Γιώργου Δουατζή από την ιστοσελίδα του Κώστα Δουρίδα.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αγωνία και Προβληματισμός
» Μηθυμναίος
Εν τω μεταξύ, νεκρός άλλος ένας νέος από σφαίρα ειδικού φρουρού της αστυνομίας. Σάββατο βράδυ στην περιοχή των Εξαρχείων. Αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ολονύκτιες συμπλοκές μεταξύ αστυνομικών και αντιεξουσιαστών. Μια έκρυθμη κατάσταση επικρατεί στην Αθήνα. Πρωτοφανή και βίαια επεισόδια και τεράστιες οι ζημιές που προκλήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας.
Ανεξέλεγκτη και η κατάσταση σήμερα! Βαρβαρότητα και φωτιές στο διάβα της πορείας. Τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά.
Φυσικά και είναι απόλυτα δημοκρατικό δικαίωμα καθενός πολίτη να διαδηλώνει και να διαμαρτύρεται όταν νιώθει να αδικείται. Το θέμα όμως είναι αν πετυχαίνουν το στόχο τους ή αν έχουν τον αντίκτυπο που θα έπρεπε. Κι ακόμα γιατί θα πρέπει να υπάρχουν νεκροί και καταστροφικές ζημιές σε περιουσίες πολιτών που καμιά σχέση έχουν μ’ όλα αυτά.
Γιατί;
Αν όλα, όπως το ευχόμαστε, αύριο ησυχάσουν, θα ακούσουμε και πάλι όλα αυτά που πάντα ακολουθούν. Λόγια, λόγια, μεγάλα λόγια. Τα ίδια όπως πάντα: Θα αποδοθούν ευθύνες! Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο… και η γνωστή παρέλαση στο γυάλινο κουτί για να εκφράσουν τη θλίψη και την οδύνη τους… για το χαμό του νέου. Αλλά και την αηδία και την αγωνία όλων μας για το τι μέλει γενέσθαι.
Αγωνία. Προβληματισμός…
Εποχή ανησυχίας, μελαγχολίας, βανδαλισμού!
Και μετά;
Πάλι το χάος…
Φοβερό οπτικοακουστικό ντοκουμέντο
Βίντεο από την δολοφονία του Αλέξη (7/12/2008)
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Της αγάπης την ουσία τη μετρώ στην απουσία
» ΜηθυμναίοςΣτη ΜαριΝΕΤτα που έχει χαθεί....(Πάνω σε τούτη τη φόρμα μπορείς να γράψεις΄μήνυμα και να το στείλεις από εδώ, δυστυχώς, μόνο με λατινικούς χαρακτήρες ).Γυρίζω σπίτι μοναχός άλλη μια νύχτα μια καληνύχτα γυρεύω ο φτωχός Ξεθεωμένος απ΄τα ψέματα τα ζάρια και καπνούς όλα τ' αδέσποτα ρωτώ μήπως σε είδαν Πού να σε βρω.Της αγάπης την ουσία τη μετρώ στην απουσία κι όλο γίνομαι κομμάτια πράσινα γλυκά μου μάτια.Όσα κι αν ήξερα τα ξέχασα κοντά σου και τη ματιά σου εχω μόνο φυλαχτό Μ' ενα χαμόγελο τα σύννεφα σκορπίζεις και με φωτίζεις μ'ενα φως αληθινό Αληθινό .
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Καημένε Τεριάντ!
» Μηθυμναίος(ή όταν ένα μουσείο αποκτά στάνη με κατσίκες)
Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου, μια τέτοια συλλογή έργων τέχνης θα αντιμετωπιζόταν καταπώς της άξιζε. Μοναδικής αξίας θησαυροί, πρωτότυπα έργα και λιθογραφίες μεγάλων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων - έργα «ιερών τεράτων» του παγκόσμιου καλλιτεχνικού στερεώματος ακόμα και ευρωπαϊκά μεσαιωνικά χειρόγραφα - θα αντιμετωπίζονταν ως εθνικός θησαυρός. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου. Αλλά όχι στην Ελλάδα και στη Μυτιλήνη. Το Μουσείο Τεριάντ στη Βαρειά, κόσμημα των ελληνικών μουσείων, αργοπεθαίνει στη μιζέρια που το καταδίκασε το ελληνικό κράτος και το υπουργείο Πολιτισμού.
Μέρος του Μουσείου
Όσον αφορά στα έργα των μεγάλων ζωγράφων του 20ού αιώνα, αργοσβήνουν - αλλοιώνονται κρεμασμένα σε τοίχους χώρων χωρίς κλιματισμό, με τον ήλιο να τα «καίει», εκτός και αν κάποιοι από τους 4 - 5 ανεκπαίδευτους φύλακες που απέμειναν θυμηθούν να τραβήξουν κάποιες κουρτίνες, που έτσι, χωρίς πρόγραμμα, τοποθετήθηκαν κι αυτές πριν λίγα χρόνια. Όσον αφορά στα έργα που δεν είναι κρεμασμένα σε τοίχους, αυτά σαπίζουν σε κάποια υπόγεια αίθουσα, σκεπασμένα με ένα κομμάτι πλαστικού με μια… ποντικοπαγίδα να τα προστατεύει από το να γίνουν μεζές ποντικιών. Όσα βέβαια δεν έγιναν ήδη!
Η υπόγεια αποθήκη έργων τέχνης και η πλαστικούρα
.Το Μουσείο-Βιβλιοθήκη Στρατή Ελευθεριάδη - Teriade, άνοιξε τις αίθουσές του στο κοινό τον Αύγουστο του 1979. Τότε χαρακτηρίσθηκε ως μοναδικό μουσείο στο είδος του, ένα «ανοικτό βιβλίο» που «επεφύλασσε στον επισκέπτη του», είπε στα εγκαίνιά του ο Οδυσσέας Ελύτης, «περιπλανήσεις και πνευματικά ταξίδια». Στις αίθουσές του εκτέθηκε το σύνολο του εκδοτικού έργου τού εμπνευσμένου, μοναδικού αυτού ανθρώπου και καλλιτέχνη, του Στρατή Ελευθεριάδη - Teriade, που αποφάσισε να δωρίσει τα έργα του στην πόλη όπου γεννήθηκε, τη Μυτιλήνη. Στις αίθουσές του λιθογραφίες των Σαγκάλ, Τζιακομέτι, Ματίς, Πικάσο, Λεζέ, Μιρό και άλλων μεγάλων, αλλά και έργα των Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, Τσαρούχη, Κανέλλη και άλλων πολλών. .
Του Στρατή Μπαλάσκα (Εφημ. ΕΜΠΡΟΣ)
Περισσότερα... »
-
ΦΥΛΛΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
» Μηθυμναίος
Άφησα τα χέρια μου να ταξιδέψουν στον καιρό, ν’ αναμοχλεύσουν θαμπές εικόνες, ν’ αγγίξουν γλυκά ανομολόγητα μυστικά, αφελών ερώτων αγνοώντας τη δύναμη του χρόνου και των συνεπειών.
Δεν ξέρω αν μπορώ να ξαναζωντανέψω το παρελθόν, αλλά αν πρέπει...
Η κομμένη σελίδα απ’ το ημερολόγιό της, κιτρινισμένη πια απ’ τον καιρό, διπλωμένη σα φυλακτό τόσα χρόνια, έγραφε τούτα:
«Τον τελευταίο καιρό είναι αλλαγμένος. Τον κοιτάζω στα μάτια μήπως έτσι καταλάβω, μα χώνομαι περισσότερο στο άγνωστο. Είναι δύσκολο να καταλαβαίνεις από τα μάτια εκείνους που είναι αποφασισμένοι να κρατήσουν αφανέρωτο το μυστικό τους. Εκείνος πιστεύει σε κάτι που το νιώθω ωραίο μα τρέμω να τ’ ομολογήσω. Ω! Θεέ μου! Μονάχα εσύ ξέρεις πόσο θα ήθελα να του συμπαρασταθώ.»
»Είναι πολύ βαριά η καρδιά μου. Θέλω να κλάψω, θέλω να ξεσπάσω σε μια τρελή παραφορά... Θεέ μου. Βοήθησέ με να είμαι λογική. Αν είναι η αγάπη αυτό που νιώθω, αν είναι η αληθινή αγάπη, βρήκες Θεέ μου, το πιο σκληρό υλικό να την πλάσεις. Έκανες την καρδιά μας όμως από την πιο τρυφερή ζύμη. Μα η αγάπη είναι σκληρή. Όταν κάποτε θα θέλω να φωνάξω με το όνομά του αυτόν που αγαπώ ποιος θα με βοηθήσει να τον εύρω; Ποιος θα πάρει τη φωνή μου να την φέρει ως εκείνον;»
Διαβάζω σιγανά τις γραμμές που έγραφε τότε, η Σ. κι ανακαλύπτω πόσο αληθινή γινόταν τις ώρες που ξαλάφρωνε. Σε στιγμές μιας αφανέρωτης αγωνίας... Τότε που η θέλησή της λυγούσε στον πόθο. Που το κορμί ζητούσε να χορτάσει την πείνα του. Κι αφηνόταν. Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό απ’ αυτή την αλήθεια του κορμιού. Κι όμως στην πιο ιερή του ώρα, οι άνθρωποι, του κόλλησαν τη ρετσινιά της αμαρτίας...
Το πιο σημαντικό στη συνέχεια ήταν πως, πάνω από τις τσαλακωμένες σελίδες της ψυχής της, ξεσπούσαν χιλιάδες δάκρυα... κι έτσι εκείνη που συντρόφευε τα όνειρά μου στις μοναχικές νύχτες, έγινε μια αρτηρία της καρδιάς μου...
Πάντα έχουμε ένα χαμένο τόπο μέσα στη μνήμη μας και μια επιθυμία επιστροφής. Κι αυτός ο χαμένος τόπος συνδέεται με κάτι το οποίο είναι αμαρτωλό και πρέπει να κρατηθεί μυστικό. Μα... η νοσταλγία είναι ευπρόσδεκτη, οι αναβιώσεις επίσης. Είναι σαν εκείνες τις γλυκές πληγές που ούτε εύκολα κλείνουν ούτε καν θέλουμε να κλείσουν, κι ας είναι πληγές, κι ας το ξέρουμε. Δεν είναι πια μυστικό. Συγχώρεσέ με....
«Δεν το ’θελα ποτέ / σε τέτοιες σκέψεις να γυρίσω.
Μα είναι νύχτες, / κάποιες ατέλειωτες, / που από τα πέλαγα /
όλως ακούραστα / τα παλαιά μου οράματα / τα φέρνω πίσω. *Μηθυμναίος
* Οι στίχοι είναι της Κικής Δημουλά από το ποίημα "Κάποιες Νύχτες"
Περισσότερα... »
-
Εσείς τα υπέροχα «κομματάκια» μου!
» Μηθυμναίος
Ομολογώ πως η τελευταία μου ανάρτηση, εκείνη της συνεύρεσης με φίλους, η σύντομη (ευτυχώς) γρίπη, η γιορτή μου, τα θερμά και ειλικρινά σας σχόλια, τα δεκάδες τηλεφωνήματα με ευχές, ήταν όλα αυτά που μ’ έβαλαν να συλλογιστώ, και σκέφτηκα πως ναι, αυτό που είπε ο Δημόκριτος ότι «από κανένα δεν θα αγαπηθεί αυτός που δεν αγαπάει κανένα» είναι ό,τι αληθινό. Το πιστεύω! Απλά γιατί εγώ... σας αγαπώ!
Οι φιλίες, φτιάχνονται από κάτι μικρά «κομματάκια»! Κομμάτια της ζωής μας. Του χρόνου που ζούμε, που ξοδεύουμε με κάθε άνθρωπο. Δεν έχει σημασία το «πόσο» της διάρκειας του χρόνου αλλά η ποιότητά του. Πέντε λεπτά μπορούν να έχουν περισσότερη αξία απ’ όσο μια ολόκληρη ημέρα.
Έχουμε χιλίων ειδών φιλίες. Αυτές από τα παιδικά μας χρόνια, από γνωριμίες στη ζωή μας, από συναντήσεις... άλλες πάλι «φτιαγμένες» από τη «μοιρασιά» της χαράς και της λύπης -στηρίγματα κάποιας στιγμής- αλλά και κάποιες που γεννιούνται απρόσμενα, δίχως να υπάρχει ένα «γιατί»! Ίσως από αμοιβαία -δίχως εξηγήσεις- συμπάθεια...
Μαθαίνουμε ν’ αγαπάμε τους φίλους δίχως να τους κρίνουμε από την εικόνα τους, από την εμφάνισή τους, ούτε απ’ αυτό που θέλουν να δείχνουν πίσω από έναν τίτλο, αλλά απ’ αυτό που είναι στ’ αλήθεια, από αυτό που καταθέτουν, απ’ αυτό που εκπέμπουν. Από τις αλήθειες τους...
Σήμερα, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, πολλές φιλίες φτιάχνονται μέσα από μηνύματα (e-mails) blogs και σχόλια, που κι αυτές δεν παύουν να είναι πολύ σημαντικές. Διαφορετικές μπορεί. Όχι όμως λιγότερο σημαντικές! Υπάρχουν μεταξύ μας, και θα συμφωνείτε, βαθιές φιλίες που άρχισαν και φτιάχτηκαν μέσα από τούτο το μέσον...
Ο Antoine de Saint-Exupery κάπου λέει: «Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου, είναι που το κάνει να είναι τόσο σημαντικό».
Κι εγώ λέω: πως ο χρόνος που «χάνουμε» με κάθε φίλο, κάνει ακριβώς αυτόν το φίλο σημαντικό και τη φιλία ενδιαφέρουσα! Κι αυτό γιατί ο χρόνος με τους φίλους δεν είναι χαμένος παρά κερδισμένος χρόνος, ωφέλιμος και χρήσιμος
Ένας φίλος γίνεται σημαντικός για μας –κι εμείς για ’κείνον- όταν τα συναισθήματά μας είναι αληθινά. Αισθανόμαστε τη νοσταλγία σε στιγμές που επιθυμούμε να τον έχουμε κοντά μας. Πολύ κοντά μας. Σημασία έχει για μένα, να επωφελούμαι τα μέγιστα από αυτές τις στιγμές που μοιραζόμαστε, αυτές εγώ τις αποθηκεύω στο κουτί των αναμνήσεών μου, ώστε να έχω τη δυνατότητα και τη χαρά να τις έχω δίπλα μου, όποτε τις χρειαστώ, να σας έχω κοντά μου, όσο μακριά κι αν βρίσκεστε.
Κι ας αλλάζουν πολλά. Κι ας αλλάζουν τα πάντα και κατά συνέπεια και εμείς. Κι ας τραβάμε ξεχωριστούς δρόμους, όλα αυτά τα «κομματάκια», λοιπόν, είναι οι άνθρωποι που αγαπώ και μ’ αγαπούν, οι φίλοι μου, τα έχω μέσα στην καρδιά μου. Είναι ο θησαυρός μου!
Σας ευχαριστώ όλους για τα υπέροχα «κομματάκια» που, κάθε τόσο, μου χαρίζετε!
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Σπάνιες στιγμές ουζοκατάνυξης...
» ΜηθυμναίοςΠριν λίγες μέρες είχα τη χαρά να παρευρεθώ με φίλους συμπατριώτες μου σε ουζερί του κέντρου της Αθήνας κι ανέλπιστα, θα έλεγα, πήρα μαθήματα μιας ιδιαίτερης διάθεσης αυτής που επικρατεί όταν η καλή παρέα συνοδεύεται από το δικό μας «σήμα κατατεθέν» όπως είναι το ούζο!
Ανοίχτηκαν αμέσως τα πρώτα καραφάκια και μια απίστευτη ποικιλία από λεσβιακές μυρωδιές γέμισαν τα δυο τραπεζάκια που είχαμε ήδη ενώσει. Και δεν είχα παρά να επιβεβαιώσω πως όντως η κουλτούρα του ούζου και των συνοδευτικών του, δηλαδή των μεζέδων και της παρέας αποτελεί μια ιεροτελεστία που μπορεί να οδηγήσει σε σπάνιες στιγμές «ουζοκατάνυξης»! Κι ήταν αυτό ακριβώς που έγινε, πράγματι, σ’ αυτή την ανεπανάληπτη συνεύρεση..
Η συζήτηση, αλλά και οι ιδέες είναι, λένε, παιδιά πολλών ανθρώπων και όπως ξέρουμε προκύπτουν μέσα από ερεθίσματα που ενίοτε ξεπροβάλλουν μετά το δεύτερο ποτηράκι ούζου, πόσω μάλλον όταν αυτό είναι και μυτιληνιό!
Και για να είμαι ειλικρινής στο νησί έχω τύχει σε πολλές «ουζοπαρέες», όμως τούτη εδώ ήταν διαφορετική, είχε ζωντάνια πνεύματος, ευφορία ψυχής κι αυτό το σπάνιο προσόν που διαθέτουν αυτοί οι γνήσιοι νησιώτες που ξέρουν με το χιούμορ και τα ευτράπελα καμώματά τους να διασκεδάζουν και όχι μόνο. Οι Μυτιληνιοί, (δεν θυμάμαι αν ήταν λόγια του Κώστα Μίσσιου) έχουν τη σάτιρα μέσα τους. Είναι τρόπος ζωής γι’ αυτούς. Με χιούμορ αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον δίχως να γίνονται πικροί. Αυτό που τους διακρίνει, ιδίως, είναι ο αυτοσαρκασμός! Όταν αρχίζουν να... αυτοσχολιάζονται, η ευρηματικότητά τους σπάει κόκαλα. Κι αν ανάμεσά τους βρίσκονται κι αυτοί που ξέρουν να χειρίζονται σωστά τη μυτιληνιά διάλεκτο, τότε δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ τούτο το συναπάντημα...
«Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς / βασιλιάς δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτοραςσαν το καλοπιείς / βρε θα ευφρανθείς / κι όλα πια στο κόσμο ρόδινα θε να τα δεις». Έτσι λέει και το τραγούδι της Χαρούλας που μπορείτε ν’ ακούσετε εδώ:
Όμως, το πολύ γέλιο, η θαυμάσια διάθεση, η έξω καρδιά κατάσταση, φαίνεται πως συνέβαλαν να με «κυριεύσει», δυο μέρες μετά, μια ασυνήθιστη γρίπη που μ’ έχει καθηλώσει και γι’ αυτό η ελάχιστη κι ανόρεχτη διαδικτυακή μου παρουσία τούτες τις μέρες.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Η Ασυμβίβαστη Μούσα
» ΜηθυμναίοςΣτο βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ (Πανεπιστημίου 17)
την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου στις 7:00 μ.μ.
οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣθα παρουσιάσουν το βιβλίο της Ιρένας Καραφύλλη
«Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΟΥΣΑ».Για το βιβλίο θα μιλήσει ο δημοσιογράφος Χρήστος Σιάφκος,ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Κίττυ Αρσένη.
Τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα σε μια κοινωνία που απαξιώνει το φύλο της; Όταν η αδάμαστη ψυχή της έρχεται αντιμέτωπη με κοινωνικές συμβάσεις και πιστεύω που διαιωνίζουν τη γυναικεία κατωτερότητα, ενδύοντάς την με τα φορέματα της «πίστης», της «παράδοσης» και της «ρίζας»;Σ’ αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει η Καλλιόπη Αδάμ, μια Ελληνίδα που γεννιέται στη Λέσβο στις αρχές του ταραγμένου 20ου αιώνα.Κόρη του διευθυντή του σχολείου στο Μόλυβο, μορφώνεται με τη βοήθεια του πατέρα της κόντρα στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής και γίνεται δασκάλα, προκαλώντας τα πικρόχολα σχόλια των συγχωριανών της και των συναδέλφων της για τις εκπαιδευτικές μεθόδους της. Ο πόλεμος του ’40, η γερμανική Κατοχή, ο Εμφύλιος και η ανελέητη δικτατορία θα την παρασύρουν στη δίνη τους και θα παίξουν καταλυτικό ρόλο στη ζωή της. Ο πρώτος έρωτας, ενσαρκωμένος στο πρόσωπο ενός ωραίου Γερμανού αξιωματικού, θα τη σημαδέψει ανεξίτηλα.Με φόντο το πανέμορφο χωριό του Μόλυβου, παρακολουθούμε την ταραχώδη ζωή της Καλλιόπης Αδάμ, η οποία θα εξελιχθεί σε πρωτοπόρα και ακούραστη αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. μέσα από τις σελίδες της Ασυμβίβαστης Μούσας, η Καλλιόπη αναδύεται σαν ένα σύμβολο ιδεαλισμού, ανεξαρτησίας και θάρρους.Μια συναρπαστική κοινωνική τοιχογραφία εποχής που πραγματεύεται τον έρωτα, τον πόλεμο και την επανάσταση μιας δυναμικής γυναίκας ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις.
.
Η Ιρένα Καραφύλλη έχει σπουδάσει αγγλική φιλολογία και δημιουργική γραφή. Ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ όπου εργάζεται ως συγγραφέας και δημοσιογράφος. Τα διηγήματά της έχουν τιμηθεί με τρία λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ των οποίων το National Magazine Award και το Literary Award. Οι ιστορίες και τα άρθρα της έχουν μεταδοθεί στο ραδιόφωνο και έχουν δημοσιευτεί σε πολλές εφημερίδες όπως οι New York Times και η International Herald Tribune. Έχει εκδώσει τρία βιβλία: NIGHT CRIES, ASHES AND MIRACLES και THE STRANGER IN THE PLUMED HAT που ήταν υποψήφιο γιa το Writers´Trust Prize και το Torgi Award.Συγγραφέας: Ιρένα Καραφύλλη, Καναδάς
Μετάφραση: Βασιλική Κοκκίνου
Σειρά: Ξένοι Λογοτέχνες
Πρώτη έκδοση: Οκτώβριος 2008
Σελ.: 552 - Τιμή: 19,90 € - ISBN: 978-960-453-428-9Δυο μεγάλοι συγγραφείς που σχολίασαν το βιβλίο της Ιρένα Καραφύλλη
Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΟΥΣΑ είναι το καλύτερο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει για την Ελλάδα από το ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ ΤΟΥ ΛΟΧΑΓΟΥ ΚΟΡΕΛΙ και μετά. Η Ιρένα Καραφύλλη γνωρίζει πολύ καλά το χαρακτήρα του Έλληνα. Η γραφή της θυμίζει Στρατή Μυριβήλη και Νίκο Καζαντζάκη, αλλά είναι ποτισμένη με μια γυναικεία ευαισθησία που συμπληρώνει και δίνει άλλη διάσταση στην περιγραφή της ζωής σ’ ένα ελληνικό νησί κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΟΥΣΑ είναι ένα εντυπωσιακό έργο και ελπίζω να λάβει την αναγνώριση που του αξίζει.
Νίκολας Γκέιτζ, συγγραφέας του βιβλίου ΕΛΕΝΗ.
Το βιβλίο είναι σκέτη απόλαυση, αληθινό επίτευγμα. Η συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά το θέμα της, τη ζωή σ’ ένα ελληνικό χωριό. Η Καλλιόπη είναι το είδος του κοριτσιού που μου αρέσει. Και αυτό είναι το ιδιαίτερα σημαντικό: να κάνεις τους αναγνώστες να ερωτευτούν τους χαρακτήρες σου.Λουί ντε Μπερνιέρ,συγγραφέας του μπεστ σέλερ ΤΟ ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ ΤΟΥ ΛΟΧΑΓΟΥ ΚΟΡΕΛΙ
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Κυκλάμινα του βουνού για... το «Κυκλάμινο του βουνού»
» Μηθυμναίος.Χτες περπατώντας στις πλαγιές του Υμηττού συνάντησα στο διάβα μου χιλιάδες μωβ πινελιές να ξεπηδάνε γύρω μου. Κυκλάμινα, αναφώνησα! Κι αμέσως μου ήρθε στο νου το δικό μας «Κυκλάμινο του βουνού».
Γύρισα σπίτι πήρα την φωτογραφική μηχανή και έβγαλα μερικές να τις χαρίσω σ’ εκείνη αλλά και σε σας αγαπημένοι μου φίλοι..* Το μουσικό κομμάτι που ακούτε, αφιερωμένο εξαιρετικά στη... Mareld
Κυκλάμινο-κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις;
Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα.
Κι αν το τηράξεις μια φορά θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις θ' αρχίσεις το τραγούδι.
Αυτό εκεί παρέα να κάνει με κορμούς κάρβουνα...
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Αναζητώντας τον
» ΜηθυμναίοςFederico García Lorca
«Και με ψάχνανε στα καφενεία,
στα μαγαζιά, στις υπόγειες στοέςπαντού με ψάχναν.Δε με βρήκαν.
Δε με βρήκαν ποτέ;Όχι, ποτέ δε με βρήκαν.»
Πόσο προφητικοί ήταν τούτοι οι στίχοι του Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα. Δεν τον βρήκαν ποτέ. Μα τώρα ψάχνουν στην Ισπανία να βρουν και να ανοίξουν έναν ομαδικό τάφο όπου υποθέτουν να βρίσκεται θαμμένος ο ποιητής..«Σαν πεθάνω, αφήστε το παράθυρο ανοιχτό, να βλέπω... να ακούω...»
Η επιθυμία του Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Η τάφρος του Βιθνάρ στη Γρανάδα –εκεί όπου εικάζεται ότι βρίσκεται ο ομαδικός τάφος στον οποίο οι φαλαγγίτες έριξαν το πτώμα του- είναι ένας τόπος κλειστός, με παράθυρα ερμητικά αμπαρωμένα.
Όμως, 72 χρόνια μετά την εκτέλεση του μεγάλου ισπανού ποιητή, ένα μικρό παράθυρο φαίνεται να ανοίγει, επιχειρώντας να ξεδιαλύνει τον θολό μύθο που τυλίγει το χαμό του και τον τόπο όπου μυστικά τον έθαψαν οι φασίστες, για να σβήσουν κάθε ίχνος εκείνης της 19ης Αυγούστου του 1936. Τότε που –αφού εκτέλεσαν εν ψυχρώ τον τροβαδούρο της Γρανάδας, μαζί με τον κουτσό «κόκκινο δάσκαλο» Διόσκουρο Γαλίντο και δυο αναρχικούς που πρωταγωνιστούσαν στον συνδικαλισμό αλλά και στις ταυρομαχίες τον Φρανσίσκο Γαλδί και τον Χοακίν Αρκόγιας- τους πέταξαν σε έναν λάκκο.
Είναι, όντως, ο ομαδικός τάφος στη Γρανάδα το μέρος όπου βρίσκεται θαμμένος ο Λόρκα; Για το αν θα δοθεί απάντηση ή όχι σ’ ένα μυστήριο 72 ετών καλείται να αποφασίσει η ισπανική δικαιοσύνη, ύστερα από κατάθεση αίτησης ανοίγματος του κοινοταφίου. Εν αναμονή της ετυμηγορίας, στη χώρα ξέσπασε ένας μικρός εμφύλιος...
Η τοποθεσία όπου είναι πιθανόν να βρίσκεται ο τάφος του.Οι αντιρρήσεις της οικογένειας του Λόρκα για το άνοιγμα του τάφου συμπυκνώνονται στη δήλωση της ανιψιάς του Λάουρα: "Η εκταφή δεν έχει τίποτα να προσφέρει στη βιογραφία του. Ας αναοαύεται, σαν ένας ακόμη από τους πολλούς που χάθηκαν, εκεί όπου βρίσκεται".
Ωστόσο, ανακοίνωσε ότι δεν θα αντιταχθεί σε μια ενδεχόμενη θετική δικαστική απόφαση.
Μηθυμναίος
Πηγή: ΕΨΙΛΟΝ
Περισσότερα... »
-
Φθινοπωρινές περπατησιές!
» ΜηθυμναίοςΤο καλοκαίρι ξεθυμαίνει… Φέτος έχουμε την τύχη να βιώνουμε την ευεργεσία μιας εποχής που είχε σχεδόν χαθεί. Του φθινόπωρου! Το αληθινό φθινόπωρο με τις πρωινές και νυχτερινές υγρασίες, το σταδιακό αραίωμα και το κιτρίνισμα των φύλλων στα δέντρα.
Προσωρινά κίτρινο....
Προσωρινά... κλειστό
Στα φθινοπωρινά ξέφωτα περισυλλέγω
τα θραύσματα της σιωπής μου...
Η γλύκα της μελαγχολίας για σένα η πίκρα της απελπισίας για μένα....
Περιμένει καρτερικά την επόμενη άνοιξη.
Περιμένω, του φθινοπώρου
οι πρώτες σταγόνες
να ξεκαθαρίζουν το τοπίο.
Θα δεις...
Ανάμεσα στα καφετιά φύλλα
εμείναν οι καταλήξεις
των αποξηραμένων ονείρων μας.
Θυμάσαι;
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ο άνθρωπος το χειρότερο θηρίο!
» ΜηθυμναίοςΕνώ το Σάββατο 4 Οκτωβρίου ήταν η παγκόσμια ημέρα των ζώων, ήρθαν τούτες οι αποτρόπαιες φωτογραφίες από τα νησιά Φερόες, που ανήκουν στη Δανία, μια δήθεν πολιτισμένη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να μας χαλάσουν τη διάθεση και να μας εξοργίσουν. Εικόνες ντροπής, που αν μη τι άλλο, αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πως αναμφίβολα το χειρότερο θηρίο της φύσης είναι, δυστυχώς ο άνθρωπος. Το μακελειό των δελφινιών είναι ότι χειρότερο.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Το φρούτο του φθινοπώρου…
» ΜηθυμναίοςΑύριο Κυριακή, αφήνω το νησί και επιστρέφω. Πέρασα τρεις αξέχαστους μήνες... Εν τω μεταξύ, ήρθε να μ’ αποχαιρετίσει ένας γείτονας και μου ’φερε λίγα ολοκόκκινα ρόδια! Να τα πάρω μαζί μου. Τι όμορφα μου φαντάζουν…
Ωστόσο, θέλησα να μιμηθώ το στυλ της αγαπημένης μας Mareld κι είπα ν’ αφήσω λίγα λόγια γι’ αυτό το θαυμάσιο φθινοπωρινό φρούτο.
ΤΟ ΡΟΔΙ….Τις Ροδιές τις συναντά κανείς σε πολλές αυλές. Η Ροδιά στα μέρη μας, είναι ένα μικρό φυλλοβόλο δένδρο που βλασταίνει παντού και τον μισό χρόνο περνάει ευτελώς απαρατήρητη ενώ τον υπόλοιπο καιρό, μαγνητίζει τα βλέμματα με το χρώμα και την ομορφιά των ανθών και των καρπών της.
Στην αρχή του καλοκαιριού, τα μπουμπούκια της, μ’ ένα φλογερό καρμιν πορτοκαλί άνθος, μαγνητίζει με την ομορφιά του. Με την πάροδο του καλοκαιριού αρχίζει ο καρπός της να κοκκινίζει για να καταλήξει τώρα το φθινόπωρο να στολίζει το δένδρο με φωτεινούς κόκκινους-καρπούς, γεμάτους ζουμερούς κόκκινους κόκκους, τόσο κόκκινους που μερικές φορές βάφουν τα χέρια και το στόμα μας όταν τρώμε.
Στην Ελληνική παράδοση η Ροδιά και το Ρόδι είναι σύμβολο της γονιμότητας, της αφθονίας αλλά και του κάτω κόσμου. Έρως και Θάνατος που θα λέγαμε εμείς σήμερα.
Οι μακρινοί μας πρόγονοι βλέπανε τουλάχιστον δύο "πράγματα" στην Ροδιά. "Αίμα" και πληθώρα σπόρων. Το κόκκινο ήταν για τους ανθρώπους κάποτε συνώνυμα του
αίματος, συνώνυμο της Ζωής και του Θανάτου.
Στην Ελληνική Μυθολογία έχουμε πολλές αναφορές στην Ροδιά. Ο πιο γνωστός σε όλους μας μύθος, είναι αυτός της "αρπαγής της Περσεφόνης". Η Περσεφόνη, κόρη της Δήμητρας (Δη-Τη-Μήτρα), πανάρχαιας θεάς της γονιμότητας, αθώα έφηβη παιδούλα, μάζευε με τις φιλενάδες της λουλούδια στους αγρούς. Την είδε ο Πλούτωνας, θεός του κάτω κόσμου, την ερωτεύτηκε και την πήρε μαζί του.Με την αρπαγή της Περσεφόνης έπαψε όμως η Δη-Τη-Μήτρα να καρπίζει και οι άνθρωποι δεν είχαν πια να φάνε. Έτσι αναγκάστηκαν οι Θεοί να επέμβουν ώστε να επιστρέψει η Περσεφόνη. Για να την δέσει με τον Άδη όμως ο Πλούτωνας, της δίνει να φάει απ’ το Ρόδι. Από τότε η Περσεφόνη, περνάει κάποιους μήνες στον κάτω κόσμο, την εποχή που ησυχάζει η Φύση, για να γυρίσει μετά φέρνοντας μαζί της τον πλούτο του Πλούτωνα, την γονιμότητα και την πανσπερμία. Σ’ όλους τους λαούς, το κρύψιμο θεών και ηρώων κάτω από τη γη, συνδέεται με λατρευτικούς τύπους βλάστησης και γονιμότητας.
Στα μέρη μας, σαν συμβολική κίνηση γονιμότητας – από τους Ελληνιστικούς χρόνους έως και σήμερα – σπάμε ένα Ρόδι στο πάτωμα την πρωτοχρονιά, σε ένδειξη αφθονίας, γονιμότητας και καλής τύχης.
Θεραπευτικά χρησιμοποιείται η Ροδιά για τις στυπτικές, επουλωτικές, δροσιστικές και αντιδιαρροϊκές της ιδιότητες από την εποχή του Ιπποκράτη. Ανά τους αιώνες, διάφοροι θεραπευτές και ιατροί της Ευρώπης και της Μεσογείου χρησιμοποιούσαν την φλούδα του δένδρου ή του καρπού, τα φύλλα και άλλοτε τους κόκκους του ροδιού σε διαρροϊκές παθήσεις, χρόνιες δυσεντερίες, εξωτερικές αιμορραγίες ή πληγές..
ΜηθυμναίοςΟι φωτογραφίες: του Μηθυμναίου
Περισσότερα... »
-
Σ’ αντάρες επελέκησαν της νιότης την ικμάδα...
» ΜηθυμναίοςΧαρακτηριστικές μορφές που αν τι μη άλλο εμπνέουν σεβασμό!
Οι ρυτίδες αυλάκωσαν το πρόσωπο του, σκληρός ο χρόνος καταφερτζής
άρπαξε αυτό που ήθελε… (Βατούσα, Λέσβου)
Ο κόσμος του σιωπηλός.
Ατενίζει τα μελλούμενα, με το μυαλό στο παρελθόν. (Μήθυμνα)
Αδάμαστες ψυχές, μονολογούν τους άγραφους κανόνες της ζωής… (Χύδηρα, Λέσβος)
Στα καφενεία και στην πρέφα, αναστενάζει η Ελλάδα… (Χύδηρα - Βατούσα, Λέσβος)
Απαλλαγμένη από πρόσθετα βάρη, έμεινε για να θυμίζει την απλότητα… (Χύδηρα, Λέσβος)
Το ψωμί ζεστό στο τραπέζι
και το βλέμμα σ’ ένα αντιφέγγισμα μοναξιάς… (Βατούσα, Λέσβος).
Πόσους ανέμους ξέφυγε και τώρα...
κουφάρι (ξ)έμεινε ν’ αναπολεί ταξίδια… (Αυλάκι, Λέσβος)
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ!
» Μηθυμναίος
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου και το Σωματείο «Οι Φίλοι του Απολιθωμένου Δάσους» ανακοίνωσαν χθες ότι το Απολιθωμένο Δάσος Λέσβου είναι πλέον και επίσημα υποψήφιο μνημείο της φύσης για την ανάδειξη των «επτά θαυμάτων της φύσης», στο πλαίσιο του παγκόσμιου διαγωνισμού μέσω Διαδικτύου! Ας σημειωθεί ότι η επίσημη υποψηφιότητα ήταν αποτέλεσμα κινητοποίησης μέσω Διαδικτύου και τούτο είχε σαν αποτέλεσμα μέσα σε ελάχιστες ημέρες να ξεπεραστεί το μίνιμουμ των ψήφων που απαιτούνται και το παγκόσμιας ακτινοβολίας μνημείο της φύσης να συμπεριληφθεί επισήμως στα υποψήφια φυσικά μνημεία!
«Τούτο έγινε κατορθωτό με την κινητοποίηση των φίλων του Απολιθωμένου Δάσους και τη βοήθεια των τοπικών άλλα και των πανελλαδικής εμβέλειας έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης που πρόβαλαν το σχετικό μήνυμα» λέει ο διευθυντής του Μουσείου Νίκος Ζούρος. Και συνεχίζει: «Έγινε ένα πρώτο σημαντικό βήμα και απομένει πλέον το πιο σημαντικό, η κινητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων χρηστών του Διαδικτύου, οι οποίοι πλέον μπορούν να επιλέγουν και να ψηφίζουν το Απολιθωμένο Δάσος της Λέσβου από τη σχετική λίστα.».
Η διαδικασία επιλογήςΤο Απολιθωμένο Δάσος Λέσβου είναι υποψήφιο για τα επτά θαύματα της φύσης στον πλανήτη μας, έναν παγκόσμιο διαγωνισμό που πραγματοποιείται για πρώτη φορά. Για τούτο και καλούνται οι πολίτες να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Απολιθωμένου Δάσους και να συμμετάσχουν στην παγκόσμια ψηφοφορία, γεγονός που αν μη τι άλλο θα έχει σαν αποτέλεσμα την προβολή της φυσικής κληρονομιάς της Λέσβου και την προβολή του νησιού σε όλον τον κόσμο.Η ανάδειξη των περιοχών θα γίνει με βάση την ψηφοφορία στο διαδίκτυο. Όσες περισσότερες δηλαδή ψήφους λάβει το Απολιθωμένο Δάσος, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει να συμπεριληφθεί στα επτά θαύματα της Φύσης. Ας σημειωθεί ότι ο διαγωνισμός για τα επτά θαύματα της Φύσης πραγματοποιείται μετά την ολοκλήρωση του προηγούμενου διαγωνισμού για την ανάδειξη των επτά θαυμάτων του κόσμου.Η διαδικασία ψηφοφορίας όλων των υποψηφίων θα ολοκληρωθεί στις 7 Ιουλίου 2009, οπότε και θα επιλεγούν οι 77 περιοχές που έχουν λάβει τις περισσότερες ψήφους. Στη συνέχεια θα επιλεγούν 21 περιοχές και θα επαναληφθεί η ψηφοφορία και το φθινόπωρο του 2010, όπου θα αναδειχτούν τα επτά θαύματα της Φύσης. Η ψηφοφορία αναμένεται ότι θα ξεπεράσει τις ένα δισεκατομμύριο ψήφους μέσω του διαδικτύου.
…και η διαδικασία ψηφοφορίαςΓια να ψηφίσει κάποιος το Απολιθωμένο Δάσος, αρκεί να έχει ένα λογαριασμό e-mail και να επισκεφτεί τη διεύθυνση στο Ίντερνετ: [www.new7wonders.com] Η διαδικασία ψηφοφορίας για το Απολιθωμένο Δάσος είναι απλή και περιλαμβάνει τα ακόλουθα τρία βήματα:1o BHMA. Δήλωση του λογαριασμού e-mail - Συμπλήρωση των πεδίων της φόρμας που εμφανίζεται στην οθόνη.2o BHMA. Κάθε συμμετέχων μπορεί να επιλέξει και να ψηφίσει μέχρι επτά μνημεία επιλέγοντας:Ήπειρο - (select continent) - ΕUROPEΥποψήφιο - (select candidate) - Petrified Forest of Lesvos 3o BHMA. Επιλογή πλήκτρου «Submit» όπου θα έχει ως αποτέλεσμα να σταλεί ένα μήνυμα e-mail. Μηθυμναίος Πηγη: Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ
Περισσότερα... »
-
Το δικό μου σχολείο!
» Μηθυμναίος
Βλέποντας, τούτες τις μέρες τα παιδιά να ξαναρχίζουν τη νέα τους σχολική χρονιά, μου ’ρθε στο νου το δικό μου σχολειό, ένα επιβλητικό, στα μάτια μας τότε, παραδοσιακό κτίριο. Το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΗΘΥΜΝΗΣ! Δεκαετία του ‘50... Σήμερα στεγάζεται το Δημαρχείο, όπως θα είδατε στην παρακάτω ανάρτηση. Στις ψηλές αίθουσες του, μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα με αγαπημένους, σοφούς κι αυστηρούς δασκάλους. Την κυρά-Τριανταφυλλιώ, την κυρία Έλλη, τον κύριο Δουραμάνη και τον αξέχαστο Στράτο Χατζηγιάννη. Εκεί, μέσα στις τάξεις του, ταξιδέψαμε στον κόσμο, χρωματίζοντας τόπους και χάρτες με τις μπογιές μας, εκεί γράψαμε τις πρώτες μας εκθέσεις, αφήνοντας τη φαντασία να προδιαγράψει το αβέβαιο μέλλον μας. Στη χωματένια του αυλή, στα διαλείμματα, κάναμε τα παιχνίδια μας, και μερικές φορές εκεί γυμναζόμασταν... δήθεν. Πιστεύαμε, τότε, πως ο κόσμος ήταν μια δρασκελιά, φτιαγμένος στο μπόι μας. Εκεί μέσα αναπτύχθηκαν τα παιδικά μας κορμάκια, ενισχυμένα με κουταλιές από μουρουνόλαδο! Μα... και τα ευαίσθητα νεανικά μηνύματα, αυτές οι τρυφερές κι ονειροπόλες γραφές, ριγμένες μέσα στα αγνά λευκώματα των κοριτσιών. Ποιος δεν τα θυμάται... Όμορφα και νοσταλγικά τα χρόνια της αθωότητας, στο Δημοτικό Σχολείο της Μήθυμνας... 
Κι ύστερα από μισό αιώνα συχνά «τα λέω», με τους παλιούς συμμαθητές μου και συμμαθήτριες μέσα από ξεθωριασμένες φωτογραφίες στο παρατημένο μου άλμπουμ: Βουρσούκη, Δημητρίου, Γκούλη. Καραπιπέρη, Γιαννάκος, Μπάντα, Τεκές, Ταλιάνη, Χαδούλα, Τσαλίκης, Τσακαλάκης, Χατζηχρήστος, Παπαμερή, Κανδύλης, Τυμπάνη, Σάμπος, Στυψιανός και άλλοι, που πάντα θα τους θυμάμαι σε πείσμα της αδύνατης μνήμης μου. Τα παιδιά του σχολείου μας, τότε, σήμερα με γκρίζα ή άσπρα μαλλιά κι ανεξίτηλα σημάδια οι αυλακιές των ρυτίδων μας. Κομμάτια ενός παρελθόντος που πια έχει φύγει. Ψηφίδες συναισθημάτων που βιώθηκαν με ένταση και στο διάβα του χρόνου ατόνησαν ή χάθηκαν για πάντα. Ήρωες καθημερινοί, τσαλακωμένοι, άβουλοι, ονειροπόλοι, όσοι απομείναμε, σκόρπιοι εδώ κι εκεί, συλλέγοντας τη γύρη των ελπίδων μας στις κυψέλες της καθημερινότητας. Ίσως να έχουμε ξεχάσει, κιόλας, εκείνα τα όνειρα. Ίσως να έχουμε συμβιβαστεί με ό,τι όρισε η μοίρα μας..
1958Η ζωή προχωρεί με δρασκελιές μεγάλες, παράξενη και ωραία κι αυτά τα φύλλα του ημερολογίου δεν έχουν σταματημό, φεύγουν, σκορπούν στον άνεμο. Κι εγώ επιμένω να δω τι απόμεινε απ’ αυτή την παρέα που ράγισε και σκόρπισε... σαν τα φύλλα. Προσπαθώ να τους φανταστώ στην πορεία του χρόνου... Γονείς, επιστήμονες, νοικοκυρές, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, μετανάστες, υπαλλήλους, συνταξιούχους, παππούδες, γιαγιάδες και ό,τι άλλο προέκυψε στο μακρύ ταξίδι της ζωής. Συνάμα ανοίγω και το τετράδιο της προσωπικής μου διαδρομής και ταξιδεύω στο ξέφωτο της μνήμης. Το βλέμμα μου, επίμονα, στέκεται στο συνεσταλμένο παιδάκι με το κουρεμένο, σύρριζα, κεφαλάκι και το κοντό παντελονάκι, στις ξεθωριασμένες εικόνες του εαυτού μου στον καθρέπτη των αναμνήσεων κι ανάμεσα στα σοκάκια και τις φυλλωσιές του χρόνου.
Μου μένει αυτή η γλυκόπικρη γεύση μιας μακρινής εποχής προτού οι προσδοκίες και τα όνειρά μας, σκοντάψουν σε τούτη την άλλη πραγματικότητα. Κι ας πιάνω, πολλές φορές, την καρδιά μου να χτυπάει στους τότε ρυθμούς. Μου κάνει εντύπωση πόσο άλλαξαν οι εποχές, πόσα πράγματα, μας διέφυγαν από ’κείνα τα ελπιδοφόρα χρόνια, για να καταντήσουμε σήμερα έρμαια της ρουτίνας. Η ζωή με τις ανάγκες της είναι καμιά φορά πιο δυνατή από τις ψυχικές μας ανάγκες κι άθελά μας βουλιάζουμε μέσα στις απαιτήσεις της. Ο χώρος στένεψε, μίκρυνε, ήρθε στα μέτρα των συμφερόντων μας.
Τι σου είναι, μερικές φορές ο άνθρωπος. Είναι, ακριβώς, αυτή η χαμένη παιδικότητα κι αθωότητα που σου έρχονται ξαφνικά σαν ελπιδοφόρο αεράκι, γιατί ό,τι και να δει κανείς μεγάλος το ξεχνά. Οι μνήμες που κατοικούν στη ψυχή είναι ούτως ή άλλως... οι παιδικές.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Το στολίδι της Μήθυμνας
» Μηθυμναίος
Σαν το στολίδι της Μήθυμνας μπορεί να χαρακτηριστεί το ανακαινισμένο Δημαρχείο που εγκαινιάστηκε πρόσφατα και δόθηκε στην υπηρεσία των δημοτών, ύστερα από αρκετά χρόνια εργασιών. 
Ο κ. Λέκκας Γ.Γ. της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου μαζί με τον Δήμαρχο Μήθυμνας κ. Στέλιο Καραντώνηκαι τους πρώην Δημάρχους Κωνσταντίνο Δούκα και Δημήτρη Βατήστη κοπή της κορδέλας.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Ψηφιακό Μουσείο «Γεώργιος Ιακωβίδης»
» Μηθυμναίος.Στα Χίδηρα, ένα μικρό ορεινό χωριό στην βορειοδυτική πλευρά της Λέσβου, εγκαινιάστηκε χθες βράδυ, Παρασκευή 29 Αυγούστου, το πρότυπο ψηφιακό Μουσείο «Γεώργιος Ιακωβίδης». Είναι το πρώτο εξ ολοκλήρου ψηφιακό Μουσείο στην Ελλάδα και τρίτο στην Ευρώπη στο είδος του. Δημιούργημα του Μορφωτικού & Πολιτιστικού Ιδρύματος Ν. Γ. Παπαδημητρίου. Το εν λόγω κοινωφελές, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Ίδρυμα δραστηριοποιείται στους τομείς: Επιστημονική Γνώση, Περιβάλλον και Πολιτισμός.
Είναι ένα πολύ σημαντικό έργο που προέρχεται από ιδιωτική πρωτοβουλία και αυτό είναι το αξιοσημείωτο, αναδεικνύει τον πολιτισμό αλλά και συμβάλει, γενικά, στην ανάπτυξη ενός απομακρυσμένου ακριτικού χωριού.
Στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό κτίριο που χωρίζεται σε τρία επίπεδα όπου δεκάξι θεματικοί «σταθμοί» ζωντανεύουν ψηφιακά το πλούσιο εικαστικό έργο του μεγάλου ζωγράφου Γ. Ιακωβίδη (1883-1953). Εδώ απλά η τεχνολογία συναντά την τέχνη, το δε έργο του παρουσιάζεται γραμμικά αλλά και οργανωμένο σε θεματικές ενότητες, με έγκυρη επιστημονική τεκμηρίωση και εις βάθος ανάλυση, αποκαλύπτοντας τους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής και της καλλιτεχνικής πορείας του Γεωργίου Ιακωβίδη..
Άποψη του Μουσείου
Τα εγκαίνια
Η αγαπημένη μας γιαγιά
.
Πλήθος κόσμου παραβρέθηκε για να τιμήσει το σπουδαίο γεγονός και η πλατεία του χωριού γέμισε ασφυκτικά με ανθρώπους που είχαν κατακλύσει απ’ όλο το νησί.
.
Ο κ. Ν. Παπαδημητρίου Πρόεδρος του Ιδρύματος
με τον κ. Π. Μαυρογιάννη Πρόεδρο του Φ.Ο.Μ.
.
Από τους παρευρισκόμενους
(Από αριστερά: Μαρί Κλαδογένη, Αριστείδης Γιαπαλής, Νίκη Τατά-Χούσου,
Αφροδίτη Σπίθα-Πάλας, Αλεξάνδρα Δουκάκη, Κλαίρη Βαρδαξόγλου
Ο συγγραφέας κ. Τάκης Χατζηαναγνώστου
με τη σύζυγό του Μυρσινούλα και την παρέα τους.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
«Α’ Θερινή Συνάντηση Πολιτισμού»
» Μηθυμναίος
Απόλυτα επιτυχημένη μπορεί να χαρακτηριστεί η «Α’ Θερινή Συνάντηση Πολιτισμού» που διοργάνωσε η Νομαρχία Λέσβου, ο Δήμος Μήθυμνας και ο Φ.Ο.Μ. (Φιλοτεχνικός Όμιλος Μυτιλήνης) με θεματικό άξονα «Λεσβιακός Λόγος & Τέχνη, χθες και σήμερα», που έλαβε μέρος στις 18 Αυγούστου στο ανακαινισμένο κάστρο της Μήθυμνας.
Οι ομιλητές πέτυχαν με τις παρεμβάσεις και τις αναφορές τους να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού που παρακολούθησε την εκδήλωση συντροφιά μ’ ένα ολόγιομο φεγγάρι που έκανε την βραδιά εκείνη ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Θα σταθώ, όμως, σε μια αξιόλογη πρόταση που έθεσε, ο μεταξύ των ομιλητών, καθηγητής, διδάκτωρ της Σορβόννης, συμπατριώτης μας Αριστείδης Γιαπαλής, ώστε να καθιερωθεί ο θεσμός τούτος και ν’ αποκτήσει τα χαρακτηριστικά εκείνα που μπορούν να τον αναδείξουν σε μέγα του πολιτισμού γεγονός για τον τόπο μας..
(Αριστείδης Γιαπαλής).Η Μήθυμνα εδώ και χρόνια φιλοξενεί διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις όμως τούτη θα έπρεπε να γίνει η αφετηρία για ένα παλεσβιακό και γιατί όχι πανελλήνιο ταξίδι στον πολιτισμό..
Θα πρέπει, όπως δήλωσε ο κ. Γιαπαλής, να θεσμοθετηθεί κάτι πιο συστηματικό, πάνω σε ετήσια βάση ώστε να γίνεται μια τέτοια εκδήλωση, το περιεχόμενο της οποίας μπορεί να συζητηθεί, αλλά που θα έχει και ως σκοπό να δώσει τη δυνατότητα σε νεότερους πνευματικούς ανθρώπους να προβάλουν το έργο και τις προτάσεις τους για την πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού μας.
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Στον ευαίσθητο στιχουργό Ηλία Κατσούλη
» Μηθυμναίος«Καλή τύχη γεια χαρά σου
μην πετάς τα όνειρά σου
μην τα βρω ποτέ στο δρόμο
και σε λυπηθώ».Κράτα για το τέλος το πιο ψυχρό σου βλέμμα / εκείνο που αφήνει τον έρωτα μισό / μήπως και πονέσω κι έτσι να μπορέσω / να φύγω και να νιώθω βαθιά πως σε μισώ
Κράτα κι ένα ποτηράκιγια το πιο πικρό φαρμάκι / να το πιω κι απ την καρδιά μου / να σου ευχηθώ / Καλή τύχη γεια χαρά σου / μην πετάς τα όνειρά σου / μην τα βρω ποτέ στο δρόμοκαι σε λυπηθώ
Κράτα για το τέλος το πιο μεγάλο μίσο / τότε μόνο ίσως μπορεί να σ' αρνηθώ / να μπορώ να λέω κοίτα με δεν κλαίω / πως έμαθα να χάνω αλλά δε θα χαθώ / Κράτα κι ένα ποτηράκι / για το πιο πικρό φαρμάκι / να το πιω κι απ την καρδιά μου / να σου ευχηθώ
Καλή τύχη γεια χαρά σου / μην πετάς τα όνειρά σου / μην τα βρω ποτέ στο δρόμο / και σε λυπηθώ.
Κι αν είχε γράψει μόνο τούτο το τραγούδι ο γλυκός αυτός άνθρωπος, ο στιχουργός Ηλίας Κατσούλης, που έφυγε από τη ζωή, έφτανε…
Έγραψε όμως καταπληκτικούς στίχους και πολλά αξιόλογα τραγούδια που έχουμε, κατά καιρούς, όλοι τραγουδήσει.
«Ενας λόγος παραπάνω να θυμόμαστε τον γλυκό άνθρωπο κι ό,τι άφησε. Κάτι τραγούδια σα νυχτερινά πρελούδια σε κλειστά παράθυρα» όπως έγραψε η Ναταλί…Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Επιστροφή στην Ομορφιά!
» ΜηθυμναίοςΕπιστρέφω και θα επιστρέφω πάντα στην ομορφιά! .
Εκεί όπου αναζητώ (πολλές φορές το πλησιάζω) και βρίσκω το ουσιώδες μέσα στη σιωπή. Εκεί ακούω παρέα με τη φύση το θρόισμα των πεύκων, το κελάηδισμα των πουλιών, το δροσερό πέρασμα του αέρα, το λιτό κι απέριττο
του τοπίου
των ανθρώπων
αλλά και της γεύσης...
Απ’ τη πιο ψηλή κορφή αγναντεύω όπου φτάνει το μάτι μου…
Χτες πήρα τα βουνά…
Περπάτησα σε δύσβατα, μοναχικά μονοπάτια
και… απόλαυσα τη φύση της βόρειας Λέσβου.(Κάνοντας κλικ στις φωτογραφίες έχετε τη δυνατότητα να τις μεγεθύνετε)
Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
-
Βρε άι από 'κει...
» Μηθυμναίοςέχει τους λόγους του... αλλά και κάποια σχέσημε την προηγούμενη ανάρτηση.
Πατήστε play.
.Μηθυμναίος
Περισσότερα... »
.JPG)
.JPG)
Σελίδες: 1
2
|
Hellas Blogs: Ioannina Blogs (Ιωάννινα) Aitoloakarnania Blogs (Αιτολοακαρνανία) Kozani Blogs (Κοζάνι) Florina Blogs (Φλώρινα) Karditsa Blogs (Καρδίτσα) Bet Blogs (Στοίχημα & Betting) |
 |
Copyright © 2008 Lesvos Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 01.08.2010 06:10:38 
|