Στη σύσκεψη των επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από Λέσβο και Χίο που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 4/9 στη Μυτιλήνη αποφασίστηκε η παρέμβαση στις περιφερειακές εκλογές με ένα ψηφοδέλτιο ανατροπής στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος ενάντια στο Μνημόνιο, τον «Καλλικράτη» και της πολιτικής ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ συνολικά. Το ψηφοδέλτιο θα εκφράζει την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και την υπέρβαση των ορίων που καθηλώνουν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.

Σε νέα, ανοιχτή σύσκεψη, που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 13/9, στις 7μμ, στο ξενοδοχείο «Λέσβιον» της Μυτιλήνης θα οριστικοποιηθούν το πρόγραμμα, ο τίτλος και ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου ανατροπής.

Σε αυτή τη διαδικασία καλούνται οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς, κάθε αγωνιστής που θεωρεί το διπλό ΟΧΙ σε «Μνημόνιο» και Καλλικράτη όρο ζωής για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Οι άξονες που συγκροτούν το περιεχόμενο του προγράμματος είναι:

l Ανατροπή του Μνημονίου και των μέτρων κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους.

l Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο. Έξοδος από την ΟΝΕ και το ευρώ.

l Να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προϋπόθεση για υλοποιηθεί μια πολιτική ανατροπής του μνημονίου από τη σκοπιά της κοινωνίας

l Κατάργηση του Μητρώου Αγροτών. Ρήξη με την ΚΑΠ και τον ΠΟΕ

l Ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου και του ρατσισμού

l Απαγόρευση απολύσεων. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Δημόσια δωρεάν υγεία, παιδεία

l Γενναίες φοροαπαλλαγές στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΦΑΓΕΙΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ

Από την περασμένη άνοιξη οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι, οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι, οι αυτοαπασχολούμενοι δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση. Απάντησαν με μεγάλες πανεργατικές απεργίες και αγώνες δείχνοντας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας δεν υποτάσσονται, ούτε συναινούν. Διότι μπροστά στη βαθιά καπιταλιστική κρίση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ θέλουν να επιβάλουν τον κοινωνικό μεσαίωνα.

Με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, που σαν τον κλέφτη υπέγραψε η κυβέρνηση στις 6 Αυγούστου, θα έχουμε εκτίναξη της ανεργίας και της ακρίβειας, μείωση των λαϊκών εισοδημάτων, νοσοκομεία χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές, σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς, κλειστούς παιδικούς σταθμούς.

Ο ΟΣΕ διαλύεται, η ΔΕΗ , η ύδρευση, οι κρατικές τράπεζες, τα πάντα ξεπουλιούνται. Οι συγκοινωνίες ετοιμάζονται να δοθούν στους ιδιώτες και να γίνουν πανάκριβα τα εισιτήρια Η Διαμαντοπούλου προωθεί την παιδεία της αγοράς. Ο ‘Καλλικράτης’ σημαίνει απολύσεις υπαλλήλων, διάλυση υπηρεσιών, ιδιωτικοποιήσεις. Οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται Οι ελεύθεροι χώροι παραδίδονται στην τσιμεντοποίηση. Τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερίες μπαίνουν στον πάγο και οι απεργοί επιστρατεύονται. Τα επαγγέλματα «απελευθερώνονται» για να ανοίξει οι δρόμος στις πολυεθνικές. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Με την επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, (μαζί με τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ) ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα των πιο επιθετικών, φιλοπόλεμων ιμπεριαλιστικών κύκλων, των φονιάδων της Μ. Ανατολής, του Ισραήλ.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει στη ΔΕΘ μιλώντας για «κοινωνικό πακέτο» και εννοεί νέες ενισχύσεις για τους τραπεζίτες, τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές. Η πολιτική αυτή δεν έχει στόχο να αποφύγουμε την χρεοκοπία. Έχει στόχο να οργανώσει την χρεοκοπία του λαού και της χώρας με τρόπο που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων τραπεζιτών και «δανειστών».

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ-ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΡΑ! ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Καμιά ηττοπάθεια, καμιά μοιρολατρία, καμιά αναμονή. Αυτή η πολιτική μπορεί να ανατραπεί. Με απεργίες και διαδηλώσεις, με καταλήψεις και συλλαλητήρια και καθημερινή ανυπακοή στη «χούντα» ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ, για να μην περάσει το κοινωνικό σφαγείο του «Μνημονίου», για να ανατραπούν οι επιλογές της κυβέρνησης του Μνημονίου και κάθε εκφραστή της αντιλαϊκής πολιτικής, για να ανοίξουν δρόμοι κοινωνικής χειραφέτησης.

- Να βροντοφωνάξουμε «Η κρίση είναι δική τους, όχι δική μας».

- Να γυρίσουμε την πλάτη σε όλους τους πολιτικούς εκφραστές του κεφαλαίου: Το ΠΑΣΟΚ των μεταλλαγμένων σοσιαλφιλελεύθερων. Την ΝΔ που υπόσχεται «μνημόνιο χωρίς τρόικα». Το αντιδραστικό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ, που ψήφισε και στηρίζει το «Μνημόνιο».

- Να συγκρουστούμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αποδεικνύεται εφιάλτης των λαών της Ευρώπης.

- Να μην αναγνωρίσουμε το ληστρικό χρέος και να απαιτήσουμε την παύση των πληρωμών και τη διαγραφή του.-- Να ξεπεράσουμε την άθλια κυβερνητική και εργοδοτική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, που υπέγραψε την τρίχρονη σύμβαση λιτότητας και υποταγής στις επιταγές του Μνημονίου.

- Να σφυρηλατήσουμε την ταξική αγωνιστική ενότητα των εργαζομένων, της νεολαίας, των ανέργων των αγροτών. Με τους αγώνες στα χέρια των εργαζομένων σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό. Με αγωνιστικό συντονισμό των ίδιων των πρωτοβάθμιων σωματείων, των ομοσπονδιών και των εργατικών κέντρων. Με κοινή δράση της αριστεράς μέσα στο κίνημα ξεπερνώντας και την παραταξιοποίηση τύπου ΠΑΜΕ και την υποταγή στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που προκρίνει ο ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ.

- Να μην αφήσουμε κανένα αγώνα να μείνει απομονωμένο. Όλοι μαζί να αγωνιστούμε για πραγματικά Δημόσια ΔΕΗ, συγκοινωνίες, Παιδεία, Υγεία.

-Στη ΔΕΘ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να βρεθεί πολιορκημένη από την οργή των εργατών και της νεολαίας. Καμιά υποστολή των αγώνων ενόψει των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών. Κλιμάκωση τώρα με απεργίες, καταλήψεις και αγώνες διαρκείας μέχρι να πάρουν πίσω το Μνημόνιο. Συντονισμένοι αγώνες σε όλους τους κλάδους και τους: Στις συγκοινωνίες, την ενέργεια, τις ΔΕΚΟ. Στην εκπαίδευση και την νεολαία. Στην Υγεία. Στους ανέργους και τους συνταξιούχους.

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ο καπιταλισμός βυθίζεται σε μια από τις πιο βαθιές κρίσεις της ιστορίας του. Για να την ξεπεράσει απειλεί να βυθίσει τους εργαζόμενους και την κοινωνία στην φτώχια, την ανεργία, την οικολογική καταστροφή (όπως στον κόλπο του Μεξικού), στις νέες πολεμικές απειλές. Παλεύουμε για μια πολιτική σε ρήξη με τα συμφέροντα και την πολιτική των τραπεζιτών, των βιομήχανων, της ΕΕ. Παλεύουμε να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση!

• Άμεση έξοδος από το «Μνημόνιο», ανατροπή των μέτρων κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.

• Παύση πληρωμών. Μη αναγνώριση-διαγραφή του χρέους.

• Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο. Έξοδος από την ΟΝΕ και το ευρώ.

• Ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου και του ρατσισμού.

• Απαγόρευση απολύσεων.

• Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Δημόσια δωρεάν υγεία, παιδεία για όλους. Γενναίες φοροαπαλλαγές στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα, κατάργηση του ΦΠΑ για τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Δραστική αύξηση στη φορολογία του κεφαλαίου. Να παγώσουν οι εξοπλισμοί.

• Όχι στον «Καλλικράτη» και την αντιδραστική μεταρρύθμιση του «τοπικού κράτους».

• Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Άσυλο στους πρόσφυγες.

• Διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 28.8.2010

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα του… λαϊκισμού! Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι κυρίαρχες τάξεις ανακάλυψαν τον καινούργιο δαίμονα σε κάθε ρεύμα με αναφορά στα λαϊκά συμφέροντα. Οτιδήποτε παραπέμπει στις σκοτεινές λέξεις «λαός» και «ισότητα» λοιδωρείται αμέσως ως λαϊκισμός, ο οποίος, με τη σειρά του, στηλιτεύεται όχι απλώς ως πολιτική δημαγωγία, αλλά, κάτι πολύ σοβαρότερο, ως πρωτεϊκός ολοκληρωτισμός. Ο Τσάβες; Ένας Λατίνος Στάλιν. Ο Λαφοντέν; Ένας ντροπαλός Χόνεκερ. Τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης; Ο νέος «σοσιαλισμός των ηλιθίων», έγραφε, παραφράζοντας τον Ότο Μπάουερ, ο γνωστός Γάλλος δημοσιογράφος, Ζακ Ζιλιάρ.

Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς ότι ο «αντι- λαϊκισμός» είναι η κατ’ εξοχήν ιδεολογία των κοσμοπολίτικων ελίτ, των κερδισμένων από τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος κυκλοφορεί με το πλαστό διαβατήριο του «εκσυγχρονισμού». Ήδη, η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε αξιώσει από όλο τον «υπεύθυνο» κόσμο να αποδεχθεί όχι μόνο τη νίκη, αλλά και το αμετακίνητο του νεοφιλελευθερισμού, διακηρύσσοντας το διαβόητο δόγμα ΤΙΝΑ- There Is No Alternative, δηλαδή Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση, κι όποιος δεν το βλέπει, είτε είναι για τα σίδερα, είτε νοσταλγεί τον Εμβέρ Χότζα. Ωστόσο, ο εξορκισμός του «λαϊκισμού» δεν περιορίστηκε στη νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Έγινε το εθνικό σπορ για τους εκσυγχρονιστές όλων των παρατάξεων, που εκφράζουν κοινωνικά στρώματα με ανοδική κινητικότητα (πραγματική ή φαντασιακή), από τη σοσιαλδημοκρατία του Τρίτου Δρόμου μέχρι την «ανανεωτική, ευρωπαϊκή Αριστερά» του Λεωνίδα Κύρκου και των επιγόνων, οι οποίοι ασκούσαν ανέκαθεν εκ δεξιών κριτική στο «λαϊκισμό» του «τριτοκοσμικού» ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου.

Όσο για την επαναστατική Αριστερά, η σχέση της με τις έννοιες του λαού, της λαϊκότητας και του λαϊκισμού ποτέ δεν ήταν απλή υπόθεση. Ασφαλώς, από την εμφάνισή της ακόμη, με τη μορφή του Γιακωβινισμού στη γαλλική επανάσταση, η Αριστερά γεννιέται και αναπτύσσεται ως η πολιτική έκφραση του «λαού», δηλαδή ενός συνασπισμού ριζοσπαστικών μικροαστικών και πληβειακών- εργατικών στρωμάτων. Αν όμως ο Γιακωβινισμός έπαιξε προοδευτικό ρόλο στη συντριβή του παλιού καθεστώτος, η επιβίωσή του με τη μορφή του «αριστερού λαϊκισμού» δρούσε αρνητικά, τουλάχιστον μετά τις επαναστάσεις του 1830 και του 1848, που έφεραν για πρώτη φορά στο προσκήνιο την εργατική τάξη ως ανεξάρτητη επαναστατική δύναμη.

Αίφνης, ο Γάλλος σοσιαλιστής Λουί Ογκίστ Μπλανκί έβλεπε την επανάσταση ως στρατιωτικό κίνημα μιας μικρής, συνωμοτικής πρωτοπορίας, η οποία θα κυβερνούσε για λογαριασμό «όλου του λαού», μη πιστεύοντας στη δυνατότητα της εργατικής τάξης να απελευθερωθεί και, πολύ περισσότερο, να αυτοκυβερνηθεί. Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γερμανός προφήτης ενός αναρχο- χριστιανικού λαϊκισμού, Βίλχελμ Βάιτλινγκ, οραματιζόταν ότι θα καταλύσει το υπάρχον σύστημα επικεφαλής ενός στρατού πρώην καταδίκων. Στο βιβλίο του «Προϋποθέσεις της Αρμονίας και της Ελευθερίας», έγραφε:

«Βλέπω έναν νέο Μεσσία να έρχεται με το ξίφος του για να κάνει πράξη τη διδασκαλία του πρώτου. Με το θάρρος του θα τοποθετηθεί επικεφαλής του επαναστατικού στρατού και θα τσακίσει το σάπιο οικοδόμημα της παλιάς κοινωνικής τάξης, και βυθίσει τις πηγές των δακρύων στον ωκεανό της λησμονιάς, και θα μετατρέψει τη γη σε παράδεισο»¹.

Η όλη ανάπτυξη της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας επί Μαρξ και Ένγκελς και του μπολσεβικισμού επί Λένιν εμπεριείχε την αντιπαράθεση με ποικίλα ρεύματα αριστερού λαϊκισμού- από τα πιο μεταρρυθμιστικά και ειρηνόφιλα μέχρι τα πιο βίαια και τρομοκρατικά- που διέλυαν την εργατική τάξη στον αδιαφοροποίητο «λαό» και τον λαό στην «πατρίδα». Αργότερα, όμως, είναι τα ίδια τα κομμουνιστικά κόμματα που φέρνουν το «λαό» στην πρώτη γραμμή της στρατηγικής τους, με την πολιτική των λαϊκών μετώπων, της Λαϊκής Δημοκρατίας ή της «αντιμονοπωλιακής συμμαχίας» για κάποιου είδους «προχωρημένη Δημοκρατία». Η στρατηγική αυτή διευκόλυνε, κατά κανόνα, την πολιτική ηγεμονία της σοσιαλδημοκρατίας στο ευρύτερο μπλοκ των «μη προνομιούχων» και γέννησε, ως υγιή, αλλά αδιέξοδη, όπως αποδείχθηκε, αντίδραση, τα ρεύματα του «εργατισμού» και της «προλεταριακής αυτονομίας», με πιο προχωρημένα φυλάκια στην Ιταλία των δεκαετιών του ’60 και του ’70.

Σήμερα, που η οξεία οικονομική κρίση και η εκτίναξη της ανεργίας διαμορφώνουν προϋποθέσεις κοινωνικών εκρήξεων, οι οποίες θα βγάλουν στο δρόμο ευρείες λαϊκές μάζες, είναι αναγκαία η κριτική αποτίμηση αυτών των ιστορικών εμπειριών, ώστε να επανέλθουμε, πιο ώριμα, στο βασικό ερώτημα: Πως μπορεί να χαραχτεί στον 21ο αιώνα μια πραγματικά λαϊκή πολιτική της Αριστεράς, μια γραμμή μαζών, χωρίς να συντριβεί στις Συμπληγάδες του μικροαστικού λαϊκισμού και του βολονταρίστικου εργατισμού; Η κεντρική θέση αυτού του άρθρου είναι ότι η πυξίδα για μια τέτοια πορεία βρίσκεται στη λενινιστική έννοια της εργατικής ηγεμονίας.

Οι ιδρυτές πατέρες του λαϊκισμού

Η κριτική ανάλυση του λαϊκισμού προσκρούει εξ αρχής σε μια οργανική δυσχέρεια, την εξαιρετική ανομοιομορφία του φαινομένου. Ακόμη κι αν αποφύγουμε την ακραία καταχρηστική, διασταλτική χρήση του όρου από όσους προσθέτουν στον θεωρητικό χυλό του λαϊκισμού απολύτως καθορισμένα ιστορικά φαινόμενα, όπως ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός ή τα αριστερίζοντα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου, παραμένει μια τεράστια γκάμα φαινομένων που έχουν πολιτογραφηθεί ως λαϊκιστικά: Ο απολυταρχικός λαϊκισμός του Βραζιλιάνου δικτάτορα, «πατέρα του έθνους», Γκετούλιο Βάργκας, τη δεκαετία του 1930, ο εργατίστικος λαϊκισμός του Αργεντίνου Χουάν Περόν, μια δεκαετία αργότερα, ο αγροτικός λαϊκισμός του Αλεξάντρ Σταμπολίσκι στη Βουλγαρία του μεσοπολέμου, ο εθνικιστικός λαϊκισμός του Νάσερ στην Αίγυπτο των δεκαετιών του ’50 και του ’60 και πάει λέγοντας.

Συγγραφέας μιας περιεκτικής κοινωνικής ιστορίας του λαϊκισμού², ο Γκι Ερμέ κάνει λόγο για τρεις «ιδρυτές- πατέρες» του φαινομένου: τους Ρώσους Ναρόντνικους, στο δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα (ο όρος «ναροντνιτσβέστο», δηλαδή λαϊκισμός, εμφανίζεται ακριβώς στη Ρωσία, γύρω στο 1870), οπαδούς ενός είδους αγροτικού σοσιαλισμού με ροπή προς την τρομοκρατία∙ το κίνημα του στρατηγού Ζορζ Μπουλανζέρ, στη Γαλλία της δεκαετίας του 1880, που αναζητά τη λύτρωση των πληβειακών μαζών από την κατάπτωση του χρωκοπημένου κοινοβουλευτισμού στο Καισαρισμό, σε μια δημοψηφισματικού τύπου δημοκρατία, που συσπειρώνει τις μάζες γύρω από έναν χαρισματικό ηγέτη, υπερβαίνοντας φαντασιακά το ρήγμα Δεξιάς- Αριστεράς∙ και το Κόμμα του Λαού στην Αμερική του τέλους του 19^ουαιώνα, το οποίο στηρίζεται στους μικρούς, ανεξάρτητους αγρότες των Μεσοδυτικών Πολιτειών, εκφράζοντας την αντίθεσή τους όχι τόσο στον καπιταλισμό, όσο στο τραπεζιτικό κεφάλαιο (ιδίως τον κανόνα του χρυσού) και στον πολιτισμό της πόλης εν γένει, αναζητά δε τη δικαίωσή του συμμετέχοντας ενεργά στο πολιτικό παιχνίδι.

Η γεωγραφική μετατόπιση, στην πορεία του 19^ου αιώνα, του γεωγραφικού κέντρου βάρους του λαϊκισμού από την Ανατολή στη Δύση, συνοδεύεται από την πολιτική του μεταβολή: τοποθετημένος στην Αριστερά, έως και την άκρα Αριστερά στην περίπτωση των Ναρόντνικων, ο λαϊκισμός ταλαντεύεται αμήχανα γύρω από το «κέντρο» στην περίπτωση του στρατηγού Μπουλανζέρ, για να στραφεί σε ένα τραγελαφικό κράμα αριστερών, αντικαπιταλιστικών και ακροδεξιών, ρατσιστικών τάσεων στην τελευταία φάση εκφυλισμού του αμερικανικού Κόμματος του Λαού. Αυτές οι αρχετυπικές, ιστορικές εμπειρίες ανατρέπουν τις ευρέως διαδεδομένες πλάνες της εποχής μας, που περιορίζουν το λαϊκιστικό φαινόμενο στην άκρα Δεξιά, τύπου Λεπέν, Μπερλσουσκόνι ή Καρατζαφέρη, ή που το τοποθετούν αναγκαστικά σε μετωπική ρήξη με το θεσμικό καθεστώς της αστικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Παίρνοντας αποστάσεις από παρόμοιες υπεραπλουστεύσεις, ο Ιβ Σιρέλ αναζητά τον κοινό πυρήνα πολύ διαφορετικών κοινωνικο- πολιτικών ρευμάτων στον «ορισμό» του λαϊκισμού βάσει των παρακάτω ειδοποιών χαρακτηριστικών:

«(1) Ο ‘λαός’ είναι ο κυρίαρχος του πολιτικού καθεστώτος και το μόνο νόμιμο σημείο αναφοράς για την ερμηνεία των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών εξελίξεων. (2) Οι διευθύνουσες ελίτ, ιδίως εκείνες που ασκούν πολιτική εξουσία, έχουν προδώσει το ‘λαό’ καθώς δεν ασκούν πλέον τις λειτουργίες για τις οποίες διαπιστεύθηκαν. (3) Είναι αναγκαίο να αποκαταστήσουμε την πρωταρχικότητα του ‘λαού’, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στην καταξίωση μιας προηγούμενης εποχής, στην οποία πιστώνεται η αναγνώριση του ‘λαού’. Αυτό μπορεί να αποτελέσει τον πυρήνα του λαϊκισμού ως ιδεολογικού σχήματος και αποτελεί ένα σύνολο προβληματικών που μπορούν να αναπτυχθούν και εντός της δημοκρατικής διαδικασίας»³.

Ενδιαφέρουσα, παρά την υπερβολική έμφαση που δίνει στο αγροτικό στοιχείο, είναι και η θεώρηση του Ντόναλντ Μακ Ράε, ο οποίος περιγράφει ως εξής τον πυρήνα της λαϊκιστικής πολιτικής στρατηγικής:

«…θα χρησιμοποιούμε σωστά τον όρο λαϊκισμός όταν, κάτω από την απειλή κάποιου είδους εκσυγχρονισμού, εκβιομηχάνισης ή όπως αλλιώς ονομάσετε την απότομη αλλαγή, ένα κατά κύριο λόγο αγροτικό τμήμα της κοινωνίας υιοθετεί ως καταστατική αρχή της πολιτικής του δράσης την πίστη του σε μια κοινότητα και έναν Λαό (Volk) οργανικά ενάρετο. Ο λαϊκισμός είναι εξισωτικός, εναντίον όλων των ελίτ, αναζητά ένα μυθικό παρελθόν για να αναγεννήσει το παρόν, εμφανίζεται να αντιμάχεται τον σφετερισμό (της λαϊκής κυριαρχίας) και συνωμοσίες ξένων δυνάμεων. Αρνείται να αποδεχθεί οποιοδήποτε δόγμα κοινωνικής, πολιτικής ή ιστορικής αναγκαιότητας, με συνέπεια να στρέφεται στην προσμονή μιας ξαφνικής, επερχόμενης Αποκάλυψης, η οποία θα διαμεσολαβηθεί από το χάρισμα ηρωικών ηγετών και νομοθετών, ένα είδος νέου Λυκούργου»⁴.

Η καταλυτική κριτική του Λένιν

Η πρώτη συστηματική, μαρξιστική κριτική του λαϊκιστικού φαινομένου γίνεται από τον Λένιν, με το βιβλίο του «Τι είναι οι ‘φίλοι του λαού’ και πως πολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες»⁵. Πολεμική στις θεωρητικές βάσεις των Ναρόντνικων, στηριγμένη σε μια πρώτη προσπάθεια μαρξιστικής ανάλυσης του ρωσικού, κοινωνικού σχηματισμού, η εργασία αυτή του 1894 θα αναδείξει τον Λένιν, μόλις στα 24 χρόνια του, σε θεωρητικό της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας και θα κάνει το όνομά του να ακουστεί για πρώτη φορά στους ευρωπαϊκούς, σοσιαλιστικούς κύκλους.

Ο Λένιν υποβάλλει σε εμπεριστατωμένη κριτική την εξιδανίκευση της παραδοσιακής αγροτικής κοινότητας, η οποία, κατά τους Ναρόντνικους, δήθεν έμεινε ανέπαφη από την έλευση του βιομηχανικού καπιταλισμού και μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την οικοδόμηση ενός κατά βάσιν αγροτικού σοσιαλισμού, σύμφωνου με τις ρωσικές ιδιομορφίες. Ωστόσο, το έργο του έχει γενικότερη σημασία για την κατανόηση του λαϊκιστικού φαινομένου: αποκαλύπτει το λαϊκισμό ως έκφραση κοινωνικού ριζοσπαστισμού κατά βάσιν μικροαστικών στρωμάτων που απειλούνται με προλεταριοποίηση από την έλευση του καπιταλιστικού «εκσυγχρονισμού» και πασχίζουν να διατηρήσουν την ενδιάμεση, μικροαστική τους θέση. Με άλλα λόγια, ο λαϊκισμός προβάλλει ως μορφή μικροαστικής ηγεμονίας, σε βάρος του προλεταριάτου, μέσα στον αδιαφοροποίητο «λαό». Γράφει, χαρακτηριστικά ο Λένιν:

«Αν δεν πάρετε τοις μετρητοίς τα παχιά λόγια για ‘λαϊκά συμφέροντα’ και δοκιμάσετε να σκαλίσετε πιο βαθιά, θα δείτε ότι έχετε μπροστά σας τους πιο γνήσιους ιδεολογικούς εκπροσώπους της μικροαστικής τάξης, που ονειρεύεται τη βελτίωση, την υποστήριξη και την ανόρθωση του (‘λαϊκού’, στη γλώσσα τους) νοικοκυριού της με διάφορες ασήμαντες προόδους και που δεν είναι καθόλου σε θέση να καταλάβει ότι στα πλαίσια των σημερινών σχέσεων παραγωγής, όλες αυτές οι πρόοδοι δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να προλεταριοποιούν όλο και πιο βαθιά τις μάζες»⁶.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Λένιν υπογράμμιζε ότι «είναι αναγκαία η ρήξη με τις ιδέες του μικροαστικού σοσιαλισμού», οι οποίες «είναι αναμφισβήτητα αντιδραστικές στο βαθμό που παρουσιάζονται σαν σοσιαλιστικές θεωρίες»⁷. Μια θέση η οποία κατέληγε στο πρακτικό, οργανωτικό καθήκον της συγκρότησης ανεξάρτητου εργατικού κόμματος, σε ιδεολογική ρήξη με τους Ναρόντνικους.

Αμέσως μετά, όμως, ο Λένιν έθετε το ερώτημα «ποια πρέπει να είναι η (πολιτική) στάση της εργατικής τάξης απέναντι στη μικροαστική τάξη και τα προγράμματά της» και τόνιζε: «Σ’ αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να απαντήσει κανείς αν δεν πάρει υπ’ όψη του το διπλό χαρακτήρα αυτής της τάξης… Η τάξη αυτή είναι προοδευτική στο βαθμό που διατυπώνει γενικές δημοκρατικές διεκδικήσεις… είναι αντιδραστική στο βαθμό που παλαίβει για να διατηρήσει τη θέση της σαν μικροαστική τάξη, προσπαθώντας να συγκρατήσει, να στρέψει προς τα πίσω τη γενική ανάπτυξη της χώρας». Σ’αυτό το έδαφος, ο Λένιν πρότεινε μια γραμμή κοινής δράσης με τους πολιτικούς εκπροσώπους της μικροαστικής τάξης πάνω στο έδαφος του δημοκρατισμού, με στόχο την κατάκτηση της εργατικής, επαναστατικής ηγεμονίας στο ευρύτερο λαϊκό, δημοκρατικό κίνημα. Μια λογική, που αποτέλεσε την κόκκινη γραμμή όλης της στρατηγικής του αντίληψης μέχρι και τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Ήδη, με αυτή την πρώτη θεωρητική του παρέμβαση, ο Λένιν τοποθετεί την κριτική του λαϊκισμού σε ένα έδαφος πολύ διαφορετικό από εκείνο του εργατισμού, ο οποίος στα λόγια αποθεώνει, αλλά στην πράξη υποβαθμίζει την εργατική τάξη, στερώντας της τη δυνατότητα να ηγεμονεύσει στις δημοκρατικές διεκδικήσεις των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εργατισμός είχε μεγάλη διάδοση, στα νεανικά χρόνια του Λένιν, σε ένα ευρύ φάσμα σοσιαλιστικών ρευμάτων, από την «ορθόδοξη» σοσιαλδημοκρατία του Καρλ Κάουτσκι, μέχρι τον αναρχοσυνδικαλισμό του Ζορζ Σορέλ. Αμφότεροι θεωρούσαν εκ προοιμίου αντιδραστικό το ρόλο των ενδιάμεσων, μικροαστικών στρωμάτων και εμφανίζονταν ως υπερασπιστές μιας αμιγώς «εργατικής» πολιτικής.

Βεβαίως, η άρνηση της προβληματικής περί κοινωνικών συμμαχιών και ηγεμονίας περιόριζε εκ προοιμίου το βιομηχανικό προλεταριάτο σε μειοψηφικό ρόλο. Η απάντηση σ’ αυτό το ενοχλητικό ερώτημα ήταν, για τον μεν Κάουτσκι, η αναμονή της «ωρίμανσης των αντικειμενικών προϋποθέσεων του σοσιαλισμού», με την καθήλωση, μέχρι τότε, του εργατικού κόμματος στην «ήρεμη» δουλειά της συνδικαλιστικής οργάνωσης, των εκλογικών μαχών και της θεωρητικής κατήχησης, για τον δε Σορέλ η αποθέωση της μεσσιανικής βίας και η καλλιέργεια του «μύθου» της αυθόρμητης, γενικής απεργίας. Το που κατέληξαν και οι δύο αυτές λογικές είναι ευρέως γνωστό.

Ολόκληρη η ανάπτυξη του λενινισμού ήταν η αναίρεση του εργατισμού, τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερή απόχρωσή του. Στο Τι να κάνουμε διαβάζουμε: «Η συνείδηση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι αληθινά πολιτική συνείδηση αν οι εργάτες δεν μάθουν να απαντούν σ’ όλες χωρίς εξαίρεση τις περιπτώσεις αυθαιρεσίας και καταπίεσης, βίας και κατάχρησης, οποιεσδήποτε τάξεις κι αν αφορούν οι περιπτώσεις αυτές. (…) η αυτεπίγνωση της εργατικής τάξης συνδέεται αδιάρρηχτα με την πλήρη σαφήνεια (…) για τις αμοιβαίες σχέσεις μεταξύ όλων των τάξεων της σύγχρονης κοινωνίας»⁸. Γίνεται εδώ σαφές ότι, για τον Λένιν, οι συμμαχίες της εργατικής τάξης με άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα στρώματα δεν είναι απλά ζήτημα ευλύγιστης τακτικής, συγκέντρωσης ευρύτερων δυνάμεων, με τις αναπόφευκτες πολιτικές υποχωρήσεις που αυτό συνεπάγεται.Πάνω απ’ όλα, είναι προϋπόθεση για την ίδια την πολιτική αυτοσυνείδηση της εργατικής τάξης, κάτι που δεν μπορούν να πετύχουν, με όλες τις εκρήξεις τους, ο εργατισμός και ο αναρχοσυνδικαλισμός.

Ο Γκράμσι και το «ιστορικό μπλοκ»

Υπό το πρίσμα της λενινιστικής θεωρίας και πράξης, η προβληματική του «λαϊκού» είναι η ίδια η προβληματική της εργατικής πολιτικής, αφού η κατασκευή ενός ορισμένου «λαού» απέναντι σε έναν ορισμένο «συνασπισμό εξουσίας» είναι η βασική, καταστατική πράξη διχοτόμησης της κοινωνίας από την επαναστατική στρατηγική, που φιλοδοξεί να την μετασχηματίσει εκ βάθρων.

Στο βιβλίο τους «Ηγεμονία και Σοσιαλιστική Στρατηγική», ο Ερνέστο Λακλάου και η Σαντάλ Μουφ περιγράφουν τον λενινισμό ως «επανάσταση ενάντια στο Κεφάλαιοτου Μαρξ»⁹. Η λενινιστική έννοια της ηγεμονίας απορρέει, κατά τους συγγραφείς, από «την ανικανότητα της ρωσικής αστικής τάξης να φέρει σε πέρας την ‘κανονική’ πάλη της για πολιτική ελευθερία, πράγμα που ανάγκασε την εργατική τάξη να επέμβει αποφασιστικά για να την πετύχει», μετατοπίζοντας έτσι τον αγώνα της σε ένα πεδίο που δεν θα ήταν «κανονικά» το δικό της. Χάρη σ’ αυτό το μεγάλο «άλμα πίστεως», ο λενινισμός, πάντα κατά τους Λακλάου και Μουφ, οδηγήθηκε στην αντίληψη της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, κατά την οποία ο αδύνατος κρίκος που προσφέρεται για τη σοσιαλιστική επανάσταση δεν βρίσκεται κατ’ ανάγκην στις πιο αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες, αλλά στους κοινωνικούς σχηματισμούς με την πιο μεγάλη ένταση των οικονομικών και πολιτικών αντιθέσεων.

Η ανάλυση των δύο μεταρξιστών συγγραφέων παρουσιάζει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, αστοχεί όμως όταν αντιπαραθέτει την «πολιτική ηγεμονία» του Λένιν στον «οικονομικό ντετερμινισμό» του Μαρξ. Αντίθετα, ο πυρήνας της λενινιστικής λογικής της ηγεμονίας βρίσκεται ακριβώς στον Μαρξ, ο οποίος, ήδη σε ένα από τα νεανικά του κείμενα, την «Κριτική της Χεγκελιανής φιλοσοφίας του Δικαίου», έγραφε:

«Καμιά τάξη δεν μπορεί να ηγηθεί μιας επανάστασης δίχως να προκαλέσει μια στιγμή ενθουσιασμού μέσα της και μέσα στη μάζα, μια στιγμή όπου η τάξη αυτή συναδελφώνεται και συγχωνεύεται με ολόκληρη την κοινωνία, που οι άνθρωποι την μπερδεύουν με την κοινωνία και την αντιλαμβάνονται και την αναγνωρίζουν σαν τον καθολικό αντιπρόσωπό της (…). Μόνο στο όνομα των καθολικών δικαιωμάτων της κοινωνίας, μια ιδιαίτερη τάξη μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό της την καθολική κυριαρχία». Και αντίστροφα, «πρέπει όλα τα κουσούρια της κοινωνίας να συγκεντρωθούν σε μια άλλη τάξη, πρέπει μια ορισμένη κατάσταση να είναι η κατάσταση του γενικού σκανδάλου, η ενσάρκωση του καθολικού φραγμού, πρέπει μια ξεχωριστή κοινωνική σφαίρα να θεωρείται σαν το δημόσια αναγνωρισμένο έγκλημα ολόκληρης της κοινωνίας, έτσι που απελευθέρωση από τούτη τη σφαίρα να φαίνεται σαν η καθολική απελευθέρωση»¹⁰.

Εξίσου άστοχη είναι η διαδεδομένη απόπειρα να αντιπαρατεθεί ο «δεσποτικός, ανατολικός μαρξισμός» του Λένιν στον «δημοκρατικό, δυτικό μαρξισμό» του κατ’ εξοχήν θεωρητικού της ηγεμονίας, Αντόνιο Γκράμσι. Αν και είναι αλήθεια ότι ο Γκράμσι βρίσκεται πιο κοντά, ως προς τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις και τα πιεστικά καθήκοντα του κινήματος, στο εκλεπτυσμένο πολιτικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα των ώριμων, βιομηχανικών δημοκρατιών, σημείο αφετηρίας των επεξεργασιών του γύρω από την εργατική ηγεμονία, όπως κατ’ επανάληψη τόνισε ο ίδιος, ήταν ακριβώς η θεωρία και η πρακτική πείρα του λενινισμού. Κοινός παρονομαστής είναι η άρση της εργατικής τάξης πάνω από τα στενά, κορπορατίστικα συμφέροντα και η ανάδειξή της στον μόνο συνεπή εκφραστή της κοινωνικής χειραφέτησης σε όλες τις μορφές της, της τάξης που θα καταργήσει κάθε μορφή εκμετάλλευσης, καταπίεσης και ανισοτιμίας.

Κατά τον Γκράμσι, στις ώριμες καπιταλιστικές κοινωνίες το κράτος θυμίζει τον μυθικό Κένταυρο, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός ζώο, καθώς αντιπροσωπεύει έναν συνδυασμό κυριαρχίας και ηγεμονίας, καταστολής και συναίνεσης. Είναι ακριβώς οι πολλαπλές οχυρωματικές γραμμές του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κράτους που καθιστούν πιο δύσκολη, σε σύγκριση με τις απολυταρχικές κοινωνίες της Ανατολής, την επαναστατική ανατροπή: ο κεραυνοβόλος «πόλεμος κινήσεων» δίνει τη θέση του σε έναν πιο μακρόχρονο «πόλεμο θέσεων», ο οποίος, βέβαια, κάποια στιγμή πρέπει να μετασχηματιστεί σε πόλεμο κινήσεων, δηλαδή λαϊκή εξέγερση.

Έτσι, ο Γκράμσι βλέπει κάτω από ένα νέο φως το ρόλο του επαναστατικού κόμματος, ως τον «Σύγχρονο Ηγεμόνα», όπως είναι ο τίτλος μιας σχετικής μελέτης του, που παραπέμπει στον κλασσικό «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι. «Ο σύγχρονος Ηγεμόνας», γράφει ο Γκράμσι, «ο μυθικός Ηγεμόνας, δεν μπορεί να είναι ένα πραγματικό πρόσωπο, ένα συγκεκριμένο άτομο. Μπορεί να είναι μόνο ένας οργανισμός, ένα σύνθετο προϊόν μιας κοινωνίας όπου μια ορισμένη συλλογική θέληση, η οποία έχει ως ένα βαθμό ήδη αναγνωριστεί και επιβεβαιωθεί στη δράση, αρχίζει να παίρνει συγκεκριμένη μορφή. Η Ιστορία μας έχει ήδη δώσει αυτόν τον οργανισμό και αυτός είναι το (σ.σ. κομμουνιστικό) πολιτικό κόμμα»¹¹. Ασκώντας αυστηρή κριτική στον μηδενιστικό αναρχοσυνδικαλισμό και την αποθέωση του αυθόρμητου από τον Σορέλ, σημειώνει:

«Πέρα από το γεγονός ότι η καταστροφή και η άρνηση δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς μια έστω έμμεση αντίληψη δημιουργίας και θέσης, στην περίπτωση του Σορέλ είναι καθαρό ότι πίσω από τον αυθορμητισμό κρύβεται μια ολότελα μηχανιστική θεώρηση, πίσω από την ‘ελευθερία της βούλησης και της ζωτικής δύναμης’, ο μέγιστος ντετερμινισμός». Όσο για την έντονη απέχθεια του Σορέλ για τον Γιακωβινισμό, ως ενσάρκωση έλλογης, οργανωμένης πολιτικής δύναμης, ο Γκράσμι σημειώνει ότι «ο σύγχρονος Ηγεμόνας πρέπει να έχει ένα Γιακωβίνικο μέρος», με την έννοια «της συγκεκριμένης διαμόρφωσης και δράσης μιας συλλογικής βούλησης, η οποία, τουλάχιστον από ορισμένες απόψεις, ήταν μια πρωτότυπη, ex novo δημιουργία». Φυσικά, η «συλλογική βούληση» δεν έχει για τον Γκράμσι καμία βολονταριστική χροιά: «η βούληση νοείται ως λειτουργική συνειδητοποίηση της ιστορικής αναγκαιότητας, ως πρωταγωνιστής του πραγματικού και αποτελεσματικού ιστορικού δράματος»¹².

Μια από τις πλέον διαδεδομένες παρανοήσεις της γκραμσιανής προβληματικής περί ηγεμονίας είναι εκείνη που την αντιλαμβάνεται μονοδιάστατα, ως «παιδαγωγικό» έργο των οργανικών διανοουμένων της εργατικής τάξης, δηλαδή των κομμουνιστών, εναντίον των αστικών ιδεών. Όπως σωστά τονίζει, ωστόσο, ο Νίκος Πουλαντζάς, αυτή η προσέγγιση προέρχεται από τη Χεγκελιανή οπτική του Λούκατς, ο οποίος «ανάγει τη συγκρότηση της πολιτικής κυριαρχίας όχι στην επιστημονική ανάλυση των αντικειμενικών παραγόντων ενός κοινωνικού συνασπισμού, αλλά στη θεματική της ‘ταξικής συνείδησης’ ως του αποφασιστικού παράγοντα κάθε πολιτικής». Αντίθετα, η γκραμσιανή έννοια της ηγεμονίας «σαφέστατα δεν μπορεί να αναχθεί στη ‘συνείδηση’ μιας τάξης, η οποία διαποτίζει όλη την κοινωνία με τη δική της ‘σύλληψη του κόσμου’. Επομένως, η ηγεμονία δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποκλειστικά στη σφαίρα των ιδεολογιών, όπως την θέλει το σχήμα του Λούκατς. Μπορεί να εφαρμοστεί, όμως, στο πεδίο των αντικειμενικών συντεταγμένων της πολιτικής κυριαρχίας εντός του συγκεκριμένου κοινωνικού σχηματισμού» (η υπογράμμιση του συγγραφέα)¹³.

Σε μια άλλη μελέτη του, ο Πουλαντζάς τονίζει ότι για τον Γκράμσι η ιδεολογία δεν ήταν μόνο «σύνολο ιδεών, εθίμων και ηθών», αλλά και κάτι που «ενσωματώνεται, σε μεγάλο βαθμό, σε θεσμούς», όπως τα πολιτικά κόμματα, η Εκκλησία, η εκπαίδευση και τα μέσα ενημέρωσης- με άλλα λόγια οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους¹⁴.

Εν τέλει, η πάλη για την ηγεμονία δεν είναι απλά και μόνο πάλη ιδεών ενάντια σε ιδέες, αλλά η συγκρότηση ενός «ιστορικού μπλοκ» (Γκράμσι) ανατροπής μέσα από τις πολλαπλές εμπειρίες της ταξικής πάλης σε όλα τα επίπεδα, από την στοιχειακή οικονομική πάλη, μέχρι τον πολιτικό, πανεθνικό αγώνα. Όπως τονίζει ο Κάουτσκι σε ένα από τα πιο επαναστατικά έργα του, με τίτλο «Ο Δρόμος προς την Εξουσία» (1909):

«Το σοσιαλιστικό κίνημα κάνει ό,τι μπορεί για την ανάπτυξη της εργατικής συνείδησης. Εδώ κάνει χρήση του θεωρητικού του οπλοστασίου, αλλά αυτό δεν αρκεί από μόνο του. Περισσότερο αποτελεσματική για τη συνειδητοποίηση της δύναμης της εργατικής τάξης από οποιαδήποτε θεωρία είναι η πράξη. Είναι μέσω των νικών στον αγώνα εναντίον των ταξικών εχθρών της εργασίας, που το σοσιαλιστικό κίνημα επιδεικνύει τη δύναμη του προλεταριάτου»¹⁵.

Ευρωκομμουνισμός και εργατισμός

Είναι γνωστό ότι στα μεταπολεμικά χρόνια το ιταλικό ΚΚ προχώρησε στη διαστροφή των γκραμσιανών αναλύσεων περί ηγεμονίας για να στηρίξει μια ρεφορμιστική στρατηγική για τον «σοσιαλισμό», οργανικό στοιχείο της οποίας ήταν η υποκατάσταση κάθε ταξικής προβληματικής από την αναφορά στον «λαό». Βεβαίως, το ευρωκομμουνιστικό υπόδειγμα διαφοροποιείται σε καίρια στοιχεία του από τα κλασσικά λαϊκιστικά πρότυπα, ιδιαίτερα αναφορικά με το ρόλο του πολιτικού χρόνου, καθώς δεν προσβλέπει σε μια Αποκαλυπτική, «εδώ και τώρα» λύση του κοινωνικού δράματος, αλλά σε μια αργή, ήρεμη πορεία μεταρρυθμίσεων. Σε κάθε περίπτωση, η υποκατάσταση της προβληματικής της εργατικής ηγεμονίας από εκείνη της εκλογικής πλειοψηφίας του κόμματος σηματοδοτεί την μεταπήδηση στο έδαφος της μικροαστικής και αστικής πολιτικής. Σε μια εκτενή συνέντευξή του, ο Αντόνιο Νέγρκι εύστοχα σημείωνε τα εξής για το μεταπολεμικό ιταλικό ΚΚ του Τολιάτι και των επιγόνων του:

«Ο Τολιατισμός ήταν η ιδεολογία του συμβιβασμού, της σύνθεσης με κάθε τρόπο, του συμβιβασμού με κάθε μέσο, στη βάση μιας σκέψης που ήταν περισσότερο ο γκομπερτιανός παρά ο γκραμσιανός ιστορικισμός. Οι λαϊκές δυνάμεις, αυτές ήταν το υποκείμενο. Ο όρος τάξη είχε ολότελα εξαφανιστεί από την κυκλοφορία, εκτός από τις περιπτώσεις λιτανείας…Η σχέση δημοκρατίας- σοσιαλισμού αντιμετωπίζεται γενικά με οργανικούς όρους σα μια διαδικασία συνέχειας στο εσωτερικό της καπιταλιστικής ανάπτυξης»¹⁶.

Ωστόσο, η μετατόπιση αυτού του είδους, αν και βρήκε αναμφίβολα την πιο προχωρημένη έκφρασή της στο κόμμα του Τολιάτι και του Μπερλίνγκουερ, δεν περιορίστηκε εκεί. Με τη μία ή την άλλη μορφή, σφράγισε όλα τα μεγάλα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, τα οποία μοιράζονταν τις αναλύσεις του ΚΚΣΕ και του Γαλλικού ΚΚ περί «κρατικο- μονοπωλιακού καπιταλισμού», διχοτομώντας την κοινωνία σε «μια χούφτα μονοπώλια που ελέγχουν το κράτος» από τη μια μεριά και στην «ευρύτατη λαϊκή πλειοψηφία», από την άλλη. Μια στρατηγική, η οποία κατέληγε, πρακτικά, σε πολιτική ουράς έναντι της σοσιαλδημοκρατίας, με τυπικές εκφράσεις το κοινό πρόγραμμα Μιτεράν- Μαρσέ και τη γραμμή του 17%, της «πραγματικής αλλαγής» και του «αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων» στην περίπτωση του ΚΚΕ.

Ας σημειωθεί ότι αυτή η στρατηγική συνοδευόταν συχνά από στοιχεία λαϊκισμού στη μορφή του αντιδιανοουμενισμού. Η εξύμνηση της «έμφυτης προλεταριακής πειθαρχίας» απέναντι στις «αιώνιες, μικροαστικές ταλαντεύσεις της διανόησης» αφ’ ενός μεν δικαιολογούσε την παθητική ή και πυροσβεστική στάση κομματικών ηγεσιών απέναντι σε εκρήξεις κοινωνικού ριζοσπαστισμού, τύπου γαλλικού Μάη του ’68, αφ’ ετέρου δε ενθάρρυνε τα χειρότερα στοιχεία της κομματικά στρατευμένης εργατικής τάξης, την οποία η μικροαστική, κομματική γραφειοκρατία προόριζε για το ρόλο του χειροκροτητή και του αφισοκολητή.

Ως αντίδραση σε αυτή την εκφυλιστική πορεία εμφανίστηκαν διάφορα ετερόδοξα ρεύματα με αναφορά στην εργατική τάξη: Για παράδειγμα, η ομάδα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» του Καστοριάδη και του Λεφόρ, που είχε ξεκόψει από τον παραδοσιακό τροτσκισμό, μια τάση του αμερικανικού σοσιαλιστικού περιοδικού Monthly Review, υπό τον παλιό μεταλλεργάτη Χάρι Μπρέιβερμαν, συγγραφέα της πολύ σπουδαίας μελέτης «Εργασία και μονοπωλιακό κεφάλαιο» και εκπρόσωποι του γαλλικού νεομαοϊσμού, όπως ο Μπενζαμέν Κοριά με τις σημαντικές αναλύσεις του για τον ταξικό ρόλο της τεχνολογίας στην παραγωγή. Αναμφίβολα, όμως, τη μεγαλύτερη, σε διάρκεια, βάθος επεξεργασιών και μαζική απήχηση επιρροή άσκησε ο ιταλικός εργατισμός (operaismo) των Τρόντι, Νέγκρι κ.α., ο οποίος έπαιξε πρωταγωνστικό ρόλο στον παρατεταμένο «ιταλικό Μάη» της περιόδου 1968- 1978 και τροφοδότησε τα ρεύματα της Lotta Continua (Διαρκής Πάλη) και της Potere Operaio (Εργατική Εξουσία).

Θα ήταν πολιτική στενοκεφαλιά να αρνηθεί κανείς το γόνιμο φορτίο αυτών των ρευμάτων και ιδιαίτερα τις θετικές συνεισφορές του ιταλικού εργατισμού σε σειρά κρίσιμων μετώπων: τη λογική της σύνδεσης, τόσο στο επίπεδο της άμεσης, οργανωτικο- πολιτικής παρέμβασης, όσο και εκείνο της θεωρητικής ανάλυσης με τις πραγματικές διεργασίες στους τόπους παραγωγής και ιδιαίτερα στα μεγάλα εργοστάσια∙ την καταλυτική κριτική του τεϋλορισμού (τον οποίο εσφαλμένα είχαν αποδεχθεί και οι μπολσεβίκοι) και γενικότερα της επιστράτευσης της τεχνικής ως ταξικού όπλου για την αποειδίκευση- αποδυνάμωση του «εργάτη- μάζα»∙ την κατανόηση και επικοινωνία με τις «μοριακές- στοιχειακές» μορφές της ταξικής πάλης, από το σαμποτάζ της παραγωγής μέχρι τις άγριες απεργίες∙ την καταπολέμηση του κοινοβουλευτισμού και του λαϊκισμού από ταξική σκοπιά.

Ωστόσο, τα όρια αυτού του ρεύματος ήταν εξ αρχής πολύ στενά, καθώς, μαζί με τα απόνερα των Τολιάτι- Μπερλίνγκουερ, πέταγε και τη γόνιμη επαναστατική παράδοση των Λένιν- Γκράμσι. Το οργανικό πρόβλημα του εργατισμού δεν ήταν μόνο ότι, μαζί με τον αριστερό λαϊκισμό και τη ρεφορμιστική «αντιμονοπωλιακή» στρατηγική της «προχωρημένης δημοκρατίας», αρνιόταν κάθε γραμμή κοινωνικών συμμαχιών, εργατικής ηγεμονίας σε ένα ιστορικό μπλοκ αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Ήταν κυρίως ότι αρνιόταν ή περιόριζε ασφυκτικά εξ αρχής κάθε μορφή πολιτικής διαμεσολάβησης, υπό το κράτος μιας υπεραισιόδοξης οπτικής για τον «αντικειμενικά επαναστατικό» χαρακτήρα της αυθόρμητης εργατικής πάλης.

Χαρακτηριστική είναι, από αυτή την άποψη, η εκ πρώτης (και εκ δευτέρας) όψεως παροδοξολογία του Μάριο Τρόντι, κατά τον οποίο «η στρατηγική ανήκει στην εργατική τάξη και η τακτική στο κόμμα». Εξηγώντας αυτή την υποτιθέμενη «αντιστροφή», ο Τρόντι έγραφε:

«Σήμερα, η στρατηγική οπτική της εργατικής τάξης είναι τόσο ξεκάθαρη, ώστε να αναρωτιόμαστε μήπως φτάνει, ακριβώς σήμερα, στον ανώτατο βαθμό ωριμότητας. Ανακάλυψε (ή ξαναβρήκε) το αληθινό μυστικό, το οποίο θα γίνει η θανατική καταδίκη του ταξικού της εχθρού: την πολιτική ικανότητα να εξαναγκάσει το κεφάλαιο σε μεταρρυθμιστισμό και μετά να χρησιμοποιήσει αποφασιστικά αυτόν τον μεταρρυθμιστισμό για την εργατική επανάσταση… Η εργατική τάξη έχει αφήσει στα χέρια των παραδοσιακών της οργανώσεων (σ.σ. κόμμα και συνδικάτα) όλα τα προβλήματα της τακτικής, ενώ διατηρεί για τον εαυτό της μια αυτόνομη, στρατηγική οπτική, ελεύθερη από περιορισμούς και συμβιβασμούς»¹⁷.

Μια τόσο αισιόδοξη οπτική της «προλεταριακής αυτονομίας» δεν μπορεί παρά να περιορίζει το εργατικό κόμμα σε στοιχειώδη καθήκοντα διασύνδεσης και οργανωτικής στήριξης των επί μέρους συγκρούσεων, όπως περιγράφει στο ίδιο δοκίμιο ο Τρόντι:

«Το σημείο αφετηρίας μας θα μπορούσε να είναι η αποκάλυψη συγκεκριμένων μορφών εργατικού αγώνα που θέτουν σε κίνηση ένα συγκεκριμένο είδος καπιταλιστικής ανάπτυξης προς την κατεύθυνση της επανάστασης. Έπειτα, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε πώς να αρθρώσουμε αυτές τις εμπειρίες στους κόλπους της εργατικής τάξης, επιλέγοντας υποκειμενικά τα κομβικά σημεία στα οποία μπορούμε να πλήξουμε την καπιταλιστική παραγωγή. Πάνω σ’ αυτή τη βάση, μέσω αλλεπάλληλων δοκιμών και διορθώσεων, θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε το πρόβλημα της δημιουργίας μιας σχέσης, μιας νέας, εξελισσόμενης οργάνωσης που θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις αυτών των αγώνων»¹⁸.

Μια δεκαετία αργότερα, παρά την εκτόνωση του «ιταλικού Μάη» και τον εκφυλισμό του «εργατισμού», ο Αντόνιο Νέγκρι θα επιμείνει στην υπεραισιοδοξία της δεκαετίας του ’60 κάνοντας την αδυναμία αρετή: μετατοπίζει τη συζήτηση από την εργατική επανάσταση που δεν γίνεται, στις «αντιεξουσίες», οι οποίες υποτίθεται ότι πραγματώνονται σχεδόν αυθόρμητα γύρω μας:

«Η επαναστατική διαδικασία είναι το δυναμικό και συνεκτικό σύνολο μιας συνεχούς άσκησης αντιεξουσίας, και πραγμάτωσης μιας εναλλακτικής ζωής. Πρόκειται για μια διάσταση εκρηκτική (που όμως δεν παύει γιαυτό να είναι αρμονική) αυτής της επιμονής πάνω στις διάφορες ειδικές συμπεριφορές. Χρέος μας είναι να επισημάνουμε αυτό το διαλεκτικό παιχνίδι και να το στρέψουμε ενάντια στην εξουσία»¹⁹.

Από εκεί και πέρα, ο δρόμος για να περάσουμε από τον Νέγκρι του «εργάτη- μάζα» και του «κοινωνικού εργάτη» στον Νέγκρι της «Αυτοκρατορίας» και του «Πλήθους», αριστερού ψάλτη των αστικών ιδεολογημάτων περί παγκοσμιοποίησης, τέλους του ιμπεριαλισμού και νέας οικονομίας της γνώσης, είναι ορθάνοιχτος. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ο πρώην μαρξιστής- εργατιστής, που καταπολέμησε με τόσο πάθος τον λαϊκισμό, καταλήγει να αναπαράγει καίρια στοιχεία της πολιτικής λογικής του: Τη διάλυση της εργατικής τάξης μέσα στο «Πλήθος» (multitude) και την άρνηση κάθε έννοιας πολιτικού χρόνου, με την εμμονή στην «εδώ και τώρα» (φαντασιακή) χειραφέτηση των «αντιεξουσιών».

Δεξιός λαϊκισμός και μεταμοντέρνα Αριστερά

Η συζήτηση περί λαϊκισμού επανέρχεται στην επικαιρότητα στις μέρες μας, με την εκδήλωση της χειρότερης κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού από τον μεσοπόλεμο. Αν και ο όρος χρησιμοποιείται καταχρηστικά από τις ελίτ των κυρίαρχων τάξεων για να δαιμονοποιηθούν εκ των προτέρων οι λαϊκές διεκδικήσεις και οι αριστερές πολιτικές, στην πραγματικότητα, ο υπαρκτός λαϊκισμός του καιρού μας, τουλάχιστον στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, είναι κατά κύριο λόγο ο λαϊκισμός της… Δεξιάς!

Μάλιστα, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για τον «ακραίο», φασίζοντα λαϊκισμό των Λεπέν, Φίνι και Μπόσι- αυτοί έπαιξαν περισσότερο το ρόλο του «λαγού», για να τραβήξουν προς τα δεξιά ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό- αλλά για τον περισσότερο αποδεκτό, κυβερνώντα λαϊκισμό των Σαρκοζί, Μπερλουσκόνι και πάει λέγοντας. Η διαβόητη πρωτοβουλία του Γάλλου προέδρου να ανοίξει διάλογο περί «εθνικής ταυτότητας» με έντονα ξενοφοβικές αποχρώσεις και το αντιμετα ]]> http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/08/31/%ce%9c%ce%b5%cf%84%ce%ac_%ce%b1%cf%80__%cf%8c%cf%83%ce%b1_%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd,_%ce%b1%cf%85%ce%be%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae! Tue, 31 Aug 2010 19:22:00 -0400 http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/08/31/%ce%9c%ce%b5%cf%84%ce%ac_%ce%b1%cf%80__%cf%8c%cf%83%ce%b1_%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd,_%ce%b1%cf%85%ce%be%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae! Α.Π... Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την αύξηση των δυνάμεων καταστολής στη Λέσβο:Η κυβέρνηση του Μνημονίου, η κυβέρνηση που καταδικάζει καθημερινά τους εργαζόμενους και τη νεολαία της χώρας στην εξαθλίωση ξέρει ότι δεν πρόκειται «να τη βγάλει καθαρή». Ξέρει ότι πολύ σύντομα η λαϊκή οργή θα ξεσπάσει. Όσο κι αν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ στα εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ καθημερινά μας κουνάνε το δάχτυλο κραυγάζοντας για το δήθεν μονόδρομο του Μνημονίου, η δύσκολη περίοδος που έρχεται για τους εργαζόμενους, τη φτωχομεσαία αγροτιά και τη νεολαία είναι σίγουρο ότι θα φέρει κοινωνική θύελλα. Γι' αυτό κι ετοιμάζονται. Απ’ τη μια μεριά προσπαθούν να ρίξουν το καρότο του κοινωνικού πακέτου της ΔΕΘ αλλά από την άλλη γεμίζουν την φαρέτρα της καταστολής. Γι' αυτό και στήνουν ακόμη και σε περιφερειακές περιοχές όπως η Λέσβος αστυνομικές ομάδες «αντιμετώπισης κοινωνικών αναταραχών».
Ως Τοπική Επιτροπή Λέσβου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλουμε και καταταδικάζουμε τέτοιες πολιτικές επιλογές και καλούμε κάθε αγωνιστή του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος να ριχθεί με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στον αγώνα για ενίσχυση κάθε συλλογικής δράσης που συμβάλλει στην ανατροπή του Μνημονίου. Είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαίο ο λαός να αντισταθεί ζητώντας την εθνικοποίηση Τραπεζών και επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο. ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ είναι η άμεση παύση πληρωμών του ληστρικού χρέους ώστε να βρεθούν χρήματα για τους εργαζόμενους, για τη στήριξη της δημόσιας υγείας, παιδείας και ασφάλισης, των δημόσιων συγκοινωνιών και κάθε δημόσιου αγαθού που πετιέται στον καιάδα της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Καλούμε και στη Λέσβο, συλλογικότητες, κόμματα, οργανώσεις, σωματεία σε ενωτικές, δυναμικές δράσεις ενάντια στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ και εν’ όψει της ΔΕΘ.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ]]> http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/08/30/%ce%94%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%94%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%bf%cf%8d%cf%82_%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82_%ce%a3%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%82_2010 Mon, 30 Aug 2010 20:20:00 -0400 http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/08/30/%ce%94%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%94%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%bf%cf%8d%cf%82_%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82_%ce%a3%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%82_2010 Α.Π... Η κρίση ανήκει στον καπιταλισμό και το μέλλον σε μας!
Πραγματοποιήσαμε την διεθνή συνάντηση νεολαίας στις 3-12 Αυγούστου στο Σελτζούκ, στη Σμύρνη, φέρνοντας κοντά νέους ανθρώπους από 20 διαφορετικές χώρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της Διεθνούς Συνάντησης συζητήσαμε για τα προβλήματα των νέων ανθρώπων και της ανθρωπότητας συνολικά, όπως επίσης για τα θέματα της φύσης, του περιβάλλοντος και του κόσμου συνολικότερα. Μοιραστήκαμε τα όνειρα και τα ιδανικά μας και συζητήσαμε για τα προβλήματά μας και πως θα τα λύσουμε.
Εκ μέρους των συμμετεχόντων, ευχαριστούμε και χαιρετίζουμε τους νέους συντρόφους/φισσες μας στην Τουρκία, οι οποίοι οργάνωσαν αυτή τη συνάντηση, τους αντιπρόσωπους της εργατικής τάξης, των σωματείων, γιατρούς, νοσοκόμες, μηχανικούς και όλους τους υπόλοιπους φίλους όλων των επαγγελμάτων που διέθεσαν σ’ αυτό την εμπειρία και τις ικανότητές τους.

Είμαστε «περικυκλωμένοι» από την ανεργία, τις αντιδραστικές δυνάμεις και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους
Ο καπιταλισμός, ένα σύστημα που στοχεύει μόνο στη μεγιστοποίηση του κέρδους, είναι για μια ακόμα φορά σε βαθιά κρίση, σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο. Οι καπιταλιστές επιβάλλουν την ανεργία και τη φτώχεια στην εργαζόμενη νεολαία για να καταφέρουν να βγουν απ’ την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν. Το μέλλον της νεολαίας γίνεται μαύρο απ’ τους αντεργατικούς νόμους που προωθούνται παγκόσμια. Οι συντάξεις, η κοινωνική ασφάλιση, η δωρεάν εκπαίδευση είναι πλέον παρελθόν για τις νέες γενιές. Ο κόσμος που προωθεί το καπιταλιστικό σύστημα είναι πρόσφορο έδαφος για την ένταση ρατσιστικών, φασιστικών και εθνικιστικών ιδεών, ανάπτυξης του ατομισμού και του ανταγωνιστικού πνεύματος, εκφυλισμού του πολιτισμού και της ζωής της νεολαίας.
Έχουν δημιουργήσει μια εκπαίδευση βασιζόμενη στα δικά τους συμφέροντα και ανάγκες, εκπαίδευση που βρίσκεται στο στόχαστρο της αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων. Οι νέοι από λαϊκές οικογένειες χάνουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση απ’ τη στιγμή που δεν έχουν να πληρώσουν. Παράλληλα με την γενική μόρφωση, οι δυνατότητες να ασχοληθούμε με την επιστήμη, τη λογοτεχνία και την τέχνη είναι υπό συνεχή απειλή. Αντιεπιστημονικές σκοταδιστικές λογικές που θυμίζουν Μεσαίωνα προωθούνται για να αποχαυνώσουν τη νεολαία. Ταυτόχρονα με το βάθεμα της κρίσης, οι κυβερνήσεις των χωρών που έχουν μεγάλο ποσοστό μεταναστών στον πληθυσμό τους, χρησιμοποιούν συχνά φασιστικές και ρατσιστικές πολιτικές που χτυπούν τους εργαζόμενους και νέους μετανάστες, με βαθύτερο στόχο να χτυπήσουν τον κοινό αγώνα εργαζομένων και νεολαίας σε κάθε χώρα. Όσο δυναμώνουν τα ρατσιστικά και φασιστικά κόμματα και ιδέες στα ιμπεριαλιστικά κράτη, περιορίζονται ακόμα περισσότερο δικαιώματα και ελευθερίες, ιδιαίτερα στο όνομα του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία».
Η 22η Διεθνής Αντι-ιμπεριαλιστική, Αντιφασιστική Συνάντηση Νεολαίας, σε μια τέτοια περίοδο, συμβολίζει την αντίσταση της νεολαίας ενάντια στον περιορισμό του δικαιώματος στην εκπαίδευση και ενάντια στις προσπάθειες να φορτωθεί η νεολαία τα βάρη της κρίσης. Η Συνάντησή μας έχει το σύνθημα «Δουλειά, μόρφωση, ειρήνη! Για την αδελφοποίηση-αλληλεγγύη της νεολαίας σ’ όλο τον κόσμο!» και είναι ένα διεθνές κάλεσμα αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τον ρατσισμό, τις αντιδραστικές πολιτικές και τον φασισμό.
Η νεολαία σ’ όλο τον κόσμο έχει κοινά προβλήματα, άρα ο αγώνας μας πρέπει να είναι κοινός.
Αυτό που μας έφερε κοντά, νέους και νέες από 20 χώρες, απ’ τη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική, τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή είναι τα προβλήματα και οι διεκδικήσεις μας. Η 10μερη συνάντησή μας απέδειξε ότι έχουμε παρόμοια προβλήματα, παρόλο που ερχόμαστε από διαφορετικές χώρες και ηπείρους.
Για να υλοποιηθεί μια τόσο μεγάλη Συνάντηση είχαμε τη στήριξη ο ένας του άλλου, τη στήριξη των οργανώσεων της εργατικής τάξης και των διανοούμενων. Αγωνιστές εργαζόμενοι, διανοούμενοι που είναι με το μέρος των εργαζομένων και της νεολαίας, αγρότες που αγωνίζονται ενάντια στην λεηλασία των μονοπωλίων, για να σώσουν τη γη τους και τα αποθέματα νερού, αντιπρόσωποι καταπιεσμένων λαών που παλεύουν για την απελευθέρωσή τους, μας έδωσαν δυνάμεις. Οι 10ήμερες καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες που είχαμε με καλλιτέχνες και διανοούμενους, μας βοήθησε να καταλάβουμε τη σημαντική ανάγκη για έναν άλλο, λαϊκό και συλλογικό πολιτισμό και τέχνη της αντίστασης.
Οι γυναίκες βρίσκονται κάτω απ’ τη διπλή καταπίεση και εκμετάλλευση, τόσο την ταξική όσο και την φυλετική. Τα workshops και οι συζητήσεις που πραγματοποιήσαμε στο κάμπινγκ ήταν καθοριστικές για να δυναμώσουμε την πάλη μας, ώστε να βάλουμε τέλος στην διάκριση των φύλων και να δυναμώσουμε την πάλη των νέων γυναικών.
Ένα ακόμα θέμα στο οποίο εστιάσαμε, ήταν η πάλη ενάντια στην καταστροφή και μόλυνση του περιβάλλοντος και της φύσης που προκλήθηκαν από την απληστία του καπιταλισμού για περισσότερο κέρδος. Σαν νεολαία, για μια ακόμα φορά δηλώνουμε ότι δε θα μείνουμε αμέτοχοι απέναντι στην εκμετάλλευσης της φύσης απ’ το κεφάλαιο.
Η νεολαία του κόσμου είναι αδελφοποιημένη
Η εμπειρία του κάμπινγκ έδειξε πως η ειρήνη και η αδελφότητα μπορούν να επιτευχθούν ανάμεσα στη νεολαία διαφορετικών εθνικοτήτων. Ξέρουμε ότι οι πόλεμοι, εκτός απ’ αυτούς που έχουν κοινωνικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα, καθοδηγούνται από τους ιμπεριαλιστές και τους συνεργάτες τους.
Σ’ αυτή τη συνάντηση συζητήσαμε και αποφασίσαμε να αναπτύξουμε μια κοινή θέση ενάντια στις επεμβάσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ. Ενάντια στον εθνικισμό και το ρατσισμό που προωθούν απέναντι στον απελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων στην Τουρκία. Ενάντια στην καταπίεση του Παλαιστινιακού λαού και τις επιθέσεις στο Λίβανο από την σιωνιστική κυβέρνηση των Ισραηλινών. Ενάντια στο ιμπεριαλιστικό εμπάργκο που επιβάλλεται στο λαό του Ιράν. Συζητήσαμε για τις ιμπεριαλιστικές προκλήσεις στον Καύκασο, για την ένταση μεταξύ της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, για τις πολεμικές προετοιμασίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και η ΕΕ σε άλλα μέρη του κόσμου, με αντιπροσώπους της νεολαίας αυτών των χωρών. Κατά τη διάρκεια αυτού του κάμπινγκ, στα παράλια του Αιγαίου, δυναμώσαμε την αδελφότητα και τη φιλία μας σε αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες πολιτικές της Τουρκίας και της Ελλάδας. Υπογραμμίσαμε ότι θα δυναμώσουμε την πάλη μας ενάντια σ’ αυτές τις πολιτικές και στις δύο όχθες του Αιγαίου.
Από την άλλη, καταδικάζουμε την αντιδραστική καταστολή του κράτους και τις επιθέσεις απέναντι στους αγωνιστές εργάτες και νέους σε διάφορες χώρες, όπως στο Εκουαδόρ και την Τυνησία και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε αυτούς. Για μια ακόμα φορά, καλούμε όλη τη νεολαία του κόσμου να ενωθεί και να αγωνιστεί ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τον φασισμό και την καταστολή.
Η κρίση ανήκει στον καπιταλισμό και το μέλλον σε μας!
Οι συζητήσεις στο κάμπινγκ έδειξαν ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται για την αντιμετώπιση της κρίσης και τα αποτελέσματά τους στους εργαζόμενους, ανέργους και τη σπουδάζουσα νεολαία, είναι παρόμοιες σε διεθνές επίπεδο: μεγάλη αύξηση της ανεργίας, εξάπλωση της φτώχειας, αδυναμία πρόσβασης στην εκπαίδευση, περικοπές στις δημόσιες δαπάνες ειδικά στους τομείς των κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών κτλ. Είναι σαν όλα τα διεθνή προβλήματα που βιώνουμε να προέρχονται από διαφορετικές περιοχές της ίδιας χώρας!
Επιπλέον, συνειδητοποιήσαμε στη Συνάντηση αυτή, τη δυνατότητα και την αναγκαιότητα της πάλης ενάντια σ’ όλες τις προσπάθειες να φορτωθούμε εμείς τα βάρη της κρίσης. Έχουμε πολλά παραδείγματα αγώνων ενάντια στις αντιδραστικές πολιτικές που ακολουθούνται για την αντιμετώπιση της κρίσης, όπως η κινητοποίηση πάνω από 2 εκατομ. εργαζομένων στη Γαλλία τον περασμένο Ιούνιο, ενάντια στο νομοσχέδιο για τις συντάξεις και τον αγώνα για τους ανασφάλιστους εργαζομένους, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στη Γερμανία ενάντια στα δίδακτρα στα πανεπιστήμια με θετικά αποτελέσματα, τις 6 Γενικές Απεργίες τους τελευταίους έξι μήνες στην Ελλάδα, ο αγώνας των εργαζομένων στο κρατικό μονοπώλιο της TEKEL στην πρωτεύουσα της Τουρκίας για 78 μέρες, οι αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την καταστολή των ΗΠΑ, τον αγώνα του λαού της Δομινικανής Δημοκρατίας για την υπεράσπιση της γης του για να τη δώσουν στους αγρότες, αλλά και όλες τις αντιστάσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Όλοι αυτοί οι αγώνες και οι νίκες τους μας δείχνουν το δρόμο για να πάμε μπροστά. Το σύστημα που μας προτείνουν δεν είναι μονόδρομος. Μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας μέσα απ’ την οργανωμένη πάλη.
Οι συζητήσεις μας έδειξαν τη θέληση της παγκόσμιας νεολαίας για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους, και ότι τα συμφέροντά μας χρειάζονται έναν άλλο κόσμο. Εμείς, η νεολαία, δεν μπορούμε να εξαλείψουμε την ανεργία, τη φτώχεια, τους πολέμους και τις σφαγές, αν δεν απομακρύνουμε τα μέσα παραγωγής από μια χούφτα παρασίτων και δεν τα κοινωνικοποιήσουμε, αν η εργατική τάξη και οι λαοί του κόσμου δεν πάρουν την εξουσία στα χέρια τους.
Το κάλεσμά μας είναι κάλεσμα αγώνα στη νεολαία όλου του κόσμου.
Το σύνθημά μας για «την αδελφότητα της νεολαίας του κόσμου» δεν είναι απλά μια ευχή και μια θέληση. Τα προβλήματα που όλοι αντιμετωπίζουμε έχουν την ίδια αιτία: όλοι ζούμε σε καπιταλιστικές χώρες, όπου το κέρδος και ο ανταγωνισμός θεωρούνται η υπέρτατη αξία. Όλοι μοιραζόμαστε το ίδιο μέλλον. Γι’ αυτό το λόγο, ο κοινός μας αγώνας, η φιλία μας και η αλληλεγγύη μας δεν μπορούν να βρουν εμπόδιο στις διαφορές γλώσσας, φυλής, θρησκείας, πολιτισμού και προέλευσης. Δεν πρέπει να σκοτώνουμε και να σκοτωνόμαστε για να πραγματοποιούνται τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και οι επεμβάσεις τους. Δε θα πληρώσουμε εμείς για τις ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και ανταγωνισμούς.
Είναι ώρα να συμμετάσχουμε στον αγώνα για τις δικές μας ανάγκες και απαιτήσεις, για το δικαίωμά μας στη δουλειά, στη μόρφωση, ενάντια σ’ όλους αυτούς που κάνουν τις ζωές μας αβάσταχτες και μίζερες. Ένας κόσμος χωρίς ανεργία, φτώχεια, πείνα, πολέμους, εθνικές καταπιέσεις, δε είναι δυνατός όσο υπάρχει καπιταλισμός. Ένας τέτοιος κόσμος είναι δυνατός μόνο με το σοσιαλισμό.
Σαν νεολαία του κόσμου φωνάζουμε ακόμα μια φορά:Ζήτω ο αγώνας μας για δουλειά, μόρφωση και ειρήνη!Ζήτω ο αγώνας για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων λαών!Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη της νεολαίας του κόσμου! Κάτω ο φασισμός και ο ιμπεριαλισμός!
Η οργανωτική επιτροπή της 22ης Διεθνούς Αντιφασιστικής, Αντι-ιμπεριαλιστικής Συνάντησης Νεολαίας εκ μέρους των αντιπροσώπων παρακάτω χωρών:
Αγγλία, Αζερμπαϊτζάν, Βενεζουέλα, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Δομινικανή Δημοκρατία, Εκουαδόρ, Ελλάδα, Ισπανία, Κολομβία, Λίβανος, Μεξικό, Παλαιστίνη, Συρία, Τουρκία, Τυνησία, Φινλανδία.
Σελτζούκ, Σμύρνη – Τουρκία, Αύγουστος 2010
]]> http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/08/26/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%b2%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%a0%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%ac%ce%b8%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%94%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%ac%ce%b8%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%95%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82:_%ce%97_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7! Thu, 26 Aug 2010 12:42:00 -0400 http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/08/26/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%b2%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%a0%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%ac%ce%b8%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%94%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%ac%ce%b8%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%95%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82:_%ce%97_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7! Α.Π... Η Δημόσια Εκπαίδευση δεν είναι για διάλυση!

Οι Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης καταγγέλλουν την απαράδεκτη πολιτική του Υπουργείου Παιδείας και της Κυβέρνησης σε σχέση με τη Δημόσια Εκπαίδευση. Λίγες μέρες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς και εφαρμόζοντας απαρέγκλιτα την πολιτική του ΔΝΤ, της Ε.Ε, της ΕΚΤ και το Σύμφωνο Σταθερότητας, η Κυβέρνηση αφήνει τα δημόσια σχολεία χωρίς δασκάλους και καθηγητές.

Ενώ ο αριθμός των συναδέλφων που έχουν υποβάλει φέτος αίτηση συνταξιοδότησης (λόγω του νέου αντιασφαλιστικού νόμου) είναι τριπλάσιος από πέρσι (υπερβαίνει τις 11.000), οι διορισμοί που ανακοινώθηκαν είναι οι μισοί από την περσινή χρονιά (μόλις 2.825 σε Α/θμια και Β/θμια Εκπ/ση).

Αυτή η πολιτική επιλογή, του μη διορισμού μόνιμων εκπαιδευτικών για να καλυφθούν όλες οι πραγματικές ανάγκες των σχολείων, είναι επιλογή διάλυσης του Δημόσιου Σχολείου. Την ευθύνη έχει αποκλειστικά η Κυβέρνηση. Η επιχείρηση του Υπουργείου Παιδείας να λειτουργήσει τα σχολεία με αναπληρωτές, προσλήψεις με προγράμματα ΕΣΠΑ, συμπτύξεις τμημάτων, υποβιβασμούς σχολείων, αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, υποχρεωτικές υπερωρίες και μετακινήσεις εκπαιδευτικών οδηγεί στην υποβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι ποσοτικό μέγεθος. Είναι απαράδεκτο να σχεδιάζονται μετακινήσεις εκπαιδευτικών σε τρία ή και τέσσερα σχολεία, ή αλλαγές σχολικού περιβάλλοντος μαθητών.

Οι ανακοινώσεις για πιστώσεις 15 χιλιάδων αναπληρωτών αποτελεί τεράστια περικοπή ακόμα και των ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών. Η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να προσφέρει εξάμηνη, οκτάμηνη εργασία, όχι όμως μόνιμη και σταθερή, με βάση τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης – ΕΕ και ΔΝΤ του Προγράμματος Σταθερότητας και του Μνημονίου.

Την ίδια στιγμή, η ελαστική εργασία και η ωρομισθία, που προκαλεί μόνιμη ανασφάλεια στους αδιόριστους συναδέλφους και διαρκή αναστάτωση στον εκπαιδευτικό χώρο, όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά με νέα χειρότερη μορφή – αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου – επιχειρείται να επεκταθεί και σε ειδικότητες που μέχρι τώρα ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ.

Η κυβέρνηση και το Υπ. Παιδείας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τα δημόσια σχολεία σε πλήρη απαξίωση και αδυναμία κανονικής λειτουργίας. Σ΄ αυτά τα σχέδιο της για άλλη μια φορά τα πρώτα θύματα θα είναι οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς που θα καλούνται, ο καθένας από την πλευρά του, να καλύψουν τις ανεπάρκειες του δημόσιου σχολείου.

Οι σχεδιασμοί του Υπουργείου Παιδείας και οι μεθοδεύσεις του πρέπει να σημάνουν συναγερμό για όλο το εκπαιδευτικό κίνημα. Η μόνη λύση για να λειτουργήσει η δημόσια εκπαίδευση είναι να γίνουν μόνιμοι συμπληρωματικοί διορισμοί τώρα, ώστε να καλυφθούν όλα τα κενά (υπολογίζονται άνω των 23.000 στο σύνολο της εκπαίδευσης).

Τα αντιεκπαιδευτικά σχέδια ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ. Σ΄ αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα οι νέοι εκπαιδευτικοί, διοριστέοι, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, άνεργοι και με τις Γενικές Συνελεύσεις τους, τα συντονιστικά τους, να συμβάλλουν στην άμεση οργάνωση του αγώνα για την ανατροπή των σχεδίων που καταδικάζουν πρώτους αυτούς στην μόνιμη ανασφάλεια και την ανεργία.

Οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες έχουν τεράστιες ευθύνες, ειδικά αυτή την περίοδο. Την ώρα της πιο σοβαρής επίθεσης στα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και στα εργασιακά των εκπαιδευτικών, αυτές είτε εξαντλούνται σε άνευρες ανακοινώσεις είτε παίζουν ρόλο κυβερνητικό αυλοκόλακα όπως έκανε η ΔΟΕ κατά τη συνάντηση με την υπουργό παιδείας. Αντί να απαιτήσουν μαζικούς διορισμούς ΤΩΡΑ που ακόμα κι η κυβέρνηση ομολογεί τα χιλιάδες κενά, κάνουν αριθμητικές αλχημείες για να διευκολύνουν τους σχεδιασμούς του Υπουργείου.

Η μαχόμενη εκπαίδευση δε θα επιτρέψει να καταπατηθούν βάναυσα τα δικαιώματα των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Με συντονισμό των συλλόγων και των ΕΛΜΕ, σε συνεργασία κι αγωνιστική συμπόρευση με όλα τα τμήματα της ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση, με ολόκληρο το εργατικό κίνημα απαιτούμε κι αγωνιζόμαστε:

Να καταργηθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848/2010

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

• Κάλυψη όλων των πραγματικών αναγκών με οργανικές θέσεις για κάθε εκπαιδευτικό έργο στο σχολείο και με μόνιμους μαζικούς διορισμούς ώστε να καλυφθούν ΤΩΡΑ οι πραγματικές ανάγκες με διορισμό χιλιάδων εκπαιδευτικών σε όλες τις θέσεις (δάσκαλοι, νηπιαγωγοί, εκπ/κοί ειδικοτήτων, ειδική αγωγή, αντισταθμιστική εκπαίδευση κλπ) και βοηθητικού προσωπικού στο δημόσιο σχολείο.
• Σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους. Όχι στην ελαστική εργασία και στην άρση της μονιμότητας. Κατάργηση της ωρομισθίας, του αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου και του θεσμού του αναπληρωτή. Διορισμός όλων των αναπληρωτών και όσων έχουν υπογράψει έστω και μια σύμβαση στο δημόσιο σχολείο. Κανένας αναπληρωτής και ωρομίσθιος χωρίς δουλειά. Υπεράσπιση της αξίας των πτυχίων και της προϋπηρεσίας.
• Μείωση των μαθητών ανά τμήμα

Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 15% του κρατικού προϋπολογισμού

Καλούμε όλους τους συναδέλφους, διορισμένους και αδιόριστους, στον κοινό αγώνα για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης.

Μόνο με μαζικές, δυναμικές κινητοποιήσεις μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την πολιτική της Κυβέρνησης – ΔΝΤ – ΕΕ.

Γιατί η δικιά μας Παιδεία χωράει όλους τους μαθητές, όλους τους εκπαιδευτικούς, όλη τη γνώση.

Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις

Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης

Αθήνα, 25/8/2010

.

1. Άμεση ιδιωτικοποίηση (πώληση) λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων ισχύος ίσης με το 40% της εγκατεστημένης παραγωγής της ΔΕΗ!
2. Διαμελισμό της ΔΕΗ, με τη δημιουργία ανεξάρτητων θυγατρικών επιχειρήσεων και πρώτα θύματα τις διευθύνσεις Μεταφοράς και Διανομής.
3. Πώληση εικονικής ισχύος, δηλαδή εισαγωγή αεριτζήδων εμπόρων που θα μεταπωλούν το ρεύμα της ΔΕΗ στους πελάτες της!
4. Εκχώρηση σε ιδιώτες όλων των νέων λιγνιτικών κοιτασμάτων(Ελασσόνα, Δράμα, Βέβη κλπ)
5. Αναπροσαρμογή της Οριακής Τιμής του Συστήματος (ΟΤΣ) για να συνεχίσουν να βγάζουν περισσότερα κέρδη οι ιδιώτες παραγωγοί αγοράζοντας από τη ΔΕΗ φθηνό ρεύμα και πουλώντας της πανάκριβο!

Αφού μέχρι τώρα κυβέρνηση ΕΕ και ΔΝΤ κατάφεραν να περάσουν όλα τα αντιδραστικά, αντεργατικά και αντιλαϊκά τους μέτρα που έπληξαν βάναυσα το εισόδημα, τις εργασιακές και ασφαλιστικές σχέσεις των εργαζομένων και των συνταξιούχων, ορμάνε πλέον ακάθεκτοι να λεηλατήσουν ότι απόμεινε από τη δημόσια περιουσία. Θύματα για άλλη μια φορά εργαζόμενοι και οι οικιακοί καταναλωτές αφού οι πρώτοι θα εξαθλιωθούν με τα νέα εργασιακά και εισοδηματικά μέτρα και οι δεύτεροι θα χρυσοπληρώσουν το ρεύμα για να κορεστεί η δίψα για κέρδη του Ελληνικού και ξένου κεφαλαίου που δραστηριοποιείται πλέον και στην ενέργεια.

Βεβαίως «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο»! Και αυτός στην προκειμένη περίπτωση είναι οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ που είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν ούτε την πώληση μονάδων, ούτε τον διαμελισμό της επιχείρησης (έτσι απαξίωσε η προηγούμενη κυβέρνηση τον ΟΣΕ διασπώντας τον σε 6 θυγατρικές επιχειρήσεις) και φυσικά ούτε την ύπαρξη εμπόρων για μεταπώληση του μόχθου τους.

Αυτό πρέπει να το βάλει καλό στο μυαλό της η Κυβέρνηση και η Τρόικα αλλά και η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ και τα πρωτοβάθμια συνδικάτα που σκέφτονται να επαναλάβουν τους «άθλους» του 1998-99!

Τα μέλη και η διοίκηση του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη» θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για να μην περάσουν τα νέα αντιδραστικά σχέδια της Κομισιόν, της Κυβέρνησης, της Τρόικας και των βιομηχάνων!

Κοζάνη 2/8/2010

Το γραφείο τύπου του ΣΕΕΝ “ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”

[seenerga.wordpress.com]

• Δ/ΓΕΝ
• 11ο ΣΠ
• 124 ΠΒΕ
• 147 ΤΕ
• 163 Α/Κ ΜΜΠ
• 165 ΜΠΕΠ
• 2/39 ΣΕ - ΚΕΝ
• 211 ΕΜΑ
• 285 Μ/Κ ΤΠ
• 290 Μ/Κ ΤΠ
• 311 ΕΜΑ
• 34 ΤΥΠ
• 36 ΔΤΕ
• 3η Μ/Κ ΤΑΞ
• 502 Μ/Κ ΤΠ
• 504 ΤΠ
• 507 Μ/Κ ΤΠ
• 508 Μ/Κ ΤΠ
• 523 Μ/Κ ΤΠ
• 536 Μ/Κ ΤΠ
• 543 ΤΕ
• 547 ΤΠ
• 563 ΤΠ
• 586 ΤΠ
• 596 Α/Μ ΤΠ
• 618 Μ/Κ ΤΠ
• 625 Μ/Κ ΤΠ - ΚΕΝ/ΕΚΕ
• 642 Μ/Κ ΤΠ
• 652 ΠΑΥΠ
• 6ο ΣΠ
• 7 ΝΣΕΠ
• 76 ΜΕ
• 80 ΤΥΠΕΘ
• 88 ΣΔΙ
• 9 ΝΣΕΠ
• 96 ΑΔΤΕ
• 96 ΤΥΠΕΘ
• 98 ΤΜΧΕΘ
• ΚΑΑΥ ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑ
• ΚΑΑΥ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
• ΚΕ ΠΟΡΟΣ
• ΚΕΔΒ
• ΚΕΕΜ
• ΚΕΜΧ
• ΚΕΠΒ
• ΚΕΤΘ
• ΚΕΤΧ
• ΚΕΥΓ
• ΚΕΥΠ
• ΛΣ ΑΣΔΕΝ
• ΝΑΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ
• ΝΑΣ ΣΚΥΡΟΥ
• ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΚΡΗΤΗΣ (Σούδα)
• ΝΒ "ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ" (Σκαραμαγκά)
• ΠΚΕΕΥΕ (Ν. Κιλκίς)
• Στρατόπεδο "Λορέντζος Μαβίλης" (Καλπάκι)
• Τ/ΓΕΕΘΑ
• Τ/ΓΕΣ
• Τ/ΥΠΕΘΑ
• ΤΕΝΞ

1. Καλούμε σε συναγερμό για την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας στις 8 Ιούλη και για την συνέχεια. Καλούμε όλα τα μέλη και τους φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλη την Ελλάδα, να δώσουν τον τόνο του ξεσηκωμού οργανώνοντας εξορμήσεις και περιοδείες σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς. Καλούμε σε κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και μετά τις 8/7 στηρίζοντας ταυτόχρονα κάθε κλαδικό αγώνα που ξεσπάει (Μετρό, Συμβασιούχοι ΕΡΤ, Συγκοινωνίες, ΟΣΕ, νοσοκομεία κλπ). Στην Αθήνα η προσυγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στις 10.00 πμ στα Προπύλαια.

-Την Τρίτη 6/7, στις 6.00 μμ στο Μετρό Πανεπιστήμιο (πεζόδρομος Κοραή), οργανώνουμε μεγάλη εξόρμηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την απεργία.- Επίσης την Τρίτη στις 6.30μμ αντιπροσωπεία μας συμμετέχει στην διαμαρτυρία για τη σφαγή των ινδών αγροτών από το άγαλμα Τρούμαν μέχρι την Πρεσβεία της Ινδίας.

- Την Τετάρτη 7/7, οργανώνουμε εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς σε κάθε περιοχή και κεντρική εξόρμηση στο αμαξοστάσιο της ΕΘΕΛ στον Πειραιά (4.30 πμ, οδός Παρνασού 6) και στα κεντρικά γραφεία του ΟΣΕ (7.00 πμ, οδός Καρόλου).

2. Ανοίγουμε από τώρα την συζήτηση για τις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές της 7ης Νοέμβρη, εκτιμώντας ότι θα είναι μια κεντρική πολιτική μάχη μετά από ένα χρόνο σκληρών αγώνων και συγκρούσεων. Μπορούν να μετατραπούν σε βήμα καταδίκης του σφαγείου Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ και να συμβάλλουν ακόμα περισσότερο στον κλονισμό της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των δυνάμεων που την στηρίζουν (ΛΑΟΣ-ΝΔ), βγάζοντας συνολικά ενισχυμένη την Αριστερά.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα επιδιώξει να συμμετέχει σε όλες τις Περιφέρειες συγκροτώντας ψηφοδέλτια στην βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης (στάση πληρωμών, εθνικοποίηση και επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο, απαγόρευση απολύσεων κλπ) σε συνδυασμό με την πάλη κατά της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του κράτους και τον «Καλικράτη».Αντίστοιχα κινούμαστε και για τους μεγάλους Δήμους (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη κλπ).

Επιχειρούμε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη παρουσία μας και στους υπόλοιπους Δήμους αντιμετωπίζοντας συγκεκριμένα τις δυνατότητες που προκύπτουν, πρώτα από όλα σε αυτούς που υπάρχουν ήδη σχήματα και παρεμβάσεις που κινούνται σε ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Τις επόμενες μέρες θα κυκλοφορήσει πρόταση-κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα απευθύνεται πλατιά στους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, σε όλο τον κόσμο που πρωτοστατεί στις μάχες της περιόδου απ’ την εξεγερμένη βάση του ΠΑΣΟΚ ως την ευρύτερη Αριστερά, χωρίς προνομιακές απευθύνσεις σε κάποια μέτωπα, κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς.

- Οργανώνουμε μεγάλη πολιτική εκδήλωση στις 14 Ιούλη στην Αθήνα (Γεωπονική Σχολή, 7.00 μμ), με στόχο να συζητήσουμε μαζί με όλους τους αγωνιστές που βρεθήκαμε μαζί στην δράση ή την θεωρητική και πολιτική διαπάλη, για την αποτίμηση των αγώνων, τις προοπτικές του κινήματος και τις πολιτικές προτάσεις και πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Καλούμε την Κυριακή 11 Ιούλη, στις 11.00 πμ στο Πολυτεχνείο, ανοικτή Σύσκεψη των Συντονιστικών Επιτροπών των Τοπικών Κινήσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ του Κέντρου (Εξάρχεια, Γκύζη-Αμπελόκηποι, Κυψέλη-Πατήσια-Γαλάτσι, Πετράλωνα-Κουκάκι-Κεραμεικός-Κολωνός) για να συζητήσουμε την παρέμβασή μας στον Δήμο Αθήνας. Αντίστοιχη Σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί στον Πειραιά.

Τέλος, την Δευτέρα 19 Ιούλη στις 7.00 μμ στο Πολυτεχνείο θα γίνει μια πρώτη Σύσκεψη για να συζητήσουμε την εκλογική μας παρέμβαση για την Περιφέρεια Αττικής. Αντίστοιχες Συσκέψεις καλούμε και στις υπόλοιπες Περιφέρειες.

Συνέντευξη στο ΝΙΚΟ ΤΑΥΡΗ

*Ποια είναι τα νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά της φάσης που µπήκαµε µε τον τριµερή µηχανισµό «σύνθλιψης»;

Δηµιουργείται, πράγµατι, µία νέα κατάσταση. Το µαύρο µέτωπο κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και αστικού συνασπισµού εξουσίας, Ε.Ε. και ΔΝΤ, µε το «µηχανισµό» και το «µνηµόνιο», κηρύσσει έναν παρατεταµένο υπερδεκαετή κοινωνικό πόλεµο για την υπέρβαση της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος της εργασίας. Είµαστε, ήδη, στην πρώτη φάση µιάς νέας εποχής κοινωνικού αγώνα ζωής ή θανάτου, ιδιαίτερα για τη νέα γενιά. Η εργαζόµενη πλειοψηφία αντιµετωπίζει µιας ιστορικής σηµασίας επίθεση κατά των καταχτήσεων και δικαιωµάτων ολόκληρου αιώνα. Είµαστε, ταυτόχρονα, σε µια νέα φάση στην εργατική-λαϊκή πάλη και τις πολιτικές εξελίξεις. Οι συγκλονιστικές απεργίες και διαδηλώσεις της 5ης-6ης Μάη, το παλλαϊκό «Όχι στο σφαγείο κυβέρνησης κεφαλαίου -Ε.Ε.-ΔΝΤ» ανακλά µια ρωγµή στην ιδεολογική τροµοκρατία, στην επιχείρηση ενσωµάτωσης και στην κυριαρχία των αστικών κοµµάτων. Το νέο, το δυναµικό στοιχείο είναι το µήνυµα ελπίδας στην εργατική πλευρά και της ανησυχίας στην αστική, ότι οι συσχετισµοί µπορεί . να αλλάξουν, η αντεργατική επίθεση µπορεί να ανατραπεί.

*Ποιες είναι οι σηµαντικότερες ενεργές τάσεις στο λαϊκό και εργατικό κίνηµα; Ποια n σχέση οργανωµένου και αυθόρµητου στοιχείου; Έχουµε αλλαγές στη συνείδηση των εργαζοµένων n κυριαρχεί n µοιρολατρία;

Είναι πλέον γεγονός ότι άρχισε να βγαίνει µαζικά στο προσκήνιο το «έθνος των εργαζοµένων», η άλλη Ελλάδα των εκατοµµυρίων Ελλήνων και µεταναστών εργαζοµένων, ανέργων, νέων. Ενώ στις προηγούµενες κινητοποιήσεις συµµετείχε κυρίως µια πλατιά «αριστερή πρωτοπορία», στις τελευταίες πήραν µέρος ευρύτερες µάζες. Που εκφράζουν πρακτικά τάσεις αποδέσµευσης από τον υποταγµένο συνδικαλισµό και τα αστικά κόµµατα ιδιαίτερα ο κόσµος του ΠΑΣΟΚ. Με µαχητικές διαθέσεις σύγκρουσης µε την κυβερνητική κρατική καταστολή και, γενικότερα, µε τον καπιταλιστικό µονόδροµο και το πολιτικό του σύστηµα.

*Είναι αναγκαία µια µετωπική κοινή δράση σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, αλλά και στην κεντρική πολιτική σκηνή, πάνω σε ένα µίνιµουµ πρόγραμμα:Ένα µέτωπο δυνάµεων που θα ξεπερνούσε τη γνωστή «γεωγραφία» της ελληνικής Aριστεράς θα δηµιουργούσε ελπίδα και προοπτική;

Είναι αναγκαίο σήµερα να συγκροτηθεί ένα αντίπαλο δέος ανατροπής του σuνασπισµoύ κυβέρνησης -E.E. -ΔΝΤ. Ένα ευρύτερο, κοινωνικό -πολιτικό Μέτωπο Λαϊκής Αντιπολίτευσης και Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής που θα επιδιώκει:

• Την κατάργηση του µνηµονίου, την έξοδο από το «µηχανισµό» και το Σύµφωνο Σταθερότητας.
• Την άρνηση του ιμπεριαλιστικού χρέους. Έξοδο από το ευρώ, ρήξη µε Ε.Ε.
• Γενναία αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου. Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραµµάτων.
• Αυξήσεις στους µισθούς-συντάξεις, µείωση χρόνου εργασίας. Απαγόρευση απολύσεων, προστασία ανέργων. Σταθερή, χωρίς ελαστικοποίηση δουλειά. Δηµόσια, δωρεάν παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση. Καμµιά ιδιωτικοποίηση. Άµεσο πέρασµα στο Δηµόσιο µε κοινωνικό -εργατικό έλεγχο, χωρίς αποζηµίωση, των τραπεζών.

Και ως πολιτική προϋπόθεση γι’ αυτά:

• Ανατροπή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, του σάπιου πολιτικού κατεστηµένου και του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισµού.
• Αντικαπιταλιστική αποδέσµευση συµβολή στη διάλυση της Ε. Ε. για σοσιαλιστική διεθνή ένωση στην Ευρώπη και στον κόσµο!

Το Μέτωπο αυτό θα αναπτύσσεται όταν λειτουργεί µια «Βουλή των από κάτω».

• Ένα κέντρο αγώνα των συλλογικοτήτων ενός πολιτικού κινήµατος εργαζοµένων, νεολαίας και λαϊκών στρωµάτων.
• Με κορµό το συντονισµό των πρωτοβάθµιων σωµατείων, τις επιτροπές στους τόπους δουλειάς και τις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.
• Για να συµβάλει στην ανάπτuξη του πολιτικού χαρακτήρα του µαζικού κινήµατος και να αφουγκραστεί προωθητικά τις ριζοσπαστικές διεργασίες στο κίνηµα και στην Αριστερά, πρέπει να έχει κατεύθυνση απαλλαγής από τη γραφειοκρατία -ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και να είναι ακηδεµόνευτο από την επίσηµη Αριστερά και, πολύ περισσότερο, από το ΠΑΣΟΚ.
• Με δηµοκρατική εσωτερική ζωή και συµµετοχή αγωνιστών του κινήµατος, συνδικαλιστών, διανοουµένων αλλά και κάθε µορφής συλλογικότητα της πολιτικής και κοινωνικής Άριστεράς.

• Να δείξουν ότι η «κοινωνική κόλαση», που δηµιουργεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ µε Ε.Ε. -ΔΝΤ δεν είναι µονόδροµος.
• Ότι υπάρχει αντικαπιταλιστική αριστερή απάντηση τουλάχιστον να δράσουν από κοινού και να συµβάλλουν στη σφυρηλάτηση της αναγκαίας ταξικής ενότητας των εργαζοµένων µε τη διαµόρφωση ενός νέου, αυθεντικού, ανεξάρτητου, πολιτικού εργατικού κινήµατος

Το περιβόητο «Μνημόνιο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και του ΔΝΤ αποτελεί κήρυξη πολέμου ενάντια στους εργαζομένους και τη νεολαία. Μετά τις περικοπές μισθών και δαπανών, έρχεται η πλήρης επιβολή εργασιακού και ασφαλιστικού μεσαίωνα. Καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις, απελευθερώνουν τις απολύσεις, θεσπίζουν μισθούς πείνας για τη νεολαία, φέρνουν την παιδική εργασία, αυξάνουν τα όρια σύνταξης για όλους χτυπώντας ιδιαίτερα τις εργαζόμενες γυναίκες, οδηγούν σε τρομαχτική συρρίκνωση των συντάξεων, εισάγουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό της ανταποδοτικότητας και της ατομικής ευθύνης. Τα μέτρα αυτά στο όνομα της «διάσωσης της χώρας» οδηγούν κατ’ ευθείαν στη χρεοκοπία.Θέλουν να ταπεινώσουν την εργατική τάξη, να διαλύσουν όσες κατακτήσεις είχαν απομείνει, να ενισχύσουν τα κέρδη του κεφαλαίου. Οι συνέπειες της βαθιάς και ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού και της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση- ΟΝΕ-ευρωζώνη, το δυσβάσταχτο χρέος του 1 δις ευρώ που πηγαίνει κάθε βδομάδα στις τσέπες των τραπεζιτών για τόκους και χρεωλύσια και όχι για τους μισθούς και τις συντάξεις μας, οδηγούν στην εξαθλίωση των εργαζομένων και την πλήρη υποθήκευση του μέλλοντός μας.

Μας λένε ότι τα μέτρα είναι «μονόδρομος». Εμείς λέμε ότι μονόδρομος είναι η ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική, η πάλη για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων και για να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές:

· Ανατροπή των μέτρων κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Άμεση απόσυρση όλων των νομοσχεδίων.

· Παύση πληρωμών- διαγραφή του ληστρικού χρέους.

· Πάλη για την αντικαπιταλιστική ρήξη αποδέσμευση από την ΟΝΕ, το ευρώ και την ΕΕ.

· Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο.

· Απαγόρευση απολύσεων.

· Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Ριζική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.

· Μείωση των εξοπλισμών

· Νομιμοποίηση τα ων μεταναστών

Ο αγώνας αυτός είναι ζήτημα επιβίωσης για μας και τα παιδιά μας. Χρειαζόμαστε μια παρατεταμένη και κλιμακούμενη εργατική και λαϊκή ανταρσία τώρα ενάντια στο «Μνημόνιο» και τα νομοσχέδια του. Οι μεγάλες απεργίες του Μάη, οι κινητοποιήσεις στις μεταφορές, στην υγεία, στα λιμάνια, ο αγώνας των εκπαιδευτικών δείχνουν το δρόμο. Τώρα πρέπει οι αγώνες να κλιμακωθούν. Η κυβέρνηση και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πρέπει να νιώσουν στο πετσί τους τη δύναμη της εργατικής οργής και να συνειδητοποιήσουν ότι εάν ψηφίσουν τα νομοσχέδια εκτρώματα του Λοβέρδου, δεν θα μπορούν να σταθούν πουθενά.

Η απεργία στις 29 Ιούνη πρέπει να είναι σεισμός οργής και αγανάκτησης. Εάν η κυβέρνηση δεν υποχωρήσει, να προκηρυχθεί άμεσα και νέα 48ωρη γενική πολιτική απεργία. Σε κάθε κλάδο, σε κάθε ομοσπονδία, να γίνουν συνελεύσεις και να παρθούν αποφάσεις για απεργιακούς αγώνας διαρκείας. Να παραλύσουμε τη χώρα, να γίνει απεργιακό «μπλακ άουτ» για να καταλάβουν κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ ότι τα μέτρα δεν πρόκειται ούτε να περάσουν ούτε να εφαρμοστούν.

Να φτιάξουμε ένα πραγματικό μέτωπο αγώνα, το αντίπαλο δέος σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ. Μεμαζικές γενικές συνελεύσεις και συγκρότηση απεργιακών επιτροπών σε κάθε σωματείο, σε ρήξη με τη συναίνεση και την υποταγή των γραφειοκρατικών ηγεσιών ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Με ενωτικές επιτροπές αγώνα σε κάθε πόλη και κάθε γειτονιά, για να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη, την αυτοργάνωση και την πιο πλατιά συσπείρωση ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική. Με διεθνιστικό συντονισμό με τους αγώνες των εργαζομένων στην Ευρώπη. Με κοινό αγώνα με τους μαθητές, τους φοιτητές και τους ανέργους.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα κριθούν από το πόσο θα συμβάλουν στην νικηφόρα έκβαση του αγώνα. Φτάνουν πια οι αυταπάτες για μια «άλλη Ευρωπαϊκή Ένωση», οι ταλαντεύσεις προς τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η απομόνωση αλλά και η άρνηση της πάλης πολιτικών στόχων σύγκρουσης με το σύστημα. Η κοινή δράση της Αριστεράς, η επιμονή στην αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση, η συνάντηση με τη βάση του ΠΑΣΟΚ που ξεσηκώνεται, η ολόψυχη στήριξη των αγώνων και όλων των μορφών συντονισμού και αυτοοργάνωσης μπορούν να ανοίξουν δρόμους ελπίδας, ρήξης και ανατροπής. Αυτό το δρόμο να διαλέξουμε σε κάθε σωματείο, σε κάθε απεργία, σε κάθε τοπική επιτροπή αγώνα.

Οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές. Μπορούμε να πετύχουμε ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική, να ανατρέψουμε την επίθεση, να κλονίσουμε την κυβέρνηση και τις δυνάμεις που τη στηρίζουν, ανοίγοντας το δρόμο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων αλλά και για τη συνολικότερη αμφισβήτηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Ας δώσουμε τη μάχη με όλες μας τις δυνάμεις και ας βγάλουμε γελασμένους όσους πιστεύουν ότι μπορεί να γυρίσει πίσω το ρολόι της ιστορικής εξέλιξης.

Του Δημήτρη Καζάκη

Καμία από τις δύο απόψεις δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική κρίση, γιατί καμία από τις δύο δεν συγκρούεται με την πηγή της κρίσης, δηλαδή το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που σαπίζει.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η ευκολία με την οποία η πρόταση για άρνηση της πληρωμής του χρέους και έξοδο από το ευρώ ταυτίζεται με μια φιλομονοπωλιακή ανάπτυξη. «Έτσι, προβάλλει ως λύση η έξοδος από την ΕΕ και την ευρωζώνη, η επιστροφή στη δραχμή και η υποτίμησή της. Παράλληλα, μιλούν για έλεγχο της καπιταλιστικής αγοράς - λες και μπορεί να χαλιναγωγηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου στον καπιταλισμό - ως αντίδοτο στην κρίση, για να μην πληρώσει - δήθεν - ο λαός και προτείνουν κρατικό έλεγχο στις τράπεζες, κανόνες στο κεφάλαιο και στην καπιταλιστική αγορά, χρηματοδότηση της βιομηχανίας κλπ.», υποστηρίζει ο ανώνυμος αρθρογράφος του Ριζοσπάστη.

Στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της ίδιας εβδομάδας ο Μάκης Παπαδόπουλος επιχειρεί να δώσει «θεωρητική» χροιά στην κριτική της πρότασης , που πάλι την ταυτίζει με την αναδιαπραγμάτευση του χρέους και ισχυρίζεται εξίσου αυθαίρετα ότι «η συγκεκριμένη πρόταση αφήνει στο απυρόβλητο την καπιταλιστική ιδιοκτησία των μονοπωλιακών ομίλων και τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ. Παρά τις αντικαπιταλιστικές κορόνες με τις οποίες επενδύεται από ορισμένους αρθρογράφους, στην πράξη οδηγεί στη διαπραγμάτευση του χρόνου και του τρόπου που θα πληρώσει ξανά η εργατική τάξη για να τονωθεί ο ρυθμός της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και μοχλό τις κρατικές επενδύσεις, για να συνεχιστούν οι θυσίες των εργαζομένων στο βωμό της ανταγωνιστικότητας. Προτείνει διαφορετική ιεράρχηση στις συμμαχίες της άρχουσας τάξης με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και καλεί το λαϊκό κίνημα να στηρίξει αυτή την επιλογή.» Από πού προκύπτουν όλα αυτά, μόνο ο εν λόγω αρθρογράφος το ξέρει.

Γιατί τσουβαλιάζουν ανόμοια αιτήματα;

Οι συγκεκριμένοι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη επιλέγουν να τσουβαλιάσουν ριζικά διαφορετικά πράγματα. Εκτός κι αν δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι είναι άλλο πράγμα να ζητάς αναδιαπραγμάτευση και άλλο να αρνείσαι το σύνολο του χρέους. Γιατί λοιπόν τσουβαλιάζουν την αναδιαπραγμάτευση του χρέους που προτείνει ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος και μάλιστα χωρίς να αποδέχονται την έξοδο από το ευρώ, με την πρόταση για άρνηση της πληρωμής του χρέους με ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ, όπως προτείνουν π.χ. οι «αριστεροί οικονομολόγοι»; Είναι μήπως ταυτόσημες προτάσεις; Δεν γνωρίζουν ότι πρόκειται για εντελώς διαφορετικά πράγματα, τόσο ως προς την ουσία τους, όσο και ως προς τις πολιτικές που προτείνουν για την έξοδο από την κρίση; Ή μήπως το μόνο που ήθελαν να φτιάξουν ήταν μια καρικατούρα της άποψης και έτσι να την απορρίψουν χωρίς πολλά-πολλά; Τι άλλο όμως αποδεικνύει αυτό εκτός από ένδεια επιχειρημάτων και αδυναμία απάντησης επί της ουσίας;

Από πού προκύπτει ότι η άρνηση της πληρωμής του χρέους και η έξοδος από το ευρώ μαζί με τις εθνικοποιήσεις και τα άλλα μέτρα πολιτικής χτυπήματος της ασυδοσίας του μεγάλου κεφαλαίου που προτείνονται «κινούνται μέσα στα πλαίσια διαχείρισης του καπιταλισμού»; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε γιατί η κυβέρνηση και οι δυνάμεις του κεφαλαίου δεν την υιοθετούν σαν πρόταση; Γιατί η κυβέρνηση και το πολιτικό προσωπικό των μονοπωλίων έχουν κηρύξει πόλεμο στην συγκεκριμένη πρόταση, επιχειρώντας να την ταυτίσουν με την πτώχευση και την καταστροφή της Ελλάδας; Μήπως δεν γνωρίζουν το συμφέρον τους; Ή μήπως υπάρχουν «προτάσεις διαχείρισης του καπιταλισμού» που τις πολεμά το ίδιο το κεφάλαιο; Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε δεν είναι επαρκής απόδειξη ότι η συγκεκριμένη πρόταση δεν χωρά στη «διαχείριση του καπιταλισμού»;

Από πότε το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν οφείλει να έχει άμεσες προτάσεις με σκοπό να χαλιναγωγηθεί το κεφάλαιο ακόμη και μέσα στα γενικά πλαίσια του καπιταλισμού; Από πού προκύπτει ότι με τον αγώνα της η εργατική τάξη δεν μπορεί να επιβάλει ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού μέτρα και κανόνες ενάντια στο κεφάλαιο; Τι άλλο επεδίωκε με την πάλη του δυο αιώνες τώρα το εργατικό κίνημα; Κι αν, παρ’ ελπίδα, πιστέψει σήμερα η εργατική τάξη ότι δεν μπορεί με την πάλη της να χαλιναγωγήσει το κεφάλαιο, τότε γιατί να πιστέψει ότι έχει ελπίδες να αποκρούσει την επίθεση που της γίνεται, ή ότι μπορεί να καλυτερέψει την μοίρα της με τον αγώνα της; Όσο στενεύει κανείς τον ορίζοντα της πάλης και των αιτημάτων της εργατική τάξης, τόσο την καταδικάζει στο περιθώριο της πολιτικής και της ταξικής πάλης, τόσο την καταδικάζει σε εκδηλώσεις απόγνωσης, γενικής διαμαρτυρίας και σε μάχες για την τιμή των όπλων. Αυτό χρειάζεται σήμερα η εργατική τάξη;

Τι εννοεί ο ΜΠ όταν ισχυρίζεται ότι «η μαχητική προβολή του ριζοσπαστικού πλαισίου πάλης που προτείνουμε (π.χ., πλήρης σταθερή εργασία με 35ωρο - 5ήμερο - 7ωρο, φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου με 45%, κατάργηση στρατιωτικών εξοπλισμών για ανάγκες του ΝΑΤΟ, κλπ.) αποτελεί όρο για να μη νομιμοποιηθεί στη λαϊκή συνείδηση σαν αναγκαία η κυβερνητική πολιτική.» Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ως αντιμονοπωλιακή πολιτική η πάλη για πλήρη σταθερή εργασία, φορολογία του κεφαλαίου, κατάργηση εξοπλισμών του ΝΑΤΟ, κλπ., αλλά η πάλη για άρνηση του χρέους, έξοδο από το ευρώ, εθνικοποιήσεις τραπεζών, παλιών ΔΕΚΟ και υποδομών, κοκ, να θεωρείται φιλομονοπωλιακή; Πώς είναι δυνατόν κλασσικά τρεϊντγιουνίστικα αιτήματα από τον 19ο αιώνα για μισθούς, εργασία, φορολογία και δαπάνες να θεωρούνται αντιμονοπωλιακή πολιτική και μάλιστα «ριζοσπαστικό πλαίσιο πάλης», αλλά το χτύπημα της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου, ακόμη και πάνω στο έδαφος του καπιταλισμού, να θεωρείται φιλομονοπωλιακή πολιτική;

Γιατί υποβαθμίζεται το ζήτημα του δημόσιου χρέους;

Οι ανώνυμοι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη προσπερνούν με μεγάλη ευκολία το πρόβλημα του χρέους, σαν να μην υφίσταται, ή τέλος πάντων σαν να μην είναι άξιο λόγου. Ενώ ο ΜΠ μιλά για το «φόβητρο της χρεωκοπίας», λες και η διαδικασία πτώχευσης της χώρας είναι τρικ ή μπλόφα του συστήματος, καταλήγοντας σ’ ένα εντελώς ακατανόητο συλλογισμό: «Εμφανίζει [η πρόταση] σαν κεντρικό ζήτημα το ύψος του δημόσιου χρέους, απομονωμένο απ' τον ταξικό χαρακτήρα της ανάπτυξης, τους παράγοντες που διαμορφώνουν την ανισόμετρη θέση μιας οικονομίας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και την αιτία της καπιταλιστικής κρίσης».

Αλήθεια, δεν είναι κεντρικό ζήτημα το δημόσιο χρέος; Δεν οφείλει η εργατική τάξη να απαντήσει πολύ συγκεκριμένα σ’ αυτό; Ή πρέπει να ασχοληθεί με άλλα ώστε να αφήσει την «τρόικα» και την κυβέρνηση να προετοιμάσουν με την ησυχία τους την επίσημη πτώχευση της χώρας; Εκτός κι αν επαναστατική πολιτική είναι να καλούμε τον κόσμο κατόπιν εορτής για να αποκρούσει αυτό που έχει ήδη επιβάλλει το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι.

Με ποιον βασικό μοχλό επιχειρείται σήμερα η πρωτοφανής επίθεση στην εργατική τάξη και στον υπόλοιπο λαό; Δεν είναι το δημόσιο χρέος αυτός ο βασικός μοχλός; Τι είναι εκείνο που συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο σήμερα την κρίση, το σάπισμα και την ολοκληρωτική χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού; Δεν είναι το δημόσιο χρέος η πιο παρασιτική, εικονική μορφή κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης; Δεν είναι το δημόσιο χρέος σήμερα που επιτρέπει ακόμη και στον πιο πολιτικά καθυστερημένο εργάτη να καταλάβει άμεσα και πρακτικά όχι μόνο την εκμεταλλευτική φύση του συστήματος, αλλά και τον ιμπεριαλιστικά εξαρτημένο χαρακτήρα του που επιβάλει και την αναπόφευκτη χρεοκοπία του; Πόσες δεκαετίες προσπαθούσαν αριστεροί, κομμουνιστές, μαρξιστές να πείσουν τους εργάτες για την επικείμενη χρεοκοπία του καπιταλισμού με θεωρητικά και πολιτικά επιχειρήματα; Και τώρα μπροστά στα μάτια όλων το σύστημα χρεοκοπεί με τόσο επιδεικτικό τρόπο που αναγκάζει ακόμη και τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης να το παραδεχτούν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν ορισμένοι σήμερα που αντιμετωπίζουν την χρεοκοπία ως μπλόφα (κατά το γνωστό απόφθεγμα του Τσίπρα, «η χρεοκοπία είναι παραμύθι δίχως δράκο») και κάποιοι άλλοι που σνομπάρουν ως κάτι δευτερεύον το δημόσιο χρέος επειδή, δήθεν, απομονώνει «από τον ταξικό χαρακτήρα της ανάπτυξης».

Τι το κοινό έχουν οι δυο φαινομενικά διαφορετικές τοποθετήσεις; Και οι δυο αντιλαμβάνονται τον σύγχρονο καπιταλισμό και μάλιστα τον ελληνικό, με ικανότητες και δυναμισμό που δεν διαθέτει. Τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στο σύστημα που ούτε τους περνά από το μυαλό ότι όντως χρεωκοπεί στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια και στις θεωρίες, ότι η κρίση του έχει τόσο βαθιά δομικά χαρακτηριστικά που δεν του επιτρέπουν εύκολα να βρει διέξοδο. Γιατί αν νομίζει κανείς ότι με αυτές τις πολιτικές της άγριας λιτότητας, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και γενικά της επίθεσης στην εργατική τάξη, το κεφάλαιο έχει εξασφαλίσει την ανασυγκρότησή του και την έξοδο από την κρίση του συστήματος, τότε λυπούμαστε πολύ αλλά αυταπατάται οικτρά.

Επιπλέον, όποιος αρνείται να δει το δημόσιο χρέος ως κεντρική αναφορά της κρίσης, τότε αρνείται να αντιληφθεί το ταξικό περιεχόμενό του, λες και πρόκειται απλά για μια δημοσιονομική ανωμαλία του κράτους. Αρνείται να αντιληφθεί ότι το δημόσιο χρέος αποτελεί βασικό μοχλό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, του λαού και ολόκληρης της χώρας από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Στις μέρες μας ειδικά αντιπροσωπεύει, μαζί με το ιδιωτικό χρέος, την κυρίαρχη μορφή συσσώρευσης και αξιοποίησης του μονοπωλιακού κεφαλαίου διεθνώς. Η υπερχρέωση και η αδυναμία εξυπηρέτησης του δημόσιου δανεισμού δεν συνιστά απλά ένα εξαιρετικά δυσεπίλυτο πρόβλημα για την άρχουσα τάξη και το κράτος της, αλλά υποδηλώνει και την βαθύτερη αδυναμία του συστήματος να ανασυνταχθεί και να ανασυγκροτηθεί με όρους κεφαλαίου. Υποδηλώνει την αδυναμία ολόκληρου του συστήματος να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί με τον τρόπο που το έκανε μέχρι χθες. Η αδυναμία αυτή της άρχουσας τάξης της χώρας φαίνεται και από το γεγονός ότι παραδίδει τις τύχες της, αλλά και του συστήματός της, στα διεθνή όργανα του χρηματιστικού κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Αυτό το νόημα έχει το καθεστώς της νέας κατοχής.

Έτσι σπρώχνει αντικειμενικά τις πολύ πλατιές μάζες όχι απλά στην κοινωνική διαμαρτυρία, στην οποία εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη, αλλά στο να αρχίζουν σιγά-σιγά να συνειδητοποιούν την ανάγκη ότι χρειάζεται να ξεμπερδέψουν μια και καλή με το ίδιο το σύστημα. Ότι χρειάζεται να τα βάλουν με ολόκληρο το σύστημα και μάλιστα όχι μόνο με το ντόπιο, αλλά και με το διεθνές. Αυτό αντιπροσωπεύει το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους και της εξόδου από το ευρώ. Έτσι το αντιλαμβάνονται και οι μάζες, σαν να τα βάζεις με την καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού, με το σύστημα κυριαρχίας της διεθνούς χρηματιστικής ολιγαρχίας. Κι έτσι είναι. Γι’ αυτό και σε ρωτάνε: «τι θα πάθουμε άμα σταματήσουμε να πληρώνουμε το χρέος;». Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η άρνηση της πληρωμής του χρέους μαζί με την έξοδο από το ευρώ θα σημάνει όχι απλά τη σύγκρουση με την άλφα ή την βήτα πολιτική του κεφαλαίου, αλλά την αναμέτρηση με τον σκληρό πυρήνα του συστήματος, τις ίδιες τις αγορές και τους οργανισμούς τους.

Είναι καινούργιο ζήτημα για το εργατικό κίνημα;

Όμως, για κάποιον που γνωρίζει την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, κάνει ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση η προσπάθεια να καταγγελθεί η άρνηση της πληρωμής και η έξοδος από το ευρώ με όλα τα συνοδευτικά μέτρα που προτείνονται, ως πρόταση «διαχειριστική του συστήματος»; Δεν γνωρίζουν οι ανώνυμοι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη, αλλά και ο ΜΠ, ότι οι προτάσεις αυτές δεν είναι καινούργιες, αλλά συνυφασμένες με το εργατικό κίνημα, με τις προτάσεις και τη δράση των κομμουνιστών από την εποχή της Λίγκας των Κομμουνιστών;

Για πρώτη φορά η άρνηση της πληρωμής των κρατικών χρεών εμφανίστηκε ως εργατικό αίτημα την εποχή των δημοκρατικών επαναστάσεων του 1848 στη Γαλλία και αλλού. Ήταν το αίτημα του Γαλλικού προλεταριάτου που υπερασπίστηκε ο Κ. Μαρξ στους Ταξικούς Αγώνες στην Γαλλία, όπου ανέλυσε και την ταξική φύση του κρατικού χρέους. Επιχειρώντας ο Κ. Μαρξ εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής της Λίγκας των Κομμουνιστών, να συνοψίσει το 1850 την εμπειρία των δημοκρατικών επαναστάσεων, συνέταξε μαζί με τον Ένγκελς μια εισήγηση προς τους κομμουνιστές συντρόφους του. Σ’ αυτήν επισημαίνει τα εξής:

«Είδαμε πώς οι δημοκράτες θα έρθουν στην εξουσία με το επόμενο κίνημα, πώς θα αναγκαστούν να προτείνουν λιγότερο ή περισσότερο σοσιαλιστικά μέτρα. Θα ρωτήσει κανείς τι μέτρα οι εργάτες θα πρέπει να προτείνουν με τη σειρά τους. Στην αρχή του κινήματος, φυσικά, οι εργάτες δεν θα μπορούν ακόμη να προτείνουν απευθείας κομμουνιστικά μέτρα. Όμως, μπορούν:

1.Να εξαναγκάσουν τους δημοκράτες να παρέμβουν σε όσο το δυνατό περισσότερες σφαίρες από την μέχρι σήμερα υπάρχουσα κοινωνική τάξη πραγμάτων, έτσι ώστε να διαταράξουν την ομαλή πορεία της και να συμφωνήσουν επίσης με την συγκέντρωση όλο και μεγαλύτερων παραγωγικών δυνάμεων, μέσων μεταφοράς, εργοστασίων, σιδηροδρόμων, κλπ., στα χέρια του κράτους.

2.Θα πρέπει να οδηγήσουν τις προτάσεις των δημοκρατών, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση δεν θα δράσουν με επαναστατικό, αλλά με τυπικά ρεφορμιστικό τρόπο, στα άκρα και να τις μεταμορφώσουν σε απευθείας επίθεση στην ατομική ιδιοκτησία. Έτσι, για παράδειγμα, αν ο μικροαστός προτείνει την εξαγορά των σιδηροδρόμων και των εργοστασίων, οι εργάτες θα πρέπει να απαιτήσουν ότι αυτοί οι σιδηρόδρομοι και τα εργοστάσια θα πρέπει να κατασχεθούν από το κράτος δίχως αποζημίωση μιας και αποτελούν ιδιοκτησία των αντιδραστικών. Αν οι δημοκράτες προτείνουν αναλογική φορολογία, οι εργάτες πρέπει να απαιτήσουν προοδευτική φορολογία. Αν οι δημοκράτες από μόνοι τους προωθήσουν μετριοπαθείς προοδευτικούς φόρους, οι εργάτες πρέπει να επιμείνουν σε φόρους με κλίμακες που ανεβαίνουν τόσο απότομα ώστε το μεγάλο κεφάλαιο να καταστραφεί από αυτές. Αν οι δημοκράτες ζητούν την ρύθμιση των κρατικών χρεών, οι εργάτες πρέπει να απαιτήσουν την κρατική χρεωκοπία. Έτσι, τα αιτήματα των εργατών πρέπει παντού να καθορίζονται από τις παραχωρήσεις και τα μέτρα των δημοκρατών».

Τι εννοεί εδώ με τον όρο κρατική χρεοκοπία ο Κ. Μαρξ; Προφανώς την μονομερή παύση πληρωμών και διαγραφή των κρατικών χρεών. Κι αυτό όχι από μια μελλοντική προλεταριακή εξουσία, αλλά σαν εργατικό αίτημα προς την αστική ή μικροαστική δημοκρατία. Από τότε η άρνηση της πληρωμής των κρατικών χρεών πολιτογραφήθηκε ως ένα από τα κλασσικά δημοκρατικά αιτήματα της εργατικής τάξης. Έτσι το ενσωμάτωσαν στα προγράμματά τους όλα τα μαρξιστικά εργατικά κόμματα από την εποχή της Λίγκας των κομμουνιστών έως την εποχή του Λένιν και της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Ήταν μήπως ρεφορμιστής ο Μαρξ; Μήπως έκανε προτάσεις που ήταν «διαχειριστικές του συστήματος»; Τι γνώριζε ο Μαρξ που αγνοούν οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη; Γνώριζε πολύ καλά ότι η πάλη της εργατικής τάξης μπορεί να βάλει χαλινάρια στο κεφάλαιο, μπορεί να υπονομεύσει το σύστημα ακόμη και μέσα στα πλαίσια μιας αστικής ή μικροαστικής δημοκρατίας. Αρκεί να παλεύει για να επιβάλει όλα εκείνα που απορρίπτουν σήμερα εκ προοιμίου οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη. Μπορεί η άποψη των ανωνύμων αρθρογράφων και του ΜΠ να είναι αντικαπιταλιστική, αλλά σίγουρα δεν είναι εργατική, ούτε Μαρξιστική.

Τι έγινε στ’ αλήθεια με τους μπολσεβίκους;

Για να δούμε αν είναι Λενινιστική. Ο ΜΠ φαίνεται να έχει θυμώσει που όλοι εμείς οι οπαδοί της «διαχείρισης του συστήματος» τολμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του Λένιν και των μπολσεβίκων: «Όταν όμως φτάνουν να παραλληλίσουν την πρότασή τους με την άρνηση των μπολσεβίκων να πληρώσουν τα τσαρικά δάνεια, αποκαλύπτονται. Ξεχνούν μια μικρή λεπτομέρεια: Ποια τάξη έχει κάθε φορά την εξουσία και διαπραγματεύεται το ύψος του χρέους. Δεν ξεχνούν τυχαία αλλά συνειδητά, γιατί σε τελευταία ανάλυση θέλουν να στοιχηθεί το λαϊκό κίνημα «κάτω από ξένη σημαία». Το ΚΚΕ δε θα τους κάνει τη χάρη. Αναδεικνύει σταθερά και ανυποχώρητα τον πραγματικό αντίπαλο με τον οποίο πρέπει να αναμετρηθεί το λαϊκό κίνημα: Την εξουσία των μονοπωλίων».

Μάλλον εδώ αποκαλύπτεται ο ίδιος ο ΜΠ, πρώτον, διότι δεν γνωρίζει, ως όφειλε, το παράδειγμα που αναφέρει και, δεύτερον, γιατί εξάγει πάλι συμπεράσματα από το πουθενά. Ποιος σας είπε αγαπητέ ΜΠ ότι όταν κάνουμε αυτή την πρόταση, δεν την κάνουμε με σκοπό να ανοίξει ο δρόμος προς την εξουσία της εργατικής τάξης; Από πού συνάγεται το συμπέρασμα ότι θέλουμε το λαϊκό κίνημα «κάτω από ξένη σημαία»; Πώς είναι δυνατόν όταν ζητάς από την εργατική τάξη να ενώσει το λαό και να ηγηθεί της σωτηρίας της χώρας απαιτώντας την άρνηση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ, να σημαίνει ότι έχεις στο μυαλό σου κάτι άλλο εκτός από το να ανοίξει ο δρόμος για την εργατική εξουσία; Αλλά ακόμη κι έτσι να είναι, δηλαδή να έχουμε άλλους σκοπούς, είναι ποτέ δυνατόν όταν παλεύεις για την ανάδειξη της εργατικής τάξης σε ηγέτιδα δύναμη του λαού και του έθνους να μην τίθεται εκ των πραγμάτων, αντικειμενικά, θέμα πολιτικής εξουσίας;

Αλήθεια, ποιον αντίπαλο αναδεικνύει το αίτημα για άρνηση της πληρωμής του χρέους και έξοδο από το ευρώ, αν όχι την εξουσία των μονοπωλίων; Εκτός κι αν οι σύγχρονες τράπεζες, τα επενδυτικά κεφάλαια διεθνώς μαζί με το ΔΝΤ, την ΕΕ, κοκ, δεν αντιπροσωπεύουν την εξουσία των μονοπωλίων και μάλιστα στην πιο ολοκληρωμένη της μορφή.

Όσο για τον Λένιν και τους μπολσεβίκους θα έπρεπε ο ΜΠ να γνωρίζει ότι το αίτημα της διαγραφής των τσαρικών χρεών δεν ήταν κάτι που το επινόησαν όταν πήραν την εξουσία. Ήταν ένα αίτημα που γεννήθηκε από τα ίδια τα εργατικά σοβιέτ στην επανάσταση του 1905. Δεν ήταν αίτημα καθαρά μπολσεβίκικο, αλλά ένα πλατύ εργατικό δημοκρατικό αίτημα. Σαν τέτοιο το υιοθέτησαν όλες οι φράξεις της Ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Και οι μπολσεβίκοι και οι μενσεβίκοι. Μιας και εκείνη την εποχή δεν είχαν ξεχάσει όπως φαίνεται να συμβαίνει σήμερα , ότι σαν αίτημα υπάρχει στις αποσκευές του εργατικού κινήματος από την εποχή της Λίγκας.

Πώς γεννήθηκε το αίτημα στη Ρωσία;

Γνωρίζει ο ΜΠ πώς συγκεκριμένα γεννήθηκε το αίτημα αυτό στη Ρωσία; Πολύ αμφιβάλουμε, γιατί αν το γνώριζε δεν θα τολμούσε να ισχυριστεί όσα έγραψε. Εκτός κι αν δεν παίζει κανένα ρόλο η αλήθεια όταν η σκοπιμότητα επιβάλει να αφοριστεί μια άποψη στο πυρ το εξώτερο. Ας τον πληροφορήσουμε εμείς. Το αίτημα της άρνησης των τσαρικών χρεών διατυπώθηκε για πρώτη φορά όχι από τους μπολσεβίκους, αλλά από το εργατικό σοβιέτ της Πετρούπολης στις 2 Δεκεμβρίου του 1905. Ήταν η εποχή όπου το τσαρικό καθεστώς διαπραγματευόταν, παρά την επικείμενη δημοσιονομική χρεοκοπία του, νέα δάνεια από τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Με το «οικονομικό μανιφέστο»2 - όπως το αποκάλεσαν - του σοβιέτ της Πετρούπολης, η εργατική τάξη προειδοποιούσε το διεθνές κεφάλαιο να μην δώσει άλλα δάνεια στο τσαρικό καθεστώς, γιατί η δημοκρατία που θα ανατρέψει τον τσάρο δεν θα αναγνωρίσει τα χρέη του. Εμπνευστής του μανιφέστου ήταν ο Λ. Τρότσκι, πρόεδρος του σοβιέτ, ενώ συντάκτης ήταν ο σύντροφός του εκείνη την εποχή, Α. Πάρβους. Έγινε ομόφωνα δεκτό από το Σοβιέτ και το υπέγραφαν επίσης η Κεντρική Επιτροπή της Πανρωσικής Αγροτικής Ένωσης, η Κεντρική Επιτροπή (μπολσεβίκοι) και η Οργανωτική Επιτροπή (μενσεβίκοι) του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας, η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος των Εσέρων και η Κεντρική Επιτροπή του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Να πώς διηγείται το περαστικό ο ίδιος ο Τρότσκι αρκετά χρόνια αργότερα: «Η σύλληψη [του Τρότσκι, σημ. δική μας] συνέβη μια μέρα αφού είχαμε δημοσιεύσει το λεγόμενο οικονομικό μανιφέστο, το οποίο διακήρυττε ότι η δημοσιονομική χρεοκοπία του Τσαρισμού ήταν αναπόφευκτη και διατύπωνε την κατηγορηματική προειδοποίηση ότι τα χρέη που πραγματοποιήθηκαν από τους Ρομανόφ δεν πρόκειται να αναγνωριστούν από το νικηφόρο έθνος. ‘Η απολυταρχία ποτέ δεν απόλαυσε της εμπιστοσύνης του λαού,’ έλεγε το μανιφέστο του Σοβιέτ των Εργατών Αντιπροσώπων, ‘και δεν της δόθηκε ποτέ κανενός είδους νομιμοποίηση από τον λαό. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε την εξυπηρέτηση των δανείων που έχει συνάψει η Τσαρική κυβέρνηση η οποία έχει ανοιχτά εμπλακεί σε πόλεμο με ολόκληρο τον λαό.’

Η Γαλλική Bourse [χρηματιστηριακή αγορά, σημ. δική μας] απάντησε στο δικό μας μανιφέστο λίγους μήνες αργότερα με ένα νέο δάνειο τρία τέταρτα του εκατομμυρίου φράγκα. Ο φιλελεύθερος και αντιδραστικός τύπος γέμισε με σαρκασμό γι’ αυτή την σημαντική απειλή του Σοβιέτ εναντίον των οικονομικών του Τσάρου και των Ευρωπαίων τραπεζιτών. Τα κατοπινά χρόνια πέτυχαν να ξεχαστεί το μανιφέστο, αλλά αυτό επανήλθε. Η δημοσιονομική χρεοκοπία του Τσαρισμού, που προετοιμάστηκε από ολόκληρη την προηγούμενη ιστορία του, συνέπεσε με την στρατιωτική του κατάρρευση. Αργότερα, μετά τις νίκες της επανάστασης, το διάταγμα του Σοβιέτ των Λαϊκών Επιτρόπων που εκδόθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1918, διακήρυττε την ακύρωση όλων των Τσαρικών χρεών. Αυτό το διάταγμα παραμένει σε ισχύ ακόμη και σήμερα. Είναι λάθος να πούμε, όπως λένε μερικοί, ότι η Οκτωβριανή επανάσταση δεν αναγνωρίζει καμμιά υποχρέωση: τις δικές της υποχρεώσεις η επανάσταση τις αναγνωρίζει πλήρως. Την υποχρέωση που ανέλαβε στις 2 Δεκεμβρίου του 1905, την εκπλήρωσε στις 10 Φεβρουαρίου του 1918. Η επανάσταση έχει κάθε δικαίωμα να υπενθυμίσει στους δανειστές του Τσαρισμού: ‘Κύριοι, είχατε προειδοποιηθεί εδώ και καιρό.’»

Πρόκειται για φαντασιοπληξίες του Τρότσκι; Όποιος γνωρίζει την ιστορία της ρωσικής επανάστασης, ξέρει πολύ καλά ότι έτσι έγιναν τα πράγματα. Απόδειξη είναι και το γεγονός ότι όταν το 1930, για πολλοστή φορά, οι ιμπεριαλιστές απειλούσαν την ΕΣΣΔ με αφορμή την ακύρωση των τσαρικών χρεών, η Ιζβέστια, όργανο της σοβιετικής κυβέρνησης, απάντησε σε κεντρικό άρθρο της σύνταξης ως εξής: «Είναι καιρός για τις καπιταλιστικές χώρες να καταλάβουν, μια και καλή, ότι η σοβιετική κυβέρνηση δεν μπορεί να αναλάβει τις υποχρεώσεις της τσαρικής κυβέρνησης. Από την εποχή ακόμη του 1905 όλα τα επαναστατικά κόμματα είχαν προειδοποιήσει το διεθνές κεφάλαιο να μην δώσει κανένα δάνειο στην τσαρική κυβέρνηση. Δεν έχουμε αποστασιοποιηθεί από αυτή τη θέση με κανέναν τρόπο.»

Πώς το αντιλαμβανόταν ο Λένιν;

Επρόκειτο, λοιπόν, για μια δέσμευση όλων των επαναστατικών κομμάτων της Ρωσίας απέναντι στην εργατική τάξη. Ο τσαρισμός απειλείτο με άμεση δημοσιονομική χρεοκοπία και οι ιμπεριαλιστές επεδίωκαν να τον στηρίξουν με ακόμη περισσότερα δάνεια. Πώς έπρεπε να αντιδράσει η εργατική τάξη και ο λαός της Ρωσίας; Να το προσπεράσει και να πει ότι όταν θα πάρω την εξουσία, τότε θα δω πώς θα λύσω το πρόβλημα; Όχι βέβαια. Η οργανωμένη σε σοβιέτ εργατική τάξη επέβαλλε σ’ όλα τα επαναστατικά κόμματα μια βαριά υποχρέωση.

Μια υποχρέωση που μόνο οι μπολσεβίκοι αποδείχτηκαν συνεπείς μέχρι τέλους και υλοποίησαν όταν τους δόθηκε η ευκαιρία. Από τον Φλεβάρη του 1917 έως και τον Οκτώβρη, οι μπολσεβίκοι ήταν το μόνο κόμμα που εξακολουθούσε να υποστηρίζει τα αιτήματα του «οικονομικού μανιφέστου» και απαιτούσε να υλοποιηθεί όχι από μια μελλοντική εξουσία του προλεταριάτου, αλλά εδώ και τώρα από το σοβιέτ που έλεγχαν μενσεβίκοι και εσέροι, καθώς και από την προσωρινή κυβέρνηση Κερένσκι. Ήταν το μόνο κόμμα, από όσα είχαν υπογράψει το «οικονομικό μανιφέστο» το 1905, που συνέχιζε πιστά να το υποστηρίζει και μετά τη νίκη του Φλεβάρη του 1917.

Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι γνώριζαν πολύ καλά ότι το ζήτημα της εξουσίας για τις μάζες δεν τίθεται αφεαυτού, από μόνο του ως σύνθημα, αλλά πρώτα και κύρια μέσα από την πάλη για τα αιτήματα εκείνα που έχει αναδείξει η ίδια η εργατική τάξη, για τα αιτήματα δηλαδή που απαντούν άμεσα και πρακτικά από τη σκοπιά των συμφερόντων της στα προβλήματα που έχει μπροστά της η εργατική τάξη, με τους όρους που καταλαβαίνει η ίδια η εργατική τάξη κι όχι η όποια αυτοανακυρηγμένη «πρωτοπορία» της. Κι ένα από αυτά τα προβλήματα, από τα πλέον σοβαρά, ήταν η χρεωκοπία του τσαρισμού και η δανειακή του εξάρτηση από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Επρόκειτο για ένα ζήτημα που ουσιαστικά επισκιαζόταν μόνο από τον παγκόσμιο πόλεμο και τις καταστροφικές συνέπειές του.

Η σημασία που έδινε ο Λένιν, οι μπολσεβίκοι, αλλά και οι διεθνιστές επαναστάτες της εποχής στο αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών ώστε να τραβηχτεί η εργατική τάξη στην επαναστατική πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού, ήταν ιδιαίτερη. «Σαν θετικό σύνθημα που τραβάει τις μάζες στον επαναστατικό αγώνα και εξηγεί την ανάγκη των επαναστατικών μέτρων για ‘δημοκρατική’ ειρήνη θα πρέπει να ριχτεί το σύνθημα: άρνηση πληρωμής των δημόσιων χρεών.»5 Έτσι έθετε τότε το ζήτημα ο Λένιν, με τον ίδιο τρόπο μπαίνει και από εμάς σήμερα. Η άρνηση της πληρωμής του δημόσιου χρέους απαντάει θετικά από την σκοπιά της εργατικής τάξης στην ανάγκη να τραβηχτεί η μεγάλη μάζα στον αγώνα για άμεσα δημοκρατικά μέτρα ,όπως είναι η έξοδος από το ευρώ, οι εθνικοποιήσεις τραπεζών και βασικών τομέων της οικονομίας, η αναδιανομή πλούτου και εισοδημάτων υπέρ των εργαζομένων, κοκ. , τα οποία κάτω από την επίδραση της ταξικής πάλης μπορούν ν’ ανοίξουν το δρόμο για την επαναστατική ανατροπή. Μόνο έτσι, δηλαδή μόνο μέσα από άμεσα, μεταβατικά, ή ενδιάμεσα μέτρα, μπορεί να τεθεί θέμα εξουσίας με όρους μαζών, με όρους αληθινής κι όχι εικονικής εργατικής τάξης. Όλοι οι άλλοι τρόποι είναι μόνο για να ονειροβατούν όσοι ζουν στον κόσμο τους.

Επομένως όποιος αρνείται να προτάξει την άρνηση πληρωμής των δημόσιων χρεών, μπορεί να είναι αντικαπιταλιστής, αλλά σίγουρα δεν έχει καμμιά σχέση ούτε με την εργατική τάξη, ούτε με τον Μαρξισμό, ούτε με την Λενινισμό και προπαντός δεν έχει καμμιά σχέση με την πραγματική πάλη ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων και τον ιμπεριαλισμό σήμερα. Κι αυτό γιατί πολύ απλά «όποιος θέλει να τραβήξει προς το σοσιαλισμό από άλλο δρόμο, έξω από τον πολιτικό δημοκρατισμό, θα καταλήξει αναπότρεπτα σε ανόητα και αντιδραστικά συμπεράσματα, τόσο με την οικονομική όσο και με την πολιτική έννοια»6, όπως έγραφε ο Λένιν.

Τι φοβούνται και δεν μιλάνε για άρνηση πληρωμών;

Προς στιγμή ας ξεχάσουμε όσα είπαμε. Ας δεχτούμε όσα ισχυρίζονται οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη και ιδιαίτερα την αποστροφή του ΜΠ, ο οποίος θέλει την εργατική τάξη να «διαπραγματεύεται το ύψος του χρέους» αφού πάρει την εξουσία. Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι η σοβιετική εξουσία δεν «διαπραγματεύθηκε το ύψος του χρέους», αλλά διέγραψε μονομερώς τα τσαρικά χρέη κι ας έρθουμε στο ζουμί. Εφόσον εμείς δεν καταλαβαίνουμε πώς ταξικά, επαναστατικά, κλπ., πρέπει να μπει το ζήτημα, τότε γιατί αυτοί δεν το βάζουν με τον δικό τους «σωστό» τρόπο; Γιατί στις επίμονες πιέσεις της κυβέρνησης και των δημοσιογραφικών εκπροσώπων του καθεστώτος, «που θα βρούμε τα λεφτά;» δεν απαντούν ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη δεν αναγνωρίζει τα χρέη του συστήματος κι ότι όταν πάρουν την εξουσία θα τα ακυρώσουν. Γιατί δεν απευθύνουν προς τους δανειστές, το ΔΝΤ, την ΕΕ και γενικά την εξουσία των μονοπωλίων, την ίδια προειδοποίηση που απεύθυνε το ρώσικο προλεταριάτο το 1905 όταν διαπίστωσε την επικείμενη δημοσιονομική χρεωκοπία του τσαρισμού; Γιατί είναι πιο επαναστατικό να απαντά κάποιος σαν την ΓΓ της ΚΕ, όταν την ρωτούν στη Βουλή ή στα ΜΜΕ επίμονα «που θα βρούμε τα λεφτά;»:

Είναι αυτή απάντηση; Και μάλιστα ταξική! Κάντε ότι θέλετε με το ευρώ και τα δάνεια, εμένα μ’ ενδιαφέρει ο λαός! Τι άλλο πάει να πει αυτό εκτός από το «εμείς μπορεί να διαμαρτυρόμαστε, αλλά μην ανησυχείτε δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουμε σ’ αυτό που πάτε να κάνετε.» Γιατί η ΓΓ δεν έθεσε την άρνηση της πληρωμής των χρεών με τον «σωστό» τρόπο, προτάσσοντας δηλαδή το ζήτημα της εξουσίας, και όχι με τον «διαχειριστικό» τρόπο που υποτίθεται ότι το βάζουμε εμείς; Γιατί αποφεύγει να κάνει έστω και νύξη επί του θέματος; Για βαθύτερους ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, που απ’ ότι φαίνεται γνωρίζει μόνο η ίδια, ή γιατί πολύ απλά φοβάται να απαντήσει με τρόπο καθαρό στις συνεχείς πιέσεις από το σύστημα εξουσίας; Μήπως η στάση αυτή είναι ένας πολύ εύσχημος, «ταξικός», τρόπος ώστε να αποφύγει όπως-όπως την σύγκρουση με το κυρίαρχο σύστημα εκεί ακριβώς που το πονάει σήμερα περισσότερο; Και σήμερα το σύστημα πονάει σε δυο καίρια ζητήματα, στην άρνηση του χρέους και στην άρνηση του ευρώ. Κι όποιος δεν απαντάει σ’ αυτά καθαρά και ξάστερα βάζει πλάτες στις κυρίαρχες πολιτικές είτε το θέλει, είτε όχι, είτε ντύνει τις θέσεις του με αντικαπιταλιστικό βερμπαλισμό, είτε με ανανεωτικό ευρωπαϊσμό της υποτέλειας και της εθελοδουλίας.

Τι έλεγε παλιότερα το ΚΚΕ;

Αλήθεια, τι σχέση έχει αυτή η στάση με ολόκληρη την παράδοση του εργατικού κινήματος, του Μαρξισμού, του Λενινισμού, του ίδιου του ΚΚΕ; Γιατί μπορεί να μην το γνωρίζουν οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη, αλλά την θέση αυτή για άρνηση της πληρωμής του χρέους ανέδειξε για πρώτη φορά στην ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, το ίδιο το ΚΚΕ. Όταν το 1932 η Ελλάδα μπήκε σε αναγκαστικό χρεωστάσιο και παραδόθηκε, όπως σήμερα, στους δανειστές της, το ΚΚΕ διατύπωσε την εξής θέση: «Μπορεί όμως να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση [η πληρωμή των δανείων, σημ. δική μας]; Θα σκύβουμε έτσι το κεφάλι για να δεχόμαστε φόρους πάνω σε φόρους; Θα δεχτούμε αδιαμαρτύρητα να αφαιρεθούν 700 ολόκληρα εκατομμύρια από το αίμα μας, να πληρώσουμε και την τελευταία δραχμή, να κοπεί και το ψωμί μας για να πληρωθούν μια φούχτα βδέλλες, ληστές, ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι; Όχι. Με την επαναστατική μας πάλη, με τη γροθιά μας, μπορούμε να σταματήσουμε τους εκμεταλλευτές. ΟΥΤΕ ΠΕΝΤΑΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΥΣ ΛΗΣΤΕΣ ΟΜΟΛΟΓΙΟΥΧΟΥΣ, ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ. Με αυτό το σύνθημα πρέπει να ξεσηκωθούν οι εργάτες, όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας.»

Στη μεταπολίτευση, το ΚΚΕ επανάφερε το ζήτημα του δημόσιου δανεισμού υποστηρίζοντας τα εξής: «Πρέπει να σταματήσει κάποτε ο αλόγιστος δανεισμός που γίνεται ίσα-ίσα για την κάλυψη του ισοζυγίου πληρωμών. Να σταματήσουμε να δανειζόμαστε ίσα-ίσα για να ξεπληρώνουμε τα προηγούμενα χρέη. Να σταματήσει ο δανεισμός για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Να αλλάξει ο τρόπος χρησιμοποίησης των δανείων: Να χρηματοδοτούν τις συγκεκριμένες ανάγκες μιας πραγματικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, ανάπτυξη που θα οδηγήσει στο σπάσιμο του φαύλου κύκλου της διεθνούς ιμπεριαλιστικής κερδοσκοπίας.»1

Μήπως το ΚΚΕ σε ολόκληρη την ιστορία του ήταν ένα κόμμα «διαχείρισης του συστήματος» και οι σημερινοί αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη ήρθαν να αποκαταστήσουν την τραυματισμένη επαναστατική του υπόληψη; Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν το λένε ανοιχτά; Γιατί δεν λένε ανοιχτά στα μέλη του κόμματος ότι το ΚΚΕ της ΚΔ, το ΚΚΕ του ΕΑΜ, το ΚΚΕ της ΕΔΑ, το ΚΚΕ της μεταπολίτευσης, δηλαδή το ΚΚΕ εξ ιδρύσεώς του, ήταν ένα κόμμα υποταγμένο στη «διαχείριση του συστήματος» και μόνο αυτοί κατόρθωσαν να το φέρουν στον «ίσιο δρόμο» της επαναστατικής αρετής και καθαρότητας; Γιατί δεν λένε ανοιχτά ότι χτυπώντας το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους και της εξόδου από το ευρώ, προσπαθούν να ξεμπερδέψουν και με ολόκληρη την ιστορία του ΚΚΕ, με το σύνολο των αιτημάτων, των διεκδικήσεων και των αγώνων του, που σφράγισαν την πορεία του εργατικού και λαϊκού κινήματος της χώρας. Στην ουσία οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη επιχειρούν, στα μουλωχτά, να επανιδρύσουν το ΚΚΕ ώστε να κρατήσουν από το παλιό κόμμα μόνο τα σύμβολα και την επωνυμία.

Υπάρχουν επαναστατικά και ρεφορμιστικά αιτήματα;

Βγαίνοντας από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι καπιταλιστικές χώρες, ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες, είχαν φορτωθεί με τεράστια κρατικά χρέη. Μοναδική εξαίρεση οι ΗΠΑ, οι οποίες είχαν βγει από τον πόλεμο ως η κύρια πιστώτρια χώρα παγκοσμίως. Τα κρατικά χρέη ήταν τόσο μεγάλα, που ήταν αδύνατο να πληρωθούν και γι’ αυτό τότε πολλοί αστοί οικονομολόγοι , με πρώτον απ’ όλους τον Τζον Μέϊναρντ Κέινς , είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να υπάρξει ακύρωση όλων των κρατικών χρεών. Ο Κέινς συγκεκριμένα στο βιβλίο του για τις «οικονομικές συνέπειες της ειρήνης» έγραφε: «Η ύπαρξη των χρεών το� ]]> http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/06/21/%ce%94%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%ad%cf%82_%ce%9a%ce%ac%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b3%ce%ba_%ce%9d%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%af%ce%b1%cf%82_2010_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%a3%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bd%ce%b7 Mon, 21 Jun 2010 20:02:00 -0400 http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/06/21/%ce%94%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%ad%cf%82_%ce%9a%ce%ac%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b3%ce%ba_%ce%9d%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%af%ce%b1%cf%82_2010_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%a3%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bd%ce%b7 Α.Π...
Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση θα συμμετάσχει με αποστολή της στο Διεθνές Κάμπινγκ Νεολαίας 2010 στην Τουρκία. Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του κάμπινγκ (η σελίδα είναι στα Ελληνικά). Για συμμετοχή στην αποστολή μπορείτε να επικοινωνήσετε με e-mail στο info@nka.gr. ]]> http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/06/18/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%a1%ce%a3%ce%a5%ce%91_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85 Fri, 18 Jun 2010 12:38:00 -0400 http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/06/18/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%a1%ce%a3%ce%a5%ce%91_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85 Α.Π... Η Αντικαπιταλιστική συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λέσβου θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 25 Ιούνη -και όχι τη Δευτέρα 21 Ιούνη όπως αρχικά ανακοινώθηκε. Η συνέλευση θα γίνει στο κτίριο Παπαρίσβα του Παν. Αιγαίου, στις 7.30μμ. Θέματα η πάλη ενάντια στη πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ και τη συμμετοχή στην 24ωρη απεργία στις 29 Ιούνη, το ΟΧΙ στο σχέδιο Καλλικράτης και η καμπάνια εγγραφής μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. ]]> http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/06/18/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_2010:_%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%91%ce%b8%ce%ae%ce%bd%ce%b1 Fri, 18 Jun 2010 12:29:00 -0400 http://www.lesvosblogs.gr/%ce%9d%ce%91%ce%a1_%ce%9b%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%85_/2010/06/18/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_2010:_%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%91%ce%b8%ce%ae%ce%bd%ce%b1 Α.Π...

• Δείτε φωτογραφίες από το Φεστιβάλ

• Βίντεο με τις παρεμβάσεις των μελών της αποστολής "ένα καράβι για τη Γάζα" στις Αναιρέσεις 2010
• Βίντεο με την ομιλία του Άγγελου Χάγιου, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ στην εκδήλωση για την κρίση.
• Βίντεο με την ομιλία του Ιβάν Λεμέτρ, στέλεχος του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA) Γαλλίας στην εκδήλωση για την κρίση.
• Βίντεο με την ομιλία του Δημήτρη Καζάκη, οικονομολόγου, στην εκδήλωση για την κρίση.
• Βίντεο με την ομιλία του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφου-συγγραφέα, στην εκδήλωση για την κρίση.

Άμεση η κινητοποίηση με την απαίτηση να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες και να σταματήσουν οι διώξεις. Μάλιστα η εκλογοαπολογιστική συνέλευση της τοπικής ΑΔΕΔΥ που βρισκόταν σε εξέλιξη διακόπηκε προκειμένου οι αντιπρόσωποι να συμμετέχουν στη διαμαρτυρία. Τελικά οι συνδικαλιστές αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ ορίστηκε δίκη για την περίφημη μήνυση. Από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των διωκόμενων βρέθηκαν το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λέσβου, η οποία τονίζει σε ανακοίνωσή της πως βρισκόμαστε μπροστά σε “ενέργειες που στρέφονται ενάντια στο εργατικό κίνημα, στο δικαίωμα στην απεργία και στις δυνάμεις της Αριστεράς που στηρίζουν τους αγώνες των εργαζομένων. Αναιρούν τα δημοκρατικά δικαιώματα για χάρη της εργοδοσίας και θυμίζουν άλλες σκοτεινές εποχές”.

Είναι προφανές το ψέμα σε όσα επικαλείται για το δικαίωμα στη μετακίνηση η ΑΝΕΚ και όσοι στηρίζουν τα συμφέροντά της, καθώς πρόκειται για το ίδιο πλέγμα συμφερόντων που έχει αφήσει στην απομόνωση τη Λέσβο και τη Λήμνο. Ακόμη είναι εντυπωσικό το σκηνικό των διώξεων και του κυνηγητού σε βάρος ακόμη και βουλευτή, ειδικά σε σύγκριση με το πέπλο ασυλίας που απολαμβάνουν οι εμπλεκόμενοι στα διάφορα σκάνδαλα της επικαιρότητας. Ο στόχος φυσικά είναι άλλος, αφού ο φόβος του ξεσηκωμού ενάντια στη χούντα ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ οδηγεί στο τελευταίο “επιχείρημα”, στην τρομοκρατία σε βάρος των εργαζόμενων.

Απάντηση σε τέτοιου είδους επιθέσεις στο δικαίωμα του αγώνα δεν μπορεί παρά να είναι η ενωτική αποφασιστική δράση του εργατικού κινήματος, καθώς φαίνεται ότι οι αντιδημοκρατικές πρακτικές αυταρχισμού μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως αναπόσπαστο κομμάτι της αντιδραστικής πολιτικής του. Σε αυτές τις ώρες όλες οι δυνάμεις του εργατικού κινήματος που παλεύουν για την ανατροπή της βαρβαρότητας που εξαπολύεται στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους, και ταυτόχρονα αρνούνται το δρόμο της υποταγής των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, πρέπει να βρουν δρόμους κοινού βηματισμού για ανοίξει μια νέα φάση αγωνιστικών πρωτοβουλιών. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ή να υποτιμήσει τις πολιτικές διαφορές. Μια τέτοια όμως προοπτική είναι η ασπίδα που χρειάζονται οι αγωνιστές μπροστά στον πρωτοφανή αυταρχισμό της κυβέρνησης, ενώ θα φέρει και αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους που περιμένουν να δουν τα μαχητικά “όχι” στο ΔΝΤ και την ΕΕ να αθροίζονται σε μια εργατική δυναμική ανατροπής.

εφημερίδα ΠΡΙΝ, 6 Ιούνη 2010

Αντιμέτωπος με συγκέντρωση διαμαρτυρίας συνδικαλιστών βρέθηκε την Παρασκευή 11 Ιούνη στη Μυτιλήνη ο υφυπουργός Νίκος Σηφουνάκης, ίσως για πρώτη φορά από τότε που άρχισε την πολιτική καριέρα του στη Λέσβο το 1981. Ο υφυπουργός, άκουσε να τον αποδοκιμάζουν με συνθήματα όπως “έξω Σηφουνάκη, του ΔΝΤ τσιράκι” όταν με την προστασία της αστυνομίας που απωθούσε τους συγκεντρωμένους έμπαινε στο Επιμελητήριο της πόλης για να παραβρεθεί σε εκδήλωση-φιέστα για την περιβαλλοντική εκπαίδευση. Ο κατά κοινή ομολογία ισχυρός άνδρας του τοπικού ΠΑΣΟΚ βρέθηκε σε δύσκολη θέση όταν η επιχείρηση προβολής που στήθηκε μετατράπηκε σε κλειστή σύναξη με ελάχιστους παρόντες πέρα από τους οργανωτές, προκειμένου να αποφευχθούν “ενοχλητικές” παρουσίες. Για την ιστορία, μαϊντανός στην εκδήλωση ήταν ο κάποτε αντιεξουσιαστής και τώρα ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης.

• Η εργατική τάξη στην Ελλάδα. Από την πρώτη συγκρότηση στους ταξικούς αγώνες του Μεσοπολέμου (Ρωγμή, 1997)
• Συνοπτική αναφορά στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος (Γειτονιές του κόσμου, 2003)
• Το τραγούδι των ηττημένων. Κοινωνικές αντιθέσεις και λαϊκό τραγούδι στη μεταπολεμική Ελλάδα (Γειτονιές του κόσμου, 2006)
• Ιστορικό λεξικό του ελληνικού εργατικού κινήματος (Γειτονιές του κόσμου, 2008)

• Το κράτος τρομοκράτης – βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ και της ΕΕ, δολοφονεί.
• Συνενοχή ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης στο μακελειό.
• Διακοπή κάθε σχέσης με το Ισραήλ.

• Άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και των πλοίων, που πρέπει να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους, παραδίνοντας στη Γάζα το ανθρωπιστικό υλικό του Στόλου της Ελευθερίας.
• Να κλείσει η πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα
• Nα διακοπούν κάθε είδους σχέσεις (διπλωματικές, στρατιωτικές, οικονομικές και πολιτιστικές) με το σιωνιστικό κράτος τρομοκράτη

Η ενότητα των εργατών ως ένα σύστημα αντιλήψεων και πρακτικών αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο στην ιστoρία της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής διαμόρφωσης της εργατικής τάξης, έχει δηλαδή την ιστορικότητα της, τη συγκεκριμένη χρονική και τοπική πλαισίωση της. Στις εξελισσόμενες καπιταλιστικές κοινωνίες, η ιδέα της ενότητας μορφοποιήθηκε κυρίως μέσα από τις διαφορετικές προσπάθειες οργάνωσης της εργασίας, οι οποίες εκδηλώνονταν με φόντο τα πολιτικά διακυβεύματα της κάθε συγκυρίας: τους συνταγματικούς αγώνες και τη συγκρότηση των εθνικών κρατών από τα μέσα του 19ου αιώνα, τους πολέμους, την αυταρχικοποίηση των μεσοπολεμικών καθεστώτων κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Κρίσης, την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού, την αντίσταση απέναντι τους, τη συγκρότηση του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας. Στη μεταπολεμική ελληνική συγκυρία, η κίνηση των «115 Συνεργαζόμενων Εργατοϋπαλληλικών Οργανώσεων» (115 Σ.Ε.Ο.) αποτέλεσε το σημαντικότερο ίσως παράδειγμα οργάνωσης της εργατικής ενότητας σε αντίθεση με τον κρατικό, ψυχροπολεμικής έμπνευσης συνδικαλισμό, που παγιώθηκε ως ένα από τα συστατικά του πλέγματος εξουσίας από τον εμφύλιο πόλεμο και μετέπειτα.

Η κίνηση των «115» έχει περιγραφεί ως το μόνο πραγματικό συνδικαλιστικό κίνημα που έδρασε τη δεκαετία του 1960: Ιδρύθηκε το 1962 και πολύ σύντομα συσπείρωσε εκατοντάδες πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις (από περίπου 50 κατά την ίδρυση τους σε 115 το καλοκαίρι του 1963 και πάνω από 700 τις παραμονές της δικτατορίας) προωθώντας την ιδέα της ενότητας στη βάση και στην κορυφή, οργάνωσε και υποστήριξε τους πολύμορφους ―συχνά μεγάλης διάρκειας και έντασης― οικονομικούς αγώνες και υποστήριξε με συνέπεια την ιδέα της ανεξαρτησίας του συνδικαλισμού από κρατικά και κομματικά δεσμά. Το διάστημα 1964-1966, όταν η άνοδος της Ένωσης Κέντρου (Ε.Κ.) στην εξουσία γέννησε (και διέψευσε) προσδοκίες ριζικού εκδημοκρατισμού της ελληνικής κοινωνίας, οι «115» λειτούργησαν ως ένα οργανωμένο αντιπολιτευτικό κίνημα, το οποίο απείλησε σοβαρά τον Μακρή και τις υπόλοιπες φατρίες της ΓΣΕΕ.

Οι «115» Συνεργαζόμενες Εργατοϋπαλληλικές Οργανώσεις λειτούργησαν ως ένα οργανωμένο αντιπολιτευτικό κίνημα στην αυταρχική ΓΣΕΕ

Το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας της ΓΣΕΕ και του υπόλοιπου κρατικοβίωτου συνδικαλισμού εκείνης της εποχής είχε ήδη σχηματιστεί από τη μεταξική πολιτική των κρατικών επεμβάσεων στο συνδικαλιστικό κίνημα και την οικονομική εξάρτηση του δεύτερου από τις πρώτες. Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου, το πλαίσιο αυτό υπέστη μία νέα επεξεργασία με την ουσιαστική συμβολή των συμβούλων της αμερικανικής αποστολής επί εργατικών θεμάτων. Ο στόχος υπήρξε διπλός: αφενός να εκριζωθούν από το εργατικό κίνημα τα πολιτικά και ιδεολογικά κεκτημένα της Αντίστασης (στόχος υποβοηθούμενος από την πρακτική της φυσικής εξόντωσης των εαμιτών συνδικαλιστούν), αφετέρου να μειωθεί, και κατά προτίμηση να εκμηδενιστεί, ο κίνδυνος αντιστάσεων απέναντι στο αυταρχικό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων, το οποίο συνόδευε τα προγράμματα οικονομικου εκσυγχρονισμού. Οι απροκάλυπτες επεμβάσεις του υπουργείου Εργασίας και των ξένων συμβούλων απέδωσαν τη σοδειά ενός εσμού από (έμμισθους) εργατοπατέρες, οι οποίοι δρούσαν ως διαμεσολαβητές προς όφελος των εργοδοτών και των κυβερνήσεων. Τα πρόσωπα και οι πρακτικές συντηρήθηκαν μέχρι τη μεταπολίτευση, αξιοποιώντας ως μέσα τα «μυστικά κονδύλια» του υπουργείου Εργασίας, τον πακτωλό της Εργατικής Εστίας, τα τακτικά εμβάσματα των αμερικανών κατά κύριο λόγο προστατών κ.ά.

Η συντονισμένη αντιπολίτευση προς τον επίσημο συνδικαλισμό εξελίσσεται καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και βασίζεται στα συνδικάτα που αφενός οργανώνουν διεκδικητικούς αγώνες, αφετέρου διαθέτουν μία παράδοση μακρόχρονης παρουσίας στελεχών από την Αριστερά και το σοσιαλιστικό χώρο, η οποία φτάνει πίσω στην εαμική αντίσταση. Καθοριστικός είναι εξαρχής ο ρόλος των ομοσπονδιών της Κοινής Ωφέλειας και των Τραπεζών. Η συνδικαλιστική παρουσία των τραπεζικών υπαλλήλων, μπορούμε επίσης να υποθέσουμε, συνδέεται άμεσα με την αντίστοιχη διεύρυνση του χρηματοπιστωτικού κύκλου εργασιών. Ακολουθούν στο συντονισμό οι ομοσπονδίες Εργατών Τύπου και Λογιστών, οι συνδικαλιστικές κινήσεις των οικοδόμων ―που από το 1960 δίνουν σημαντική ώθηση στη μαχητικότητα και την αυτοπεποίθηση των μαζικών αγώνων― των αυτοκινητιστών, των εργατών στο μέταλλο και στη χημική βιομηχανία, καθώς και δεκάδες πρωτοβάθμιες οργανώσεις διαγραμμένες ή μη αποδεκτές από τη ΓΣΕΕ. Αρχικός σκοπός αυτού του συντονισμού είναι το 1962 να αποτραπεί ο κίνδυνος διάλυσης των κλαδικών ασφαλιστικών ταμείων, τον οποίο προωθούσε ένα «πολυνομοσχέδιο», όπως θαλέγαμε σήμερα, του υπουργείου Εργασίας. Στην πορεία, οι στόχοι γενικεύονται μαζί με τη διεύρυνση της συμμετοχής στην κίνηση συνεργασίας. Το καλοκαίρι του 1963 το νομοσχέδιο αποσύρεται στο σύνολο του. Τη στιγμή εκείνη οι συνεργαζόμενες οργανώσεις είχαν φτάσει τις 115 και θα κρατήσουν σε όλη τη διάρκεια της δράσης τους το νούμερο αυτό, ως συμβολική επωνυμία για την υπενθύμιση αυτής της πρώτης και αποφασιστικής νίκης τους.

Η άνοδος της Ένωσης Κέντρου στην εξουσία σηματοδοτεί τη συστηματική διεκδίκηση εκ μέρους των «115» του εκδημοκρατισμού του συνδικαλιστικού κινήματος. Αγωνιστικό ορόσημο η διαδήλωση στις 6 Απριλίου 1964,100.000 λαού για το διώξιμο της φατρίας των Μακρή-Θεοδώρου, την κατάργηση των αντικομμουνιστικών καταστατικών και του ν. 3239/1955, ο οποίος έθετε ένα απόλυτα αυταρχικό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων, εκλογές με απλή αναλογική και αδιάβλητο συνέδριο της ΓΣΕΕ για την ανάδειξη δημοκρατικά εκλεγμένης ηγεσίας. Το ίδιο διάστημα υπάρχει μία αξιοσημείωτη πύκνωση των απεργιακών αγώνων και των ανοιχτών συγκεντρώσεων, στις οποίες οι «115» πρωτοστατούν. Το αίτημα εκδημοκρατισμού του συνδικαλιστικού κινήματος θα υπονομευτεί ποικιλοτρόπως από την Ε.Κ. και θα ενταφιαστεί εντέλει από την αντεπίθεση του αστικού κατεστημένου μετά τα Ιουλιανό του 1965. Λίγους μήνες πριν, ο πρόεδρος των «115» Ορέστης Χατζηβασιλείου εξηγούσε τη σημασία του αιτήματος: Ο εκδημοκρατισμός των συνδικάτων δεν είναι ιδεολογική διακήρυξη, αλλά αυτή η ίδια η καθημερινή ζωή των εργαζομένων.

ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΖΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ

Ενάντια στον κυβερνητικό συνδικαλισμό

Ποιες ήταν οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση και την ανάπτυξη της κίνησης των «115»; Στην κίνηση συμμετείχαν συνδικαλιστές προερχόμενοι από την κομμουνιστική και τη σοσιαλιστική Αριστερά, το κέντρο, ακόμα και τη Δεξιά. Παρ' όλα αυτά, διατήρησε συστηματικά ένα μαχητικό μέτωπο εναντίον όχι μόνο τον υπάρχοντος κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά και δυνητικών εκφράσεων του. Συγκροτήθηκε επίσης στην πράξη ως κίνημα μαζικών οργανώσεων και όχι στελεχών. Πώς μπορεί να ερμηνευτεί η συσπειρωτική της δυναμική και η μαζικότητα των διεκδικητικών της πρωτοβουλιών;

Η μεταπολεμική ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη, χαράχτηκε πάνω στο τοπίο δύο αντιμαχόμενοι, διάδοχων στη χρονική τους εξέλιξη, διαδικασιών. Η πρώτη ήταν η αντιφασιστική κινητοποίηση της πολεμικής περιόδου και η εαμική εμπειρία. Σ' όλη την Ευρώπη, η αντιφασιστική κινητοποίηση είχε μακράς διάρκειας πολιτισμικά αποτελέσματα. Ανέδειξε την επιθυμία και τη δυνατότητα ριζοσπαστικών αλλαγών και, συνεπώς, το όραμα μιας μεταπολεμικής ανασυγκρότησης με ισχυρά τα ιδανικά της δημοκρατικής ιδιότητας τον πολίτη, του εξισωτισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κατά συνέπεια, η συνοχή των μεταπολεμικών κοινωνιών θα εξαρτιόταν σημαντικά από τη νομιμότητα που οι εθνικοί πολιτικοί θεσμοί θα επιτύγχαναν επεξεργαζόμενοι τα στοιχεία αυτού του οράματος. Μετά το 1947, η δεύτερη διαδικασία θα αλλάξει τα χρώματα στο κάδρο. Ο Ψυχρός Πόλεμος έκλεισε ορμητικά την ατζέντα των αντιστασιακών συνασπισμών για ριζικές αλλαγές. Το Σχέδιο Μάρσαλ είχε ως στόχο την άρρηκτη σύνδεση της δημοκρατίας με το κεφάλαιο: Η δημοκρατία έπρεπε να είναι ο ασφαλής πολιτικός χώρος για την ευημερία των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων. Τα ανοίγματα της αντιστασιακής εμπειρίας έπρεπε, επομένως, να κλείσουν. Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος ήταν η πιο άγρια δοκιμή της νέας ψυχροπολεμικής διευθέτησης. Όμως για μια σειρά λόγους -η αγριότητα ήταν ένας από αυτούς- ο εμφύλιος εγκαινιάζει μία περίοδο επισφαλούς νομιμότητας της πολιτικής ηγεμονίας της νικήτριας παράταξης.

Η δυναμική κινημάτων, όπως ήταν οι «115», δημιουργήθηκε, νομίζω, στο σημείο όπου αυτή η επισφαλής νομιμότητα συναντιόταν με το βιωματικό χώρο της απελευθερωτικής εμπειρίας του παρελθόντος και τον ορίζοντα νέων προσδοκιών, οι όποίες τροφοδοτούνταν από τις αλλαγές στο κοινωνικό περιβάλλον.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 16 Μαΐου 2010

Παράλληλα, οι μεθοδεύσεις των κυβερνητικών παρατάξεων ΔΑΠ κ ΠΑΣΠ στις σχολές συνεχίζονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΑΣΟΕΕ όπου η ΠΑΣΠ αγνοώντας τις αποφάσεις και τις διαδικασίες των συλλόγων συνεχίζει να μη δέχεται παραβάν στις αίθουσες ψηφοφορίας. Επιπλέον τα κατέστρεψε και τα πέταξε από το παράθυρο όταν τοποθετήθηκαν από τις υπόλοιπες παρατάξεις. Η καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής, του ΔΝΤ και της ΕΕ, δε προφυλάσσεται με καμία μεθόδευση μηχανισμών. Καλούμε τους φοιτητές να απομονώσουν τέτοιου τύπου φασίζουσες πρακτικές και να προσέλθουν στις κάλπες προκειμένου να καταδικαστεί η βάρβαρη και δολοφονική κυβερνητική πολιτική.

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

• Πιστεύω ότι είναι ένα «νομοσχέδιο - εφιάλτης» σε μία «κοινωνία - εφιάλτη».
• Η πιο μεγάλη αλλαγή, που ίσως να μην εμφανιστεί τα επόμενα χρόνια αλλά κάποια χρόνια αργότερα, είναι ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των ασφαλισμένων, και ιδίως των νέων εργαζομένων, καταργείται η έννοια της σύνταξης και της ασφαλιστικής προστασίας, διότι για να συμπληρώσει κάποιος νέος, ειδικά ελαστικά εργαζόμενος, τα 40 χρόνια εργασίας και τα ένσημα που αντιστοιχούν θα πρέπει να φτάσει ως τα 75 και 80 έτη. Οπότε, πρακτικά, η όποια σύνταξη πάρει, αν κατορθώσει να την πάρει, θα είναι μάλλον «επίδομα κηδείας» παρά πραγματική ασφαλιστική προστασία.
• Είναι πιο εύκολο να βρεις μια βελόνα σε έναν αχυρώνα, παρά κάποιο θετικό στοιχείο σε αυτό το νομοσχέδιο.
• Αυτή τη στιγμή, η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων είναι περίπου 30 δισ. και τα βεβαιωμένα χρέη προς τα ταμεία που έχουν κλαπεί από το κράτος, την εργοδοσία και τις τράπεζες από τη 10ετία του 50 και ύστερα είναι 60 δισ. Αν το κράτος ζητούσε αυτά τα χρήματα από τους «νόμιμους κλέφτες» τα ταμεία θα είχαν σήμερα τα τριπλάσια χρήματα. Άρα, πού οφείλεται το αδιέξοδο; Γνωρίζω ότι με μια απλή κίνηση όλα αυτά τα χρήματα είναι αδύνατο να επιστραφούν, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους θα μπορούσε να επιστραφεί, είτε αυτά που χάθηκαν χρόνια ολόκληρα, είτε αυτά που χάθηκαν πιο πρόσφατα στα σκάνδαλα του Χρηματιστηρίου και των δομημένων ομολόγων. Αυτά και μόνο τα χρήματα θα έφερναν τα ταμεία σε άλλη οικονομική κατάσταση.
• Τα συγκεκριμένα μέτρα ασφαλώς και δεν θα διασφαλίσουν έστω και τη μεσοπρόθεσμη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, διότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να υπάρχει εργασία. Αν η ανεργία φτάσει στο 20%, δεν θα υπάρχουν ασφαλιστικές εισφορές. Δεύτερον, πρέπει οι εργοδότες να αποδίδουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Τρίτον, πρέπει να μην υπάρχουν ρυθμίσεις όπως ότι για νεοπροσλαμβανόμενους χαρίζονται οι εισφορές.
• Για να δούμε ακριβώς τις επιπτώσεις του νόμου, δεν πρέπει να μελετήσουμε μόνο τον νόμο αυτόν καθ’ εαυτόν. Πρέπει να δούμε πώς αυτός θα λειτουργήσει στο φόντο των ευρύτερων κοινωνικών αλλαγών. Για παράδειγμα, ένας νέος εργαζόμενος στα φροντιστήρια «κολλάει» 200 ένσημα το χρόνο. Για να συμπληρώσει τα ένσημα που αντιστοιχούν στα 40 χρόνια εργασίας, χρειάζεται να δουλέψει 50 χρόνια. Πότε θα συνταξιοδοτηθεί αυτός ο άνθρωπος; Αναφέρει η κυβερνητική προπαγάνδα ότι δεν αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης πάνω από τα 65 χρόνια. Στην πράξη, όμως, επειδή οι προϋποθέσεις για τη συνταξιοδότηση είναι δύο, τα ηλικιακά όρια αλλά και ο αναγκαίος αριθμός ενσήμων (διότι υπάρχει πέναλτι αν πάρεις σύνταξη με μειωμένα ένσημα), καταλαβαίνετε ότι η ηλικία συνταξιοδότησης πηγαίνει πολύ πιο πάνω από τα 65, 70, 75 κλπ.
• Υπάρχει μια μακρά διαδρομή από το 1992 (νόμος Σιούφα της κυβέρνησης Μητσοτάκη), με τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να λένε ότι θα καταργήσουν τους προηγούμενους νόμους και τελικά να τους εφαρμόζουν και να τους επαυξάνουν. Έτσι έγινε με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που αντί να καταργήσει το νόμο Σιούφα έκανε το νόμο Ρέππα, έτσι έγινε με τη ΝΔ, που πρόσθεσε το νόμο Πετραλιά, έτσι γίνεται και τώρα. Και πιστεύω ότι θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη χειρότερα μέτρα. Ήδη, με το υπάρχον σύστημα, η σύνταξη και η ασφαλιστική προστασία γίνονται «απαγορευμένος καρπός» για χιλιάδες εργαζόμενους και κυρίως για τη συντριπτική πλειοψηφία των νέων. Αυτοί είναι, κυρίως, που πρέπει να εξεγερθούν απέναντι σε αυτό το «ασφαλιστικό έκτρωμα» και συνολικά στην πολιτική που ακολουθείται.

• Κώστας Μάρκου, Εργατικό κίνημα: Η "πέμπτη εξουσία" σε πρώτη εμφάνιση
• Γιώργος Λαουτάρης, Πρόβα εργατικής εξέγερσης
• Παντελής Προμπονάς, Εκπαίδευση: Μαχητικό παρών στις απεργίες
• Στράτος Βουραζέρης, Πυρπόληση ΜΑΡΦΙΝ: ενέργεια εχθρική στο εργατικό κίνημα
• Νατάσα Κεφαλληνού, Όργιο καταστολής της πρωτοφανούς κινητοποίησης

• Παύση των πληρωμών του τοκογλυφικού χρέους
• Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο
• Απαγόρευση των απολύσεων
• Όχι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.
• Να αυξηθούν οι μισθοί και το εισόδημα των εργαζόμενων, να μειωθεί ο χρόνος εργασίας
• Να φορολογηθεί το κεφάλαιο, να παγώσουν οι εξοπλισμοί.
• Δημόσιο ενιαίο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα.
• Νομιμοποίηση των μεταναστών
• Αγώνας για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα
• Έξω τώρα το ΔΝΤ! Ανυπακοή στις επιταγές της ΕΕ, εδώ και τώρα ρήξη με την ΟΝΕ, πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση

• ΤΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ
• ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ-ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
• ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
• ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

• Ανυποχώρητος αγώνας χωρίς όρια για την απόκρουση και ανατροπή της τρομερής αντιδραστικής τομής που προωθεί η «χούντα» κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Για να πάρουν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα και το Πρόγραμμα Σταθερότητας.
• Για να μην πληρώσει ο λαός το χρέος - δεν είναι δικό μας, δεν είναι της Ελλάδας της εργασίας. Καμιά διαπραγμάτευση του μισθού, της δουλειάς, της σύνταξης, των κοινωνικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών με τους γύπες του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου. Καμιά περικοπή μισθού και σύνταξης, καμιά απόλυση, καμιά αύξηση του χρόνου και των χρόνων εργασίας, καμιά ιδιωτικοποίηση.

• Κάτω ο «Μηχανισμός Στήριξης» του κεφαλαίου.
• Έξω η ΕΕ και το ΔΝΤ από την Ελλάδα, έξω η Ελλάδα από την ΟΝΕ – ΕΕ.
• Η πολιτική και η κυβέρνηση της πτώχευσης των εργαζομένων πρέπει να πέσει από ένα πανίσχυρο πολιτικό μαζικό κίνημα, με μια αναγεννημένη Αριστερά της ανατροπής.
• Aντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, για τον κλονισμό της αστικής κυριαρχίας, για ένα νέο γύρο νικηφόρων επαναστάσεων προς τον κομμουνισμό της εποχής μας.

• ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ: κινητοποίηση στις 6.30μμ στα Κεντρικά Λύκεια.
• ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, εργατικά σχήματα και συλλογικότητες, οργανώσεις της αριστεράς, καλούν σε συλλαλητήριο στα Προπύλαια, στις 6.30μμ ενάντια στο ΔΝΤ και την Ε.Ε., ενάντια στο νέο ασφαλιστικό και την αντιλαϊκή πολιτική.
• ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Συλλαλητήριο στο άγαλμα Βενιζέλου στις 7μμ
• ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ: Πρωτοβάθμια σωματεία καλούν σε συγκέντρωση στο Θεοφάνειο την Πέμπτη 29/4, στις 7.30μμ για να ακολουθήσει πορεία

Η προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που οδήγησε η κυβέρνηση τη χώρα σε συμφωνία με την ΕΕ τους τραπεζίτες, είναι η ταφόπλακα που μπαίνει στο ασφαλιστικό, στις εργασιακές σχέσεις, ενώ νέοι γύροι λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, που σε συνδυασμό με τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα θα είναι τα μέτρα που θα επιδιωχθεί να παρθούν το επόμενο διάστημα, για να «υπηρετήσουν» τον «εθνικό» στόχο της «εξόδου» από την κρίση. Σε αυτή την μαύρη προοπτική για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον γενικό ξεσηκωμό

• ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ.
• ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΔΝΤ, ΕΕ.
• ΟΛΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 6.30 μ.μ. ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ, ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε