Περισσότερα... »
skip to content
Lesvos Blogs » ΝΑΡ Λέσβου | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Λέσβου με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
60796 άρθρα από 62 πηγές
Aa - Zz
(3669)
Αα - Ωω
(57084)
Διαβάστε περισσότερα για την άδικη προφυλάκιση του διαδηλωτή Μάριου Ζ. στο σχετικό μπλογκ: [freemariosz.wordpress.com]
Υπογράψτε υπέρ της αποφυλάκισης του Μάριου πατώντας εδώ
Η αντικαπιταλιστική αριστερά παρεμβαίνει στις εκλογές του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας με την Αριστερή Ενωτική Πρωτοβουλία- Εργαζόμενοι Μηχανικοί που συγκρότησαν η Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση-εργαζόμενοι μηχανικοί, ο Αριστερός Αντίλογος στο ΤΕΕ και ανένταχτοι αγωνιστές.
Περισσότερα για το ψηφοδέλτιο και τις θέσεις της
Αριστερής Ενωτικής Πρωτοβουλίας- Εργαζόμενοι Μηχανικοί εδώ.
Ολοκληρώθηκε ο κύκλος εκδηλώσεων, της συνάντησης εργαζομένων και αγωνιστών από Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρο, που διοργάνωσαν η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση και ο Αντιπολεμικός Συντονισμός σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη, την περασμένη εβδομάδα.
Του ΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ
Σε συνθήκες βαθιάς κοινωνικής κρίσης και νέας έντασης στο Αιγαίο, αλλά και με τις πρώτες απαντήσεις του κόσμου της εργασίας στην κατασταλτική και οικονομική βαρβαρότητα των κυβερνήσεων, συναγωνιστές από τρεις χώρες συναντήθηκαν για να μοιραστούν πλούσιες εμπειρίες και κοινές αγωνίες. Κυρίως, όμως για να βάλουν τις βάσεις μιας μακράς σχέσης κοινών αγώνων, που ξεκίνησε τώρα αλλά θα έχει ελπιδοφόρα συνέχεια.Ο Μπιναλί Ιλντάν, μέλος του συνδικάτου της TEKEL, περιέγραψε το συγκλονιστικό απεργιακό αγώνα 98 ημερών που ακολούθησε την ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρίας και τις απολύσεις. Οι απεργοί χαρακτηρίστηκαν προβοκάτορες και «εσωτερικός εχθρός» από τη δημοκρατία του Ερντογάν και των Στρατηγών. Κράτος και ακροδεξιοί μηχανισμοί τους επιτέθηκαν, όμως αυτοί κράτησαν ανοιχτό τον αγώνα. Κατάφεραν να συνδεθούν με το τουρκικό εργατικό κίνημα στη μεγαλειώδη γενική απεργία της 20ης Φλεβάρη. Αφού χαιρέτισε «Έλληνες και Κύπριους εργάτες από την άλλη πλευρά του Αιγαίου», τόνισε την ανάγκη υπέρβασης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από τον κοινό αγώνα των εργαζόμενων.
Η Meryem Ozsogut, μέλος του Συνδικάτου Υγείας-Κοινωνικών Υπηρεσιών και εκπρόσωπος του Λαϊκού Μετώπου, απολυμένη η ίδια εξαιτίας της συνδικαλιστικής της δράσης, χαρακτήρισε την κρίση ως εργαλείο επίθεσης κυβερνήσεων και ιμπεριαλιστών στους λαούς. Οι ιδιωτικοποιήσεις προχωρούν ήδη και, με το ΔΝΤ, ετοιμάζεται νέος γύρος λεηλασίας εργατικών δικαιωμάτων και επίθεσης σε υγεία-εκπαίδευση. Ενώ, όμως, στο όνομα της κρίσης προκαλούν κοινωνικό ολοκαύτωμα, η Τουρκία ξοδεύει $27 δις σε εξοπλισμούς. Η ΕΕ προτείνεται ως ο δημοκρατικός δρόμος στην Τουρκία, όταν χιλιάδες αγωνιστές έχουν συλληφθεί και 1.500 έχουν φυλακιστεί, απλά και μόνο για την πολιτική-συνδικαλιστική τους δράση. Όμως, παρά τα προβλήματα, στην περίπτωση της TEKEL, για πρώτη φορά ενώθηκαν όλοι οι εργαζόμενοι και ανέδειξαν νέους δρόμους αγώνα.
Ο Μερτ Κουκρέρ, εκπρόσωπος του DIP (EEK Τουρκίας) ανέδειξε την πρωτοφανή γενική απεργία. Περίπου «100.000 εργαζόμενοι, υπερέβησαν τους “εργατοπατέρες” της “τουρκικής ΓΣΕΕ” και οδήγησαν σε γενική απεργία -παράνομη από τη νομοθεσία- αλληλεγγύης στους απεργούς της TEKEL». Στις μέρες αυτού του πολυήμερου αγώνα, αναδείχτηκε η ανάγκη για αυτοδιεύθυνση του εργατικού κινήματος και νέα επαναστατική προοπτική. Αυτή, είπε, είναι η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί απέναντι σε μια πιο άγρια αστική δημοκρατία, η οποία θα διαδεχθεί το σημερινό «δικτατορικό» καθεστώς. Τέλος, έβαλε ως κρίσιμο καθήκον την οργάνωση της κινητοποίησης αλληλεγγύης στους εργαζομένους της TEKEL, στις 26 Μαΐου.
Η Ντενίζ Πασσά (Κόμμα Νέας Κύπρου και την Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Συνείδησης Βόρειας Κύπρου) περιέγραψε την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον κυπριακό λαό, αλλά και τις διαιρέσεις και εκτοπίσεις από «ελληνοκύπριους» και «τουρκοκύπριους» εθνικιστές, την επέμβαση ελληνικού και τουρκικού κράτους και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που οδήγησαν στο δράμα της διχοτόμησης, το 1974. Σήμερα, θεωρούν την αποστρατιωτικοποίηση του νησιού ταυτόσημη με την απελευθέρωση της Βόρειας Κύπρου και τη λύση του κυπριακού στη βάση των κοινών αγώνων όλων των κύπριων εργαζομένων και των μεταναστών. Πρώτιστο καθήκον είναι η αποχώρηση του ελληνικού και του τουρκικού στρατού κατοχής και των βρετανικών βάσεων.
Η Αγγελική Ερωτοκρίτου, κύπρια φοιτήτρια και μέλος της ΕΑΑΚ, μίλησε για τις ιμπεριαλιστικές επιλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας, την ένταξή στην ΕΕ, με άλυτο το κυπριακό, για βαθύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, τη μετατροπή σε «παράδεισο» διαπλεκόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων, σε «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» των ΝΑΤΟ-ευρωστρατού. Οι διαρκείς αγώνες των δύο λαών πρέπει να ενωθούν σε ένα κίνημα ανατροπής των βάρβαρων κυβερνήσεων, που συνεχίζουν να διχάζουν τους εργαζόμενους και να τσακίζουν τους μετανάστες.
Ο Σεΐντ Ντογάν, κούρδος δημοσιογράφος και πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα, είπε πως «παρά το ότι ο καπιταλισμός εξακολουθεί να κερδίζει, έχουν καταρρεύσει οι αυταπάτες του ’90». Ενώ οι ιμπεριαλιστές ανήγγειλαν το «τέλος της ιστορίας», οι εργαζόμενοι και οι λαοί εξακολουθούν να αντιστέκονται. Γι’ αυτό και χρειάζεται μια νέα διεθνιστική ενότητα των λαών. Οι Έλληνες και οι Τούρκοι εργαζόμενοι, «έχουν πληρώσει 6 και 7 φορές το δημόσιο χρέος των χωρών τους σε πολεμικούς εξοπλισμούς». Ο πόλεμος στους Κούρδους, έχει ταυτιστεί με την πιο σκληρή επίθεση στα εργατικά δικαιώματα ενώ, κάθε φορά, οι αγώνες καταστέλλονται με την απειλή ενός ελληνο-τουρκικού πολέμου. «Χωρίς να το ξέρουμε, βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο» και πρέπει να απαντήσουμε.
Γι’ αυτό η πρωτοβουλία αυτής της συνεύρεσης, είναι σήμερα πιο κρίσιμη και επιτακτική. Και θα συνεχιστεί. Η ΑΔΚ πρότεινε μια βάση διαλόγου και αιτημάτων για την κοινή δράση των εργαζομένων σε Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρου που θα συγκρουστεί με την πολεμική απειλή, την αντεργατική λαίλαπα και τη διαπραγμάτευση ιμπεριαλιστικών ρόλων μεταξύ των τριών χωρών.
Είναι επίμονη θέση, ότι ο μόνος τρόπος να αποτραπεί η θυσία των λαών - με εργατικό μεσαίωνα ή πολεμικά επεισόδια - είναι η ανώτερη συγκρότηση διεθνιστικού, ανεξάρτητου, ταξικού μετώπου ντόπιων και ξένων.
Αν και «θαμμένη», η παράδοση κοινών αγώνων των τριών λαών είναι πλούσια। Αυτήν οφείλουμε να ανανεώσουμε σε ένα ευρύ αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο. Η σημαντικότερη συμβολή στην ειρήνη είναι η συντονισμένη μάχη του κόσμου της εργασίας ενάντια στις δική του κυβέρνηση και κεφάλαιο. Η διαρκής επαναστατική απειλή ενάντια στο διαρκή κοινωνικό πόλεμο που μας επιβάλλουν.
Βήμα μπροστά η συμφωνία για αναβάθμιση του αντικαπιταλιστικού περιεχομένου και της παρέμβασης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στους αγώνες και συνολικά. Ένα ακόμα βήμα και η υιοθέτηση της εισήγησης για την οργανωτική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέτωπο με μέλη και ουσιαστικές διαδικασίες, με εργατική δημοκρατία και αποφασιστικότητα στις συνελεύσεις και τους αγωνιστές τα επόμενα βήματα έως την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Μετώπου στα τέλη του χρόνου.Αρχίζει η εγγραφή μελών στις τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.Κατά τη διάρκεια της διήμερης συνέλευσης κατατέθηκαν στην επιτροπή της συνέλευσης προτάσεις πάνω στις εισηγήσεις και κείμενα πολιτικού προβληματισμού.Όλα τα κείμενα θα δημοσιοποιηθούν σε ειδικό δελτίο που θα εκδοθεί μετά τη Συνέλευση προκειμένου να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης σε κάθε τοπική ή κλαδική επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ..Διαβάστε την Πολιτική Εισήγηση για την Συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑΔιαβάστε την εισήγηση για την οργανωτική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Μπροστά στους εργαζόμενους εμφανίζεται στις μέρες μας ένα θανάσιμο δίλημμα: Είτε θα αποδεχτούν να θυσιάσουν τα δικαιώματα τους στο βωμό του ‘μελλοντικού’ ξεπεράσματος της κρίσης σε όφελος των τραπεζών και των επιχειρήσεων, είτε θα παλέψουν να ανατρέψουν αυτή την πολιτική, ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου, το πολιτικό σύστημα και την ΕΕ με ορίζοντα την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική εξουσία.
1. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καθοδηγεί την επίθεση, δεν «σύρεται», αποτελεί σήμερα τον οργανωτή του αστικού μπλοκ εξουσίας. Γύρω της συσπειρώνονται τόσο η ΝΔ, όσο και το ακροδεξιό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ, που επιδιώκει να αναδειχθεί σε μακρύ χέρι του συστήματος και να μετατραπεί σε ‘κόμμα εξουσίας’. Η επίθεση στηρίζεται στην τεράστια ιδεολογική κατεργασία που κάνουν τα ΜΜΕ και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους και του κεφαλαίου στους εργαζόμενους.
2. Οι κυρίαρχες δυνάμεις περίμεναν ότι θα περάσουν σαν οδοστρωτήρας τα μέτρα, ότι θα συντρίψουν την κοινωνική και πολιτική αντίσταση των εργαζόμενων. Γελάστηκαν. Παρά το γεγονός ότι οι αγώνες είναι εξαιρετικά πίσω από τις απαιτήσεις της ανατροπής της επίθεσης, αναπτύχθηκαν γρήγορα, κινητοποίησαν μεγάλο τμήμα εργαζομένων, ενώ αναπτύχθηκαν –για πρώτη φορά τόσο έντονα- τάσεις ανεξαρτησίας από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
3. Η επίθεση του κεφαλαίου, της κυβέρνησης και της ΕΕ πρόκειται να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί αποφασιστικά. Ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, νέοι γύροι λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα είναι τα μέτρα που θα επιδιωχθεί να παρθούν το επόμενο διάστημα. Το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης ή η ασθενική ‘ανάπτυξη’ με διατήρηση και διεύρυνση της ανεργίας, ο αντιδραστικός ρόλος της ΕΕ, κάνουν μονόδρομο για δυνάμεις του κεφαλαίου την συνέχιση της βάρβαρης επίθεσης. Η υπαγωγή της Ελλάδας’ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μαζί με την στενή επιτήρηση της ΕΕ θα αποτελέσει ένα ποιοτικό στοιχείο στο ξεθεμελίωμα των πάντων, για ένα ιστορικό πισωγύρισμα, με αιχμή δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και πλήρη ασυδοσία των εργοδοτών.
4. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αποκαλύφθηκε πολύ καθαρά μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων εργαζόμενων ο ρόλος της ΕΕ. Αντί για ‘μηχανισμός ανάσχεσης’ της κρίσης και ‘σταθερότητας’ αποδείχτηκε μηχανισμός βαθέματος και διεθνοποίησης της κρίσης. Αποδείχτηκε μηχανισμός ιμπεριαλιστικής επιβολής των ισχυρότερων αστικών τάξεων πάνω στους λαούς. Αλλά πάνω από όλα αναδείχθηκε σαν το πανίσχυρο πολιτικό μηχανισμό που οι συνασπισμένες (παρά τον ανταγωνισμό τους) αστικές τάξεις της Ευρώπης -μεταξύ αυτών φυσικά και η ελληνική- χρησιμοποιούν για να επιτεθούν στους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης. Μόνο μέσα από την από αυτήν. . η ρήξη απειθαρχία με την ΕΕ-ΟΝΕ και η αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από αυτήν, για τη διάλυση της ΕΕ, για μια άλλη διεθνή συνεργασία στην περιοχή μας, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, με σοσιαλιστικό εργατικό χαρακτήρα μπορούν οι εργαζόμενοι να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους.
5. Δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αυταπάτη για τον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης. Τα μέτρα ‘δεν επιβάλλονται’, ούτε έρχονται από ‘έξω’. Η ελληνική αστική τάξη συμμετέχει στον συνασπισμό του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, με υποδεέστερο ρόλο, και σαν τέτοια οργανώνει την επίθεσή της στους εργαζόμενους. Το ζητούμενο δεν είναι κάποια ‘πατριωτική συσπείρωση’, ή ‘εθνικά υπερήφανη στάση μιας κυβέρνησης’, αλλά η ενιαία πάλη απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου σε εθνικό και σε διεθνικό επίπεδο.
6. Οι λύσεις που προσανατολίζονται σε ένα ‘νέο κοινωνικό συμβόλαιο’ ανάμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και του κεφαλαίου, σε μια ‘δημοκρατική ΕΕ’, σε μια ‘φιλολαϊκή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα’, ρίχνουν στάχτη στα μάτια των εργαζόμενων, καθώς οδηγούν στην συμφιλίωση με τις πιο τρομαχτικές, εκμεταλλευτικές, οργανωμένες πολιτικά σε διεθνές επίπεδο δυνάμεις του χρηματιστικού κεφαλαίου. Εκεί οδηγεί αντικειμενικά η πολιτική του ΣΥΝ ο οποίος χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, ανακαλύπτει την διέξοδο από την κρίση στην ‘πολιτική εμβάθυνση της Ευρώπης’, στην πολιτική ολοκλήρωση του ιμπεριαλιστικού κέντρου! Τέτοιες λύσεις όχι μόνο δεν υπάρχουν αλλά εγκλωβίζουν τελικά την εργατική τάξη σε αδιέξοδα. Την οδηγούν να συναινέσει στην ίδια την εκμετάλλευση της και να περιορίζει τη δράση της σε μάταιες μικροδιορθώσεις της αστικής πολιτικής. Για να είναι αποτελεσματική η πάλη για την ανατροπή της επίθεσης πρέπει να γίνεται από αντικαπιταλιστική σκοπιά. Η συνολική απάντηση στην τρομερή καπιταλιστική κρίση, η ολόπλευρη ικανοποίηση των εργατικών δικαιωμάτων και αναγκών της εποχής μας απαιτούν τη ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική και την ΕΕ, την αντικαπιταλιστική επανάσταση και τη σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.
7. Άσφαιρες αποδεικνύονται οι αντιλήψεις που ενώ αναγνωρίζουν την ταξικότητα της κρίσης και το αδιέξοδο του ‘μεταρρυθμιστικού δρόμου’, παραιτούνται από την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού πολιτικού προγράμματος πάλης του εργατικού κινήματος και της αριστεράς σήμερα. Ενός προγράμματος που να ανεβάζει διαρκώς το επίπεδο της ταξικής πάλης ώστε μέσα από νίκες και ήττες, από κατακτήσεις και εμπειρίες η ίδια η εργατική τάξη να γράφει την ιστορία και να προσεγγίζει έτσι με πραγματικούς κοινωνικούς όρους την επαναστατική αλλαγή. Η ηγεσία του ΚΚΕ, αντί για αυτό, συμπυκνώνει τους σκοπούς του κινήματος στο ‘’πάρτε πίσω την ψήφο σας από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ,” στην ‘κοινοβουλευτική ενίσχυση τώρα του κόμματος’ και στο “κάτι μπορούμε να κερδίσουμε” . Κι έτσι με το κάτι τις για τους αγώνες -και όχι την ανατροπή της επίθεσης από την εργαζόμενη πλειοψηφία με εργατικό πολιτικό αγώνα – και την ψήφο στο κόμμα, θα προσεγγιστεί η «λαϊκή εξουσία»! Αυτή η παλιάς κόπια αναπαραγωγή ενός μαχητικού ρεφορμισμού στο κίνημα που πάει αντάμα με τον κοινοβουλευτικό δρόμο για την αλλαγή, μόνο δεινά έχουν φέρει στην Αριστερά και στο εργατικό κίνημα παρά του γεμάτους αυτοθυσία αγώνες της!
8. Η αναγκαιότητα ενός άλλου κινήματος που θα μπορεί να νικήσει απαιτεί και μια άλλη αριστερά. Η ύπαρξη μιας αριστεράς στο ύψος των περιστάσεων, αποτελεί ζήτημα ‘ζωής και θανάτου’, τον κρίκο για μια ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην ελληνική κοινωνία. Πυρήνας της πολιτικής απάντησης στην γιγαντιαία καπιταλιστική κρίση και βάση για την ανασυγκρότηση του κινήματος και της αριστεράς πρέπει να είναι ένα αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα που θα έρχεται σε ρήξη με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές του συστήματος, την λογική του κέρδους και της ελευθερίας των αγορών, την καπιταλιστική ιδιοκτησία, την υποταγή στους ‘επενδυτές’ και ‘τους δανειστές’, την ΕΕ και την ΟΝΕ, με προοπτική της αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εξουσία των εργαζόμενων. Θα υπερασπίζεται τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα, διεκδικώντας όλη τη ζωή και όλο τον πλούτο σε μια περίοδο που οι δυνατότητες του ανθρώπινου πολιτισμού είναι μεγαλύτερες παρά ποτέ. Με μια τέτοια βαθιά αντικαπιταλιστική λογική πρέπει να οπλιστούν τα πιο πρωτοπόρα μαχόμενα τμήματα των εργαζόμενων ώστε να δώσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά την μάχη με τον αντίπαλο, να επικοινωνήσουν και να επιδράσουν στην εργατική πλειοψηφία.
9. Η άνοδος της πάλης των εργαζόμενων και η πολιτική δράση της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς πρέπει να δημιουργήσουν προϋποθέσεις ριζικής αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων, ήττας των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και συνθήκες πολιτικής κρίσης. Μόνο στην βάση μιας τέτοιας όξυνσης της ταξικής πάλης, και μιας τέτοιας αλλαγής των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών που να δημιουργηθούν ρωγμές και αστάθεια στον υπάρχοντα πολιτικό συσχετισμό είναι δυνατόν να ανακοπούν και να ανατραπούν τα μέτρα. Η δυσπιστία, η αποστοίχιση από τα κόμματα του συστήματος, τα πλατιά ερωτήματα μπορούν κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις να μετατραπούν σε ένα ποτάμι που θα απορρίπτει την αστική πολιτική, που θα κατανοεί βαθύτερα τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ, απορρίπτοντας την ΝΔ, θα αποκτά συνείδηση για το ‘όραμα της ΕΕ’, αναζητώντας αριστερά και αντικαπιταλιστικά.
10. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν δεν είναι ακόμα σε θέση να προκαλέσουν ανάσχεση και ανατροπή της επίθεσης. Η αποδιάρθρωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, η απουσία του από βασικούς χώρους του ιδιωτικού τομέα, η χρόνια άρνησή του να οργανώσει τους ελαστικά εργαζόμενους και τους άνεργους που παραμένουν έξω από τα συνδικάτα, η έλλειψη διαδικασιών και δομών που να επιτρέπουν στους εργαζόμενους να πάρουν την κατάσταση στα δικά τους χέρια και τέλος ο χρόνιος πολιτικός και ιδεολογικός αφοπλισμός μπροστά στην αστική πολιτική, ιδεολογία και πολιτισμό, είναι τα βαρίδια που πρέπει σήμερα να ξεπεράσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για να νικήσει. Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος θα γίνεται μέσα στην φωτιά της μάχης. Αποτελεί το ζητούμενο και την πρώτη προϋπόθεση των μεγάλων αγώνων που έρχονται.
11. Ο πιο κρίσιμος όρος για τους αγώνες είναι η ανάπτυξη ενός γνήσιου ταξικού ρεύματος, με αυτοτελή αγωνιστική, πολιτική και ιδεολογική παρουσία, που θα διαχωρίζεται με μαζικούς όρους από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Με λογική αγωνιστικής ταξικής ενότητας πρέπει να είμαστε ‘μέσα’ στους αγώνες όπου και αν ξεσπάνε, ‘μέσα’ στους εργάτες, ‘μέσα’ στα συνδικάτα (ειδικά τα πρωτοβάθμια) που έχουν ζωή και συσπειρώνουν εργαζόμενους, ‘μέσα’ στον οριζόντιο δημοκρατικό συντονισμό τους, αλλά ‘έξω’ και ενάντια στην πολιτική, την ιδεολογία, τις λογικές αποκλιμάκωσης και τον οργανωτικό σχεδιασμό της γραφειοκρατίας και των μηχανισμών της που έχει στόχο να οδηγήσει σε ήττα το κίνημα. Οι δυνάμεις της αριστεράς, δυστυχώς δεν έχουν μια τέτοια στάση απέναντι στις αναγκαιότητες του συνδικαλιστικού κινήματος.
12. H συνδικαλιστική γραφειοκρατία στέκεται αντίπαλος στους αγώνες και στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Η ΓΣΕΕ απείχε από την απεργία στις 17/12 και στις 10/02. Δεν καταδίκασε καν!! το εφιαλτικό «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης», πολύ περισσότερο δεν έχει λογική ανατροπής του. Πρότεινε μια εξευτελιστική ΣΣΕ στους εργοδότες, άσχετα αν ο ΣΕΒ ούτε αυτή υπογράφει. Τέλος κήρυξε τις δυο απεργίες 24/02 και 11/03 όταν αναπτύχθηκε τέτοια κατακραυγή για την στάση της, και τα μέτρα ήταν τόσο βάρβαρα, που κινδύνευε να χάσει κάθε επαφή με την εργατική βάση. Λίγες μέρες μετά αποθέωνε τον Παπανδρέου στο εργατικό συνέδριο του …Πόρτο Καρράς, αντί να σηκωθούν και οι πέτρες εναντίον του.
13. Η Αυτόνομη Παρέμβαση παρά το βήμα της υποστήριξης πρωτοβουλιών βάσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, από μέρος των δυνάμεων της έχει σοβαρές ταλαντεύσεις – με χαρακτηριστικότερη της άρνησή της να συμμετάσχει στην απεργία στις 17.12- στην συνεισφορά της σε ένα πραγματικό κίνημα ‘πρωτοβάθμιων σωματείων’ ανεξάρτητων από την γραφειοκρατία. Ο δισταγμός για οποιοδήποτε αγωνιστικό, ιδιαίτερα απεργιακό σχεδιασμό που να υπερβαίνει το ημερολόγιο της ΓΣΕΕ – ο φόβος απέναντι σε στοιχειώδη μέτρα ακόμα και εμφάνισης ενός ξεκάθαρα διακριτού μπλοκ στις πορείες, δεν αποτελούν παρά εκφράσεις της σοβαρής ταλάντευσης και των ορίων αυτού του χώρου στην ανεξάρτητη από την γραφειοκρατία δράση.
14. Το ΠΑΜΕ εξακολουθεί να αρνείται την λογική της αγωνιστικής ταξικής ενότητας. Περίκλειστο από παντού, με ένα αναντίστοιχο με τις συνθήκες πρόγραμμα, που δεν ξεπερνάει το ‘κάτω τα μέτρα’, εμποδίζει σοβαρά την ενότητα, τον συντονισμό και την αποτελεσματικότητα του μαχόμενου κόσμου, παρά τον θετικό ρόλο που έπαιξε ιδιαίτερα στην πρώτη φάση ανάπτυξης της πάλης.
15. Σήμερα οι εργαζόμενοι χρειάζονται μια νέα πνοή, μια δύναμη ικανή να εμπνεύσει για αγώνα, να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου της δουλειάς, να πείσει ότι οι αγώνες και οι θυσίες που απαιτεί ο αγώνας, μπορεί να πιάσουν τόπο, μπορεί να νικήσουν. Ούτε η ταλάντευση στις επιθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ούτε ο συντηρητικός και άνευρος σεχταρισμός μπορούν να απαντήσουν. Πρέπει να βαδίσουμε τον δρόμο της αγωνιστικής ταξικής ενότητας για την ανατροπή του «Προγράμματος Σταθερότητας» και της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ. Με την ήττα της συναίνεσης και της εκτόνωσης των διαθέσεων που επιχειρεί ο υποταγμένος συνδικαλισμός. Με την υπέρβαση των ταλαντεύσεων και της λογικής ηττοπάθειας.
16. Οι υλικές δυνατότητες για μια νέα μαζική αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά ήδη υπάρχουν, αλλά κυρίως αναπτύσσονται γρήγορα μέσα στις συνθήκες του αγώνα. Είναι το αντικαπιταλιστικό δυναμικό, που πρωτοστάτησε στις μέχρι τώρα μάχες, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να έχει σοβαρό και προωθητικό ρόλο. Το πρωτοπόρο αυτό τμήμα δεν ‘ανήκει’ στην αντικαπιταλιστική αριστερά. Έχει ποικίλες αναφορές, μπορεί να ανήκει στην βάση της διαχειριστικής αριστεράς ή πουθενά. Έχει, όμως, τεράστια σημασία το κομμάτι αυτό μαζικά να οπλίζεται πολιτικά και ιδεολογικά, να συγκροτείται στην βάση ενός ισχυρού αντικαπιταλιστικού προγράμματος με επαναστατική προοπτική, να βρίσκει δρόμους ενότητας και διαλόγου, να ξεπερνά τους κομματικούς φραγμούς, να οργανώνεται στην κατεύθυνση μιας νέας μαζικής κοινωνικής και πολιτικής πρωτοπορίας. Με μια τέτοια ανώτερη συγκρότηση θα κάνει ικανό το δυναμικό αυτό να απευθυνθεί στην εργατική πλειοψηφία που ακόμα στέκεται φοβισμένη, ιδεολογικά επηρεασμένη από την επίθεση και να την ‘κερδίσει’ στην μάχη, πράγμα που τελικά θα κρίνει και τον συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και τις δυνάμεις του κεφαλαίου σε αυτήν την φάση.
17. Σε αυτήν την κατεύθυνση πολύ ουσιαστική μπορεί να είναι η συνεισφορά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να προωθήσει μαχητικά ένα αντικαπιταλιστικό πολιτικό σχέδιο. Να αναδειχθεί σε ένα χώρο μαζικής απεύθυνσης στον κόσμο που μάχεται και αναζητά, με σαφήνεια σε ότι αφορά το στίγμα και την πολιτική της πρόταση, δημοκρατική στην συγκρότησή της, ριζοσπαστική στην δράση της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί ένα ελπιδοφόρο βήμα για τον ανεξάρτητο κοινωνικο-πολιτικό πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς, και πρέπει να προχωρήσει την πολιτική, προγραμματική και οργανωτική της αναβάθμιση.
18. Αναπόσπαστο τμήμα της μάχης για μια άλλη Αριστερά και για τον αντικαπιταλιστικό πόλο είναι η ανάγκη να βρεθούν τώρα σε έναν πλατύ διάλογο οι δυνάμεις εκείνες που έχουν αναφορά στον επαναστατικό μαρξισμό και τον κομμουνισμό, που αγωνιούν για το μέλλον της επαναστατικής αριστεράς και θέλουν να συνεισφέρουν στην ιστορική προσπάθεια της επανίδρυσης της κομμουνιστικής προοπτικής και της επαναστατικής πολιτικής. Πιστεύουμε πως οι δυνάμεις αυτές ενισχύονται σήμερα στην ελληνική κοινωνία, καθώς και η θέλησή τους για κοινή δράση, ενότητα και διάλογο.. Το ζήτημα ενός ισχυρού, πλούσιου, βαθύτερου επαναστατικού ρεύματος με κομμουνιστική προοπτική στην κοινωνία έχει αυτοτέλεια και αποκτά μεγάλη αμεσότητα, μπορεί να γίνει καταλύτης για την δράση της αριστεράς το επόμενο διάστημα.
19. Η κοινή δράση της αριστεράς μέσα στο κίνημα είναι ουσιαστικός όρος για την μαζικοποίηση της πάλης, την δημιουργία μέσα στα πιο πλατιά τμήματα των εργαζόμενων ενός συσχετισμού δύναμης που θα επιτρέψει το ξεδίπλωμα αποφασιστικών αγώνων, απέναντι σε έναν αντίπαλο συνασπισμένο και ισχυρό. Όμως θα ήταν αναντίστοιχη με την περίοδο μια κοινή δράση περιορισμένη στο κατώτερο σημείο συμφωνίας, στο ‘πάρτε πίσω τα μέτρα’, την στιγμή που ο κόσμος βοά για τον αντιδραστικό ρόλο της κυβέρνησης και της ΕΕ, την στιγμή που η κοινωνία διασχίζεται από βαθύτατα πολιτικά ερωτήματα. Η πάλη για την ανατροπή του «προγράμματος σταθερότητας», η ρήξη απειθαρχία με την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, η ουσιαστική κλιμάκωση των αγώνων, πρώτα από όλα των απεργιακών και η λογική της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος είναι σήμερα οι ελάχιστες απαιτήσεις προκειμένου να βρίσκει στοιχειώδη διέξοδο και απαντήσεις η ‘κίνηση’ του κόσμου. Η κοινή δράση πρέπει να οργανώνεται κυρίως στο μαζικό κίνημα, να απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) και στην λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ. Πρωταγωνιστικό ρόλο μπορούν και πρέπει να παίξουν οι δυνάμεις της εκτός των τειχών Αριστεράς, με την προωθημένη τους συνεργασία. Η αγωνιστική κοινή δράση αδυνατίζει εξαιρετικά όταν μετατρέπεται σε πολιτικές συμμαχίες κορυφής, με τον ένα ή τον άλλο πόλο της διαχειριστικής αριστεράς ή τα υποσύνολα τους, που εν τέλει λοξοκοιτάνε σε πολιτικά σχέδια κοινοβουλευτικής επιβίωσης ή ενίσχυσης ενόψει και των δημοτικών και περιφερικών εκλογών.
20. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο. Το νέο υπερ-αντιδραστικό ασφαλιστικό είναι μπροστά μας. Η επίθεση στον ιδιωτικό τομέα, οι απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα που πληθαίνουν, η μάχη των συλλογικών συμβάσεων και η κλιμάκωση του αγώνα για την κατάργηση του βάρβαρου νόμου. Οι εργαζόμενοι και οι δυνάμεις της αριστεράς στηριγμένοι στην μέχρι τώρα πείρα τους πρέπει να θέσουν σαν πολιτικό στόχο την απόκρουση και την ανατροπή της επίθεσης. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με τις 24ωρες, έστω πανεργατικές απεργίες. Απαιτείται κλιμάκωση της πάλης και στο περιεχόμενό της και στις απεργιακές μορφές. Η κυβέρνηση του κεφαλαίου, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ θα πρέπει να ανατραπεί από την λαϊκή πάλη. Πολυήμερες μορφές διάρκειας πρέπει να δώσουν την θέση τους στις μέχρι τώρα μορφές δράσης. Ταυτόχρονα, η μαζική πολιτική ιδεολογική δουλειά που να απο-νομιμοποιεί παραπέρα τα μέτρα και να πείθει για την αναγκαιότητα και την δυνατότητα του αντικαπιταλιστικού δρόμου, πρέπει να ενταθεί.
Μάρτης 2010
ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ
«Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ». Οι εθνικιστικές, ρατσιστικές κραυγές προέρχονταν από τα στόματα όχι των ανεγκέφαλων της Χρυσής Αυγής, υπανθρώπων που ευθύνονται για δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών και αγωνιστών του κινήματος, αλλά από στρατιωτικούς.
Η χθεσινή εμετική παρουσία Στρατιωτικών Δυνάμεων, που σε μια εθνική επέτειο φωνάζουν στο κέντρο της Αθήνας «Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς», δεν προκαλεί μόνο στενοχώρια για την κατάντια των στελεχών των Ειδικών Δυνάμεων, αλλά κυρίως ανησυχία.
Οι Ειδικές Δυνάμεις αποτελούσαν πάντα χώρους όπου στεγάζονταν φασιστικοί πυρήνες. Όμως τα τελευταία χρόνια, ο ελληνικός στρατός και το σύνολο του κρατικού μηχανισμού έχει βάλει κάτω απ΄ τις φτερούγες του ακραία στοιχεία, αφήνοντας τα να δρουν ασύδοτα.
Από την κυβέρνηση Μητσοτάκη που δήλωνε στους αστυνομικούς «εσείς είστε το κράτος», φτάσαμε στην οργανωτική ένταξη των φασιστικών δυνάμεων στις επιχειρήσεις καταστολής του κινήματος επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, με αποκορύφωμα αυτής της δράσης την καταστολή της εξέγερσης του 2008.
Από τον πρώην υπουργό Εθνικής Άμυνας Β.Μεϊμαράκη που ενσωμάτωσε τις Φασιστικές Λέσχες Εφέδρων, που φώναζαν τα ίδια συνθήματα στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη το 2008, φτάσαμε στην νυν κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όπου ο σημερινός υπουργός Ευ.Βενιζέλος συνεχίζει την πολιτική της ΝΔ, εντάσσοντας τα φασισταριά των Λεσχών Εφέδρων στους μηχανισμούς Πολιτικής Προστασίας και τον νυν Δήμαρχο Αθήνας Ν.Κακλαμάνη που τους παραχωρεί κτίριο για να στεγάσουν τις αντικοινωνικές και επικίνδυνες δραστηριότητες τους.
Και όμως, τα φιλοπόλεμο και αποκρουστικό ξεσάλωμα των φασιστικών δυνάμεων, που γίνεται με την πλήρη κάλυψη του κράτους, είναι αφενός συνέπεια της πολιτικής συνοδοιπορίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, αλλά και της πριμοδότησης της ακροδεξιάς ιδεολογίας από τα ΜΜΕ, με συστηματική κατήχηση στις αρχές του «Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια», το μίσος στον μετανάστη, αλλά και εναντίον του απεργού που δεν σκύβει το κεφάλι, δεν υποτάσσεται στις «εθνικές μας ανάγκες» και συνεχίζει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα του. Τέτοια δείγματα γραφής ήταν οι επιθέσεις στα Χανιά και στους Αμπελόκηπους, αλλά και τόσες άλλες. Η ίδια μαύρη κλωστή δένει τα ΜΑΤ-Ομάδες Δέλτα-Ομάδες Αγανακτισμένων Ελληναράδων Κατοίκων που επιτίθενται δολοφονικά εναντίον διαδηλωτών και μεταναστών, με τη FRONTEX που δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο, διαφυλάττοντας την Ευρώπη Φρούριο. Οι επιχειρήσεις σκούπα του Χρυσοχοϊδη, που για μια ακόμη φορά, ο συφερτός της καταστολής και της ακροδεξιάς θα δώσουν βροντερό παρόν, στοχοποιεί μετανάστες, κοινωνικά ευάλωτους, εστίες αντίστασης και κοινωνικούς αγώνες.
Αφετέρου, είναι συνέπεια της επίσημης ελληνικής και ευρωπαϊκής πολιτικής που στο όνομα της Ασφάλειας του αστικού καθεστώτος εξουσίας από τον εσωτερικό εχθρό=εργαζόμενο λαό, χαρακτηρίζει ως Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης κάθε μαχητική διεκδίκηση, κάθε κοινωνικό κίνημα που δείχνει αποφασισμένο να αμφισβητήσει και να ανατρέψει την κυρίαρχη αντεργατική και αυταρχική πολιτική και προετοιμάζεται να το συντρίψει εξαπολύοντας εναντίον του το σύνολο των κατασταλτικών μηχανισμών, το Στρατό, τις φασιστικές ομάδες, έχοντας αν χρειαστεί και την συνδρομή του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ και των αντίστοιχων κατασταλτικών μηχανισμών των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών.
Ταυτόχρονα, τα μέλη των φασιστικών ομάδων, με τη γνωστή διαύγεια πνεύματος, αναμασούν πρώτα την προπαγάνδα των εσωτερικών εχθρών της Ελλάδας, προβάλλουν με το γνωστό άναρθρο τρόπο με τον οποίο έχουν μάθει να επικοινωνούν τα εθνικιστικά και ρατσιστικά στερεότυπα, όπου υπεύθυνος για την ανεργία είναι ο ξένος και όχι η πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που απολύει, επιβάλλει φόρους, λιτότητα, εργασιακές σχέσεις made in China.
Είναι ενδεικτικό ότι τους αισχρούς καταδρομείς, που εκτός των άλλων βαραίνουν καταγγελίες του ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ από τη ναυτική βάση της Σούδας για συμμετοχή τους σε δολοφονίες «Αραπάδων στη Σομαλία», όπως καυχιούνται, επευφημούσε ένας ρασοφόρος, που ως άλλος Άνθιμος, συνδύαζε την αγωνία του για το μέλλον της εκκλησιαστικής περιουσίας, με το άγχος του για το Αιγαίο.
Εμείς καλούμε τον Υπουργός Εθνικής Άμυνας και τον αρχηγό ΓΓΕΘΑ να πάρουν άμεσα μέτρα. Να τιμωρήσουν παραδειγματικά τους υπεύθυνους αξιωματικούς για τη διεξαγωγή της παρέλασης και το διοικητή των ΟΥΚ.
Εξάλλου, πέρα από την σαφή παραβίαση του Συντάγματος με τα φιλοπόλεμα συνθήματα, την ακραία προσβολή όλων των γειτονικών λαών, πολλοί από αυτούς μένουν, εργάζονται στη χώρα μας και υπήρξαν μάρτυρες των χθεσινών επικίνδυνων συνθημάτων που ήρθαν με ακραίο τρόπο να διατρανώσουν τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί «Ισχυρής Ελλάδας» που θεωρεί τα Βαλκάνια «Ζωτικό Χώρο», υπήρξε σαφή παραβίαση των διαταγών που απαγορεύουν την χρήση τέτοιου είδους συνθημάτων. Πολύ περισσότερο, που τα σχετικά βίντεο δείχνουν την συνεργασία των καταδρομέων που παρανόμησαν και πρόσβαλαν όλους μας, με πολίτες που τους καθοδηγούσαν. Βεβαίως, αν οι άνδρες αυτοί με πολιτικά είναι στρατιωτικοί, πρέπει να ελεγχθούν υπηρεσιακά.
Πρέπει τώρα το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα να απαιτήσει όχι μόνο την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων, αλλά και την Ανατροπή της Αντιδραστικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Ε.Ε.-ΜΜΕ και τη βάρβαρη πολιτική τους.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437
Κόντρα σε όσα τις φλέβες των μυαλών μας τρυπάνε
Λίγα λόγια για την προέλευση της μαθητικής παρέλασης:
Αναφορικά οι μαθητικές παρελάσεις αποτελούν μια επινόηση του Φρειδερίκου της Πρωσίας, όταν ήταν υπό διαμόρφωση τα εθνικά κράτη, που αποθεώθηκε στη χιτλερική Γερμανία. Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις καθιερώθηκε στην Ελλάδα στα χρόνια του Μεταξά και ήταν εθνικό πρόταγμα της δικτατορίας του, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Επίσης την παλιά τους «αίγλη» αναστήλωσε το 1967 η δικτατορία του Παπαδόπουλου. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο(“προεραιτικά και με το ζόρι”), παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαικό δικαστήριο δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ’αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε πραγματικά ζήτημα κατάργησης τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα “εκσυγχρονισμού” ακολούθησε και έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς(και ιδίως τους γυμναστές) σε ρόλο “επιλοχία”.
25η Μαρτίου…μια ακόμη “εθνική επέτειος”, όπου οι μαθητές καλούνται να συμμετάσχουν στη μαθητική παρέλαση, παρόλο που υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι αρνούνται να συμμετάσχουν σ’αυτή τη “φιέστα”. Βέβαια αυτές οι φωνές αντίδρασης αντιμετωπίζοναι με κυρώσεις, απειλές ακόμη και αποβολές ή στην καλύτερη των περιπτώσεων χρειάζεται η παρέμβαση των γονέων, αφού ο θεσμος της παρέλασης είναι υποχρεωτικός!! Όσοι λοιπόν υψώνουν τη φωνή τους απέναντι σ’αυτή τη μιλιταριστική πρακτική που καθιερώθηκε από τα φασιστικά – ναζιστικά καθεστώτα διώκονται λόγω ασέβειας στην ιστόρική μνήμη και σ’αυτόν τον τόσο “σημαντικό για την πατρίδα μας” θεσμό!
Υποβιβάζεται λοιπόν ο μαθητής από ελεύθερο πολίτη σε υπόταγμένο “υπήκοο”, μετατρέπεται σε στρατιωτάκι που πρέπει να υποκλιθεί στη στρατιωτική, πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία(οι “επίσημοι” εκπρόσωποι του ελληνικού λαού!), με τους «άριστους» να μπαίνουν μπροστά με έπαθλο την ελληνική σημαία, απόλυτα ξεκομμένοι από τον υπόλοιπο «κακό» μαθητικό όχλο που μένει πίσω. Οι διακρίσεις βέβαια δε σταματάνε εδώ (τα αγόρια μπροστα τα κορίτσια πίσω, ψηλοί-κοντοί, έλληνες-ξένοι, απόκλιση ατόμων με αναπηρίες) καλλιεργώντας έτσι ένα πλήθος ψευτο – αντιθέσεων και ρατσιστικών διαχωρισμών μεταξύ των μαθητών. Η ομοιομορφία, η πειθάρχηση, το συγχρονισμένο βήμα και τα εμβατήρια όμως δεν έχουν τίποτα κοινό με την καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης.Αντίθετα ευνοούν τον εθνικισμό, το «πατριωτικό φρόνημα», δημιουργώντας ξενοφοβία την ώρα που το 10% περίπου των μαθητών στα ελληνικά σχολεία είναι μετανάστες. Γι’ αυτό το λόγο θυμόμαστε όταν οι Ψωμιάδηδες – Καρατζαφέρηδες είχαν φρίξει με την ιδέα ότι «ξένοι» μαθητές θα έκαναν παρέλαση με την ελληνική σημαία. Σ’αυτό το πλαίσιο και ειδικά σ’αυτή τη συγκυρία, όπου οι κυβερνήσεις καλούν το λαό σε εθνική ενότητα και σε προάσπιση του εθνικού συμφέροντος για να βγούμε από την περιβόητη κρίση(που οι ίδιοι δημιούργησαν, αλλά καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς), ενισχύεται ο στόχος της δημιουργίας μιας γενιάς ετοιμοπόλεμης απέναντι στους «εχθρούς του έθνους», εσωτερικούς ή εξωτερικούς· μιας γενιάς που η προσπάθεια τους να τη στρατεύσουν στα 18, θα έσβηνε από τις μνήμες της τις μαθητικές εμπειρίες, όπως τις καταλήψεις και την εξέγερση του Δεκέμβρη, και θα την ενέτασσε στο Πανεπιστήμιο πειθαρχημένη και ανίκανη να διεκδικήσει τα δικαιώματά της.
Τελικά, όμως, η πραγματική ανάγκη έγκειται στο να μιλήσουμε για τις αγωνίες που μας ενοποιούν, αφού μας περιμένει το ίδιο αβέβαιο μέλλον. Αρχικά έρχεται η βάση του 10, η οποία κρίνει ποιοι είναι “άξιοι” και ποιοι όχι να σπουδάσουν σε ένα “δημόσιο” Πανεπιστήμιο(επιχείρηση στην πραγματικότητα), στο οποίο υπάρχει και αναπτύσσεται συνεχώς η εντατικοποιηση και πειθάρχηση, ενώ παράλληλα όποιος δεν καταφέρει να ξεπεράσει το συγκεκριμένο εμπόδιο, εμφανίζονται ως “λύση” τα ιδιωτικά κολλέγια (ΚΕΣ/ΙΕΚ), τα οποία θέτουν ως πρωταρχικό κριτήριο τη δυνατότητα ή όχι πληρωμής του πτυχίου. Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα όμως δε σταματάει εδώ, αφού τη νεολαία περιμένει ένα μέλλον εργασιακής περιπλάνησης και ανεργίας και προωθείται έτσι ένα νέο μοντέλο εργαζομένου, εύελικτου, αναλώσιμου και παραγωγικού για το κεφάλαιο.
Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, εμφανίζεται επιτακτικά η ανάγκη συγκρότησης ενός δυναμικού-μαχητικού μαθητικού κινήματος, το οποίο θα μπορεί να συζητάει με βάση τις ανάγκες του -αφήνοντας στην άκρη το ρατσισμό και τον εθνικισμό- και μέσα από τις δικές του συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, όπως είναι οι γενικές συνελεύσεις στα σχολεία. Έτσι πλάι στο φοιτητικό και εργατικό κίνημα θα μπορέσει να δώσει πραγματική μάχιμη απάντηση, ενώ ταυτόχρονα θα παλέψει για την ανατροπή όλων αυτών που καθημερινά έρχονται για να διαλύσουν τα όνειρά μας…!!
●Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ.
●ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.
●ΑΠΟΡΣΥΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΑ 18.
●ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ–ΥΓΕΙΑ-ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ
ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ,ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf πατώντας εδώ

Διαβάστε περισσότερα στο σχετικό μπλογκ: [freemariosz.wordpress.com]
Υπογράψτε υπέρ της αποφυλάκισης του Μάριου πατώντας εδώ
Αρχικά επιτέθηκαν «ζαρντινιέρες», στη συνέχεια κρίθηκαν ύποπτα κάποια πράσινα παπούτσια, έπειτα θεωρήθηκαν σχεδόν πειστήριο οι πιζάμες κάποιου νεαρού και λίγες ημέρες πριν το μπουρνούζι ενός νέου, του Μάριου Ζ. Το έγκλημα που «διέπραξε» ο δάσκαλος κολύμβησης στις πισίνες του ΟΑΚΑ ήταν πως διαδήλωσε μαζί με χιλιάδες απεργών και νεολαίων στους δρόμους της Αθήνας, την Πέμπτη 11/3. Δεν είναι η πρώτη φορά τους τελευταίους μήνες που συλλαμβάνεται κόσμος στον «σωρό» και κρατούνται χωρίς καν ενδείξεις, με μοναδική διακιολογία τις καταθέσεις αστυνομικών. Για κακή τύχη της «δικαιοσύνης» η στιγμή της σύλληψης καταγράφηκε από πολλές φωτογραφικές μηχανές και βίντεο. Στοιχεία βέβαια που δεν έπεισαν τον εισαγγελέα.Είναι προφανές πως εκτυλίσσεται μεγάλη επιχείρηση τρομοκρατίας των εργατικών και νεολαιίστικων διαδηλώσεων. Έτσι εννοεί –άλλωστε- η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τη σύγκρουση με όσους ασκήσουν κριτική στα μέτα «αντιμετώπισης» της κρίσης. Για να προχωρήσουν αυτού του βάθους τα αντεργατικά μέτρα επιστρατεύονται μέθοδοι πολύ παλιάς κοπής, πολιτικής και ηθικής τρομοκράτησης των αγωνιστών και της πάλης τους. Σε αυτή την προσπάθεια εντάσσουμε και την παράνομη, άδικη και στοχευμένη σύλληψη του Μάριου Ζ. Μόνο και μόνο επειδή είχε ράστα μαλλιά και κρατούσε μαύρη τσάντα.
Τέτοιες προκλήσεις δε θα μείνουν αναπάντητες από το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του Μάριου Ζ. Να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες. Θα παλέψουμε μαζί με τους κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς, μαζί με τους γονείς των μαθητών του ώστε να μη περάσει η τρομοκρατία του κράτους και της αστυνομίας. Στις συγκρούσεις που έχουμε μπροστά μας, παράνομη θα κηρυχθεί η ΕΕ, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τα αντεργατικά μέτρα που ετοιμάζουν!
Την Παρασκευή 19/3 καταλάβαμε για μία ακόμη φορά πώς ακριβώς εννοεί ο κ. Χρυσοχοίδης την έννοια της «προστασίας του πολίτη»…Μετά από εκδήλωση της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης στο ΕΜΠ της οδού Πατησίων, ο Νίκος Χαραμπόπουλος, μέλος της ν.Κ.Α και της ΑΔΚ, συνελήφθη από την κατασταλτική ομάδα Δ με το πρόσχημα της πυρπόλησης κάδου για να οδηγηθεί ύστερα στη ΓΑΔΑ προς εξακρίβωση στοιχείων. Οι δυνάμεις καταστολής πραγματοποίησαν έλεγχο στα πράγματα του συντρόφου ενώ κατέσχεσαν υλικό της Αντιπολεμικής Κίνησης. Αφού ο εν λόγω αγωνιστής υπέστη αυτή τη φυσική κ όχι μόνο ταλαιπωρία, αφέθηκε ελεύθερος αφού δεν υπήρχε ούτε ένα στοιχείο εναντίον του.
Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση καλεί εργαζομένους και νεολαία να πληρώσουν για άλλη μια φορά τα σπασμένα στο πλαίσιο της πρωτοφανούς αντεργατικής τρομοκρατίας που εξαπολύει προκειμένου να «σωθεί η χώρα», στοχοποιείται η ριζοσπαστική σκέψη, ποινικοποιείται η ανατρεπτική πολιτική δράση και επιχειρείται να τρομοκρατηθεί οποιαδήποτε δραστηριότητα αντιπαρατίθεται στο στόχο της «εθνικής ομοψυχίας και ενότητας» που η ίδια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το κεφάλαιο προωθούν. Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε δεκάδες παρόμοια περιστατικά «προστασίας» που στρέφονται ενάντια σε αγωνιστές του κινήματος και της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς με σαφή στόχο να θωρακιστεί η δολοφονική τους πολιτική και να τρομοκρατηθούν όσοι θεωρούνται επικίνδυνοι για το σύστημα και τις επιδιώξεις του. Καλούμε εργαζόμενους και νεολαία να αντιπαρατεθούν ακόμα περισσότερο ενάντια στα σχέδια κυβέρνησης –ΝΔ- Ε.Ε. – κεφαλαίου, να αντιδράσουν αποφασιστικά και να δώσουν την απάντηση στην κυβερνητική καταστολή με νέους, ανατρεπτικούς ανυποχώρητους αγώνες.
Το Γραφείο Τύπου της ν.Κ.Α.
|
Η σημερινή συνεδρίαση του Κεντρικού Συμβουλίου είναι η πρώτη που λαμβάνει χώρα μετά το συνέδριο της οργάνωσης που πραγματοποιήθηκε στις 26-28 Φεβρουαρίου. Το ΚΣ συνεδριάζει στη βάση της απόφασης του συνεδρίου. Η πρόταση που ακολουθεί αποτελεί την προτεινόμενη θεματολογία για την επικαιροποίηση της συζήτησης με βάση τις πολιτικές εξελίξεις που μεσολάβησαν και στηρίζεται σε υπάρχουσες συλλογικές επεξεργασίες. 1. Η πολιτική περίοδος
|
Ακολούθησε μια πολύ μαζική πορεία, που χτυπήθηκε αό την αρχή. Η αστυνομία, με εντολή της κυβέρνησης, έκοψε την οδό Πατησίων στο ύψος της Σολωμού, εμποδίζοντας τα μπλοκ των πρωτοβάθμιων σωματείων να συνεχίσουν τη διαδήλωση. Αιτία, η απαίτηση της ΓΣΕΕ, η οποία με μερικές εκατοντάδες έφυγε από παράλληλους με τη συγκέντρωση δρόμους, ώστε να παρακάμψει τα σωματεία και να βρεθεί μόνη της μπροστά. Σε όλη τη διάρκεια της μαζικότατης διαδήλωσης η στάση της αστυνομίας ήταν προκλητική, με ασφυκτική πίεση διμοιριών ΜΑΤ στο πλάϊ των μπλοκ και εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων.Μετά τη διαδήλωση πραγματοποιήθηκε σύσκεψη πρωτοβάθμιων σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Σε ανακοίνωσή τους, τα σωματεία " καταγγέλλουν την βάρβαρη, απρόκλητη και προσχεδιασμένη επίθεση των ΜΑΤ κατά της απεργιακής συγκέντρωσης των εργαζομένων στην Αθήνα. Τα κατασταλτικά μέτρα έχουν διπλό στόχο. Αφενός την τρομοκράτηση των εργαζομένων γενικά, ώστε με τη βια και τον φόβο να περάσουν τα αντεργατικά μέτρα κυβέρνησης και ΕΕ.Αφετέρου, να απομονώσουν το ταξικό ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα. Ανησυχούν και φοβούνται για την δυναμική που έχει η δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων για ενότητα στον αγώνα των εργαζομένων, κόντρα στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ."Τα σωματεία καλούν αύριο Παρασκευή στις 5.00 μ.μ. σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους απεργούς της πρώην Ολυμπιακής που έχουν καταλάβει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (Πανεπιστημίου) και την Τρίτη 16 Μάρτη σε μαζικό συλλαλητήριο, στις 6.00 μ.μ. στα Προπύλαια.Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση των πρωτοβάθμιων σωματείων για την απεργία και καταστολή.
Διαβάστε και το σχετικό κείμενο του καθηγητή Γιώργου Ρούσση
Οι πανεπιστημιακοί που υπογράφουμε αυτό το κείμενο θέλουμε να εκφράσουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στο Ντίνο Παλαιστίδη. Γνωρίζουμε το ήθος, την αγωνιστικότητα και την ανιδιοτέλεια με την οποία στρατεύεται στην υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η απόλυσή του αποτελεί πράξη άδικη, ιδίως όταν έρχεται σε απάντηση της διεκδίκησης νόμιμων εργατικών δικαιωμάτων.
Εκτιμούμε ότι σε τέτοιες συγκυρίες ο κόσμος των γραμμάτων, της επιστήμης και των τεχνών πρέπει να αποδεικνύει έμπρακτα τη στράτευσή του στο πλευρό των εργαζομένων και των συλλογικών μορφών οργάνωσής τους. Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο χώρο του βιβλίου – χάρτου και του σωματείου τους δεν αποτελούν ούτε συκοφάντηση των εκδόσεων Άγρα, ούτε διασυρμό τους, αλλά το μόνο δρόμο για να αντισταθούν στην εργοδοτική αυθαιρεσία και να αγωνιστούν ενάντια σε μια άδικη απόλυση.
Συντασσόμαστε έτσι και εμείς με το αίτημα της άμεσης επαναπρόσληψης του Ντίνου Παλαιστίδη και της πλήρους κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των εργαζομένων στο χώρο του βιβλίου.
των αστικών δυνάμεων και μηχανισμών, των ΜΜΕ κλπ. Τα μέτρα αυτά συναποφασίστηκαν από την οικονομική και πολιτική «χούντα» της κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Με τα κτηνώδη αυτά μέτρα, η κυβέρνηση επιχειρεί να φορτώσει στους εργαζόμενους όλο το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης."Άμεση ανάγκη το ξεπέρασμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που θα εκτονώσουν τους αγώνες. Καμία εμπιστοσύνη, οι αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων για να αναπτυχθούν μαζικά-μαχητικά.Άμεση ανάγκη και η κοινή δράση όλης της αριστεράς και των ταξικών δυνάμεων στο κίνημα, χωρίς περιχαρακώσεις και κινήσεις κομματικής διαμαρτυρίας μόνο.Η συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού εργατικού μετώπου ανατροπής αυτής της πολιτικής και εξουσίας είναι αναγκαία για την εποχή.Η ανακοίνωση του ΝΑΡ καταλήγει: "Σήμερα είναι πιο αναγκαία η ενίσχυση των δυνάμεων που παλεύουν για μια εργατική αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση με επαναστατική προοπτική. Για να χτιστεί μια άλλη πολιτική προοπτική. Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ τα μεγάλα βήματα στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, το ξεπέρασμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που με την κινηματική, πολιτική και ιδεολογική της υποταγή στην αντίπαλη ιδεολογία οδήγησε τους εργαζόμενους «στο χείλος του γκρεμού». Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η κοινή δράση ΟΛΩΝ των δυνάμεων της αριστεράς για να μην περάσουν τα μέτρα, για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας και της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ."
Οι εργασίες του Συνεδρίου άρχισαν στο μεγάλο αμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ, με τις εισηγήσεις και τους χαιρετισμούς των οργανώσεων νεολαίας της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συνεχίστηκαν με τις ομιλίες των αντιπροσώπων και τη συζήτηση για το σχέδιο απόφασης, καθώς και την εκλογή νέου οργάνου.Κεντρικό σύνθημα του συνεδρίου είναι: "Με την αντικαπιταλιστική πάλη και τη σύγχρονη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας, για την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής προοπτικής".Δείτε αναλυτικά τα άρθρα προσυνεδριακού διαλόγου και τις Θέσεις στην ιστοσελίδα της νΚΑ.

Η συγκρότηση και το περιεχόμενο του τότε ενιαίου –με το ΚΚΕ- ΣΥΝασπισμού. Η συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ο καθαρτήριος για το σύστημα ρόλος του, ήταν το αποκορύφωμα μιας μακροχρόνιας πορείας συμβιβασμού όλης της αριστεράς. Μιας πορείας ταξικής συναίνεσης, που τελικά την αποστέωσε από οτιδήποτε ανατρεπτικό και επαναστατικό. Ήταν αποτέλεσμα μιας συνολικότερης πορείας κατά την οποία ηαντικαπιταλιστική πολιτική με γενικό στόχο μια αναγεννημένη εργατική στρατηγική είχε ξεχαστεί και αντιστραφεί, παρά τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνταν σε Ανατολή και Δύση.Το ΝΑ Ρεύμα δημιούργησε ένα ρήγμα, που παραμένει ενεργό, πάντα επικίνδυνο και με κοινωνικά ερείσματα, στον εφιάλτη του συμβιβασμού και τον ιδεολογικό εκφυλισμό της ρεφορμιστικής αριστεράς.Αναζήτησε, στο λυκόφως της εποχής που έφευγε και στο χάραμα μιας νέας, την ανάσα, τον χώρο, για την επαναστατική προοπτική, όχι ως επαγγελία ή εικόνισμα, αλλά ως πραγματική κίνηση των ίδιων των εργαζομένων. Το μόνο αντίπαλο δέος, το οποίο μπορεί να αναχαιτίζει την ολοκληρωτική νεοπλασία του πιο επικίνδυνου συστήματος, του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που σήμερα επιτίθεται με όλες τις δυνάμεις του.Το ρεύμα μας τροφοδοτήθηκε από ρίζες ταξικές, ιδιαίτερα στη νέα εργατική βάρδια. Από την αγωνιστική εμπειρία και ιστορία των αγωνιστών του. Διαμορφώθηκε από την αναζήτηση μιας αντιϊμπεριαλιστικής ανατρεπτικής κατεύθυνσης για να μαζικοποιηθεί, να ενωθεί και να νικήσει το κίνημα. Στη δικτατορία, στο Πολυτεχνείο, στη μεταπολίτευση.Από κρίσιμες επιλογές πολιτικής διαφοροποίησης. Απέναντι στον Καραμανλικό, ΕΟΚικό εκσυγχρονισμό. Απέναντι στον ακόμα πιο επικίνδυνο, λόγω της επιρροής του στα συνδικάτα και της φρασεολογίας του, ΠΑΣΟΚικό εκσυγχρονισμό και στις πολιτικές ουράς σε όλες τις αποχρώσεις τους.Είκοσι χρόνια δημιουργικά και πρωτόγνωρα σύντροφοι.Κοινής πορείας και με άλλους αγωνιστές και ιστορικά ρεύματα- στο δύσκολο δρόμο της αναγέννησης και δημιουργικής συνέχειας στις τομές και τις ασυνέχειες της επαναστατικής θεωρίας και πράξης. Με συμβολή σε μετωπικές συναντήσεις στη Μαχόμενη Αριστερά, στο ΜΕΡΑ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.Χρόνια θεωρητικής αναζήτησης. Για το σύγχρονο, ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Την κομμουνιστική επαναθεμελίωση. Για την ιστορία του Κομμουνιστικού Κινήματος και το χαρακτήρα του ‘υπαρκτού’. Για μια μετωπική πολιτική αντικαπιταλιστική. Με πυλώνες ένα νέο εργατικό κίνημα και τον πόλο –μέτωπο της επαναστατικής αριστεράς.
Κι όλα αυτά σε συνθήκες κινηματικών-πολιτικών μαχών και πειραματισμών. Χωρίς να κλειστούμε στον δικό μας κόσμο. Επιχειρώντας να υπερβούμε τις αποτυχημένες και ξαναζεσταμένες συνταγές κάθε απόχρωσης.Επιδιώκουμε να δούμε ξανά την 20χρονη πορεία μας. Να δούμε το παρελθόν μας με το βλέμμα στο μέλλον -παλεύοντας στο σήμερα. Όχι, όπως ο τύπος του ποιητή που ‘πήγε αντίθετα στο ποτάμι του καιρού του, ωστόσο βρέθηκε στις εκβολές’(1). Αλλά ως συνδημιουργοί ελπίδας μέσα στη σημερινή πραγματικότητα.Να μιλήσουμε συγκεκριμένα για τα λάθη και τις αντιφάσεις. Τους παλιούς και «νέους» δογματισμούς. Τις αγκυλώσεις και εύκολες απαντήσεις, τις ταλαντεύσεις και απογοητεύσεις. Την εσωστρέφεια και συχνά τις αντιπαραθέσεις χωρίς αρχές.Αλλά και για την επιμονή μας, να κινούμαστε στον αντίποδα της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας και σε ανεξαρτησία από το ρεφορμισμό. Τα 20χρονα της οργάνωσης μας, μας βρίσκουν σε μια νέα πρωτόγνωρη κατάσταση. Στα χρόνια των παγωμένων σταφυλιών, του πιο σκληρού και απάνθρωπου νεοσυντηρητικού χειμώνα. Που χαρακτηρίζεται από την απότομη- βάρβαρη κλιμάκωση της διαρκούς αντεργατικής εκστρατείας του κεφαλαίου. Από την αστική στρατηγική απάντησης στην καπιταλιστική κρίση. Την κρίση του αιώνα, που δεν θα κλείσει με ένα νέο κύκλο ανάπτυξης. Αλλά με μακροπρόθεσμες και απρόβλεπτες συνέπειες και για το σύστημα και την ταξική πάλη.Κι όλα αυτά μετά από μια περίοδο ραγδαίων κοσμογονικών αλλαγών, που μετέβαλαν -σε ποιοτικά πιο εκμεταλλευτική κι αντιδραστική βάση- τον καπιταλισμό και το πολιτικό του σύστημα, σε ένα σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό!Είμαστε μπροστά στην πιο μεγάλη κοινωνική και πολιτική σύγκρουση μετά τη μεταπολίτευση. Από τη μια συνασπισμένες οι δυνάμεις του κεφαλαίου, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ, η ΕΕ και το ΔΝΤ, το σύνολο των θεσμών και των ΜΜΕ του συστήματος και από κοντά τους η ‘πέμπτη φάλαγγα’ του αστικοποιημένου συνδικαλισμού. Από την άλλη οι δυνάμεις της εργασίας και της αριστεράς, αλλά ανέτοιμες, κατακερματισμένες και συχνά σε ιδεολογική σύγχυση.Πρόκειται για αναμέτρηση κρίσιμη και αποφασιστική για τα δικαιώματα και τη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας. Ανάλογη με ιστορικές συγκρούσεις- καμπές που σημάδεψαν την πορεία των πραγμάτων προς τη μια η την άλλη κατεύθυνση και τους κοινωνικούς -πολιτικούς συσχετισμούς για μεγάλες περιόδους. Στη μάχη αυτή θα δοκιμαστούμε ως ΝΑΡ, θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά μέσα στο κίνημα. Θα δοκιμαστούν όλες οι δυνάμεις του κινήματος και της αριστεράς. Η επόμενη μέρα θα μας βρει σε ένα νέο τοπίο. Άλλες δυνάμεις και απόψεις θα αποδείξουν τη χρησιμότητα τους και θα αντέξουν, άλλες θα μπουν στο περιθώριο και άλλες θα εξαφανιστούν. Το ΠΑΣΟΚ, μετά την εντυπωσιακή απόσυρση Καραμανλή, και με καθολική στήριξη του συστήματος,ανέλαβε να εφαρμόσει την αστική στρατηγική. Για να καταργήσει δικαιώματα και ελευθερίες. Να γονατίσει κάθε ριζοσπαστική ανατρεπτική τάση. Με την ιδεολογική τρομοκρατία. Την απειλή ανεργίας και την εργοδοτική επίθεση. Τη φίμωση και την αρνητική προβολή από τα ΜΜΕ του κινήματος. Τη διαστρέβλωση και, στη συνέχεια, την καταστολή.Η λεγόμενη ‘δημοκρατική παράταξη’ άλλη μια φορά στο ρόλο της ‘χρυσής εφεδρείας’ του συστήματος. Όπως πρωτοστάτησε στα ιδιώνυμα, στον εμφύλιο, στον μεταπολεμικό αντικομμουνισμό, στους αστικούς εκσυγχρονισμούς μετά τη μεταπολίτευση.Η μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία πρωτοστατεί και πάλι στην ολοκληρωτική επίθεση στους εργαζόμενους και στο τσάκισμα των όποιων στοιχείων αντίστασης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν μπορεί, πλέον, να περιμένει κανείς μετατοπίσεις σε μια αγωνιστική, έστω, γραμμή, από τις ηγετικές της μερίδες, πολιτικές και συνδικαλιστικές. Η αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά στο νέο αιώνα, του αλλόκοτου φόβου, της παρακμής αλλά και της διαφαινόμενης ελπίδας, του φυσάει κόντρα , είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας κρίσιμης μάχης. Να συμβάλει στην ανασύσταση της εργατικής πολιτικής. Όχι ως «αντίγραφο που επιμένει στη θλίψη της γέννησης του» (2). Αλλά ως νικηφόρο δημιούργημα των καιρών μας στηριγμένο πάνω στην ιστορική εμπειρία.Βιώνουμε, στην καθημερινή μας προσπάθεια, τις δυσκολίες στους χώρους εργασίας. Έχουμε συνείδηση των συσχετισμών. της τάσης υποταγής, του κατακερματισμού του κοινωνικού υποκειμένου. Η κρίση του εργατικού κινήματος και της αριστεράς παρούσα και καθηλωτική. Γνωρίζουμε, όμως, ότι, πάντα πριν το χάραμα, το πρώτο γλυκό φως της ημέρας, της εργατικής μέρας, το σκοτάδι είναι πιο βαθύ.Υπάρχει δυνατότητα οι αντιστάσεις να κλιμακωθούν, διότι ‘η φρίκη δεν κουβεντιάζεται, γιατί είναι ζωντανή, γιατί είναι αμίλητη και προχωράει’ (3). Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα, να υψώσουμε τοίχο ατίθασο στην φρίκη της κοινωνικής βαρβαρότητας.Υπάρχει η δυναμική των πρόσφατων αντιστάσεων και εξεγέρσεων. Δεν ήσαν μάχες οπισθοφυλακών, αλλά πρώτες ριπές των κοινωνικών καταιγίδων που έρχονται. Έχουν ήδη δημιουργήσει ρωγμές που μπορεί να γίνουν ρήγματα. Οι εργατικοί και φοιτητικοί αγώνες στην Ευρώπη, στη Λατινική Αμερική ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μονόδρομο και την ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη, η επιμονή της Ιντιφάντα, αποτελούν τροχιοδεικτικές βολές. Ακόμα και οι δικές μας εστίες φωτιάς στο εργατικό κίνημα, ο ίδιος ο ανολοκλήρωτος εξεγερτικός Δεκέμβρης είναι σκηνές από ταινία προσεχώς.Οι δυνατότητες αυτές θα αποκαλύπτονται και θα οδηγούν σε πρώτες νίκες, στο βαθμό που η απάντηση κινήματος θα γίνεται πολιτικά επικίνδυνη, θα κάνει τα όνειρα των καπιταλιστών και του πολιτικού τους προσωπικού εφιάλτες!.Με πρόγραμμα και μέτωπο από και για τους εργαζόμενους. Που θα συνενώνει τις αντιστάσεις, θα πολιτικοποιεί τους αγώνες σε στόχους ρήξης και ανατροπής του ΠΣΑ και της επίθεσης του κεφαλαίου συνολικά. Σε γραμμή αντικαπιταλιστικής διεξόδου από την κρίση, ανυπακοής- απειθαρχίας στην ΕΕ, αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης και διάλυσης της για μια νέα εργατική διεθνοποίηση. Που θα δημιουργεί ρήγματα στην πολιτική κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ- ΕΕ- Αγορών- ΝΔ- ΛΑΟΣ, θα κλονίζει συνολικά την αστική στρατηγική και θα ανοίγει το δρόμο για την επαναστατική αλλαγή.Δεν είναι ανίκητοι. Μπορούμε να νικήσουμε με τις σημαίες του δίκιου και της αλήθειας με ανατρεπτικούς πολιτικούς αγώνες σε όλα τα επίπεδα και τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής.Κρίσιμη και επείγουσα η κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων. Μέσα στη ζωογόνο ορμή του κινήματος θα δοκιμαστούν –αντιπαρατεθούν για την ηγεμονία τα διαφορετικά σχέδια. Θα δοκιμαστεί η πολιτική του αντικαπιταλιστικού εργατικού προγράμματος και μετώπου μέσα στην αγωνιστική ενότητα, σ’ ένα μετασχηματιζόμενο μαζικό πολιτικό κίνημα των εργαζομένων και της νεολαίας. Στην πορεία για το 3ο συνέδριο μαςδεν μπορούμε, δεν πρέπει και δεν θα αποσυρθούμε από τη μάχη στα ενδότερα των οργανωτικών ισορροπιών και μικρορυθμίσεων.Προχωράμε σε ενα μάχιμο- πολιτικό συνέδριο με κέντρο τα πραγματικά, αιχμηρά και συχνά σκληρά ερωτήματα των εργαζομένων, των αγωνιστών και με κινητήριες ιδέες τις αναγκαίες απαντήσεις:- Πως θα αντιμετωπιστεί η θύελλα που ξέσπασε ήδη; Με ποια γραμμή, ποιο κίνημα και ποια αριστερά;-Υπάρχει όραμα –εναλλακτική στον καπιταλισμό στον 21ο αιώνα;-Η δυνατότητα και ο χαρακτήρας της επανάστασης, η διαμόρφωση του μετώπου και των κοινωνικών πυλώνων της.
Να αναδείξουμε τη δυνατότητα εναλλακτικής πέρα από τον καπιταλισμό.Τις δυνατότητες ρήξης και ανατροπής ως νέο ποιοτικό χαρακτηριστικό της εποχής. Δεν μετατρέπουμε τις επιθυμίες μας σε πραγματικότητα. Το κεφάλαιο παραμένει κυρίαρχο, δεν είναι μια «χάρτινη τίγρη». Ούτε υποτασσόμαστε και στο συσχετισμό δύναμης.Είκοσι χρόνια, μετά την «κατάρρευση» του «υπαρκτού σοσιαλισμού», έχουμε βγει από την περίοδο στην οποία απαξιώνονταν ο μαρξισμός, ο κομμουνισμός και όλες οι εργατικές, επαναστατικές απόπειρες. Ενώ ο καπιταλισμός και η αγορά παρουσιάζονταν ως μονόδρομος. Το τέλος της ιστορίας δεν ήρθε ποτέ. Θα είναι κουφός όποιος δεν ακούει από όλες τις γωνιές του κόσμου το μουρμούρισμα που αρχίζει να γίνεται η φωνή των λαών: Ιστορία ερχόμαστε!!!Περνάμε σε μια περίοδο όπου «σηκώνουν πάλι κεφάλι» και συναντιούνται οι ανησυχίες, οι εμπειρίες και οι αναζητήσεις για την “άλλη κοινωνία”.Μιλάνε και οι αστοί για τον Μαρξ. Τον θέλουν ακαδημαϊκό οικονομολόγο, αναλυτή του καπιταλισμού, χωρίς, βέβαια, κομμουνισμό και επανάσταση.Συζητάνε και οι πρωτοπόροι αγωνιστές για τον κομμουνισμό και την εργατική χειραφέτηση στον 21ου αιώνα. Τον αναζητούν, αντίθετα, ως συνολικό αναγκαίο συμπέρασμα, με βάση τις γενικές συνθήκες της εποχής και τις ανάγκες του κινήματος.Να συμβάλουμε Για μια Νέα περίοδο της κομμουνιστικής προοπτικής.Για να είναι επαναστατική μέχρι τέλους η Αριστερά. Πρέπει να εγγράφεται στο DNA της, στο πρόγραμμα, στην πολιτική γραμμή και πρακτική, στην οργανωτική συγκρότηση και λειτουργία, στα σύμβολα της, μια νέα κομμουνιστική προοπτική. Αλλιώς θα παραμένει ασταθής –ανολοκλήρωτη και ‘φτερό στον άνεμο’ των δύσκολων συγκρούσεων που έρχονται.Να ξεπεράσουμε το θεωρητικό τέλμα και να συμβάλουμε σε ένα νέο μαρξιστικό διαφωτισμό. Στηριγμένο στις πιο δυνατές στιγμές της επαναστατικής θεωρίας και πράξης. Απαλλαγμένο από εγχειριδιακές αλλά και μεταμοντέρνες προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Που θα μπορεί να συναντηθεί -με σύγχρονους και γόνιμους όρους- με το μαχόμενο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, την αντικαπιταλιστική-επαναστατική Αριστερά, τις σημερινές κομμουνιστικές προσπάθειες. Υπαρχει, ωστόσο, έλλειμμα μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής- τακτικής.Η στάσιμη και αφομοιώσιμη αριστερά, δεν διαμορφώνει στρατηγική με βάση τις νέες επαναστατικές προοπτικές και δυνατότητες. Επιχειρεί αναπροσαρμογές προκειμένου να υπερβεί την μεταπολιτευτική χρεοκοπία της, να επικοινωνήσει με την αγανάκτηση των εργαζομένων και με τη τάση απονομιμοποίησης των σύγχρονων αστικών δογμάτων. Εμμένει, ωστόσο, στα καταδικασμένα στρατηγικά πρότυπα είτε του ευρωσοσιαλισμού, είτε του σοσιαλισμού του 30.Στόχος δικός μας δεν μπορεί να είναι και δεν είναι η αριστερή διακυβέρνηση και η δήθεν λαϊκή εξουσία στο έδαφος του καπιταλισμού. Είναι η ανατροπή της κοινωνίας της αγοράς, της εκμετάλλευσης και της ατομικής ιδιοκτησίας. Το άνοιγμα του δρόμου για μια νέα νικηφόρα κομουνιστική απόπειρα στην εποχή μας. Με την αντικαπιταλιστική επανάσταση. Γιατί το δίλημμα: κομμουνιστική απελευθέρωση ή νέος μεσαίωνας της καπιταλιστικής βαρβαρότητας το βιώνουμε πια με δραματικό τρόπο. Και όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί.O σύγχρονος καπιταλισμός φοβάται τις «επικίνδυνες τάξεις». Δεν μπορεί να ενσωματώσει με αστικοδημοκρατικό και καταναλωτικό τρόπο τους εργαζόμενους. Γι αυτό φορά στολή μπάτσου και φόρμα πολεμικής εκστρατείας. Κουστούμι δικαστή, τηλεοπτικού ανακριτή και βέβαια μάνατζερ και μαφιόζουbusinessman.Γι αυτό επιδιώκει και έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να διασπάσει την εργατική τάξη. Με τις πολλαπλές εργασιακές σχέσεις. Με τον τεράστιο εφεδρικό στρατό των ανέργων. Με τη μαύρη εργασία ιδιαίτερα των μεταναστών. Με τη χρήση των νέων τεχνολογιών και του αυτοματισμού. Με αυτές απογειώνει την απόσπαση σχετικής υπεραξίας και υποδουλώνει τη ζωντανή εργασία στη νεκρή, στις μηχανές.Kι όμως, η σχετική εξαθλίωση, σε συνθήκες ανόδου του μορφωτικού επιπέδου της τάξης και των δυνατοτήτων του ανθρώπινου πολιτισμού, δημιουργεί εκρηκτικές αντιθέσεις. Kάθε βήμα καθυπόταξης της δημιουργεί νέες δυνατότητες: η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, η «εξαγωγή» των επιχειρήσεων, ο αποικισμός και της τελευταίας γωνιάς του πλανήτη, αναπτύσσει την παγκόσμια εργατική τάξη, δημιουργεί μακροπρόθεσμες συνθήκες ενοποίησης της, γεγονός που εκφράζεται και στα ελπιδοφόρα σκιρτήματα –ξεσπάσματα εργαζομένων και νεολαίας. Η δική μας ευθύνη- ανεπάρκεια: Να συμβάλουμε σε μια σύγχρονη επαναστατική τακτική με στρατηγικό περιεχόμενο. Για την ανατροπή της αστικής επίθεσης και πολιτικής, μέσα από τη διαλεκτική της ταξικής πάλης, από σήμερα και μέχρι την αντικαπιταλιστική επανάσταση.Που θα εμπνέει και θα εμπνέεται από νικηφόρους εργατικούς αγώνες στη βάση ενός σύγχρονου Προγράμματος εργατικών Αναγκών και Δικαιωμάτων. Που θα κατακτά τη "φέτα το ψωμί" γιατί θα διεκδικεί ολόκληρο το "καρβέλι. Γιατί θα συνδέει το σήμερα με το αύριο. Θα συνδέει τον άμεσο, καθημερινό, διαρκή και αποφασιστικό αγώνα για ανθρώπινη ζωή μέσα και έξω από τη δουλειά, με το στόχο της ανατροπής του επικίνδυνου για τον ανθρώπινο πολιτισμό συστήματος.Συλλογική συζήτηση, επομένως, για την επεξεργασία της πολιτικής μας για πρόγραμμα -μέτωπο εργατικό αντικαπιταλιστικό. Με πυλώνες ένα νέο εργατικό κίνημα και τον πόλο –μέτωπο της αντικαπιταλιστικής σύγχρονα κομμουνιστικής αριστεράς.Από τη σκοπιά αυτή και η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης του συνδικαλιστικού κινήματος και της αριστεράς:Η αναγκαία ταξική αγωνιστική ενότητα. Στηρίζουμε- συμβάλουμε στο συντονισμό σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων με ανατρεπτικό προσανατολισμό και νικηφόρα δυνατότητα.Ανεξάρτητος πόλος- μέτωπο αντικαπιταλιστικό παντού. Στο κίνημα με τα σχήματα, στις γειτονιές με τις κινήσεις, στο φοιτητικό χώρο με την ΕΑΑΚ, στις δημοτικές εκλογές με τη γραμμή αυτοτελούς παρέμβασης της αντικαπιταλιστικής πολιτικής.Το εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ένα πρώτο σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση αυτή. Μια ελπιδοφόρα μετωπική συνάντηση διαφορετικών κομματιών της ριζοσπαστικής – επαναστατικής αριστεράς με διαφορετικό παρελθόν και ιδεολογική αφετηρία, με πολιτικά ενοποιητικά στοιχεία, που διαμορφώθηκε και διαμορφώνεται μέσα στον ευρύτερο κόσμο της αριστεράς, τόσο της παλιάς όσο και της νέας πολιτικοποίησης. Τα νέα αποφασιστικά βήματα προγραμματικά, πολιτικά, οργανωτικά αναβάθμισης του εγχειρήματος είναι μπροστά και εκεί θα κριθούμε όλοι μας.Το πρόβλημα της αριστεράς είναι, αναμφίβολα, ο κατακερματισμός, ως αποτέλεσμα, ωστόσο, της προγραμματικής στρατηγικής και ταξικής ανεπάρκειας της. Είναι βαθύτερο το ζήτημα. Αναγκαία η ενότητα αλλά σε μια νέα στρατηγική- τακτική. Αναγκαίος ο διάλογος και η αντιπαράθεση με όρους κινήματος.Η πραγματικότητα σήμερα, είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα προγραμματικής στρατηγικής σύγκλισης με καμιά δύναμη της επίσημης αριστεράς. Και, φυσικά, καμιά συζήτηση δεν μπορεί να γίνει για μετατροπή της επαναστατικής αριστεράς σε ‘συνιστώσα’ ή συμπλήρωμα στο πολιτικό σχέδιο της μιας η της άλλης δύναμης της ρεφορμιστικής αριστεράς η ακόμα και της αναρχίας.Εκείνο που προέχει ως κρίσιμο και επείγον καθήκον είναι η κοινή δράση, για ένα κίνημα αντίστασης –αντεπίθεσης, όλων των αριστερών δυνάμεων. Η υπέρβαση σεκταριστικών πρακτικών και αναρχοαυτόνομων αντιλήψεων που καθηλώνουν πολιτικά το κίνημα στο χώρο. Στην κατεύθυνση αυτή θα συμβάλουμε, χωρίς προνομιακή κατεύθυνση, με όλες τις δυνάμεις μας. Στις συνθήκες αυτές βαθαίνει η κατανόηση της ανάγκης μιας επαναστατικής τομής για την επανίδρυσή του ΝΑΡ, τη συμβολή του στη δημιουργία ενός νέου φορέα κομμουνιστικής προοπτικής, στο επαναστατικό υποκείμενο της νέας εποχής.Το επαναστατικό υποκείμενο σε όλα τα επίπεδα του, η σχέση κόμματος –μετώπου –κινήματος αποτελούν κρίσιμα θέματα του Συνεδρίου μας.Η ανάγκη, πιο συγκεκριμένα, της επαναστατικής οργάνωσης και μάλιστα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης αναβαθμίζεται. Διότι εκφράζει την υπεροχή της στρατηγικής πάνω στην τακτική, του όλου πάνω στο μερικό, της συνέχειας και της επιμονής, πάνω στην ταλάντευση και το σημειωτόν.Οι αναζητήσεις για μια νέα στρατηγική κομμουνιστικής προοπτικής, για ένα σύγχρονο εργατικό, μαρξιστικό, κομμουνιστικό κόμμα δεν περιορίζονται σε ορισμένες αριστερές ομάδες. Ανοίγουν, πλέον, ευρύτερα στους πρωτοπόρους αγωνιστές, τους μαχόμενους της θεωρίας και του πολιτισμού που επιμένουν μαρξιστικά, τους αριστερούς από διάφορες γενιές του κινήματος.Το κεφάλαιο επιχειρεί ένα συντριπτικό πλήγμα στις νέες αναζητήσεις και ριζοσπαστικές τάσεις. Γι αυτό χαρακτηρίζουν παλιομοδίτικη την καινοτόμα ανατρεπτική οργάνωση.Το «κόμμα φρούριο», απέναντι σε εχθρούς, αλλά περισσότερο σε φίλους, του ΚΚΕ δεν έχει σχέση με τις ανάγκες και τις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης. Ο «αριστερός πλουραλισμός» και το «κόμμα κοινοβούλιο» του Συνασπισμού, αλλά και άλλων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, δεν οδηγούν παρά σε νέες μορφές ενσωμάτωσης.Οι αναρχικές ή αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις και ομάδες καθώς και οι ομάδες ατομικής βίας όχι μόνο δεν μπορούν να δώσουν διέξοδο στις ανατρεπτικές τάσεις αλλά στην πράξη τις υπονομεύουν και τις συκοφαντούν.“Κόμμα για το εργατικό κίνημα και όχι εργατικό κίνημα για το κόμμα” είναι το ζητούμενο. Μια τέτοια οργάνωση είναι όχι μόνο αναγκαία αλλά και δυνατή. Η σύγχρονη εργατική τάξη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες όχι μόνο να συμμετάσχει αλλά και να την διευθύνει η ίδια. Κρίσιμος είναι, όπως πάντα στα επαναστατικά εγχειρήματα, ο ρόλος της νεολαίας, ιδιαίτερα της εργατικής.Ως ΝΑΡ εκτιμούμε την ουσιαστική συνεισφορά της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση στο εγχείρημα. Το NAP και η ν.Κ.Α. κινούνται σε κοινή προγραμματική τοποθέτηση για τον καπιταλισμό της εποχής, την επαναστατική στρατηγική και τακτική, το υποκείμενο της επανάστασης. Η ν.Κ.Α. δρα και λειτουργεί αυτοτελώς, με τους δικούς της τρόπους και μορφές. Συμβάλει για να ξαναβρεί η ριζοσπαστική νεολαία το νήμα που συνδέει την Κομμούνα και τον Οκτώβρη, την αντίσταση και τους εμφύλιους πολέμους σε Ελλάδα, Ισπανία και αλλού με τον Μάη και τον Τσε, με τον δικό μας Νοέμβρη, τον εξεγερτικό Δεκέμβρη, με τις νέες «εφορμήσεις στον ουρανό».Χαιρετίζουμε συντροφικά το 3ο Συνέδριο νKA. Θεωρούμε συμβολή γενικότερη το γεγονός ότι το περιεχόμενο και η δυναμική του καθορίστηκαν με τη δημοκρατία των μελών και των ΟΒ.Στην πορεία για το Συνέδριο του ΝΑΡ μπορεί και πρέπει να συμβάλλει με το δικό της πρωτότυπο τρόπο στη θεωρητική, πολιτική αναζήτηση. Στην οικοδόμηση του εγχειρήματος μας. Με τη διαπαιδαγώγηση μιας νέας γενιάς επαναστατών κομμουνιστών και τη στροφή στην εργατική νεολαία.
Όλα αυτά, θέτουν επί τάπητος το καθήκον για ένα συνέδριο νέας πνοής, συνολικής ανασυγκρότησης κι επανεξόρμησης του εγχειρήματος.Με την έμπνευση των καινούριων ανέμων και σε θέση μάχης απέναντι στο ξέσπασμα των καινούριων θυελλών.Με την προοπτική μιας νέας και ανώτερης από κάθε άλλη φορά, επανάστασης που στηρίζεται στις ποιοτικά προωθημένες απαιτήσεις, τις ιστορικές εμπειρίες και τις κατακτήσεις του κοινωνικού και εργατικού πολιτισμού της εποχής μας.Με επαναστατική αυτοκριτική, υπέρβαση των αποτυχημένων προσπαθειών μας και μέτωπο απέναντι στον πολιτισμό της ατομικής ιδιοκτησίας των ιδεών, των μετώπων, της οργάνωσης.Δεν είμαστε οι μόνοι κάτοχοι της αλήθειας ούτε οι μόνοι μαχητές της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.Η ευθύνη μας είναι να στηριχτούμε σε όλες τις δυνάμεις και εφεδρείες, όχι μόνο των “δικών μας”, αλλά και των τόσων άλλων αγωνιστών και συναγωνιστών. Που βρίσκονται σε διαρκή αγώνα και αγωνία για το πως θα διασχίσουμε, τα πολλαπλά άγνωστα και γνωστά εμπόδια και ερωτήματα “της πραγματικής ιστορίας των λαών”, της ταξικής πάλης δηλαδή, αυτής της πιο πλούσιας από οποιαδήποτε ανάλυση και απόφαση. Και μια τελευταία λέξη σύντροφοιΑπό τους ‘αντάρτες του χρόνου’(4) «Τα παιδιά έψαχναν πάλι να ανακαλύψουν τεκμήρια του θαύματος και να πιστέψουν. Ξέρουν τώρα το σκληρό ανταγωνισμό της ερήμου και δεν πιστεύουν πια σε ταχυδακτυλουργούς, γόητες φιδιών και μάγους που φτιάχνουν κόσμους με τα ψέματα.Ξέρουν, έμαθαν πια, πως το πιο πραγματικό του κόσμου δεν είναι τα γεγονότα αλλά η φαντασία τους. Και η αλήθεια τους δεν είναι ο ρεαλισμός αλλά η ουτοπία…-Μετά τις τόσες καταρρεύσεις, τίποτα δεν μας κρατάει δεμένους με το πίσω. Αυτό που τώρα θα κάνουμε δεν θα έχει δεσμά. Θα έχει παρελθόν αλλά όχι εξαρτήσεις. Θα έχει σχέδιο αλλά όχι «ρεαλισμό», θα είναι βέβηλο και ιερόσυλο.Αρχίζουμε… » Στα 20χρονα αρχίζουμε ένα νέο συναρπαστικό ταξίδι.Μια νέα συγκλονιστική περιπέτεια.Για την εργατική χειραφέτηση σε μια νέα νικηφόρα κομμουνιστική απόπειρα. Με κρίσιμη καμπή την αντίσταση- ανατροπή του κοινωνικού αρμαγεδώνα που μας απειλεί. 1.- και 2.- Π. Κυπαρίσης3.- Γ. Σεφέρης4.- Θ. Σκαμνάκης
Η μεγάλη πολιτική εκδήλωση που διοργάνωσε το Νέο Αριστερό Ρεύμα την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου με αφορμή τα 20 χρόνια από την ίδρυσή του, είχε πολύ κόσμο, συγκίνηση, αλλά και δέσμευση για τη συνέχεια. Εγκαινίασε μια σειρά εκδηλώσεων σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Εγκαινίασε όμως και την πορεία πρός το 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ, ένα συνέδριο τομής και νέου ξεκινήματος.Η εκδήλωση ξεκίνησε με προβολή βίντεο για την 20-χρονη διαδρομή του ΝΑΡ, το οποίο διακόπηκε αρκετές φορές από χειροκροτήματα. Ποίηματα του Μαγιακόφσκι απήγγειλε ο ηθοποιός Γ. Ζιόβας. Στη συνέχεια κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για τους συντρόφους και συντρόφισσες που δεν είναι πια μαζί μας. Ακολούθησε η πολιτική ομιλία από τον σ. Άγγελο Χάγιο, εκ μέρους της Π.Ε. του ΝΑΡ. Στη συνέχεια χαιρέτησαν η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μηνύματα για τα 20-χρονα του ΝΑΡ έστειλαν το Λαϊκό Μέτωπο της Τουρκίας, το Κόμμα Εργασίας Τουρκίας-EMEP, ο Αλαίν Κριβίν εκ μέρους του Γαλλικού Αντικαπιταλιστικού Κόμματος, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Παραβρέθηκαν πολλές οργανώσεις της επαναστατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΚΑΝ, ΣΕΚ, ΕΚΚΕ, ΕΕΚ, ΚΚΕ (μ-λ), κ.α.)Η βραδιά έκλεισε με τραγούδια από τον Γιώργο Μεράντζα.
Σε αυτή την διαδικασία, αλλά και στην μεγάλη εκδήλωση για τα 20-χρονά μας, καλούμε να συμμετάσχουν όλοι οι αγωνιστές της Αριστεράς, της αναζήτησης και δράσης, της αντικαπιταλιστικής πάλης και της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης..Σύντομα θα μπορείτε να δείτε βίντεο με αποσπάσματα από την εκδήλωση..gif)
Ακόμα και σε καιρούς χαλεπούς σαν τον τωρινό της κρίσης, πρέπει να νικήσουμε το φόβο, την ανημπόρια και τις ατομικές πορείες. Να μην κραυγάζουμε από μέσα μας, να παραμερίσουμε τη μιζέρια, την ήττα, ανασταίνοντας την εργατική αλληλεγγύη και την πάλη για τα μεγάλα, το μέλλον της κοινωνικής απελευθέρωσης. Με συναισθήματα κι ιδέες πλούσιες για το κοινωνικά αναγκαίο, όχι μισοί άνθρωποι με μισές ζωές. Με όλα αυτά που αναβαπτίζουν τις μάχιμες συλλογικότητες, με μάχιμους ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να ανοίξουν άλλους δρόμους. Με την αισιοδοξία της ανθρώπινης θέλησης, ενάντια στην καθημερινότητα της εκμετάλλευσης. Για τις όμορφες και μεγάλες μέρες που θέλουμε να ζήσουμε.Το ΝΑΡ εύχεται σε όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες, τους φίλους, τους συναγωνιστές και συναγωνίστριες, τους αριστερούς ανθρώπους, στους εργαζόμενους και τη νεολαία, το 2010 να είναι καλύτερο, δημιουργικότερο, ομορφότερο! Ένα ακόμα βήμα μπροστά για όλους. Να μας πάνε όλα... Αριστερά!
Aπεργιακή συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων (ΕΛΜΕ, συμβασιούχοι ΥΠΠΟ) στη Μυτιλήνη την Πέμπτη 17/12, 12μ στα κεντρικά Λύκεια
Ξεκίνησε ο προσυνεδριακός διάλογος για το 3ο συνέδιο της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση: η αποστολή των κειμένων γίνεται προς τις διευθύνσεις info@nka.gr και prin@otenet.gr, με την ένδειξη "για τον προσυνεδριακό διάλογο της νΚΑ". Για δημοσίευση στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, το μέγεθος των κειμένων πρέπει να είναι έως 700 λέξεις.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΕΣΒΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 13/12, 19:00 μ.μ., ΠΑΠΑΡΙΣΒΑ
Να είμαστε όλοι εκεί!
|
|
|
|


Στις δηλώσεις του Υπουργού «προστασίας του πολίτη», ο οποίος από τότε που ανέλαβε προσπαθεί να κερδίσει το βραβείο ταχύτερης και αποτελεσματικότερης καταστολής του κινήματος, ότι δε θα ανεχθεί «ακρότητες» και «υπέρβαση των ορίων» ενόψει των κινητοποιήσεων της 6ης Δεκέμβρη, έρχεται να προστεθεί ως «χείρα βοηθείας» στην κυβερνητική επιδίωξη για καταστολή και τρομοκράτηση των αγωνιστικών διαθέσεων του κόσμου η πρωτοφανής επικείμενη απόφαση των πρυτάνεων να κλείσουν τις σχολές από την Πέμπτη 3/12. Όλοι αυτοί που σε περιόδους φοιτητικών ξεσηκωμών δε χάνουν ευκαιρία να διατυμπανίζουν δεξιά και αριστερά την ανάγκη για «ανοιχτές σχολές», «χαμένες διδακτικές ώρες εξαιτίας των καταλήψεων» κ.λπ., έσπευσαν αμέσως να αποδείξουν ότι είναι κομμάτι εκείνου του συρφετού που φοβάται τους νέους Δεκέμβρηδες προσπαθώντας να σαμποτάρουν και να καταπνίξουν εν τη γενέσει τους τις διαδικασίες και τις διαθέσεις του φοιτητικού κινήματος για μαχητική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις. Έρχονται πραξικοπηματικά να παρακάμψουν και να απαξιώσουν τους Φοιτητικούς Συλλόγους (τις αποφάσεις αλλά και τα όργανα τους) καθότι το επικείμενο λοκ-άουτ σαμποτάρει διαδικασίες όπως οι φοιτητικές συνελεύσεις, η συνεδρίαση του Συντονιστικού των Συνελεύσεων αλλά και ευρύτερες διαδικασίες του λαϊκού κινήματος που το Δεκέμβρη του 2008 είχαν ως κέντρο αγώνα και δράσης το άσυλο. Η δόλια και αιφνιδιαστική αυτή ενέργεια πρέπει να λογαριάζεται ως πράξη που αλλοιώνει και σπιλώνει τον χαρακτήρα του ασύλου, όπως μάλιστα αυτός διανθίζεται από την Δημοκρατία των συνελεύσεων και του κινήματος, ως πράξη που αναδεικνύει μάλλον ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ του Υπουργείου και των Πρυτάνεων.
Το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα δεν πρέπει να τρομοκρατηθεί. Η προάσπιση του ασύλου είναι έργο του λαϊκού κινήματος και των φοιτητών. Οι Γενικές Συνελεύσεις και οι μαζικοί φορείς είναι οι μόνοι που μπορούν να υπερασπίσουν και να περιφρουρήσουν το άσυλο και την ιδιαίτερη κοινωνική του σημασία. Είναι ανάγκη η πραξικοπηματική ενέργεια των «μακριών χεριών» της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια να πάρει την απάντησή της μέσα από τις μαζικές διαδικασίες του κινήματος, τις γενικές συνελεύσεις, τις αγωνιστικές αποφάσεις και προπάντων, από τους νέους μαζικούς, ανατρεπτικούς αγώνες, από τους νέους Δεκέμβρηδες των εργαζομένων και της νεολαίας για παιδεία, εργασία και δημοκρατία που έχει ανάγκη η κοινωνική πλειοψηφία.
Αθήνα, 2/12/2009
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Πλατεία Σαπφούς, 18.00 μ.μ. - Να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου!
Πανεκπαιδευτική μέρα δράσης
ενάντια στην καταστολή και την παιδεία της αγοράς
Παλεύουμε για ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ενάντια στον προϋπολογισμό της άγριας λιτότητας και της ανεργίας.
Ανακοίνωση των εκπαιδευτικών του ΝΑΡ
Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε όλο του το μεγαλείο μπροστά μας…
Βαθιά αντιδραστική τομή σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, άκρατος αυταρχισμός του «αποφασίζομε και διατάσσουμε» με τις … συμβουλευτικές της χούντας της ηλεκτρονικής διαβούλευσης. Μισθοί, συντάξεις, όρια ηλικίας, φόροι, εργασιακές σχέσεις, τρόπος διορισμού, εκπαίδευση, όλα στο τραπέζι, όλα τα σφάζω και τα μαχαιρώνω.
Σε μια επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, με μια επέλαση –σοκ το ΠΑΣΟΚ, με την ομοφωνία όλου του αστικού μπλοκ εξουσίας, Ν.Δ, ΛΑΟΣ, Ε.Ε και κεφαλαίου,απειλεί σε χρόνο μηδέν να σαρώσει κοινωνικά δικαιώματα, εργατικές ανάγκες και όλα να τα προσφέρει προίκα στο αδηφάγο κεφάλαιο.
Πότε με το μαστίγιο των ελλειμμάτων, της δημοσιονομικής επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πότε με το μανδύα του «νέου», των αναγκαίων διαρθρωτικών (για ποιον άραγε;) τομών.
Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΗ ΤΩΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΩΝ
Ο χώρος της εκπαίδευσης με την τοποτηρήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο τιμόνι του Υπουργείου Δια Βίου μάθησης με ολίγη από Παιδεία και αρκετή δόση θρησκευμάτων, κας Διαμαντοπούλου, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα του ενδιαφέροντος για τους μαθητές, την εκπαίδευση και την κοινωνία βρίσκεται η ουσία των αντιδραστικών αλλαγών – τομών.
Από τον τρόπο πρόσληψης, παραμονής και εξέλιξης των εκπαιδευτικών, τη λειτουργία των σχολείων, τη χρηματοδότηση τους, τα αναλυτικά προγράμματα το τι και πως θα διδάσκουν, ως τη σχέση τους με τις επιχειρήσεις τοπικού ή όχι χαρακτήρα, τον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμια, τα ίδια τα πανεπιστήμια. Η κυβέρνηση θεωρώντας ως αδύναμο κρίκο τους εκπαιδευτικούς, και μάλιστα το κομμάτι της ελαστικής ομηρίας, ξεδιπλώνει την επίθεση της στην εκπαίδευση με κορμό αυτούς.
Ανακαλύπτει ότι υπάρχει «υπερπληθώρα εκπαιδευτικών»(!!!) χρησιμοποιώντας την μπακαλίστικη λογική του Αρσένη, διαιρώντας το συνολικό αριθμό των μαθητών με το συνολικό αριθμό των εκπαιδευτικών. Π.Χ 25 παιδιά ανά τμήμα στην Αθήνα, 6 ανά τμήμα στο 3 θεσιο σχολείο στην Άνω Ραχούλα, τέσσερις εκπαιδευτικοί- 43 παιδιά άρα οι δυο εκπαιδευτικοί περισσεύουν στην αναλογία 1/ 25 παιδιά!!! Με αυτό το λογιστικό τέχνασμα προτείνει σαρωτικές αντιδραστικές αλλαγές στον τρόπο πρόσληψης και μαζικές περικοπές διορισμών. Καταργεί τους πίνακες και καθορίζει το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ ως τον τρόπο διορισμού μονίμων, αναπληρωτών, ωρομισθίων.
Οι μεγαλοστομίες περί διαφάνειας κι αξιοκρατίας δεν γίνονται παρά για να αποκρύψουν τη βασική πρόθεση της κυβέρνησης, να καταργήσει την αξία των πτυχίων, να τα μετατρέψει σε κουρελόχαρτα και να δημιουργήσει ένα ατέρμονο αξιολογικό πλέγμα που θα διαλύει τους εκπαιδευτικούς και την εκπαιδευτική διαδικασία, θα τους οδηγεί σε εναρμόνιση με τα κριτήρια της αγοράς.
Η κα Διαμαντοπούλου, ξεκαθάρισε βέβαια ότι ο θεσμός του αναπληρωτή και του ωρομίσθιου δε θα πάψει να ισχύει ποτέ (όπως και τα stage αλλά θα υπάρχουν ως μαθητεία και όχι ως εργασιακή προϋπηρεσία)! Η ελαστική εργασία όχι μόνο δεν καταργείται, όχι μόνο διευρύνεται σε νέα τμήματα αλλά αποκτά και νέα ποιοτικά αντιδραστικότερα χαρακτηριστικά. Αναφέρθηκε σε «…προσλήψεις με σαφή προσδιορισμό του τόπου και του χρόνου του διορισμού». Η πρόσληψη δηλαδή μπορεί να γίνεται «…είτε σε επίπεδο σχολείου, είτε σε επίπεδο αρμόδιας Διεύθυνσης», εισάγοντας έτσι, την πρόσληψη από τη σχολική μονάδα και το «στέλεχος εκπαίδευσης» που θα εκπαιδεύεται στην «Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης» για το ρόλο του μάνατζερ.
Ενεργοποιεί το θεσμό του «δόκιμου εκπαιδευτικού», του εκπαιδευτικού δηλαδή που την πρώτη διετία θα είναι υπό δοκιμή και για να μονιμοποιηθεί θα αξιολογείται. Με τον τρόπο αυτό κρατά σε ομηρία χιλιάδες εκπαιδευτικούς, εισάγει κανονικότατα την αξιολόγηση-χειραγώγηση, τη δένει με την εξέλιξη, προωθεί την άρση της μονιμότητας. Η αξιολόγηση θα γίνεται σε «τοπικό επίπεδο, σε διευθυντικό, ή από επιτροπές που έχουν σχέση με τα Πανεπιστήμια, από την αξιολόγηση της κοινότητας του σχολείου» και όσον αφορά το εργασιακό επίπεδο πιθανά από την τοπική αυτοδιοίκηση.
Ο «μαθητής» όλων των σταδίων της Δια Βίου Εκπαίδευσης και Κατάρτισης» πρέπει να εμπεδώσει ότι το πτυχίο δεν αρκεί για την απασχόλησή του.Χρειάζεται μεγαλύτερη σύνδεση της εκπαίδευσης με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας (επιχειρήσεων), συνεχής απόκτηση προσόντων με τη Δια Βίου Μάθηση,διαδικασίες αξιολόγησης και πιστοποίησης των επαγγελματικών δικαιωμάτων εφ’ όρου ζωής.
Και φυσικά στα ψιλά των εφημερίδων πέρασε η συμφωνία ΣΕΒ – Υπουργείου για τη συνδιαμόρφωση προγραμμάτων σπουδών με βάση την επιχειρηματικότητα στην εκπαίδευση, όχι μόνο ως ξεχωριστό μάθημα αλλά ως αντίληψη σε όλα τα μαθήματα, ο νέος ρόλος των «τοπικών κοινωνιών» στη σύνδεση τους με την εκπαίδευση, η «αποκέντρωση» με τον Καποδίστρια 2 και το ρόλο των περιφερειών και των δήμων – τοπικά κράτη στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών, στα ανταποδοτικά τέλη προς τους δημότες για την παιδεία κ.λπ
Ταυτόχρονα η κυβέρνηση, στρώνει το δρόμο για το προχώρημα των ιδιωτικοποιήσεων και του επιχειρηματικού κριτηρίου στη λειτουργία και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, του σχολείου της αγοράς. Αυτή είναι η λογική που ακολούθησε και η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ. Είναι η λογική της εκπαιδευτικής πρότασης του ΠΑΣΟΚ του «ανοικτού σχολείου» από το 2006. Η δημιουργική εφαρμογή της λογικής της Ευρωπαίκής Ένωσης για την κοινωνία της γνώσης, όπου «οι πολίτες δια βίου θα ενθαρρύνονται με κάθε τρόπο να κατακτούν γνώσεις και δεξιότητες» ώστε να προσαρμόζονται στις εξελίξεις της αγοράς, η λογική της απασχολησιμότητας και της ελαστασφάλειας. Είναι η προσαρμογή τους στην επιδίωξη δημιουργίας «τοπικών – περιφερειακών δικτύων παιδείας» που θα ορίζουν μέρος του προγράμματος σπουδών, σύνδεση διδακτέας ύλης με ανάγκες τοπικής αγοράς, χρηματοδότησης σχολικών υποδομών, επιλογής μέρους διδακτικού προσωπικού, εκπαιδευτικού υλικού, όπου πέραν των άλλων ο γονιός θα ξανακληθεί να πληρώσει.
Όσο για το διαβόητο 1δις για την εκπαίδευση που πιθανόν !!! να δωθεί από τον προϋπολογισμό, στο ΥΠΕΠΘ, όπως διατυμπανίζει η υπουργός, δεν αφορά ούτε τα σχολεία, ούτε τους εκπαιδευτικούς (525 εκ ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και τα υπόλοιπα λόγω μετακίνησης σ’ αυτό τριών γραμματειών από τα πρώην υπουργεία Εσωτερικών, Ανάπτυξης και Οικονομίας). Οι μισθοί των εκπαιδευτικών στην ουσία μειώνονται αφού η αύξηση του 1,5 – 2%, που προβλέπει ο προϋπολογισμός, ακολουθείται από αύξηση των έμμεσων φόρων και μείωση των κοινωνικών δαπανών. Το ασφαλιστικό ξανανοίγει με την επαγγελματοποίηση των ταμείων, την εξίσωση των ορίων ανδρών- γυναικών, πιθανή αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και μείωση των συντάξεων ενώ τα ταμεία βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης.
Όλα τα παραπάνω διαμορφώνουν το νέο σχολείο της αγοράς. Ένα σχολείο των δεξιοτήτων και των καταρτίσεων και όχι της μόρφωσης και της γνώσης. Ένα σχολείο εξεταστικό κάτεργο για τους μαθητές και συνεχών πιστοποιήσεων και όχι χώρο ελεύθερης δημιουργικής μάθησης και ανακάλυψης. Ένα σχολείο με αυξημένο ρόλο των εταιρειών για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και του προσανατολισμού του, με υποταγμένους ανασφαλείς εκπαιδευτικούς που φορτώνονται όλη την κρίση του σχολείου στην πλάτη τους.
ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΝΕΟΛΑΙΑΣ
Απέναντι σε όλα αυτά η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και των Ομοσπονδιών ΟΛΜΕ – ΔΟΕ δεν θέλουν και δεν μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα ανατροπής των σχεδίων τους και διεκδίκησης ενός άλλου σχολείου, γιατί είναι συνένοχοι αυτής της πολιτικής. Θεωρούν δημοκρατία τις συναντήσεις με το ΥΠΕΠΘ και για τον κόσμο την ηλεκτρονική διαβούλευση και όχι τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων. Διαπραγματεύονται τους όρους και τους ρυθμούς χειροτέρευσης της πραγματικότητας και όχι την ανατροπή της.
Μόνη δύναμη μας οι ίδιες οι Γενικές Συνελεύσεις, οι επιτροπές αγώνα, ο συντονισμός τους, η οριζόντια δικτύωση των συλλόγων, το πανεκπαιδευτικό μέτωπο, το μέτωπο Παιδείας - εργασίας - δημοκρατίας.
Μόνος δρόμος ο αποφασιστικός αγώνας διάρκειας με απεργίες και διαδηλώσεις, η αναμέτρηση σε όλη τη γραμμή του μετώπου, για ένα άλλο σχολείο, δημόσιο, ενιαίο, 12χρονο για όλα τα παιδιά, με σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους τους εκπαιδευτικούς, με μισθούς κι εργασιακές συνθήκες αξιοπρέπειας.
Μόνος δρόμος ο ανυποχώρητος αγώνας , για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των μαθητών της παιδείας, των εκπαιδευτικών, της εργαζόμενης πλειοψηφίας.


|
Hellas Blogs: Serres Blogs (Σέρρες) Halkidiki Blogs (Χαλκιδική) Thessaloniki Blogs (Θεσσαλονίκη) Veria Blogs (Βέροια) Arcadia Blogs (Αρκαδία) Samos Blogs (Σάμος) |
![]() |
Copyright © 2008 Lesvos Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 05.09.2010 22:10:07 |
