Lesvos Blogs » Ο Θεός στο καφενείο

Feeds

60796 άρθρα από 62 πηγές

• Serendipitus Kalloni Blog by Prag (18)

Aa - Zz (3669)

• Agiasos_Lesvou (276)
• Alterglobal (132)
• Anemotia Lesvou (106)
• ANKYR Cartoons and Comics (481)
• Aristera sti Mitilini (370)
• Blog M@nia (40)
• Digital Hardcore (53)
• Dimitrelim (72)
• Dimitrelim Photographic Arts (154)
• Euroglotte (51)
• FireClock (424)
• Foto Gera (33)
• Henri Chinaski (16)
• Lesvos Blogger (58)
• Lesvos_perivallon (16)
• Limneos (39)
• Matrix on line (220)
• MY.aegean.gr Νέα & Ενημέρωση (169)
• Plomari (663)
• Plomari Lesvos Blog News (296)

Αα - Ωω (57084)

• 24 ώρες (10958)
• Άγονη Γωνιά (50)
• Απ' Εδώ Κι Απ' Εκεί (317)
• ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Λέσβου (144)
• Αιολικός Μυτιλήνης (399)
• Αλφαβητάριο Ποίησης (167)
• Γυμνάσιο Μούδρου (70)
• Γεωπονικά-Αγροτικά Θέματα Λέσβου (4827)
• Εco-λογία και e+παίδευση (18)
• Επ' αριστερά! (317)
• Ελληνική Κοινωνική Έρευνα (107)
• Εν Λέσβω (292)
• Η Δύναμη της Αγάπης (137)
• Η ελιά (6748)
• Ηλιοτρόπιο (116)
• Θάλασσα στην καρδιά (2648)
• Θάλασσες μας ζώνουν (108)
• Ιθάκη (10)
• Κούκος (μονος) (82)
• Μυτιληνιά Διάλεκτος (1252)
• ΜΕΡΑ Λέσβου (23)
• Μαριάνθη (69)
• Μανιταρόφιλοι Λέσβου (127)
• Με Αγάπη για τις Ανθρώπινες Αξίες (432)
• Μηθυμναίος (148)
• ΝΑΡ Λέσβου (231)
• Νεολαία Συνασπισμού Μυτιλήνης (47)
• Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Λέσβου (441)
• Ο Άλλος (85)
• Ο Θεός στο καφενείο (190)
• Ο Θεός είναι γυναίκα (114)
• Ομορφος Κόσμος (451)
• Π.Ε.Α. Νομού Λέσβου
• Πασx(π)αλίτσα (236)
• Ριζοσπαστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών (27)
• Σπιρτούλης (26)
• Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (64)
• Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, Εργαστήριο Πληροφορικής (23)
• Το Τεφτέρι (25530)
• Φερενίκη (56)

Ο Θεός στο καφενείο (90)

• Μυτιλήνη - Λέσβος, 17.02.2009
• 00:37

  ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΩΝ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Tο Blog μας «Ο Θεός στο καφενείο» θα γίνει για λίγες μέρες Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Ναι καλά διαβάσατε. Ζήτησα από τον καλό και αγαπημένο φίλο Νίκο Πετρόχειλο και αποδέχθηκε με προθυμία, να γράψει ένα κείμενο «ερέθισμα» για το « Θεό και το Καφενείο του» με θέμα τις «Σχέσεις Ελλήνων και Ρωμαίων. Όσοι ενδιαφέρονται για το θέμα ή θέλουν να μάθουν κάτι σχετικό μ’ αυτό, μπορούν να διατυπώσουν όποια ερώτηση θέλουν για τον Ελληνικό και Ρωμαϊκό πολιτισμό και τις σχέσεις τους, στη θέση των σχολίων. Ο Νίκος Πετρόχειλος θα είναι διαθέσιμος στο Blog μας και θα απαντήσει σε κάθε ερώτηση. Εννοείται πως το κάθε άτομο μπορεί να υποβάλλει όσες ερωτήσεις θέλει. Μπορούν ακόμα οι επισκέπτες να συζητούν ΚΑΙ μεταξύ τους για το θέμα και να παρεμβαίνει ο Ν.Π. Ο Νίκος Πετρόχειλος είναι ομότιμος καθηγητής τού Α.Π.Θ., συγγραφέας πολυάριθμων βιβλίων για τη Λατινική Γραμματεία, μελέτες για τη ζωή και τον πολιτισμό των Ρωμαίων, τις σχέσεις του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού κ.λ.π. Την έκδοση των βιβλίων του που έχουν μνημειακό χαρακτήρα, επιμελείται και εκδίδει το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας.
  Το συνολικό συγγραφικό του έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
  ************************************************************
  Εδώ παραθέτουμε το κείμενο ΕΡΕΘΙΣΜΑ που θα γεννήσει τις ερωτήσεις,αν δεν υπάρχουν ήδη μέσα σας.
  -Ελληνορωμαϊκές σχέσεις-
  Νίκου Πετρόχειλου
  Κάποτε ρωτήθηκε κάποιος γιατί σε μια προσφώνηση που έκανε είπε τόσο πολλά. Κι εκείνος δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι δεν είχε καιρό για να γράψει λιγότερα.
  Κάπως έτσι αισθάνθηκα κι εγώ όταν ο φίλτατός μου Φαίδων μού ζήτησε να παρουσιάσω (με λίγα λόγια) ένα θέμα που με απασχολεί επιστημονικά σε σωρεία επιστημονικών άρθρων, βιβλίων, σεμιναρίων, συνεδρίων, διαλέξεων, συζητήσεων στρογγύλης τραπέζης, κλπ., κλπ. για πάνω από τριάντα χρόνια. Πρόκειται για το θέμα των πολιτιστικών σχέσεων μεταξύ δύο σημαντικότατων αρχαίων πολιτισμών, εκείνων της Ελλάδας και της Ρώμης. Μετά από τόσα χρόνια έρευνας και συγγραφής, ειλικρινά σάς λέω ότι δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Και τούτο γιατί τα θέματα είναι πολλά, οι προβληματισμοί ακόμη περισσότεροι και οπωσδήποτε θα υπάρξουν αρκετά ερωτηματικά που θα απαντηθούν εν μέρει και ασφαλώς όχι ικανοποιητικά. Ας δώσω κάποια ιδέα τού τι εννοώ :*
  1.- Ο όρος “Έλλην” (Graecus, για τη λατινική γλώσσα) δεν έχει μονοσήμαντη και περιορισμένη έκταση, αλλά τεράστιο εύρος : Για τη ρωμαϊκή άποψη, Έλληνες είναι μόνο οι κάτοικοι της κυρίως Ελλάδας ή και όλοι όσοι μιλούσαν Ελληνικά; Και επομένως και οι κάτοικοι της Μικράς Ασίας, της Μεγάλης Ελλάδας (Νότιας Ιταλίας και Σικελίας), της Αιγύπτου, των ελληνικών αποικιών του Ευξείνου Πόντου, κλπ., κλπ. Τι ακριβώς σκέπτονταν οι Ρωμαίοι, όταν αναφέρονταν στους Έλληνες; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί από την απάντηση εξαρτώνται και οι θέσεις που θα υιοθετούσαν έναντι των Ελλήνων και, κατά συνέπεια, η δομή και εξέλιξη των πολιτιστικών τους σχέσεων. Οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας, και ιδιαίτερα των γνωστών από την αρχαιότητα πόλεων, απολάμβαναν πάντα ενός ιδιαίτερου σεβασμού, καθόλου ανάλογου με εκείνον που οι Ρωμαίοι αισθάνονταν για τους ελληνόφωνους της Μ.Ασίας, για να φέρω ένα παράδειγμα.*
  2.- Όταν αναφερόμαστε στις πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, ποια χρονικά περιθώρια έχουμε υπόψη μας; Γιατί οι σχέσεις αυτές, που, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, πήραν σάρκα και οστά ήδη από την εποχή των εμπορικών επικοινωνιών μεταξύ Ρώμης και των ελληνικών πόλεων της Μεγάλης Ελλάδας κατά τον 9ο και 8ο αιώνα π.Χ., δεν ήταν ασφαλώς ίδιες σε αριθμό και σε ποιότητα με εκείνες του 2ου και 1ου αιώνα π.Χ., και πολύ περισσότερο με τις σχέσεις που αναπτύχθηκαν κατά τους τελευταίους χρόνους της περιόδου της Δημοκρατίας και κατά τους αυτοκρατορικούς χρόνους, όταν η κοσμοκρατορία της Ρώμης και η κατάκτηση της Ελλάδας έδωσε την ευκαιρία στους κατακτητές να γνωρίσουν στενότερα και αμεσότερα τους κατακτημένους και να τους εκτιμήσουν, να τους θαυμάσουν, να τους επαινέσουν, να τους μιμηθούν, αλλά και να τους κατηγορήσουν και να τους λοιδορήσουν ενίοτε, και συχνά να τους θεωρήσουν το “μαύρο πρόβατο” για όλα τα άσχημα που συνέβαιναν στη Ρώμη. Οι σχέσεις επομένως μεταξύ των δύο λαών πρέπει απαραίτητα να κριθούν και με βάση τις εποχές, τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες, τα ρεύματα ιδεών που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο μεσογειακό χώρο, αλλά και τα αποτελέσματα του συγχρωτισμού Ελλήνων και Ρωμαίων, που δεν ήταν πάντοτε ευεργετικά για τους λαούς αυτούς.*
  3.- Ένας σημαντικότατος επίσης παράγοντας, αποφασιστικός για τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο μεγάλους λαούς της αρχαιότητας, ήταν η γνώση της ελληνικής γλώσσας από τους Ρωμαίους. Πόσο καλά γνώριζαν οι Ρωμαίοι την ελληνική γλώσσα; Και ποιοι ήταν οι Ρωμαίοι που την γνώριζαν; Σε ποια τάξη ανήκαν; Ήταν μόνο οι Ρωμαίοι των ανώτερων στρωμάτων που είχαν την ευχέρεια να τη σπουδάσουν, όχι μόνο στη Ρώμη αλλά και στην Ελλάδα (Αθήνα, Ρόδο), και να ωφεληθούν από τα διδάγματά της και τον τρόπο σκέψης των μεγάλων διανοητών και φιλοσόφων ή και ο απλός λαός; Σημαντικότατο επίσης ερώτημα, η απάντηση στο οποίο θα κάνει ευχερέστερη την κατανόηση των πολιτιστικών σχέσεων των δύο λαών.*
  4.- Σε ποιους τομείς ήταν αναμενόμενο να σχηματίσουν οι Ρωμαίοι κάποια εικόνα (όχι πάντοτε τη σωστότερη) για τους πέραν της Αδριατικής γείτονές τους; Με άλλα λόγια, ποιοι παράγοντες ήταν φυσικό να είχαν επηρεάσει -και όντως επηρέασαν- άμεσα τις ιδέες και τις τοποθετήσεις ενός κατά βάσιν αγροτικού λαού, όπως οι Ρωμαίοι, λαού πρακτικής νοοτροπίας, θετικής και συχνά περιορισμένης αντιμετώπισης των προβλημάτων της ζωής, όχι υψηπετούς κοσμοθεωρίας και ποιητικής προδιάθεσης, έναντι των στοχαστών Ελλήνων, που η θεωρητική τους υποδομή και γνώση απείχε παρασάγγας από τους προς δυσμάς γείτονές τους, τους οποίους συχνότατα υποτιμούσαν, φανερά περιφρονούσαν και ανενδοίαστα τους προσήπταν το χαρακτηρισμό των “βαρβάρων”; Στο στρατιωτικό τομέα θα σχημάτιζαν κάποια εικόνα των Ελλήνων; Στην οργάνωση του κράτους; Στην επίδειξη φιλοπατρίας; Στην εθνική ενότητα; Στις ηθικές αξίες; Στην επαφή με την ελληνική διανόηση; Στη γνώση του ελληνικού πολιτισμού και της παιδείας; Στην επαφή με την τρυφή και την ηθική κατάπτωση, που όλο και εξαπλωνόταν; Είναι φανερό ότι οι πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών δεν ήταν δυνατόν να έχουν μονοσήμαντη αφετηρία ούτε και να αφορμώνται από μία και μόνο περιοχή μιας συγκεκριμένης εποχής.
  Αν τα λίγα αυτά λόγια, τα εντελώς στοιχειώδη, χρήσιμα μόνο για κάποιο προβληματισμό, προκαλέσουν κάποια συζήτηση και κάποια ερωτηματικά, θα είμαι πραγματικά ευτυχής να απαντήσω, γραπτά.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 16.02.2009
• 14:32

  Η ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  Η ορατότητα αποκαθίσταται σταδιακά...
  
  Φαίνεται να καθαρίζει ο ουρανός.
  
  Σε λίγο επιστρέφω φίλοι μου και χαίρομαι
  
  που θα σας συναντήσω και πάλι.
  
  Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς
  
  που κρατήσατε ζεστό το "Καφενείο" και
  
  κάνατε παρέα στο Θεό. Είσαστε μια ανθρώπινη ΟΑΣΗ.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 12.02.2009
• 15:11

  ΛΟΓΩ ΟΜΙΧΛΗΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Λόγω πυκνής ομίχλης*και μηδενικής ορατότητας*κλείνει το "Καφενείο" *επ' αόριστον.*Ο Θεός παραμένει μέσα.*Όποιος θέλει μπορεί *να απευθύνεται με σχόλιά του*στη ζεστή σιωπή του "Καφενείου".*Εγώ φεύγω.*Θα επιστρέψω*μετά την αποκατάσταση*της ορατότητας...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 11.02.2009
• 12:17

  H ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
  Από το Αθωνικό Απόδειπνο
  
  Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου. Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά. Όχι ως προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και Θεία θαλπωρή. Και λες: Τι άλλο να λέω; Παρά μόνον, πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: Κύριε ελέησον. Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά. Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφρασθεί. Η προσευχή είναι ποίηση. Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα. Οι ποιητές νιώθουν τους συνανθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι. Είναι μεγάλη η ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο. Οι άγιοι δεν θέλουν να αφήνουν πίσω τους ίχνη. Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους. Κύριε ελέησέ τους, δεν ξέρουν τι χάνουν και τι κάνουν.
  ……………………
  Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή κι ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή κι ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν. Η προσευχή για τους άλλους, επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία. Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σκοινί. Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε το περίσσευμα του χρόνου, μα τις πιο καλές και αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας. Κύριε συγχώρεσέ με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη, που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου κι ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες. Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει. Κύριε ελέησον.
  ------------------------------------------------------------------
  
  
  Ίσως με ρωτήσετε αν είμαι στα καλά μου που ασχολούμαι με το παπαδαριό που τόσα του έχω σούρει και άλλα τόσα πρόκειται να του σούρω στα χρόνια που έρχονται…
  Μου αρέσει όμως το γνήσιο, όχι το αμφοτεροβαρές. Τιμώ την προσήλωση στο πιστεύω του καθενός. Όχι όμως στο εμπόριο της οποιασδήποτε πίστης. Τιμώ και σέβομαι αυτόν που δεν περιμένει τίποτα, παρά μόνο την ένωσή του με το μέγα φως που ο ίδιος ονομάζει Θεό του. Όχι την ματαιοδοξία των αρχιμανδριτών και των δεσποτάδων που επιδιώκουν την είσπραξη εξύμνησης της τάχα αγιοσύνης τους, μαζί με τους ερωτικούς ακκισμούς κάποιων κυριών. Αυτός ο Μοναχός, το απλό κείμενο του οποίου διαβάσατε πιο πάνω, είναι ένα μικρό και σταθερό φως. Το ίδιο φως είναι και ο άθεος που υπηρετεί ανθρώπινες αξίες χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα… *Ο Μοναχός μπήκε εδώ σαν ένα κεράκι ελπίδας, απέναντι σ’ εκείνους που χρησιμοποιούν την Υποκρισία ως εσώρουχο της δήθεν αγιοσύνης τους. Γνωρίζω να ξεχωρίζω την ήρα από το σιτάρι, όπως και στην κοινωνία. Δυστυχώς φαίνεται πως στην εκκλησία και στα μοναστήρια το σιτάρι είναι ελάχιστο. Αντίθετα στην κοινωνία μας, μάλλον είναι περισσότερο απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Δεν αναφέρομαι βέβαια στις αδυναμίες των ανθρώπων, που όχι μόνο είναι απόλυτα φυσιολογικές αλλά συχνά οι άνθρωποι φαντάζουν και όμορφοι μέσα στις αδυναμίες τους. Αναφέρομαι στην ενεργητική και συνειδητοποιημένη παλιανθρωπιά. Αναφέρομαι στην υποκρισία που χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επίτευξη υλικών και άλλων στόχων. Αναφέρομαι στην πονηρία της ύαινας και στην αρπακτικότητα του κορακιού.*
  Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε κανένα Θεό. Αλλά τον βρωμερό και δυνάστη της ζωής μας, Θεό των ιερωμένων της πιάτσας και της καπατσοσύνης, που προσπαθούν να μας τον επιβάλλουν για να μας χειραγωγούν, τον φτύνουμε κατά πρόσωπο και τον απωθούμε μακριά μας. Αντίθετα: Τον ταπεινό, γαλήνιο Θεό της Αγάπης του Μοναχού, τον γλυκύ, σαν την έναστρη νύχτα Θεό, τον σεβόμαστε και τον τιμούμε. Ίσως κάποτε και να φιλιωθούμε μαζί του…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.02.2009
• 14:41

  Ο ΝΩΝΤΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΝΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Ο Νώντας, ήταν ο πατέρας μου. Η Ελένη, η μητέρα μου.
  Δεν μίλησα ποτέ γι αυτούς δημόσια. Μόνο εσωτερικά.
  Στο χώρο της μνήμης μου. Ούτε και σήμερα θα πω πολλά.
  Η κύρια πρόθεσή μου είναι να αναρτήσω από ένα τους ποίημα
  και να πω για πρώτη φορά δημόσια λίγα λόγια γι αυτούς.
  Ο Νώντας Θεοφίλου λοιπόν, ένας γαλλοτραφής αξιωματικός του Λιμενικού σε ηλικία 24 ετών γιος λαδέμπορου από το Μεσολόγγι, παντρεύτηκε την όμορφη, ολόξανθη, γαλανομάτα, Ελένη Θεοφίλου, που μόλις είχε τελειώσει το Γυμνάσιο σε ηλικία 17 ετών και ήταν κόρη ιερέως από τη Μυτιλήνη.
  Έκαναν τρεις γιους: Το Γιάννη, ναυτικό – ζωγράφο, το Νάσο, λογοτέχνη – πεζογράφο και τον Φαίδωνα. (με τη σειρά της ηλικίας τους)
  Πέρασαν 14 χρόνια ευτυχισμένης ζωής, ώσπου άρχισαν τα σύννεφα: Ο Νώντας, έγινε ο αγαπημένος των γυναικών και εκείνες, η τρικυμία της ζωής του και η νέα του ευτυχία . Με τη γυναίκα του Ελένη βρίσκονταν από τότε σε διάσταση, ώσπου ο Νώντας πέθανε 47 ετών, από καρκίνο με οκτώ μεταστάσεις. Οι συνάδελφοί του είπαν ότι έζησε 100 γεμάτα και θυελλώδη χρόνια, μέσα σε 47.
  Η Ελένη δεν ξαναπαντρεύτηκε. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών, έχοντας άνοια.
  --------------------------------------------
  
  
  ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
  
  Ποίημα του Νώντα Θεοφίλου
  
  Ιστόρησέ μου, τον πικρό σου θάνατο που θάρθη..
  Τον υστερνό σου θάνατο μονάχα.
  Άσε το φόβο πίσω σου με τη φριχτή μορφή
  κι έτσι, ψυχρός κι αδιάφορος στοχάσου,
  έμπα βαθιά και διάβασε τις ζοφερές του σκέψεις… *
  Λίγα δάκρυα που θα πέσουνε στο τάφο σου
  λίγες κραυγές που θα ταράξουν το ταξίδι σου…
  Όλα τα ξέρεις, τα συνήθισες κι από άλλοτε στη ζωή σου.*
  Το ξόδι σου ταχειά θα βρη τη γαληνιά του
  καθώς, το χώμα το παχύ και νοτισμένο θα σε σκεπάση…
  Ιστόρησέ μου τον πικρό σου θάνατο που θάρθη.
  Τον υστερνό σου θάνατο μονάχα…
  Κι ως θάσαι ασάλευτος κει κάτου,
  μεσ’ το κιβούρι σου,
  θα ιδής μεσ’ την αλλόφρενη των σκουληκιών ορμή
  προς των νεκρών σαρκών σου τη σαπίλα
  το φόντο ακέρηο των ονείρων σου…
  Και θα πιστέψης τότε…
  *
  Ζάρωσες κι έγειρες βαρειά την κεφαλή σου
  Φτωχέ, δειλέ εαυτέ μου…
  Ά, μην κλαις, μην κλαις ηλίθιε, τον πνιχτό
  και μαραζιάρη θρήνο!...
  Έτσι για χώρατο έπλεξα το παραμύθι αυτό,
  ένα γελοίο μύθο. *
  Ντύσου τη χάρη της χαράς,
  της ειρωνίας τη μάσκα
  κι έλα, σ’ ένα πιοτί, σε μιας γυναίκας το φιλί
  να μου ιστορήσης της ζωής τη λησμονιά μονάχα…
  ---------------------------------------------------
  Από το βιβλίο του: «Στοχασμοί της σάρκας και του ονείρου»
  Τηρήθηκε η ορθογραφία της εποχής.
  
  
  
  ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ
  
  Ποίημα της Ελένης Θεοφίλου
  
  
  Πόσες φορές τα μάτια σου
  τα είδα λυπημένα…
  Πόσες φορές τα ρώτησα
  γιατ’ είναι δακρυσμένα…
  
  Κι αυτά δειλά με κοίταξαν,
  χαμήλωσαν,
  και πια δεν ξαναμίλησαν…
  
  ---------------------------------
  Το βρήκα μέσα σ’ ένα πολυσέλιδο
  σημειωματάριο, με σκληρό εξώφυλλο,
  σαν βιβλίο, όπου έγραφαν τότε τις συνταγές
  μαγειρικής και ζαχ/κής. Εκείνη έγραφε
  εκεί μέσα τους στίχους της.
  
  
  Οι πίνακες είναι του Μαγκρίτ
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 06.02.2009
• 00:21

  Ο ΠΡΩΙΝΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Αν κάτι εκτιμώ ιδιαίτερα στους ανθρώπους είναι η ικανότητά τους να ενθουσιάζονται ανεξαρτήτως ηλικίας αλλά κυρίως όταν έχουν διανύσει μερικές δεκαετίες, να ενθουσιάζονται με μουσικές , με κείμενα , με ποιήματα. **********Είναι αίσθηση δυνατή, νεανική ελπιδοφόρα, παρήγορη. Εγώ ενθουσιάζομαι επίσης κατά καιρούς αλλά και ο διαρκής ενθουσιασμός , δεν είναι καλό.. αλλά μ' αρέσει να περπατώ και σε δρόμους θλίψης γιατί πιστεύω πως στη χαρά συμμετέχει κυρίως το σώμα, όλη η ενέργεια απορροφάται στις δυνατές κινήσεις του χορού, στα δυνατά τραγούδια και το μυαλό παρατηρεί και χαίρεται, στους δρόμους όμως της θλίψης και της μελαγχολίας, που δεν είναι ότι τους επιδιώκεις , αλλά υπάρχουν, το μυαλό έχει τον πρώτο ρόλο και εισχωρεί στο βάθος όλων των πραγμάτων και αναλύει και γεννά ιδέες αναγκαίες , ιδέες παρήγορες...**********Δεν ξέρω όμως μήπως είναι πιο τυχεροί αυτοί που συνέχεια χοροπηδούν και τραγουδάνε...Κάποτε, κάπως, μεμφόμουν τους ανθρώπους που συνήθιζαν να διασκεδάζουν θορυβώδικα, πίστευα πως η διακριτική διασκέδαση ήταν πιο ανώτερη ας πούμε...Τώρα όσες φορές μου δίνεται η ευκαιρία τραγουδάω δυνατά, χοροπηδώ γενναία στους χορούς και χαίρομαι αυτή τη δυνατότητα λήθης, άσε που μου φαίνεται τώρα πια πως αυτές οι θορυβώδεις διασκεδάσεις έχουν σχέση με τις δυνατές βροχές της φύσης, με τους τρομαχτικούς αγέρηδες του νησιού μου κι έτσι συμμετέχω κι εγώ κατά κάποιο τρόπο στην τρέλα της φύσης.Γιατί μεταξύ μας δεν πιστεύω καθόλου στη σοφία της φύσης, πιστεύω όμως στην τρέλα της .**********Κάποτε φλερτάριζα και με την τρέλα των ανθρώπων. Μου αρέσει το παιχνίδι με την τρέλα, αλλά όχι την παιχνιδιάρα τρέλα την καμωματού, μ' αρέσει η τρέλα που φοράει "κόκκινο ρούχο" και ο ίσκιος της είναι βαρύς, αυτή που ξαφνικά ρίχνει ένα δυνατό καθαρό φως στη ζωή μας και μας τρομάζει και την επομένη δεν μπορούμε να κάνουμε τα ίδια βήματα, δεν μπορούμε να πούμε τα ίδια λόγια...Τρέλα δύσκολη...Αλλά μ' αρέσει και η τρέλα που ρίχνει έτσι χωρίς κανένα δισταγμό ένα χρυσό ρούχο πάνω στην καθημερινότητά μας, ίσως γιατί είμαστε πια μεγάλοι και δεν έχουμε περιθώρια, ίσως γιατί είμαστε ασήμαντοι και δεν μπορούμε να αντέξουμε την αλήθεια... Μ' αρέσει να μιλάω με ανθρώπους-ποιητές.......
  
  Αθηνά Τσάκαλου
  Οι δύο πίνακες είναι του Μαγκρίτ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 02.02.2009
• 01:33

  ΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΣΑΝ ΖΩΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Από τα εφηβικά μου χρόνια κατέφευγα στην ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη. Σ’ αυτόν απόθετα την οργή μου για τον κοινωνικό μου περίγυρο καθώς και τη νεανική μου μελαγχολία. Τον πονούσα και τον θαύμαζα που τόλμησε να αυτοκτονήσει , είχε δε ξεχωριστή θέση στην νεανική μας παρέα αφού στην καρδιά του καθενός μας είχε τη θέση του γενναίου θύματος. Ο ποιητής, αποφάσισε να αυτοκτονήσει, σαρκάζοντας ταυτόχρονα στο ποίημα του «Ιδανικοί Αυτόχειρες» εκείνους που προετοιμάζουν την αυτοκτονία τους, ακολουθούν όλες τις διαδικασίες , με τη βεβαιότητα της αναβολής της… Έζησε σε μια εποχή άθλια και μίζερη πολιτικά και κοινωνικά. (1899-1928) Φανταστείτε ότι όποιος κυκλοφορούσε στο δρόμο με μια γυναίκα, έπρεπε να αποδείξει σε έλεγχο της αστυνομίας, πως ήταν η γυναίκα του ή ότι ήταν η υποψήφια γυναίκα του. (μνηστή) Ο κριτικός Τέλλος Άγρας (νομίζω) λέει πως ο τρόπος που αυτοκτόνησε, έμοιαζε σα να πέταγε τη ζωή του στα μούτρα της εποχής του. Θυμάστε την ταινία, «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών»; Έτσι νιώθαμε στα εφηβικά μας χρόνια, όταν μαζευόμασταν να διαβάσουμε ποιήματά του, κανακεύοντας μέσα μας το θάνατό του που πήγε μόνος του να συναντήσει .
  Διαβάζαμε συγκινημένοι:
  «Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
  μπορούνε με χίλιους τρόπους.
  Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,
  όταν ακούσεις ανθρώπους......................................................
  Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό
  στον πλατύ κόσμο μια θέση.
  Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,
  τού δίνουν όψη ν’ αρέσει.»…
  
  Στα 35 μου, με κάλεσε η Περιηγητική Λέσχη Πρεβέζης, να κάνω διάλεξη στη Πρέβεζα για τον Καρυωτάκη. Το πρωί που έφτασα, επισκέφθηκα το σπίτι που έμενε
  και παρακάλεσα την ιδιοκτήτρια να με αφήσει για λίγο μόνο μου στο δωμάτιό του.
  Ήταν τότε το δωμάτιο, όπως όταν έμενε. Έμεινα περίπου 20’ . Στη συνέχεια, επισκέφθηκα την ακτή Μονολίθι Πρεβέζης όπου ο Ποιητής επιχείρησε να αυτοκτονήσει δια πνιγμού, χωρίς επιτυχία όμως, αφού το κύμα τον ανέβαζε στην επιφάνεια. Μετά επισκέφθηκα το παραθαλάσσιο καφενείο όπου έγραψε το σημείωμα πριν αυτοκτονήσει και τέλος πήγα στον ευκάλυπτο , κάτω απ’ τον οποίο φύτεψε τη σφαίρα στην καρδιά του. Κάθισα κάτω κι ακούμπησα την πλάτη στον κορμό του, αφήνοντας το νου να τρέχει πίσω από τα γεγονότα που τον αφορούσαν. Το βράδυ σε μια κατάμεστη αίθουσα μίλησα με την αγάπη που είχα μαζέψει γι αυτόν τόσα χρόνια. Ήμουν βέβαιος πως ήταν παρών. Δεν μπορεί, οι ψυχές έλκονται απ’ την αγάπη. Ένα μόνο δεν κατάλαβα: Πώς η αγάπη αυτής της υπέροχης, της μοναδικής γυναίκας, της Μαρίας Πολυδούρη, δεν μπόρεσε να τον αποτρέψει από την αυτοκτονία;
  Το σημείωμα που άφησε ο Ποιητής έλεγε:
  "Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ' αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ημουν άρρωστος.Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.Κ.Γ.Κ.Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.Κ.Γ.Κ.

  Απίστευτος αυτοσαρκασμός !!! Μια μέρα πριν την οριστική του αυτοκτονία...

  
  Ο Θάνατος του Ποιητή με συνόδευε πάντα σαν πνοή ζωής. Ήταν ένα θάνατος οικείος για μένα, ήταν ο θάνατος του ποιητή, όπως λέμε «Ο πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων» είναι βιβλίο του Καρυωτάκη; Το ίδιο και για τον θάνατο. Ήταν ο καταδικός του, ο δυνατός, ο προσωπικός του θάνατος. Έτσι λοιπόν αγαπημένε ποιητή, όταν βρεθώ στα δύσκολα, απ’ το δικό σου θάνατο κρατιέμαι…
  

  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 30.01.2009
• 13:41

  TΡΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Του Ποιητή - Στοχαστή Στράτου Λιακάτου*
  
  Η κόλαση
  είναι γεμάτη
  προσαρμοσμένους…
  
  …(Έχουν προπονηθεί από ΄δώ)…
  
  …Οι απροσάρμοστοι
  έχουν σταθεί…
  
  …στην πόρτα
  του Παράδεισου…
  
  …και διαφωνούν
  με το Θεό
  για τις ποινές
  στην Κόλαση…
  
  …(με πρώτο
  τον Φραγκίσκο
  της Ασίζης.)
  
  
  Σ’ ό,τι
  κι αν δώσεις
  νόημα…
  …παίρνει αμέσως
  νόημα
  και το αντίθετό του…
  …(Ας το θυμούνται…
  …ένθεοι
  και άθεοι.)
  
  
  Συχνά παραπονιέται
  ο ποιητής
  πως επαναλαμβάνεται…
  
  …(Σ’ αυτό τον πρόλαβαν
  η νύχτα
  και
  η ήττα.)
  _________________
  *Ο Σ.Λ. Είναι φιλόλογος –ποιητής στοχαστής
  από την Αγιάσο της Λέσβου,
  αγαπητός φίλος, με τον οποίο
  έχουμε μοναδικού ενδιαφέροντος συζητήσεις.
  Εξέδωσε: 6 συλλογές σκέψεων
  3 φιλοσοφικά έργα
  και 2 ποιητικά μυθιστορήματα
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 28.01.2009
• 20:34

  ΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΑΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου
  Πριν από λίγες μέρες , έλαβα μια πρόσκληση που για κάποιους μπορεί να είναι φυσιολογική, για μένα όμως ήταν Πρόσκληση - ΠΡΟΚΛΗΣΗ.
  Πρόκειται για την εκδήλωση που οργανώθηκε προς τιμήν του Μητροπολίτη Μυτιλήνης με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την εκλογή του, στο ξενοδοχείο PRESIDENT. Στην εκδήλωση λοιπόν αυτή:
  1 ομιλητής θα κάνει την εισήγηση
  5 ομιλητές θα κάνουν προσφωνήσεις
  Η χορωδία της Φανερωμένης Χολαργού θα ψάλλει θρησκευτικούς ύμνους (Δοξάστε με)
  Άλλος 1 ομιλητής θα κάνει παρουσίαση της προσωπικότητας και του έργου του Μητροπολίτη ( Το έργο και η προσωπικότητα δεν αναδεικνύονται μέσα από βίο και την πολιτεία ενός Ιεράρχη; )
  Αντιφώνηση του Μητροπολίτη στα όσα δοξαστικά θα του πουν οι ομιλητές, υποθέτω με περισσή ταπεινοφροσύνη…
  Στη συνέχεια: Τραγούδια της Μυτιλήνης από τη χορωδία Φανερωμένης Χολαργού
  Κι ακόμα: (Για να μη νομίζετε πως τελειώσαμε…) Χοροί της Μυτιλήνης, από την χορευτική ομάδα του συλλόγου Πολυχνιατών Αθήνας.
  Την εκδήλωση μαμούθ, (κι όποιος αντέξει) θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Στρατής Λιαρέλης. Για την εκδήλωση συστήθηκε βέβαια ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΙΜΗΤΙΚΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ .
  
  
  Και τώρα οι απορίες:
  Καλά οι πολιτικοί που έχουν ανάγκη να προβάλουν το όποιο έργο τους και τον εαυτό τους ώστε να θυμίσουν στους πολίτες πως πρέπει να τους ψηφίσουν.
  Ένας Μητροπολίτης γιατί το έχει ανάγκη;
  
  Πως γίνεται ένας Μητροπολίτης να λειτουργεί με τους κανόνες προβολής και μάρκετινγκ , αντί με τις κατευθύνσεις Εκείνου που υπηρετεί;
  
  Ίσως κάποιοι μου πουν ότι οι φίλοι του οργάνωσαν την εκδήλωση. Σωστά. Ο Μητροπολίτης δεν ήθελε μεγαλεία αλλά οι φίλοι του επέμεναν και τότε ο Μητροπολίτης υπέκυψε…Τι να κάνει ο άνθρωπος;
  
  Θα καταλάβαινα να ήθελε να γιορτάσει τα 20 χρόνια του διαθέτοντας το ποσό της δοξαστικής εκδήλωσης για το ίδρυμα ψυχασθενών «Η Θεομήτωρ» της Αγιάσου –Λέσβου. Εκείνο ντε, που όταν, επί προεδρίας του Μητροπολίτη μας, το επισκέφθηκε ο συνήγορος του πολίτη, το χαρακτήρισε «Αποθήκη ανθρώπων» Εκείνο λοιπόν το ίδρυμα με το οποίο τα βρετανικά Μ.Μ.Ε. ασχολούνταν επί εβδομάδες, διασύροντας δικαίως τη χώρα. Θα καταλάβαινα να έδινε το ποσό της δοξαστικής εκδήλωσης σε ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών. Έτσι δεν θα γλύκαινε και θα αλάφραινε η ψυχή;
  Ή αυτά είναι για τα κορόιδα τους πιστούς;
  
  Αν ο Ιεράρχης αυτός και όσοι αποδέχονται την εκκοσμίκευση ως τρόπο ζωής πασπαλισμένο με life style, έτσι ώστε να μη ξεχωρίζουν στη κοινωνική τους συμπεριφορά, πολιτικοί, ιεράρχες και τεχνοκράτες, μήπως είναι ώρα να πληροφορηθούμε αν άλλαξε κάτι στην εκκλησία ή δεν μας πέφτει λόγος; *
  Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, αν και σας βεβαιώνω θα μπορούσα και πολύ μάλιστα. Θα κλείσω απευθύνοντας στο Μητροπολίτη λίγες λέξεις από το «Αθωνικό Απόδειπνο» του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου:*
  «Προχωρώ, σκύβω, σιωπώ, ακούω, σταυροκοπιέμαι, ευχαριστώ, παρακαλώ, μετανοώ, δοξάζω. Απορώ, και συλλογιέμαι, διδάσκομαι και μαθαίνω» *Αυτοί συντηρούν το πνεύμα της Ορθοδοξίας και του μυστικισμού της. Γιατί εσείς δυστυχώς κύριε Μητροπολίτα είστε ταυτισμένοι με μια άσχημη πλευρά της ανθρώπινης κοινωνίας: Την εξουσία.
  Πόσο γρήγορα συνηθίσαμε όλοι μας το ξεστράτισμα, για ίσιο δρόμο…..
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 25.01.2009
• 18:30

  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΗΛΙΟΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Του Σπύρου Δαρσινού*
  
  Πρέπει να ήταν χάραμα όταν άκουσα το χτύπημα στο παράθυρο.
  Άνοιξα τα μάτια και είδα τον φρεσκόβγαλτο ήλιο,ανάμεσα από τις γρίλιες , καταματωμένο
  και μαζεμένο κουβάρι από την παγωνιά.
  Σηκώθηκα βιαστικά και πλησίασα στο παράθυρο
  "'Άνοιξε" μου φώναζε απέξω, «άνοιξε, δεν βλέπεις ότι είμαι παγωμένος;»
  Του άνοιξα με απορία. Δρασκέλισε μετά βίας το περβάζι και μπήκε στο τέταρτο δωμάτιο.
  Μα εσύ, του είπα έκπληκτος, είσαι ο ήλιος, πώς μπορείς να κρυώνεις, είσαι το φως, πώς μπορείς να ματώνεις ;
  Έτσι νομίζεις; μου είπε τουρτουρίζοντας, ότι δεν κρυώνει ο ήλιος, ότι δεν ματώνει το φως;
  Ναι ,του είπα δειλά.
  Μάθε λοιπόν, μου είπε θυμωμένος τώρα, πως μόλις ξεκίνησα το πρωί έπεσα
  επάνω στα σκοτωμένα και ακρωτηριασμένα παιδιά της Γάζας , του Νταρφούρ, στα πεινασμένα και βιασμένα παιδάκια της Ασίας και πάγωσα,
  πάγωσα από τον πόνο τους... Προσπάθησα να μπω μπροστά στις βολές των
  πυραύλων και με ξέσκισαν, προσπάθησα να ζεστάνω τις ψυχές των Εβραίων και με γάζωσαν με τα πολυβόλα.
  Προσπάθησα μετά να μπω στα συμβούλια των ισχυρώνγιά να τους παρακαλέσω
  και είχαν αλεξίσφαιρα παράθυρα και
  κλειστές ψυχές
  Πέρασα και από την πατρίδα
  που είναι η αγαπητικιά μου,
  και καταμάτωσα
  το σώμα μου στις σπασμένες τζαμαρίες, έτρεξα να μπω στο άσυλο των ιδεών,να φυλαχτώ και με κατάκαψαν με τις μολότοφ.
  Όπως βλέπεις λοιπόν και ματώνει
  το φως και παγώνει ο ήλιος, μου είπε εξαντλημένος
  αλλά και θυμωμένος μαζί.
  Και εγώ τι μπορώ να κάνω; γιατί ήρθες σε μένα;
  τον ρώτησα με ολοφάνερη απορία.
  Εσύ δεν είσαι ποιητής; με ρώτησε κοιτάζοντας στα μάτια .
  Ε, ναι, έτσι λένε μερικοί, είπα με σκυμμένο το κεφάλι.
  Άκου να δεις, μου είπε αυστηρά, άσε τις ταπεινότητες και βγες μπροστά, κάνε γροθιά το δικό σου φως.
  Δεν ξέρω πως θα το κάνεις, εσύ ξέρεις. Θέλεις με λυρικότητα; θέλεις με
  ελκυστικότητα, θες με κραυγή, με φοβέρα ή οργή, κάντο όμως γροθιά
  και ρίχτο με δύναμη στα μάτια τού κακού, να δουν όλοι τις φλέβες τού μίσους πίσω απ’ την υποκρισία.
  Κάντο, γιατί αν δεν το κάνεις και συνεχίζεις να
  γράφεις για πλατανόφυλλα μαραμένακαι υπερήφανα καμπαναριά,
  είσαι και συ συνένοχος των δολοφονιών.
  Είχα χλομιάσει .Το είδε, μαλάκωσε κάπως το ύφος του, κι ύστερα από λίγο μου είπε κουρασμένα: "Άσε με να ξαπλώσω στο κρεβάτι και ξάπλωσε
  και συ δίπλα μου να με ζεστάνεις. Τον κοίταξα ,και κείνος βιάστηκε να
  σκουπίσει δυό δάκρυα που κύλησαν στις χλωμές παρειές του.
  Σήκωσα το πάπλωμα και ξάπλωσε, έπεσα δίπλα του, σε λίγο αποκοιμήθηκε,
  αποκοιμήθηκα κι εγώ.
  Οταν ξύπνησα είχε φύγει. Άπλωσα το χέρι μου στη θέση του, ήταν ζεστή.
  Ζεστάθηκε, σκέφτηκα με ανακούφιση. Σηκώθηκα, και κοίταξα ασυναίσθητα το δεξί μου χέρι και είδα τα δάχτυλά
  μου σαν να ‘τανε αχτίδες. Τα έσφιξα γροθιά. Ναι , είπα δυνατά, πρέπει να κάνουμε γροθιά το ΦΩΣ, κι ανέβηκα αμέσως στο ανοιχτό παράθυρό μου και το ‘πα άλλη μια φορά πιο
  δυνατά στον ήλιο ...
  
  *Ο Σπύρος Δαρσινός (Νέσβιλ Τενεσί ΗΠΑ)
  είναι ποιητής
  και Αρχιοινοχόος του Blog
  "Θεός στο καφενείο"
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 21.01.2009
• 12:17

  ΣΑΛΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Τα αισθήματα σαλπάρουνμε το κορμί κατάρτι
  για ποιάν αλήθεια απ' όλες;
  
  Ταξιδεύουν τα αισθήματα την ώρα που οι ψαράδες
  απλώνουν και μαζεύουν την αλμυρή ζωή τους
  όταν ανάερα στροβιλίζονται οι μυρωδιές ρίγανης και γλυκάνισου...
  
  
  Αιώνες τώρα κάποιοι
  αφήνουν τα λιμάνια πίσω τους .
  Άλλοι γιατί έτσι τα ΄φερε η ζωή
  και μερικοί γιατί τους έπεφτε μικρός ο κόσμος ....
  
  
  
  Όμως το βράδυ οι ψαράδες,
  επιστρέφουν στο λιμάνι
  όταν η μέρα εξαντλημένη
  αδειάζει όλα της τα χρώματα
  στην Ωραία Πύλη του ορίζοντα...
  
  
  Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Ταλιάνη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 18.01.2009
• 20:27

  ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φ.Θεοφίλου
  -Τα κόκκινα ρόδα-
  ---------------------
  -Η προδοσία που χαμογελούσε-
  ----------------------
  -Το καθαρό νερό-
  ----------------------
  -Τα εγκλήματα της Σιωπής-
  ---------------------
  -Τ’ άγουρα στάχια-
  --------------------------
  -Η άφωνη Ειρήνη-
  --------------------------
  -Η φλυαρία της χλωροφύλλης-
  --------------------------
  -Η πείνα της Τεχνολογίας
  ---------------------------
  -Τα μουσκεμένα όνειρα-
  ---------------------------
  -Η επ-ανάσταση σε σκόνη-
  ----------------------------
  -Ο παππούς της Αγάπης-
  ----------------------------
  -Η συσκευασμένη βία-
  ----------------------------
  -Τα δειλινά που δακρύζουν-
  ----------------------------
  -Τα μετέωρα παιδικά γιατί-
  ----------------------------
  -Οι κραδασμοί πάσης φύσεως-
  -----------------------------
  Α Ν Τ Ε Χ Ω
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 15.01.2009
• 23:54

  ΣΧΕΔΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φαίδων Θεοφίλου(Όταν η ποίηση αγαπάει την αίσθηση)
  
  
  Θέλω να ξεσκεπάσω την αγάπη των δέντρων
  που μας δίνουν καρπούς και φυλλορροούντα όνειρα.
  
  *
  Την περήφανη λεπτότητα τού αγέρα
  Στο δωμάτιο της επιθυμίας μου να κλείσω.
  
  *
  Τον ολάνοιχτο δρόμο να σφραγίσω
  με σταθερή περπατησιά.
  
  *
  Την έπαρση του σώματος
  με τη χαρά της κίνησης να ζέψω,
  
  *
  βυζαίνοντας τη λευκότητα
  των φρέσκων καρυδιών.
  
  *
  Των βουνών τις κορυφογραμμές
  σε χάδι θα μπορούσα ν’ αντιγράψω.
  
  *
  Τη γύμνια ν’ ακουμπήσω στα βότσαλα
  και μ’ αιχμηρήν αφή
  τα αισθήματα να πλέξω.
  
  
  
  Από το βιβλίο μου "Επίμονο Θεώρημα"
  Oi δύο φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Ταλιάνη
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 13.01.2009
• 16:50

  TO ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΚΟ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Το "Σύγχρονο κακό κατά Γκίλαντ Άτζμον
  *
  Τα παρακάτω (πολύ ενδιαφέροντα) ειπώθηκαν από τον Ισραηλινό Γκίλαντ Ατζμον μουσικό της τζαζ, συγγραφέα, ελεύθερο στοχαστή και ακτιβιστή, που το Σάββατο θα πάρει μέρος στη γιορτή της τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής. Ο Γκίλαντ Άτζμον γεννήθηκε στο Ισραήλ υπηρέτησε στο στρατό και πολέμησε στις αρχές της δεκαετίας του 80 στο πόλεμο με το Λίβανο. Σήμερα εξ αιτίας των απόψεών του είναι κόκκινο πανί για τους απανταχού συμπατριώτες του. Σπούδασε φιλοσοφία κι άρχισε να διδάσκει, αλλά κατέληξε ένας από τους πιο δημοφιλείς και τολμηρούς τζαζίστες της γενιάς του. Εδώ και χρόνια ο Άτζμον αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο. Δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του στην παλαιστινιακή πλευρά, έχει επανειλημμένα προκαλέσει με τις αντί-σιωνιστικές του απόψεις, έχει επιτεθεί στους συμπατριώτες του διανοούμενους όπως ο Άμος Οζ. Όσο δε για το συγκρότημά του το ονόμασε «Orient House», παραπέμποντας στην Παλαιστινιακή Αρχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν τον έχουμε ακούσει στο «Xαφ Νόουτ» ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του «Οδηγός για μπερδεμένους», Εκδόσεις Εξάντας.
  Είπε λοιπόν για το Σύγχρονο Κακό ο Ισραηλινός καλλιτέχνης και στοχαστής:
  
  «Το σύγχρονο κακό» είναι ένα διανοουμενίστικο σύστημα που μας οδηγεί στο βασίλειο του «ανέκφραστου». Δηλαδή στη σιωπή. Θέλουμε να φωνάξουμε και κάτι πάντα μας περιορίζει, λέγοντας ότι η φωνή, δεν συνάδει με την ηθική. «Σύγχρονο κακό» είναι η συνεχής κακοποίηση του παλαιστινιακού λαού, μέσα από εθνοκαθάρσεις. Δύο εκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι απομονωμένοι, που πεινάνε, βομβαρδίζονται και ο πλανήτης δεν λέει κουβέντα. Και δεν φταίει μόνο το Ισραήλ γι αυτή την κατάσταση. Είναι ο παγκόσμιος Εβραϊσμός που υποστηρίζει θεσμικά το Ισραήλ. Είναι και οι διάφοροι Γούλφοβιτς που μας οδήγησαν στο Ιράκ και μετέτρεψαν την Αμερική και τη Βρετανία, σε δύναμη πυρός του Ισραήλ. *Είναι επίσης όλος ο δυτικός κόσμος που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, παρ’ όλο που παρακολουθεί τη Γάζα να γίνεται σκόνη. Γενικότερα το «σύγχρονο κακό» καταλύει κάθε δικαίωμα κριτικής. Απλώς παρακολουθούμε το οικονομικό κραχ, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, τον Γκρίσπαν να παραμυθιάζει τους μικρομεσαίους Αμερικανούς, την απάτη των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων…Είμαστε κατεστραμμένοι άνθρωποι και φοβόμαστε ακόμα και να ψιθυρίσουμε την παντοδυναμία των σιωνιστών. Στο όνομα της ορθότητας, απέχουμε από την αλήθεια. Και το χειρότερο; Οι διαπιστώσεις μας, μάς ωθούν στη σιωπή. *Αυτολογοκρινόμαστε από φόβο μήπως και δεχτούμε τις επιπτώσεις. Γινόμαστε άθελά μας συνεργάτες των σιωνιστών. Λες και αγνοούμε ότι η μοίρα μας θα μπορούσε να είναι ίδια με των Παλαιστινίων. Για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της φιλελεύθερης ιδεολογίας, χάσαμε τα βασικά ένστικτα της επιβίωσης. Όλα αυτά είναι για μένα το «σύγχρονο κακό» και δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι πολύ. Διότι ξέρω πως όταν αυτή η κατάσταση εκραγεί, κανείς μας δεν θα μπορεί να σταματήσει την παλίρροια της οργής».
  
  (Από την συνέντευξή του στην Ματούλα Κουστένη – 7 Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 10.01.2009
• 14:30

  ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΣΧΕΔΙΟ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Σφιχτά βαστώ την ψυχή μουανάμεσα στις θύρες των ανέμων.*Τα έρημα νησιά περνώ στα δάχτυλακαι με το φως τουςξεσκεπάζω τη γυμνή αυτονομία των τοίχωνπου κάποτε ήταν σπίτια.*Τοίχοι που δε μαρτύρησαν ποτέό,τι έγινε μέσα τουςκαι μ' απλωμένη την υγρή γαλήνη τους στο σώμα,δεν ικέτεψαν ούτ' ένα όνειρο.*Τα λιθάρια τους ζευγαρωμένα με άστρακοιτάζονται κατάματαόταν η νύχτα μισανοίγει τα χείλη της.*Στο χάραμα της μέρας,μπάζει η ψυχή μου:ουρανό...
  
  Από το βιβλίο μου ΕΠΙΜΟΝΟ ΘΕΩΡΗΜΑ
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 07.01.2009
• 13:51

  ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΌ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  Οι σκέψεις που ακολουθούν δεν γράφτηκαν επειδή είμαι υπέρ των Παλαιστινίων ή κατά των Ισραηλινών. Αν γράφονταν γι αυτό, θα είχα αρχίσει λάθος. Θα είχε χάσει η σκέψη μου το δρόμο τής πραγματικότητας που ζούμε. Γράφονται όμως εξ’ αιτίας της αμετακίνητης θέσης και της αφοσίωσής μου στην ιδέα , ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη πατρίδα και στην ελευθερία. Γράφονται εξ αιτίας της άποψής μου ότι η ανθρωπότητα, μετά από τα εκατομμύρια νεκρών θυμάτων των τελευταίων πολέμων, θα έπρεπε κάτι να είχε μάθει, χωρίς να εξαιρούνται οι...Εβραίοι . Γράφονται επειδή πιστεύω ότι ως άνθρωποι, έχουμε την πνευματική επάρκεια ν’ αποφύγουμε κάθε πόλεμο. Γράφονται επειδή πιστεύω ότι το μέγιστο καθήκον όλων μας, (πολιτών και εξουσίας) είναι να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή κι όχι να την κάνουμε στόχο βομβαρδισμών.*************
  Αντί γι αυτές τις ιδέες, που χιλιάδες φορές άνθισαν στην Ιστορία των κρατών της ανθρωπότητας αλλά ποτέ δεν κάρπισαν σταθερά και μόνιμα, βρισκόμαστε μπροστά σε σκηνές τρόμου και φρίκης, με θύματα κυρίως αθώα παιδιά, θύματα των ανηλεών βομβαρδισμών των Ισραηλινών στην λωρίδα της Γάζας.
  Σκηνές που δύσκολα μπορεί κάποιος να αντέξει χωρίς να οργισθεί, χωρίς να δακρύσει χωρίς να σκεφθεί : Ως πότε; Από τη μια ο Δαυίδ (Παλαιστίνιοι) κι .απ’ την άλλη ο Γολιάθ (Ισραηλινοί). **************Εκεί που σήμερα έχουν κράτος οι Ισραηλινοί, κατοικούσαν οι Παλαιστίνιοι που το 1948 εκδιώχθηκαν για να ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ με πρωτοβουλία της Μεγάλης (τότε) μικρής (σήμερα) Βρετανίας. Οι Παλαιστίνιοι κατέφυγαν μετά τον διωγμό τους στις ακτές της λωρίδας της Γάζας. Σήμερα η λωρίδα της Γάζας, θυμίζει στους Ισραηλινούς, πως πριν από 60 χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχασαν τη γη τους και στριμώχτηκαν σε λίγα τ. χιλιόμετρα καταδικασμένοι στη φτώχια, στη πείνα, και στο σκοτάδι, από τις κυρώσεις που επέβαλε η Δύση. Τότε κανείς δεν αντέδρασε γι αυτή τη γκανγκστερική αυθαιρεσία. Σήμερα όμως όλος ο λεγόμενος «πολιτισμένος» κόσμος θα πρέπει ν’ αρχίσει ν’ ανησυχεί όσο ποτέ.Γιατί; Επειδή πέρα απ’ το ότι πρέπει να αποκατασταθεί το δίκιο των Παλαιστινίων για πατρίδα και ελευθερία, όσο θα συνεχίζεται η ανεξέλεγκτη επιθετικότητα των Ισραηλινών με τις ευλογίες των Η.Π.Α. και της Μικρής Βρετανίας, τόσο θα συσπειρώνει τα Αραβικά κράτη με τις όποιες αλυσιδωτές αντιδράσεις τους αλλά κυρίως θα αναζωπυρώσει τον ισλαμικό φανατισμό και την τρομοκρατία. Και μετά θα μιλούν τα Αμερικανάκια με τους υπηρέτες τους Βρετανούς, για την κατάρα της τρομοκρατίας που οι ίδιοι θα έχουν προκαλέσει… Και επιτέλους: Δε μπορεί ολόκληρη η ανθρωπότητα να χορεύει στη μουσική που παίζει το Ισραήλ…Έλεος!*****************
  Αυτός ο λαός (οι Εβραίοι) που υπήρξε θύμα ενός ολοκαυτώματος, πραγματοποιεί σήμερα ένα ολοκαύτωμα σε βάρος των Παλαιστινίων. Αυτός ο λαός που σύρθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στους θαλάμους αερίων, εφαρμόζει σήμερα πολιτική συλλογικής τιμωρίας, που εφήρμοζε ο Χίτλερ και τα στρατεύματά του.!!!
  Που σήμαινε ότι αν οι αντάρτες μιας κατεχόμενης χώρας, σκότωναν έναν Γερμανό στρατιώτη, τότε οι Ναζί εκτελούσαν τους άντρες ενός ολόκληρου χωριού και το παρέδιδαν στη φωτιά. Τόσα πολλά έμαθαν λοιπόν οι Εβραίοι απ’ τους Ναζί, ώστε δεν απέχουν και πολύ από το να μεταβληθούν σε εχθρούς της ανθρωπότητας…*******************
  Σήμερα, χωρίς καμιά καθυστέρηση, πρέπει η διεθνής κοινότητα, χωρίς ευχολόγια και διπλωματικούς ελιγμούς , να απαιτήσει και να επιβάλλει λύση ώστε να κλείσει επιτέλους την επί δεκαετίες αιμορραγούσα πληγή που αν αφεθεί, θα γίνει και πληγή όλης της ανθρωπότητας…
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 03.01.2009
• 14:05

  Ο ΜΕΓΑΣ ΕΡΩΤΑΣ, Ο ΜΕΓΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ, μέσα σε λίγα λόγια

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  Όταν κοιτάζω τον ουράνιο θόλο με τ' άστρα δεν σκέπτομαι όπως ο αγαπημένος ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, ότι δεν θα προλάβω. Μου αρκεί που χάνομαι στον ουράνιο θόλο και εντάσσομαι μέσα του, με την ίδια ευκολία που φεύγω από αυτόν και δεν εντάσσομαι πουθενά. Τι θα πει δεν θα προλάβω; Αν έχω αισθανθεί, αν έχω σκεφθεί, γευτεί, ρεμβάσει, ερωτευτεί, αν έχω φυτέψει ένα δέντρο, αν έχω γράψει ένα ποίημα, αν έχει ζευγαρώσει το πνεύμα μου με την ελευθερία,θα έχω προλάβει…
  Κι όπως λέει ο «Τρόφιμος» στο ομώνυμο βιβλίο μου: «Θα πεθάνω από Έρωτα που δεν ξέρω πού απευθύνεται!» Αυτός είναι και ο Μεγάλος Έρωτας, ο διάχυτος στη Ζωή, ο μη Εστιασμένος, ο πανταχού Παρών.
  Ένας Έρωτας Μεγάλος, που μπορεί να φιλοδοξεί, όταν έρθει η ώρα, πως ο Θάνατος θα είναι αντάξιός του…
  Δεν ξέρω αν στη ζωή μου έχει λόγο η Μοίρα.Ξέρω όμως ότι εγώ έχω Λόγο γι αυτήν, ερήμην της μοίρας.Κι αν κάποτε δεν θα μπορώνα έχω Λόγο για τη ζωή μου, θ αφήσω τη Μοίρα να κάνει τη δουλειά της, κι εγώ θα κρεμάσω το πουκάμισό μου στη μια άκρη της μύτης του φεγγαριού 2 ημερών…
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 01.01.2009
• 20:40

  O ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΚΙΜΩΝ ΕΓΡΑΨΕ:

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  
  
  Από τον φίλο Κίμωνα που είναι Δάσκαλος της Γιόγκα, έλαβα αυτό το σημείωμα
  που μας λέει ενδιαφέροντα πράγματα και μας προτείνει κάποιους συνδέσμους στο YOU TUBE όπου θα βρούμε ένα θαυμάσιο τραγούδι με απλούς στίχους που μοιάζουν με προσευχή και συνοδεύεται με φωτογραφίες που εναλλάσσονται συνεχώς συνδυάζοντας μουσική εικόνα και στίχο. Ιδού λοιπόν τι γράφει ο Κίμων:
  
  
  
  Eυτυχισμένος ο καινούριος χρόνος. Σας εύχομαι τη χαρά και την ικανοποίηση που πηγάζουν από την έμπνευση.
  Τις τελευταίες μέρες έβαλα internet κι έχω παίξει λίγο στο Γιούτιουμπ. Σας στέλνω τα links για κάποια εμπνευστικά βιντεάκια που βρήκα εκεί.
  Τα πρώτα τρία, που θα πρέπει κανείς να τα δει με τη σειρά που στέλνονται (γιατί το πρώτο αναγράφει στην οθόνη τα λόγια) είναι ένα τραγούδι του Kees Kraayenoord με τίτλο «Θεέ του φεγγαριού και των αστεριών». Η μουσική είναι πολύ όμορφη, τα λόγια απίθανα σοφά και ο τρόπος που τα λόγια συνδιάζονται με τις φωτογραφίες είναι ακέραια καλλιτεχνικός. Ένα πραγματικό έργο τέχνης. Το νόημα των στίχων είναι περίπου αυτό: πως ο Θεός δεν είναι ο καλός Θεός, αλλά ο Θεός των αντιθέσεων, ο Θεός και ο διάβολος του κόσμου μας. Και πως οι αντιθέσεις υπερβαίνονται μέσα στην παράλογη αγάπη μας για το Θεό, καθώς ανεβαίνουμε και κατεβαίνουμε τα «τρένα τρόμου» αυτής της ζωής.
  Το τέταρτο βιντεάκι σχετίζεται με το βιβλίο του ελληνοαμερικανού Κώστα Δερβένη «Ο Άρχοντας των Κεραυνών» (εκδόσεις Κέδρος), το οποίο περιγράφει τη ζωή και τα θαύματα του ενεργειακού θεραπευτή και δασκάλου του Κουνγκ Φου Τζων Τσανγκ. Ο Τζων Τσανγκ έγινε διάσημος μέσω του ντοκιμαντέρ Ο Κύκλος της Φωτιάς (Ring of Fire), που προβλήθηκε το 1988 σε τριάντα χώρες. Το ντοκιμαντέρ δείχνει τον Τζων Τσανγκ να θεραπεύει με τη δύναμη της συγκέντρωσής του αρρώστους και να ανάβει φωτιά (με την ίδια αυτή συγκέντρωση) σε μια εφημερίδα, μεταξύ άλλων. Εκτός από αυτά, το βίντεο που σας στέλνω δείχνει τη ζούγκλα στην οποία ο δάσκαλος έκανε απομόνωση και διαλογισμό και τον παρουσιάζει να αναφέρεται σε τωρινές συνομιλίες του με τον πνευματικό του δάσκαλο, προ πολλού νεκρό. Το βιβλίο του Κώστα Δερβένη με εντυπωσίασε γιατί κατόρθωσε να υπερκεράσει την έμφυτη απέχθεια που νιώθω προς τις πολεμικές τέχνες και να με κάνει να αντιληφθώ τα ευεργετήματα που μπορεί να προσφέρει μια ζωή που οικοδομείται σταθερά και επίμονα πάνω σε υψηλά ιδεώδη.
  Με ευχές, και πάλι, για χαρά και ευτυχία,
  Κίμων
  
  
  [www.youtube.com] (τραγούδι εκδοχή 1)
  [www.youtube.com] (τραγούδι εκδοχή 2)
  [www.youtube.com] (τραγούδι εκδοχή 3)
  [www.youtube.com] (ντοκυμαντέρ)
  
  
  PS. Η διαφορά ανάμεσα στα τρία πρώτα demo που σας στέλνω είναι οι φωτογραφίες, δηλαδή διαφορετικές φωτογραφίες συνοδεύουν τους στίχους στην κάθε περίπτωση. Το τραγούδι είναι το ίδιο. Στο internet βρίσκεις και άλλα τέτοια demo που ο τραγουδιστής έφτιαξε για το συγκεκριμένο τραγούδι. Κατά τη γνώμη μου το πιο πετυχημένο είναι το δεύτερο (που όμως δεν αναγράφει τα λόγια), ωστόσο και τα τρία είναι πετυχημένα..
  Αν και τα λόγια είναι απλά, για τη μεγαλύτερη διευκόλυνσή σας τα αναπαράγω εδώ με μια πρόχειρη δική μου μετάφραση.
  
  
  ---------
  God of the moon and stars (Θεέ του φεγγαριού και των αστεριών)
  God of the gays and singles' bars (Θεέ των ομοφυλόφυλων και των μπαρ όπου πηγαίνουν άνθρωποι που θέλουν να 'ναι μόνοι)
  God of the fragile hearts we are (Θεέ των εύθραυστων καρδιών οι οποίες είμαστε)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of our history (Θεέ της ιστορίας μας)
  God of the future that will be (Θεέ του μέλλοντος που πρόκειται να έρθει)
  What will you make of me? (Τι θα με κάνεις / Πού θα με οδηγήσεις;)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of the meek and mild (Θεέ των ήπιων και των πράων) (meak μπορεί να σημαίνει ήπιος, πράος, πειθήνιος ή άτολμος, ανάλογα με τα συμφραζόμενα)
  God of the reckless and the wild (Θεέ των απερίσκεπτων και των άγριων) (reckless μπορεί να σημαίνει απρόσεχτος, αδιάφορος, απερίσκεπτος και άμυαλος, ανάλογα με τα συμφραζόμενα)
  God of the unreconciled (Θεέ των ασυμφιλίωτων)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of our life and death (Θεέ της ζωής και του θανάτου μας)
  God of our secrets unconfessed (Θεέ των ανομολόγητων μυστικών μας)
  God of our every breath (Θεέ της κάθε αναπνοής μας)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of the rich and poor (Θεέ των πλουσίων και των φτωχών)
  God of the princess and the whore (Θεέ της πριγκηποπούλας και της πόρνης)
  God of the ever-open door (Θεέ της αιώνια ανοιχτής πύλης)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of the unborne child (Θεέ του αγέννητου παιδιού)
  God of the pure and undefiled (Θεέ των αγνών και ακηλίδωτων)
  God of the pimp and pedophile (Θεέ του νταβά και του παιδόφιλου)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of the war and peace (Θεέ του πολέμου και της ειρήνης)
  God of the junkee and the priest (Θεέ του ναρκωμανή και του ιερωμένου)
  God of the greatest and the least (Θεέ των πιο σπουδαίων και των απόλυτα μηδαμινών)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of the refugee (Θεέ του πρόσφυγα)
  God of the prisoner and the free (Θεέ του φυλακισμένου και του ελεύθερου)
  God of our doubt and certainty (Θεέ της βεβαιότητας και των αμφιβολιών μας)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of our joy and grief (Θεέ της χαράς και της θλίψης μας)
  God of the lawyer and the thief (Θεέ του δικηγόρου και του ληστή)
  God of our faith and unbelief (Θεέ της πίστης και της δυσπιστίας μας)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of the wounds we bear (Θεέ των πληγών που φέρουμε μαζί μας)
  God of the deepest dreams we share (Θεέ των βαθύτερων ονείρων που μοιραζόμαστε)
  God of our unspoken prayer (Θεέ της άδηλης προσευχής μας)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  God of a world that's lost (Θεέ ενός κόσμου χαμένου)
  God of the lonely cross (Θεέ του μοναχικού σταυρού)
  God who has come to us (Θεέ που ήρθες σε μας)
  I come to you (Έρχομαι σε σένα)
  
  
  (Η επόμενη ατάκα εμφανίζεται απλά στην οθόνη όταν το τραγούδι έχει τελειώσει):
  Remember, Jesus loves the people you hate (Θυμήσου, ο Ιησούς αγαπά τους ανθρώπους που μισείς)
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 27.12.2008
• 18:34

  TA ΚΑΛΥΤΕΡΑ 22 ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ 2008

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  Κατά τον Κώστα Στοφόρο
  
  Ο Κώστας Στοφόρος είναι γνωστός δημοσιογράφος , κριτικός βιβλίου σε
  μηνιαίο γυναικείο περιοδικό και συγγραφέας βιβλίων για παιδιά και γονείς.
  Έχει εργαστεί σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Έγραψε τα βιβλία: «ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ» και ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ (ΕΚ) ΠΑΙΔΕΥΕΙ Εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ.
  Είναι υπεύθυνος των προγραμμάτων «της δια βίου εκπαίδευσης» στο υπουργείο παιδείας. Σπούδασε οικονομικά, κινηματογράφο και δημοσιογραφία.
  
  Από τα βιβλία που παρουσίασε όλο το χρόνο στις σελίδες του περιοδικού που είναι υπεύθυνος, ξεχώρισε 22. Μεταξύ αυτών και το βιβλίο μου «Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΘΥΜΝΑΣ» και τα παρουσίασε στο Βlog του όπου μπορείτε να δείτε τα βιβλία του 2008 που ξεχώρισε μαζί με την κριτική τους αποτίμηση [www.stoforos.blogspot.com] αλλά και άλλα ενδιαφέροντα θέματα.
  Εδώ απλά θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον εκλεκτό δημοσιογράφο, κριτικό και συγγραφέα, για την τιμή που έκανε στο βιβλίο μου ως κριτικός αλλά και ως αναγνώστης. Να μεταφέρουμε εδώ με τη μεγαλύτερη δυνατή συντομία, τι είπε ο ίδιος για τις επιλογές του. Να αναφέρουμε ποια άλλα βιβλία ξεχώρισε, τι έγραψε για τη «Λειτουργία της Μήθυμνας» και να θυμίσουμε ένα απόσπασμα από το ίδιο το βιβλίο.
  
  Λέει λοιπόν ο Κώστας Στοφόρος
  
  -Επειδή πολλές λίστες θα δείτε και πολλές προτάσεις για βιβλία που συχνά αυτοί που τα προτείνουν δεν τα έχουν καν διαβάσει,
  -Επειδή πολλές προτάσεις υπαγορεύονται από χιλιάδες άλλους λόγους, που δεν έχουν
  καμιά σχέση με την αξία του βιβλίου.
  -Επειδή τέλος πάντων το τι αγαπάει κανείς από ένα σημείο κι έπειτα είναι απολύτως προσωπικό θέμα
  -Επειδή πολλοί φίλοι με ρωτάνε τι να διαβάσουν τώρα που θα έχουν χρόνο
  -Επειδή θέλω να μοιραστώ μαζί σας ό,τι αγάπησα
  -Επειδή είπα να μην ξεφύγω από τα καθιερωμένα και να κάνω κι εγώ μια λίστα για το τέλος της χρονιάς,
  
  Σας προτείνω τα βιβλία που ακολουθούν, με τη δική μου–και απολύτως αυθαίρετη- σειρά αξιολόγησης.
  1.Ορχάν Παμούκ: Χιόνι
  2.Πασκάλ Μερσιέ: Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα
  3. Ελία Καζάν: Ο Συμβιβασμός
  4. Μάριος Χάκκας: Χάκκας
  5. Ίαν Μακ Γιούαν: Στην ακτή
  6.Αλεχάντρο Σάμπρα: Μπονσάι
  7. Μιχάλης Γκανάς: Μητριά πατρίδα
  8. Γιάννης Μακριδάκης: Ανάμισης ντενεκές
  9. Πέτρος Μπιρμπίλης: Έχω μόνο εσένα
  10. Ρέα Σταθοπούλου: Η αφή της παλάμης σου
  11. Φαίδων Θεοφίλου: Η Λειτουργία της Μήθυμνας
  12.Βικτώρια Χίσλοπ: Ο γυρισμός
  13.Γιάννης Μαρούδας: Η μυστική διαθήκη της Πηνελόπης Γκαβογιάννη
  14. Peter Ho Davies: Το κορίτσι από την Ουαλλία
  15.David Sedaris: Γυμνός
  16.Κωνσταντίνα Τασσοπούλου: Τα κοινόχρηστα
  17.Νικόλ Μόουνς: Ο τελευταίος Κινέζος σεφ
  18.Αλέξης Σταμάτης: Βίλα Κομπρέ
  19.Σέργιος Γκάκας: Στάχτες
  20.Ντουόνγκ Θου Χουόνγκ: Η γη των λησμονημένων
  21.Λένα Τερκεσίδου: Έρωτας με την πρώτη μπουκιά
  
  Έγραψε για τη «Λειτουργία της Μήθυμνας
  
  Φαίδων Θεοφίλου, Η λειτουργία της Μήθυμνας. Εδώ πηγαίνει το δικό μου βραβείο ποίησης. Η «λειτουργία της Μήθυμνας», του αγαπημένου Μόλυβου, συνεχίζει την ποιητική παράδοση του μαγικού νησιού του Βόρειου Αιγαίου. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα χώματα της έχουν ξεπηδήσει –ήδη από την αρχαιότητα- μερικοί από τους σημαντικότερους ποιητές, πεζογράφους, ζωγράφους. Σαπφώ, Μυριβήλης, Θεόφιλος, Ελύτης και τόσοι άλλοι. Συνεχιστής της ζωντανής αυτής παράδοσης ο ποιητής Φαίδων Θεοφίλου, μας ταξιδεύει ακόμη μια φορά με τους στίχους του. Καταφέρνοντας να μας γεμίσει με την ουσία όλης αυτής της ομορφιάς. Να μας κάνει να βρεθούμε κι εμείς εκεί. Μια έναστρη νύχτα, με το κεφάλι λίγο ζαλισμένο από τα εξαίσια ούζα της Λέσβου, να βλέπουμε, όπως δεν είδαμε ποτέ …( εκδόσεις Αλεξάνδρεια, σελ. 62)
  
  Παραθέτουμε εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο , που περιλαμβάνει τα πρόσωπα που κι αυτά με τη διαδρομή τους σφράγισαν το χρώμα και την ταυτότητα τού γενέθλιου τόπου. Του κάθε ελληνικού γενέθλιου τόπου.
  …………………..
  Η Μαριάνθη ιέρεια της μικρής χαράς.
  
  Η Φωτεινούδα να δείχνει στα στάχια
  τα ολόχρυσα στήθεια του καλοκαιριού.
  
  Η Ευστρατία να σταματά στο λιακωτό τους ανέμους
  μ’ ένα κουταλάκι γλυκό.
  
  Η Εριφύλλη να τάζει τ’ αχνιστά της ψωμιά
  στη λαχτάρα του ερχομού τους.
  
  Η Αγγελική να βλέπει την Ιωνία
  μεσ’ απ’ τους φακούς των δακρύων της.
  
  Η Θελξιόπη να ερίζει με την άνοιξη και το θέρος
  Για τα βραδινά τους φορέματα.
  
  Όλες, κεντούσαν και τις τέσσερις εποχές της Μήθυμνας μέχρι τα ενενήντα.
  
  Ο Ιωάννης της γιορτινής θρησκείας
  
  Ο Παναγιώτης της νυχτερινής ευτέλειας
  
  Ο Θεμιστοκλής της θαλασσινής έπαρσης
  
  Ο Κωνσταντίνος της πορφυρής Ελευθερίας
  
  Ο Αριστομένης της αναμενόμενης συνέχειας
  
  Ο Ιγνάτιος των σπόρων της Φυσικής Ιστορίας.
  
  Όλοι τους προσευχήθηκαν
  στην ευφορία των καρπών της Μήθυμνας
  μέχρι τα εβδομήντα.
  
  Αγαπήσαμε το θάνατο των προγόνων μας.
  Ήταν ο δικός τους θάνατος.
  Τώρα οι χάρτες των βράχων
  δείχνουν τη δική μας πορεία.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 26.12.2008
• 13:18

  ΑΝΤΙΟ ΧΑΡΟΛΝΤ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Ανήμερα των Χριστουγέννων, ανακοινώθηκε ότι ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας και νομπελίστας (2005) Χάρολντ Πίντερ, έφυγε από κοντά μας. Ένα πνεύμα αιρετικό και μαχητικό, στάθηκε πάντα με θάρρος απέναντι στη χυδαιότητα και τον τρόμο της εξουσίας. Παθιασμένος υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Άσκησε σκληρή κριτική στην Αγγλική κοινωνία, όπου ο σνομπισμός, η υποκρισία και η επιτήδευση δημιούργησαν παράδοση και…life style ειδικά σ’ αυτή τη χώρα Έγραψε περί τα 30 θεατρικά έργα. Το έργο του αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Αγγλία όπου αγνοήθηκε συστηματικά, επιβεβαιώνοντας το: «Ουδείς προφήτης στον τόπο του».
  Ο Πίντερ είχε δηλώσει ότι δεν θέλει να αναφέρονται στο ίδιο ως συγγραφέα αλλά ως πολιτικό ακτιβιστή - αυτοπροσδιορίζεται εξάλλου όχι ως Βρετανός αλλά ως Πολίτης του Κόσμου. Έχω ακούσει πως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα είναι ανοιχτοί οι ουρανοί… Έτσι ο μεγάλος αυτός διανοούμενος και συγγραφέας θα έχει στους ουρανούς την υποδοχή που του αξίζει.. Αντίο Χάρολντ.
  Φαίδων Θεοφίλου
  ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
  Οι πολιτικές ανησυχίες του Πίντερ άρχισαν να καλλιεργούνται σε νεαρή ηλικία και το 1949 κατηγορήθηκε ως αντιρρησίας συνείδησης επειδή αρνήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.
  Αν και τα έργα της νεανικής του περιόδου χαρακτηρίζονται από τον ατομικότητα και το σχεδόν απολιτικό των ηρώων, ο Χάροντ Πίντερ τα τελευταία 25 χρόνια παρεμβαίνει συστηματικά και ριζοσπαστικά στα πολιτικά δρώμενα. Ακόμη και μετά την διάγνωση καρκίνου του οισοφάγου πριν δύο χρόνια, ο Πίντερ δεν έχει πάψει ούτε στιγμή να καταγγέλλει τις επιλογές του Τόνι Μπλερ, του σημερινού Βρετανού Πρωθυπουργού.
  Μια σθεναρή και ανυποχώρητη φωνή διαμαρτυρίας, ένας υπερασπιστής των καταπιεσμένων και των θυμάτων της αλαζονείας, που εξαπολύει καταστροφικούς πολέμους.
  Είναι από τους πρώτους διανοούμενους που καταδίκασαν την πολιτική του Μπλερ και την επιδρομή στο Ιράκ και ζήτησαν την παραίτησή του, όπως και τη διενέργεια έρευνας για τον αριθμό των θυμάτων που προκάλεσε ο πόλεμος. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός, σύμμαχος του Τζορτζ Μπους, προφανώς από αμηχανία για τη βράβευση του σφοδρού επικριτή του, σίγησε για πολλές ώρες χωρίς να κάνει μια έστω τυπική δήλωση.
  Εδώ και 32 χρόνια, από το 1973, είναι ο μαχητής ο οποίος υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα με γενναιότητα και συνέπεια. Μαζί με τον Άρθουρ Μίλερ ταξίδεψαν πριν από είκοσι χρόνια στην Τουρκία, υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων-θυμάτων της δικτατορίας. Υψώνει σε κάθε ευκαιρία τη φωνή του με θάρρος: Για τη γενοκτονία των Κούρδων, για την ανατροπή της δημοκρατίας στη Χιλή και τη στήριξη των δικτατοριών στη Λατινική Αμερική από τις ΗΠΑ, για την επιδρομή στη Γιουγκοσλαβία και τον πόλεμο στο Κόσοβο, για την εισβολή στο Ιράκ, για την τρομοκράτηση του κόσμου από τον Μπους.
  Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ζήτησε να παραπεμφθούν στο Διεθνές Δικαστήριο οι Μπους και Μπλερ ως εγκληματίες πολέμου. «Για μένα ο Μπλερ είναι ένας εγκληματίας πολέμου. Δεν αναφέρομαι στον Μπους, αυτός είναι χειρότερος», είχε δηλώσει χωρίς δισταγμό, όταν ρωτήθηκε, για τον σημερινό Βρετανό Πρωθυπουργό:Είναι φανατικός πολέμιος του πολέμου στο Ιράκ, όπως ήταν και του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εκτιμούσε τον Μιλόσεβιτς. Το 2003 τύπωσε αντιπολεμικά ποιήματα για τη σύγκρουση στο Ιράκ. «Τα ποιήματα αυτά εκφράζουν τον προσωπικό θυμό μου και την απέχθειά μου. Στα θεατρικά μου έργα δεν αηδιάζω από τους χαρακτήρες, ακόμα και όταν είμαι κριτικός απέναντί τους. Οφείλω να τρέφω κάποια συμπάθεια γι' αυτούς, διαφορετικά δεν θα μπορώ να τους κάνω να μιλήσουν. Τους αγαπώ, με κάνουν να γελώ, παρά το ότι οι περισσότεροι είναι άξεστοι. Γράφοντας για εκείνους, γράφω επίσης και για μένα», είχε δηλώσει.
  Τον περασμένο Φεβρουάριο είχε δηλώσει ότι έχει «τελειώσει» ως θεατρικός συγγραφέας. «Έχω γράψει είκοσι εννέα θεατρικά. Δεν είναι αρκετά;», είχε αναρωτηθεί και υποστήριζε ότι ήρθε η ώρα να στραφεί στην πολιτική. Αυτό επιβεβαίωσε και ο Αλαν Τζένκινς, επικεφαλής του λογοτεχνικού ενθέτου των «Τάιμς», όταν διαβεβαίωνε ότι δεν θα χαρούν όλοι με αυτό το Νόμπελ: «Δεν μπορώ να φανταστώ» είπε «ότι ο Μπλερ ή το Υπουργικό του Συμβούλιο θα έχουν ακριβώς... εκστασιαστεί».
  Μια επιβεβαίωση της ανυποχώρητης στάσης του απέναντι στην εξουσία, στους παραλογισμούς και στην καταπίεση που ασκεί.
  Επικριτικά σχόλια προκάλεσε εξάλλου το γεγονός ότι στην Βρετανίας, εκτός από μια εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα του ΒΒC, τα γενέθλια του Πίντερ στις 10 Οκτωβρίου πέρασαν απαρατήρητα. Ο Πίντερ τιμωρήθηκε για την καταιγιστική κριτική για την πολιτική της «ταγγής πολεμοκάπηλης μουσίτσας», του Τόνι Μπλερ.
  Σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά άρθρο του στη βρετανική εφημέριδα Guardian, ο θεατρικός κριτικός Μάικλ Μπίλιγκτον, ο οποίος είναι και βιογράφος του Χάρολντ Πίντερ, στρέφει τα πυρά του εναντίον της Υπουργού Πολιτισμού της Βρετανίας
  
  ΤΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΠΕΛ
  
  Ο Xάρολντ Πίντερ επελέγη από τους Σουηδούς Αθάνατους γιατί «απεκατέστησε το θέατρο στα βασικά του στοιχεία: ένα περίκλειστο στον χώρο κι έναν αναπάντεχο διάλογο, όπου οι άνθρωποι είναι ο ένας στο έλεος του άλλου και η υποκρισία καταρρέει», όπως αναφέρουν στο σκεπτικό της απονομής της ανώτατης αυτής τιμητικής διάκρισης στο χώρο της Λογοτεχνίας, η οποία συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10 εκατομμυρίων κορωνών (1,1 εκατ. ευρώ).
  Σε άλλο σημείο αναφέρεται ότι ο Πίντερ "αποκαλύπτει το βάραθρο μέσα από τη μωρολογία της καθημερινότητας και παραβιάζει τις πύλες για να εισέλθει στους κλειστούς θαλάμους της καταπίεσης" ή πιο ελεύθερα «αποκαλύπτει σκοτεινά στοιχεία και δυνάμεις της καθημερινότητας και φτάνει στα άδυτα της ψυχής»
  
  
  ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΙΝΤΕΡ ΠΟΥ ΠΑΙΧΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
  1963. «Ένας ασήμαντος πόνος»: Κυριαζής Χαρατσάρης.1964. «Ο Γυρισμός»: Κάρολος Κουν.1965. «Ο Επιστάτης»: Κάρολος Κουν.1969. «Πάρτι γενεθλίων»: Κάρολος Κουν.1970. «Ο Εραστής»: Νίκος Χατζίσκος. «Το βουβό γκαρσόνι»: Δημήτρης Κωνσταντινίδης.1973. «Παλιοί Καιροί»: Κάρολος Κουν.1976. «Επίδειξη μόδας»: Μίνως Βολανάκης.1980. «Προδοσία»: Κάρολος Κουν.1982. «Τοπίο»: Κάρολος Κουν.1983. «Νυχτερινό σχολείο»: Νίκος Χουρμουζιάδης.1984. «Η Νύχτα»: Μιχαήλ Μαρμαρινός.1987. «Άλλοι τόποι» γενικός τίτλος που στεγάζει τα «Οικογενειακές φωνές», «Μια κάποια Αλάσκα», «Σταθμός Βικτώρια»: Αντώνης Αντύπας,1990. «Βουνίσια γλώσσα»: Νίκος Διαμαντής,1991. «Οι νάνοι»: Μίνως Βολανάκης,1995. «Φεγγαρόφωτο»: Αντώνης Αντύπας.1997. «Ενα για τον δρόμο»: Νίκη Τριανταφυλλίδη.1999. «Σιωπή»: Νίκος Διαμαντής.2000. «Νεκρή Ζώνη»: Αντώνης Αντύπας.2000. «Τέφρα και σκιά»: Λευτέρης Βογιατζής.
  Ο Μάριος Πλωρίτης έχει αποδώσει τον «Επιστάτη» («Δωδώνη»), ο Κώστας Σταματίου το ίδιο έργο («Ιθάκη»), ο Παύλος Μάτεσις το «Πάρτι γενεθλίων», «Η συλλογή», «Ο εραστής» («Δωδώνη») και το μοναδικό μυθιστόρημα του Βρετανού νομπελίστα «Οι νάνοι» («Καστανιώτης»), η Μάγια Λυμπεροπούλου, τα «Παλιοί καιροί» και «Ένα ακόμα και φύγαμε» («Δωδώνη»). Στα βιβλιοπωλεία μπορείτε να βρείτε ακόμη: τα «Πόλεμος» («Αιώρα»), «Τέφρα και σκιά» (μτφρ.: Αννα Καρναβά, Ειρήνη Λεβίδη, «Καστανιώτης») και «Τοπίο και σιωπή» (μτφρ.: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη, «Λαβύρινθος»). Η συλλογή «Ποιήματα 1948-2004» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Κέδρος», σε μετάφραση Νίνου Φένεκ Μικελίδη
  πηγή: booksinfo
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 19.12.2008
• 00:04

  Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Είμαι ο πολίτης των ελληνικών Χριστουγέννων. Είμαι αυτός που τον εγκατέλειψε και ο ίδιος ο νεογέννητος Χριστός, λέγοντας πως είμαι άξιος της μοίρας μου!!! Λίγο πριν μ’ εγκαταλείψει με κοίταξε κατάματα κι ενώ χαμήλωνα το κεφάλι από δέος και συστολή, μου πέταξε:
  -Είπα να βοηθώ τους αναξιοπαθούντες, αλλά να το θέλουν κι εκείνοι να βοηθηθούν! και γύρισε να φύγει, να μη με βλέπει άλλο και συγχύζεται. -Χριστούλη μου έλεος του είπα.. Έκανα λάθος. Όλοι κάνουν λάθη. Εσύ Θεός είσαι και συγχωρείς.
  -Εσύ μόνο λάθη κάνεις! μου αντιγύρισε άγρια. Νομίζεις ότι κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, σε όλη σου τη ζωή, δεν θα κάνω τίποτ’ άλλο από το να συγχωρώ εσένα;
  - Χριστούλη μου χώρια που δεν κάνει εσύ να μιλάς έτσι, με πληγώνεις κιόλας. -Θα σ’ έστελνα στο γέρο διάολο αλλά ούτε αυτός θα μπορέσει να σ’ αντέξει! Ξεφτίλα, άχαρο ανθρωπάκι που κορδακίζεσαι για σπουδαίος αλλά μόνο το τομάρι σου σκέφτεσαι κι άμα δεις τα δύσκολα κοιτάζεις αλλού. Απαθή, εγωπαθή, εαυτούλη! *
  -Μα τι έκανα πια τόσο τρομερό και μ’ έχεις πιάσει στις μαζεμένες Χριστούλη μου;
  -Τι άλλο ήθελες να κάνεις μωρέ; Με το επίδομα ανεργίας ζεις. Χρωστάς της Μιχαλούς. Στο σπίτι σου καυγάδες και ανέχεια. Και σύ σιωπάς. Βλέπεις τη διαφθορά αυτωνών που έβαλες να σε διοικήσουν να πάει να σας πνίξει. Και συ σιωπάς.
  Βλέπεις ότι σας αποδυναμώνουν ηθικά και πνευματικά χαλαρώνοντάς σας, σταδιακά, τη βούληση, τη κρίση, σας κάνουν ανδράποδα, οι πολιτικάντηδες Φαρισαίοι με τα παρατρεχάμενά τους Μ.Μ.Ε. και σύ σιωπάς. Πλουτίζουν αυτοί με τους φόρους σου και τη δημόσια περιουσία και σένα σου παραγγέλνουν από τα Μ.Μ.Ε. να είσαι έντιμος πολίτης και να πληρώνεις τους φόρους στο κράτος, και μάλιστα την ώρα που δεν έχεις να περάσεις το μήνα! Και συ σιωπάς. Τα κάνουν πλακάκια οι πολιτικάντηδες με το παπαδαριό, Γραμματείς και Φαρισαίοι κατακλέβουν τη χώρα και συ σιωπάς. Δεν εκπροσωπεί εμένα το παπαδαριό βρε ηλίθιε! Αγκαλιά με τη σαπίλα της εξουσίας είναι. Κι αυτήν εκπροσωπούν, αλίμονο... στο όνομά μου! Βγαίνει ο κυβερνήτης σου στη βουλή και λέει ότι δεν είχε εικόνα τού τι γινόταν, δεν ήξερε!!!! Και σύ σιωπάς κορόιδο…Σκοτώνουν τα όργανα της κρατικής βίας τον αθώο έφηβο, δηλαδή κι εμένα, ξεσηκώνονται οι μαθητές γεμάτοι οργή και αγανάκτηση, δηλαδή κι εγώ, και συ το σκέπτεσαι ακόμα, να πας με τους δημίους σου ή με τα παιδιά;*Χτες το βράδυ εσύ δεν ήσουν που συζητούσες στο δρόμο ξαναμμένος με μια παρέα, προσπαθώντας να τους πείσεις ότι οι Έλληνες είναι περιούσιος λαός; Την ίδια στιγμή που η θηλιά έχει σφιχτεί στο λαιμό με την ανοχή σου… Δεν κοιτάτε μωρέ φιγουρατζήδες να φτιάξετε μια χώρα που να μπορούν οι πολίτες της να την αντέξουν… ο περιούσιος λαός σας έλλειπε!!!!
  Αύριο – μεθαύριο εξυπνάκια της δεκάρας θα μπεις στη φυλακή για χρέη, όταν οι διοικούντες και οι τράπεζες σου έχουν ήδη πιει το αίμα…*
  -Πες μου τότε Χριστούλη μου τι να κάνω; -Τι να κάνεις με ρωτάς μωρέ; Τι να κάνεις; Ό,τι έκανα εγώ στο Ναό τού Σολομώντος όταν τον είχαν μετατρέψει σε οίκο εμπορίου! Μαστίγιο κι Άγιος ο Θεός…Εγώ είπα μόνο, αν σου ρίξει κάποιος μια σφαλιάρα στο ένα μάγουλο να γυρίσεις και το άλλο για να τον ξενερώσεις ώστε να σταματήσει εκεί. Δεν είπα να κάτσεις να σε ξεσκίσουν!!!
  Να μη σε ξαναδώ μπροστά μου αν δεν ξαναβρείς την αξιοπρέπεια και την μαχητικότητά σου! Αν δεν ξαναφέρεις στη χώρα σου τη δικαιοσύνη για σένα και τους άλλους. Είπε, κι έφυγε σαν άνεμος που αφήνει πίσω του βουητό.*
  Λίγο μετά ένιωσα λαφρύτερος. Σα να μου πήρε από πάνω μου όλο το βάρος της ζωής που κουβαλούσα μέχρι τώρα. Σα να με βοήθησε στη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, παρ’ όλο το θυμό του, να ξαναγεννηθώ…να ξαναβρώ τον αληθινό μου ρόλο. Τώρα o Νους μου ήταν πια μόνο στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ….
  Ο Πολίτης των Χριστουγέννων
  Και για την αντιγραφή: Φαίδων Θεοφίλου
  Tο κεντρικό εικαστικό θέμα με το καραβάκι είναι δημιουργία του: Ζούλοβιτς
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 14.12.2008
• 13:17

  Γ Ρ Α Μ Μ Α ΣΤΗ Σ Α Π Φ Ω

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Θυμάσαι κοντινή ξαδέρφη,
  
  το Καλοκαίρι που πήγαινε μπροστά
  μ’ ένα τσαμπί, στα χέρια του, σταφύλι;
  
  Τη Μεγάλη Μάνα που κρατούσε απ’ το χέρι
  το Φθινόπωρο με τα υγρά του μάτια;
  
  που ΄χε στην αγκαλιά της το Χειμώνα
  να της βυζαίνει αχόρταγα το στήθος
  
  και στην κοιλιά την Άνοιξη
  να τεντώνει, πράσινα την υγεία της;
  
  Ταίριαζε τότε το φιλί παντού
  όπως κι οι μενεξέδες…
  
  Τα κορίτσια δίπλα στη θάλασσα
  κολυμπούσαν στο φως
  γλιστρούσαν σε σκέψεις αρσενικές.
  
  Η Ελένη άνοιγε τα δώρα της.
  
  Η Ευτυχία γύμνωνε το σώμα της
  με τα γράμματα του ονόματός της.
  
  Η Θάλεια έπλαθε τ’ αμυγδαλωτά
  με τα λευκά της χέρια.
  
  Η Ιωάννα ψηλάφιζε
  τη γύρη της εφηβείας της.
  
  Εσύ ξαδέλφη, λίγο πριν να φανεί πανσέληνος,
  ράντιζες τα σεντόνια αρώματα…
  
  Και κει στην άκρη τ’ ουρανού,
  ο Θάνατος να σκάει από τη ζήλεια…
  Φ αίδων Θεοφίλου (Από τον κύκλο της κοντινής ξαδέρφης)
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.12.2008
• 14:02

  ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΑΛΕΞΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Ο θάνατος του Αλέξη, του 15χρονου μαθητή της διπλανής πόρτας από τη σφαίρα του καουμπόη αστυνομικού, δείχνει και πάλι με το πιο τραγικό και κραυγαλέο τρόπο, τις αναπηρίες της δημοκρατίας μας. Που σημαίνει ότι σε μια δημοκρατία όπου οι θεσμοί και ο νόμος είναι αυτά που πρέπει πριν απ’ όλα να λειτουργούν, στην Ελλάδα περνούν συνήθως σε δεύτερη μοίρα, αφού τον πρώτο ρόλο παίζει το θυμικό. Δηλαδή το «Εγώ» του καθενός, η συναισθηματική κατάσταση της στιγμής, η «μαγκιά της παραβατικότητας», η φιγούρα, η επιδειξιομανία. *Μη βιάζεστε να μου αποδώσετε γενικεύσεις και υπεραπλούστευση. Κοιτάξτε πρώτα τη κυβέρνηση που με τα αμέτρητα σκάνδαλα των στελεχών της και την επίσημη κάλυψή τους, πως πιέζει τους δικαστικούς να μεροληπτήσουν υπέρ της, πως γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τούς πολίτες που παρακολουθούν ένα όργιο κυβερνητικής παρανομίας, περιφρόνησης και απαξίωσης των θεσμών και των νόμων, που κατά την κυβέρνηση ισχύουν μόνο για τους άλλους. Κοιτάξτε το δημόσιο υπάλληλο όπου πάτε να εξυπηρετηθείτε: Ο νόμος είναι σαφής για την περίπτωσή σας. Και όμως: Ο υπάλληλος σήμερα δεν ξύπνησε καλά, ερμηνεύει το νόμο όπως αυτός θέλει, σας στέλνει απελπισμένο στο σπίτι σας, επειδή θέλει να αναθέσει σήμερα στο καταπιεσμένο του «εγώ» ρόλο δύναμης και εξουσίας σε βάρος σας. Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε στον Ελληνάρα οδηγό που παραβίασε το STOP και παραλίγο να συγκρουστεί μαζί σας. Θα εισπράξετε τις μούτζες σας και τις βρισιές σας, ώστε να μάθετε την επόμενη φορά να υπομένετε τη…δημοκρατία του καθενός, όπου σημασία δεν έχει ο νόμος και οι θεσμοί αλλά η θρασύτητα με την οποία παραβιάζει κάποιος το νόμο. Θυμηθείτε τον πρωθυπουργό της χώρας (Κ. Μητσοτάκη) να λέει στους αστυνομικούς: «Εσείς είστε το κράτος!!!» Θυμηθείτε τον μέχρι πρότινος υπουργό δημόσιας τάξης Βύρωνα Πολύδωρα να λέει στους αστυνομικούς: «Είστε οι άρχοντες της πόλης!!» Ποιοι θεσμοί είπατε;;*
  Θυμηθείτε την κτηνωδία των αστυνομικών με τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη που είπαν ότι τον έδερνε η ζαρντινιέρα…Τους δυστυχείς αλλοδαπούς μετανάστες που τους έδερναν ή τους έβαζαν να αλληλοδέρνονται μέσα στα αστυνομικά τμήματα για να διασκεδάσουν και να τους τραβήξουν βίντεο που το κυκλοφορούσαν καμαρώνοντας στους συναδέλφους τους…Θυμηθείτε τον πρόσφατο αθηναϊκό τύπο με τίτλους όπως: «Αστυνομικοί εμπλέκονται σε ναρκωτικά.»-« Αστυνομικοί «προστάτες» της νύχτας».- «Αστυνομικός έκλεψε 150 ευρώ από αλλοδαπό μετανάστη».- κ.λ.π. κ.λ.π.*Η ατιμωρησία σ’ αυτή τη χώρα, απλά επιβεβαιώνει αυτό που λέω και εννοώ, ότι δηλαδή: Η δημοκρατία στην Ελλάδα καθορίζεται από την παρορμητικότητα των Ελλήνων και από τη «μαγκιά της παραβατικότητας». Γνωρίζετε πολλούς πολιτικούς, υπουργούς, δημόσια όργανα, αστυνομικούς, εκπαιδευτικούς, γονιούς, που καίγονται για την εφαρμογή των νόμων; Που σέβονται τους θεσμούς και επιδιώκουν την αναβάθμισή τους; Πόσοι και πόσοι νόμοι έχουν καταστεί ανενεργοί επειδή επιβλήθηκε η παραβατικότητα ως νέα νομιμότητα; Η δημοκρατία λοιπόν που φτιάξαμε, χωράει μέσα της όλες τις προϋποθέσεις για την κατάργησή της!!! Τη συμπεριφορά του 37χρονου αστυνομικού λίγο πριν φύγει η σφαίρα απ’ το όπλο του και σκοτώσει τον Αλέξη, δεν την καθόρισε η προσήλωσή του στο νόμο και τους θεσμούς αλλά η παρορμητικότητα τού: «Τώρα θα σου δείξω ποιος είμαι εγώ!»
  Σ’ ένα παιδί 15 χρόνων που δεν πρόλαβε ούτε τα όνειρά του να σχηματίσει!!*
  Θα πω μήπως κάτι καινούριο αν τονίσω ότι όλα ξεκινούν από την παιδεία που την αφήσαμε παίγνιο στα χέρια των συντεχνιών και των κομμάτων;;
  Η δημοκρατία μας έφτασε στη χειρότερη φάση της: Να σκοτώνει ένα παιδί γιατί γουστάρει να δείξει πόσο μάγκας είναι, ο εκπρόσωπος του…νόμου…
  Οι πρωταγωνιστές στη χώρα μας που δίνουν και τον τόνο της Δημοκρατίας που έχουμε, είναι οι «τζάμπα μάγκες" όποια θέση κι αν κατέχουν! Και οι άλλοι Έλληνες που δεν είναι , απλά τους ανέχονται…
  Γι αυτή τη δημοκρατία λοιπόν, είμαστε όλοι ένοχοι. Ο Αλέξης, σύμβολο πια ενάντια στην κρατική αυθαιρεσία, μας δείχνει με το θάνατό του το δρόμο: Τίποτα δεν πρέπει να είναι πάνω από τους νόμους και τους θεσμούς. Τέλος με την ΑΝΟΧΗ και την ΕΝΟΧΗ μας!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 05.12.2008
• 23:53

  "Ο Θεός στο Καφενείο και τα δίχρονά του

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  
  
  Το καφενείο όπου ο Θεός πίνει τον βαρύ γλυκύ του,
  γίνεται δυο χρονών. Πέρασαν κιόλας δυο χρόνιαμε θαυμάσια παρέα όλους εσάς, με ενδιαφέροντα σχόλιακαι κείμενα για την πολιτική με λόγια ευθύβολα(αφού το καφενείο δεν έχει απολύτως καμιά εξάρτηση,πολιτική, καλλιτεχνική, δημοσιογραφική ή άλληούτε ασχολείται με την πολιτική της μη δυσαρέστησης)κείμενα κοινωνικής κριτικής, κείμενα λογοτεχνίας,και διαλεγμένα, σαν τους γερούς σπόρους, ποιήματα.Στο καφενείο γεννήθηκαν όμως και μηνύματα ζωής όπως το «ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ» με το οποίο θα επανέλθουμε «εν καιρώ». Ευχαριστούμε όλους εσάς που επισκεφθήκατε το «Καφενείο»,εσάς που αφήσατε το σχόλιό σας και την άποψή σαςκαι μας δώσατε κουράγιο να κρατήσουμε …γερά, να δούμε ως πότε….
  Ακολουθεί ένα ενδιαφέρον σχόλιο τουποιητή Σπύρου Δαρσινού,που είναι και ο εμψυχωτής του ιστοχώρου. Το σχόλιο αυτό ας είναι και η σκέψη που κάνουμε με αφορμή τα γενέθλια του «Καφενείου.
  
  
  
  Φαίδωνα
  Είμαι εδώ γιατί τα θέματα που ανεβάζεις, και τα περισσότερα από τα σχόλια που ακολουθούν, μου αρέσουν. Και μου αρέσουν γιατί βλέπω μια... διάθεση διαφυγής από την θολούρα που ζούμε στην Ελλάδα.Ξέρεις Φαίδωνα ποιά είναι η διαφορά που έχω διαπιστώσει, στα 40 χρόνια που ζω εδώ στην Αμερική, ανάμεσα στον Έλληνα και στον Αμερικανό; Ότι ο Αμερικανός παρασύρεται και πείθεται εύκολα και από το σωστό και από το λάθος, ενώ ο Έλληνας ξέρει το σωστό και όταν κάνει ή αναγκάζεται να κάνει το λάθος. Γιά μένα βέβαια και τα δύο είναι λάθος, το πιο μεγάλο όμως είναι στον αμερικανό που ζει ασυνείδητα και το σωστό και το λάθος, γιατί η ασυνειδησία δεν έχει πόρους για να χαρείς το σωστό και να συναισθανθείς το λάθος. Αυτό είναι που πιάνω πάνω από τα σχόλια των θαμώνων, τον πόθο για το σωστό πάνω από το λάθος. Ας καλλιεργήσουμε αυτόν το πόθο λοιπόν και μ’ ένα ποτηράκι πάρα πάνω...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 29.11.2008
• 17:31

  OI MNHMEΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  Φ.Θ.
  
  Είναι Κυριακή μεσημέρι. Έξω βρέχει. Ο ουρανός σκοτεινόςσα να ‘ναι βράδυ. Μ’ ένα φλιτζάνι τσάι στο χέρι κοιτάζωαπό τη τζαμαρία τη βροχή. Ο Νους αδέσμευτος κάνει τα τεθλασμένα ταξίδια του χωρίς συγκεκριμένο προσανατολισμό. Οι μνήμες διεκδικούν το Νου, η κάθε μια να τον πάρει από το χέρι και να τον σεργιανίσει στο δικό της δρόμο. Ο Νους αφήνεται στα χέρια τους και τα συναισθήματα αλλάζουν ανάλογα με το τι έχει η κάθε μια τους να του πει, να του ξεδιπλώσει. Η μία μνήμη τον αρπάζει και η άλλη τον αφήνει. Μέσα του, το ένα πλάνο αλλάζει μετά το άλλο:Σα σκηνικό θεάτρου που κάθε φορά φωτίζεται με άλλο χρώμα. Μνήμες χαράς, πόνου, απογοήτευσης, σύντομης ευτυχίας, μνήμες προσωρινής δικαίωσης, μνήμες της σημαντικής λεπτομέρειας, να σπρώχνονται μεταξύ τους για το ποια θα πάρει καλύτερη θέση κοντά μου. Η βροχή δεν σταματά. Αναρωτιέμαι γιατί άραγε όταν βρέχει θέλω πάντα να θυμάμαι όσα νομίζω πως ξέχασα..Και γιατί αφού με αλώσουν οι μνήμες, προσπαθώ με τοΝου μου να φανταστώ τον τρόπο που οι σκούρες μνήμεςθα μπορούσαν να ήταν καλύτερες; Δεν μπορούμε όμως να έχουμε για όλα απαντήσεις. Το τσάι κρύωσε.Τη στιγμή που αφήνω το φλιτζάνι στο στρογγυλό τραπεζάκι, χτυπάει το τηλέφωνο. Ευχάριστη έκπληξη που την έφερε η βροχή: Είναι ο Στέλιος αγαπημένος φίλος απ’ τα παλιά. Δέκα χρόνια σιωπής και να που τώρα τον έφερε η βροχή. Του τηλεφωνούσα τότε στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα για να του διαβάσω ποιήματα ισπανόφωνων ποιητών και ιδιαίτερα του Federico Garcia Lorca. Ερασιτέχνης ηθοποιός στην πρώτη του νεότητα και τώρα καθηγητής φυσικής.
  -Στέλιο; Πού είσαι; Τί κάνεις; Τι όμορφη έκπληξη ήταν αυτή που μου φύλαγες;
  -Σε πήρα να μιλήσουμε λίγο.
  -Και βέβαια, με χαρά. Συμβαίνει κάτι;
  -Δεν είναι που είμαι μοναχικός. Είμαι και μόνος. Κι όταν βρέχει το συνειδητοποιώ τόσο έντονα που με πιάνει το παράπονο...Τον άφησα να συνεχίσει.
  Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει και στους καλύτερους ανθρώπους συμπεριφέρομαι λάθοςκαι τους χάνω. Και στους ανόητουςσυμπεριφέρομαι σωστά αλλά δεν τους χρειάζομαι..Πρόσφατα,συμπεριφέρθηκα σκληρά και άσχημα σε μια υπέροχη γυναίκα και την έχασα. Πέταξε σαν ένα εξωτικό πανέμορφο πουλί μακριά από τοπεριβάλλον που δεν μπορούσε να ζήσει. Πόσο θα ήθελα να της είχα φερθεί όπως της άξιζε και να την είχα κοντά μου… κοντά μου..
  Η φωνή του έσπασε στο δεύτερο «κοντά μου».Ντράπηκε ξαφνικά για την παρορμητική του εξομολόγηση κι έκλεισε το τηλέφωνο.
  Κοίταξα πάλι απ’ τη τζαμαρία:
  «Ο χορός της βροχής συνεχίζεται.
  Στο δρόμο δυο ξυπόλητα παπούτσια.»*
  -----------------------------------------------------
  * Το δίστιχο στο τέλος του κειμένου είναι από το βιβλίο μου «Επίμονο Θεώρημα»
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 27.11.2008
• 01:39

  ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Ο σκηνοθέτης Νίκος Περέλλης ΄(όρθιος) και ο συνθέτης Μπάμπης Καρούσος
  Ο σκηνοθέτης Νίκος Περέλλης κι εγώ. Βγήκαμε ανά δύο αφού δεν είχαμε κάποιον τέταρτο να μας βγάλει και τους τρεις....
  
  
  Πριν από μια βδομάδα τρεις φίλοι, ο θεατρικός σκηνοθέτης Νίκος Περέλλης, ο μουσικοσυνθέτης Μπάμπης Καρούσος κι εγώ, συναντηθήκαμε στο σπίτι του τελευταίου, στη οδό Ευμένους στο Παγκράτι για να μας παίξει στο πιάνο μερικά κομμάτια από την ποιητική μου σύνθεση «Η Λειτουργία της Μήθυμνας» που μελοποιεί αυτόν τον καιρό. Τα κομμάτια που μας έπαιξε και τραγούδησε ήταν καταπληκτικά! Σκεφθήκαμε με το Νίκο: Πήρε δυνατά μπρος ο Μπάμπης! Τον παρακαλέσαμε να μας ξαναπαίξει κάποια από αυτά, πίνοντας ο καθένας το ΜΕΤΑΞΑ του, που μέσα σ’ αυτή τη δημιουργική καλλιτεχνική ευφορία, νομίζαμε πως ήταν νέκταρ.*Στη συνέχεια μας εξήγησε τη μορφή που θα πάρει το έργο, κάτι σαν ροκ όπερα με κάποια εναλλακτικά στοιχεία συμφωνικής μουσικής. Μίλησε για μια δεκαπενταμελή ορχήστρα, ένα μικρό σύνολο εγχόρδων, μια 15λή χορωδία και 2 τραγουδιστές. Ο σκηνοθέτης Νίκος Περέλλης είπε τα δικά του σχέδια, πως δηλαδή θα σκηνοθετήσει το όλο έργο πως θα χρησιμοποιήσει τους ηθοποιούς στη ροή του που θα παίζουν σιωπηλά, άλλους που θα διαβάζουν ποιητικό κείμενο και τι παιχνίδι θα κάνει με τους φωτισμούς. Εγώ δεν είχα να πω κάτι, αφού το έχω ήδη πει από καιρό γράφοντας το έργο. Είπα όμως τη γνώμη μου για τα δικά τους σχέδια και συμφωνήσαμε να τα συζητάμε, όπως και κάθε τι καινούριο που θα προκύπτει, κάθε φορά που θα συναντιόμαστε. Τέλος σχεδιάσαμε την καλλιτεχνική παρουσίαση του έργου, (Συντελεστές, το είδος του έργου, βιογραφικά των δημιουργών, κριτικές, περίληψή τού έργου κ.λ.π.) αφήνοντας για αργότερα την τεχνικοοικονομική μελέτη του φακέλου, με τον οποίο θα ζητήσουμε χορηγίες για την πραγματοποίηση των συναυλιών – παραστάσεων. *Ναι σε τέτοιους ενάντιους καιρούς, αποφασίσαμε τέτοια πράγματα. Θα ρωτήσετε: Είστε με τα καλά σας; Μα αν ήμασταν θα προετοιμάζαμε φάκελο για χορηγίες μέσα σ' αυτή την οικονομική κρίση; Πρέπει όμως να τονίσω, ότι ζώντας αυτή τη καλλιτεχνική μαγεία, όντας μέσα σ' αυτό το κλίμα της ομαδικής συνδημιουργίας, νιώθεις πως όλα είναι δυνατά, ακόμα κι αν όλα είναι εναντίον σου. Έτσι καταγράφουμε σήμερα την αρχή μιας φιλόδοξης συνεργασίας για να μετρήσουμε αργότερα τα αποτελέσματα.
  Τι είναι όμως η «Λειτουργία της Μήθυμνας»;
  Ένα ταξίδι της Ψυχής και του Νου, στο χώρο και το χρόνο του Ελληνικού Γενέθλιου Τόπου. Ένα αέναο κυκλικό ταξίδι του Έρχομαι και του Φεύγω, όπου, κάτω από την κυριαρχία του ελληνικού Φωτός, συμμετέχουν σε μια λυρική Λειτουργία, οι Μνήμες, η Φύση, τα Πρόσωπα, οι Γιορτές, η Ηχώ της Ιστορίας, οι Άγιοι που νοιάζονται για τις σοδειές, η Θάλασσα, ο Έρωτας που παραμονεύει τα στραβοπατήματα της λογικής. Μια Λειτουργία στην οποία αναδεικνύεται η εσωτερικότητα της ενιαίας πατρίδας. Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ Σόλωνος 133 106 77 Αθήνα τηλ/να: 210 3806305, 210 3821813, fax 210 3838173 e-mail: alexcom@otenet.gr
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 22.11.2008
• 02:23

  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΣΥΝΕΧΩΣ...

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Σε παλιότερα κείμενά μου, (-Λογοτεχνία και παραλογοτεχνία,- - Η Γεωγραφία της Μοναξιάς- Απ’ τη καλή κι απ’ την ανάποδη-) εκτός από την εκδοτική θάλασσα της συμπυκνωμένης σαχλαμάρας και της κομψευόμενης ανοησίας, είχα αναφερθεί και στο σοβαρό έλλειμμα της ελληνικής κριτικής και ότι δυστυχώς από την κριτική επωφελούνται οι κριτικοί και οι εκδότες και καθόλου η ελληνική λογοτεχνία, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Τώρα που διάβασα το εκτενές κείμενο του έγκριτου κριτικού, Δημοσθένη Κούρτοβικ με τίτλο: «Εισαγωγή στην καθεστωτική κριτική», (ΤΑ ΝΕΑ 15-16Νοεμβρίου 2008) δεν ένιωσα καμιά απολύτως έκπληξη. Ο Κούρτοβικ λέει, τεκμηριωμένα βέβαια, πολύ αρνητικά πράγματα για τους Έλληνες κριτικούς αλλά αυτά που γνωρίζουμε όλοι μας τόσα χρόνια, τώρα τα ανακάλυψε ο κ. Κούρτοβικ, που ανήκει και στο χώρο της κριτικής; Ας δούμε όμως μερικά από αυτά που λέει μέσα από κάποια αποσπάσματα του εκτεταμένου κειμένου του:
  *
  Ξεκινά μιλώντας «για τη γρήγορη καθιέρωση στη δεκαετία του 90, 7-8 προσώπων που ευνοημένοι από το εντυπωσιακό άνοιγμα του ημερήσιου και εβδομαδιαίου τύπου στο βιβλίο, απέκτησαν μόνιμες στήλες. Στη πορεία του χρόνου αυτά τα 7-8 άτομα (συν 3 που δεν ψήλωσαν ακόμα) που σήμερα ασκούν την κριτική βιβλίου, χώρισαν άτυπα , οι μεν από δω οι δε από κει. Που σημαίνει: Οι μισοί περίπου, ( Μαζί τους και ο κ.Κούρτοβικ) αποποιήθηκαν εξαρχής κάθε μορφή θεσμικής εξουσίας εκτός από αυτή που αντιπροσώπευε η στήλη τους και οι άλλοι μισοί, δέχτηκαν ευχαρίστως ή και προκάλεσαν τη συμμετοχή τους σε επιτροπές βραβείων (όπου είναι γνωστό τι παιχνίδια παίζονται), σεμινάρια, τηλεοπτικές εκπομπές, σύνταξη ανθολογιών κ.λ.π. ακολουθώντας μάλιστα ολοένα επιθετικότερη τακτική, πολλαπλασίασαν στο πέρασμα του χρόνου τέτοιους μοχλούς επιρροής τους και τους χρησιμοποιούσαν με αυξανόμενη αυτοπεποίθηση.
  *
  Και συνεχίζει:
  …….αυτή η συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μιας μικρής ομάδας δημιουργεί, αφ’ ενός, νομοτελειακά σχέσης ώσμωσης ανάμεσα στα μέλη της, όπως επίσης ανάμεσα στην ομάδα και άλλες μορφές εξουσίας, αφ’ ετέρου οδηγεί εξίσου νομοτελειακά στην ανεξέλεγκτη λειτουργία της και την αυθαιρεσία. Βλέπουμε πράγματι, τα ίδια 3-4 ονόματα να εμφανίζονται σταθερά και συνήθως από κοινού σε διάφορες επιτροπές λογοτεχνικών βραβείων και επιχορήγησης μεταφράσεων, να παρουσιάζουν βιβλία λογοτεχνών του γούστου τους ή του κλίματός τους σε επίσημες εκδηλώσεις για την προώθηση των πωλήσεών τους, να επιμελούνται για λογαριασμό εκδοτικών οίκων ανθολογίες που φιλοδοξούν να διαμορφώσουν το νεότερο λογοτεχνικό Κανόνα, ακόμα και να ιδρύουν με τη στήριξη ισχυρών εκδοτών, περιοδικά μέσα από τα οποία προβάλλουν τις απόψεις και τις επιλογές τους. Τίποτα βέβαια απ’ όλα αυτά δεν είναι επιλήψιμο από μόνο του. Εντυπωσιάζει ωστόσο το άθροισμά τους και προβληματίζει η τάση συνεχούς μεγέθυνσής του που υποδηλώνει κάτι το βουλιμικό. ( σημείωση δική μου: Δηλαδή τα θέλουν όλα!!!) ….Ένας κριτικός που διατηρεί μία, αν όχι και δύο στήλες σε μια εφημερίδα, είναι μέλος σε τρεις – τέσσερις επιτροπές, αρθρογραφεί σε άλλα τόσα λογοτεχνικά περιοδικά, επιμελείται τηλεοπτική εκπομπή για το βιβλίο, παραδίδει σεμινάριο στο ΕΚΕΒΙ, (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου) συμμετέχει με εκτενείς εισηγήσεις στη διαφημιστική καμπάνια του ενός ή του άλλου βιβλίου κ.λ.π. έχει άραγε το χρόνο να διαβάσει προσεκτικά τα βιβλία που κρίνει κάθε βδομάδα; (για να σκεφτεί πάνω σ’ αυτά ούτε συζήτηση) Η λογική απαντά όχι . Και πραγματικά βλέπουμε όλο και πιο συχνά στα κείμενα αυτών των κριτικών, απίθανες ανακρίβειες και παρανοήσεις, αδιανόητες όχι μόνο για επαγγελματία κριτικό μα ακόμα και για έναν απλό, στοιχειωδώς συγκεντρωμένο αναγνώστη.
  
  *
  …….Όταν μιλάω για καθεστωτικούς κριτικούς, έχω πλήρη συνείδηση της σημασίας του όρου. Δεν πρόκειται μόνο για την διείσδυσή τους σε σχεδόν όλους τους θεσμούς που έχουν να κάνουν με το ελληνικό λογοτεχνικό βιβλίο αλλά και με αυτόν καθεαυτό τον τύπο λογοτεχνίας που προωθούν. Το αρχείο των βραβείων του «Διαβάζω» επιβεβαιώνει την εντύπωση, που έτσι κι αλλιώς μας αφήνει η κριτικογραφία τους χρόνια τώρα. Περα από τις καταφανείς περιπτώσεις προσωποληψίας – εύνοιας προς ορισμένους συγγραφείς και αρνητικής διάθεσης για άλλους, με κριτήρια που μεταμφιέζονται σε λογοτεχνικά – μπορούμε να δούμε την αποθέωση μιας λογοτεχνίας όπου κυριαρχούν ο μινιμαλισμός, ο μιζεραμπιλισμός, ο συγγραφικός αυτισμός, ο εστετισμός της κλεισούρας και της ναφθαλίνης, την επιβολή μιας αντίληψης αλλεργικής στο στοχασμό, φοβικής απέναντι στα μεγάλα θέματα, καχύποπτης απέναντι σε ό,τι θυμίζει πραγματικότητα και δεν εμπνέεται μόνον από την ίδια τη λογοτεχνία. Μια εφησυχασμένη κριτική, που αγαπάει μια εφησυχασμένη λογοτεχνία. (Πού να τρέχουμε τώρα;; - προσθέτω εγώ) Μια κριτική που ο προβληματισμός της εξαντλείται στην απόλαυση του κειμένου και η αγωνία της στην κατάκτηση ολοένα και περισσότερων θεσμικών θέσεων. Αν αυτό δεν είναι καθεστωτισμός τότε ας μας παρηγορήσει η σκέψη ότι η καθεστωτική νοοτροπία δεν μπορεί ποτέ να απλωθεί και στα πολιτιστικά φαινόμενα μιας κοινωνίας.
  *
  Υ.Γ. Επειδή θα υπάρξουν σίγουρα καλοθελητές που θα σταθούν στο δάχτυλο και όχι σ’ αυτό που το δάχτυλο δείχνει, δηλώνω ο ίδιος ευθέως, ότι έχω προσωπική αφορμή να λέω τα παραπάνω. Αθέμιτο δεν είναι στο κάτω –κάτω. Για πολλά χρόνια δεν αντιδρούσα στην απαράδεκτη τακτική των συγκεκριμένων κριτικών, ακριβώς επειδή συγκαταλεγόμουν στα θύματά τους (διευκρινίζω ότι με αυτό δεν εννοώ τυχόν αρνητικές κριτικές) και ήθελα να αποφύγω μια αντιδικία προσωπική. Σφάλμα μου! Έπρεπε να ξεχειλίσει το ποτήρι, με δυο κατάφωρα στημένες κριτικές για να χάσω τη χαζή υπομονή μου. Κι αν χρειασθεί θα πω περισσότερα και εξοργιστικότερα επ’ αυτού»
  
  Επίλογος με λίγες δικές μου σκέψεις
  Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι κριτικοί που αναφέρει ο Δ. Κούρτοβικ χρησιμοποιούν τη θέση τους για να επωφεληθούν οι ίδιοι.
  Με τέτοιες πρακτικές λοιπόν είναι φυσικό η κριτική βιβλίου να παραμένει βαριά ανάπηρη, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, μία εκ των οποίων είναι ο Δημοσθένης Κούρτοβικ. ( Ουδέποτε έτυχε να κάνει κριτική για βιβλίο μου..) Ο κ. Κούρτοβικ εκτός από καλός κριτικός είναι και αξιόλογος συγγραφέας. Υποθέτω ότι ως συγγραφέας ανέμενε μια κριτική προώθηση των βιβλίων του από τους συναδέλφους του που ήταν στα μέσα και στα έξω της εξουσίας, με τα πλεονεκτήματα που θα είχαν αυτές οι κριτικές. (Υψηλές πωλήσεις, βραβεία, αγορές βιβλίων από το κράτος κ.λ.π.). Οι συνάδελφοί του όμως, προφανώς αγνόησαν τα βιβλία του… Ακόμα ο Δ. Κούρτοβικ διαπράττει το μέγα λάθος να μην καταγγέλλει όλα όσα ξέρει, αλλά να κρατά και κάποιους άσους στο μανίκι του, απειλώντας να πει « και άλλα εξοργιστικότερα αν χρειαστεί». Έτσι μπαίνει στο παιχνίδι μιας σύγκρουσης που πιθανότατα θα είναι χωρίς τέλος. Κλείνοντας θα ήθελα απευθυνόμενος στον ίδιο να του πω ευθέως την άποψή μου για την τακτική που ακολούθησε και τη στάση που πήρε: «Όποιος ξεσκεπάζει την αδικία ΜΟΝΟ όταν ο ίδιος αδικείται, τότε είναι o ίδιος άδικος» .
  
  Kαι ένα σχόλιο ενός επισκέπτη του ιστοχώρου που μεταφέρω εδώ και προσυπογράφω:
  
  Όσοι θέλετε να αγοράσετε βιβλία , εμπιστευθείτε το ένστικτό σας και όχι τους κριτικούς. Είναι μια υπέροχη αίσθηση να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου μαζί με το ρίσκο μιας κακής επιλογής. Αλλά και κακή επιλογή να κάνετε, θα είναι δική σας επιλογή, θα τη χαρείτε γιατί εσείς την κάνατε κι όχι γιατί με σκοπιμότητα σας έπεισε να την κάνετε κάποιος κριτικός.. Αντσταθείτε λοιπόν κι αγνοείστε την κριτική, αν αυτή πρέπει να εξυπηρετεί τα στενά συμφέροντα των κριτικών και όχι της ελληνικής λογοτεχνίας!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 15.11.2008
• 23:46

  ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Του Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Το Βlog αυτό είναι λογοτεχνικό και πολιτικό. Δηλαδή: Με το ένα πόδι πατάμε στη μαγεία της ζωήςκαι με το άλλο στην πραγματικότητά της.
  Αγαπάμε και τα δύο, αφού είναι συστατικά της ζωής και του είναι μας. Άλλωστε εμείς εδώ πιστεύουμε ότι οι ποιητέςπρέπει να είναι πολίτες κι όχι ιδιώτες. Πιστεύουμε ότι οι λεγόμενοι πνευματικοί άνθρωποι,όχι μόνο δεν πρέπει να σιωπούν αλλά να αρθρώνουν ξεκάθαρο λόγο και ευθύ. Σήμερα λοιπόν σειρά στο Blog έχει η πολιτική.
  
  
  Φυλακές: Εκεί αργοπεθαίνει ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός, αφού είναι καλύτερα να είσαι άγριο θηρίο στο ζωολογικό κήπο, παρά κρατούμενος στις ελληνικές φυλακές…
  
  Τράπεζες: Στην Ελλάδα η σχέση τράπεζας προς πελάτη είναι αντίστοιχη με του βρικόλακα προς το θύμα του…Ο ένας παράγει το αίμα και ο άλλος το πίνει…
  Aκόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε το λόγο που εκλέγουμε κυβερνήσεις…
  
  Ελληνική κοινωνία: Συγχυτική, εριστική, αγενής, αδιάφορη για την παράδοση και την ιστορία της. Για τον Έλληνα, δημοκρατική συμπεριφορά πρέπει να έχουν οι άλλοι…
  
  Κυβέρνηση Ν.Δ: Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά «παιδιά» της ελληνικής κοινωνίας: Επιστήμονες στην αρπαχτή, στη μάσα και στη μίζα, ανίκανοι στη δημιουργία και στην εξεύρεση λύσεων των προβλημάτων της κοινωνίας. Και ο Καραμανλής: Ένας κομπάρσος που τον έντυσαν πρωταγωνιστή.
  
  Πασοκ: Παρ’ όλο που διαθέτει τα περισσότερα ικανά στελέχη από τ’ άλλα κόμματα, δεν ανανεώθηκε επαρκώς από τότε που κυβερνούσε ως σήμερα, με αποτέλεσμα το κόμμα να βγάζει μούχλα εξ αιτίας της πολιτικής και ιδεολογικής στασιμότητας. Ως αντιπολίτευση είναι υποτονική όπως και ο αρχηγός του, που στο μεταξύ έχει χάσει όλων των ειδών τις εκλογικές μάχες, και αναμένει τη Ν.Δ. να καταρρεύσει, για να αναλάβει την εξουσία. Η Ν.Δ. βέβαια κάνει ό,τι μπορεί γι αυτό…
  
  Σύριζα: Το κόμμα αυτό ανέβηκε πολύ ψηλά σε σχέση με το παρελθόν του, πιότερο επειδή χάιδευε αυτιά και καθόλου για τις κυβερνητικές του θέσεις που ουδέποτε είχε. Ο Σύριζα όταν ερωτάται αν επιθυμεί να συγκυβερνήσει όταν γίνουν εκλογές, παριστάνει την αναποφάσιστη παρθένα. Αλλά για να συγκυβερνήσει χρειάζεται να έχει σχέδιο κυβερνητικό και θέσεις. Δεν αρκεί να μας λέει τι δεν πρέπει να κάνουμε αλλά να μας πει πώς το ίδιο το κόμμα πιστεύει ότι πρέπει να κυβερνηθεί η χώρα. Όλοι έχουμε τις εμπειρίες μας από τις μονοκομματικές κυβερνήσεις και θέλουμε να υπάρξουν συμμαχίες αλλά εφ’ όσον υπάρχουν κυβερνητικές θέσεις στα κόμματα για να επιτευχθούν οι συγκλίσεις κι όχι να ψάχνονται όταν θα είναι στη κυβέρνηση…Πάντως η «Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού», με κείμενο που κατέθεσε στο ίδιο το κόμμα, κάνει λόγο για «σοβαρό έλλειμμα ουσιαστικής και εύρυθμης λειτουργίας των κορυφαίων οργάνων» και για «Οργανωτική δυσκαμψία του ΣΥΝ, που έχουν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση πολλαπλών κέντρων αποφάσεων, τα οποία δημιουργούν σύγχυση για το ποιος αποφασίζει και το ποιος εκφράζει ποιον. Όταν λοιπόν καταφέρουν να ελέγξουν πρώτα το κόμμα τους ,τότε θα μπορούν να είναι χρήσιμοι και να συγκυβερνήσουν όταν κληθούν.
  
  ΚΚΕ: Στο κόμμα αυτό εντυπωσιάζει το προσωπικό ήθος των στελεχών του και η θρησκευτική αφοσίωση στην ιδεολογία του κόμματος, όπως εντυπωσιάζει και το: Πώς είναι δυνατόν σε ένα κόσμο που διαρκώς αλλάζει, το κόμμα αυτό να παραμένει ακίνητο, σα να λειτουργεί πίσω από το χρόνο;…
  
  ΛΑ.Ο.Σ.: Το έργο αυτό το έχει παίξει πολλές φορές η Ιστορία: Ένα μικρό κόμμα, που ξεκινά με ακροδεξιά ιδεολογία και δημοκρατικό ένδυμα, κόμμα τάχα μου φιλολαϊκό, που εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή για να αξιοποιήσει και να εκμεταλλευτεί υπέρ του, την πολιτική διαφθορά και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Τα πολιτικά κόμματα αντανακλούν την κοινωνία που ζούμε. Αν η κοινωνία μας δυσλειτουργεί, θα την καταργήσουμε ή θα την αντικαταστήσουμε; Όχι βέβαια, Θα την βοηθήσουμε να λειτουργήσει σωστά. Έτσι θα κάνουμε και με το πολιτικό μας σύστημα και τα κόμματα κι όχι να καταφύγουμε στις ακροδεξιές λύσεις για να…σωθούμε. Κι αυτό, γιατί κάτι μάθαμε απ’ την Ιστορία, παλιά και πρόσφατη.
  
  ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΜΠΑΜΑ: Από την εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ μπορεί άραγε η χώρα μας να πάρει κάποιο μήνυμα; Στη χώρα μας όπου με μοναδικό διάλειμμα αυτό του Κώστα Σημίτη, η εξουσία εναλλάσσεται μεταξύ των Καραμανλήδων και των Παπανδρέου; Στη χώρα μας όπου αλίμονό μας περιμένει και η…συνέχεια του Μητσοτακαίϊκου; Μπορεί να πάρει κάποιο μήνυμα η χώρα μας για να βαδίσει επιτέλους στο δρόμο της πολιτικής ωρίμανσης; Που σημαίνει ότι: Τα Ελληνόπουλα με ξένη καταγωγή που αριστεύουν στα σχολεία και δεν τους επιτρέπουμε να σηκώνουν την ελληνική σημαία, θα έχουν τώρα ίσες ευκαιρίες να γίνουν πρωθυπουργοί της Ελλάδας; Ή οι Δημοκρατικές συμπεριφορές που θαυμάζουμε πρέπει να είναι, όπως προείπαμε, μόνο για τους άλλους;
  
  οι εικόνες είναι σχέδια πάνω σε γυαλί του Notis arts
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 12.11.2008
• 00:04

  ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Αν υποθέσουμε ότι η ομορφιά, σε όλα τα επίπεδα της ζωής,
  μπορούσε να γίνει κτήμα των ανθρώπων και να επηρεάζει
  αποφασιστικά τη διαδρομή τους μέσα στη ζωή, τότε,θα άλλαζαν πάρα πολλά, αφού η ασχήμια θα εκτοπιζότανσταδιακά υπέρ της ομορφιάς, που θα γινόταν η πρωταγωνίστρια του νέου τρόπου ζωής. *
  Φαντάζομαι πως τότε, όταν ο άνθρωπος θα γινόταν ισχυρός φορέας της ομορφιάς, τα χρόνια προβλήματα τωνκοινωνιών όπως: Ανισότητα, φτώχεια, αναλφαβητισμός, πόλεμοι και κοινωνικές συγκρούσεις, θα αμβλύνονταν αν δεν επιλύονταν κιόλας , παρακάμπτοντας έτσι τη φιλοσοφία,και καθιστώντας τους αγώνες για διεκδίκηση και κατάκτηση στόχων, περιττούς.* Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς ,αν ο άνθρωπος είχε την ομορφιά ως το κύριο μέσον για να καταλαβαίνει και να αισθάνεται τον κόσμο και τους συνανθρώπους του. *
  Και τί θα γινόταν άραγε μετά από δεκαετίες – αιώνες;
  Νομίζω ότι η ομορφιά θα γινόταν ρουτίνα στη ζωή του. Τότε λοιπόν θα έπαυε ο άνθρωπος να έχει συναίσθηση της αξίας της και έτσι θα την άλλαζε με την αντίθετή της:Την ασχήμια. *
  Τότε; Μήπως είναι τελικά καλύτερα όπως είμαστε τώρα;
  Να βρίσκονται δηλαδή, Ομορφιά και ασχήμια ισχυρές μέσα στη ζωή μας και να τραμπαλίζονται σε μια σοφή ισορροπία όπου ο καθένας μας θα διαλέγει που θα ανήκει; *
  Δεν τα έκανε σωστά ο Μέγας Ποιητής; Ή αφήνω τη σκέψη μου να περιπλανιέται άσκοπα και μάταια; *Πάντα φλερτάριζα με την Ουτοπία…
  η ζωγραφική είναι της Ε. Γαλανοπούλου
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 09.11.2008
• 17:28

  ΤΩΝ ΑΝΩΝΥΜΩΝ - Στίχοι Αγάπης

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  Μια γεύση - στίχων της Αγάπης- των Ανωνύμων ποιητών
  των άγνωστων ανθρώπων του λαού μας, των οποίων
  την ποίηση αποκαλούμε σήμερα Δημοτική ή λαϊκή ποίηση
  που αποτελεί τη βάση της παράδοσής μας
  και του λαϊκού μας πολιτισμού. Δεχθείτε αυτούς του στίχους
  σαν κέρασμα, βγαλμένο από το ακριβό σεντούκι της μνήμης.
  Κέρασμα διαχρονικό γευστικά, με το άρωμά του αξεθύμαστο.
  
  
  
  1.
  Εβγάτε αγόρια στό χορό κοράσια στά τραγούδια,
  καί πέστε τραγουδήσετε πώς πιάνεται η αγάπη.
  Από τά μάτια πιάνεται, στά χείλη κατεβαίνει,
  Κι από τα χείλη στήν καρδιά ριζώνει καί δέ βγαίνει.
  
  2.
  Τό παλληκάρι τό καλό παράκαιρα γεράζει,
  Γεράζει από τίς όμορφαις κι από τίς μαυρομάταις.
  Η αγάπη θέλει φρόνηση, θέλει ταπεινοσύνη,
  θέλει λαγού περπατησιά, αϊτού γληγοροσύνη.
  Όντας διαβαίνη μέ πολλούς, νά κάνει πώς δέν βλέπει,
  κι όντας διαβαίνη μοναχός, γλυκό φιλί ν’ αρπάζη.
  Κι όταν τού λεν πώς πόρεψες, νά λέη της αγάπης:
  «Καλοπερνώ όντας έρχωμαι, κακοπερνώ όντας φεύγω.
  
  3.
  Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα κι έβαψε τό δικό μου,
  καί στό μαντήλι τό συρα κι έβαψε τό μαντήλι,
  καί στό ποτάμι τό πλυνα κι έβαψε τό ποτάμι,
  κι έβαψε η άκρη τού γιαλού κι η μέση του πελάγου.
  Κατέβη ο αϊτός νά πιή νερό κι έβαψαν τά φτερά του,
  κι έβαψε ο ήλιος ο μισός καί το φεγγάρι ακέριο. *********************************************
  
  *Τηρήθηκε στο μέτρο του δυνατού η τοτινή ορθογραφίαΗ ζωγραφική στην αρχή των κειμένων είναι της αγιογράφου Πηνελόπης
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 04.11.2008
• 23:42

  TO SPIRITUAL ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Το Spiritual είναι ένα είδος Αφροαμερικάνικου τραγουδιού με ιδιαίτερα έντονο το θρησκευτικό στοιχείο. Είναι η μουσική που έφτιαχναν οι σκλάβοι που έφερναν οι λευκοί δουλέμποροι από την Αφρική στην Αμερική.
  *
  Spiritual είναι η μουσική που γινόταν λυτρωτική διέξοδος στην οδύνη και στην καταπίεση των μαύρων, η μουσική που έγινε έκφραση των παθών αλλά και της ελπίδας τους για το μέλλον. Είναι η μουσική όπου αποτυπώνεται έντονα η ταύτισή τους με το Χριστό, τα δικά του πάθη αλλά και την Ανάστασή του.
  *
  Η θρησκεία ήταν ένα από τα ελάχιστα πράγματα που επιτρεπόταν στους μαύρους της Αμερικής, προφανώς γιατί η θρησκεία μεταξύ των άλλων δίδασκε ότι : «Αν σε χτυπήσει κάποιος στο ένα μάγουλο, γύρνα του και το άλλο» και αυτό βόλευε τη λογική των δουλεμπόρων και των αγγλοσαξόνων αφεντικών .
  *
  Στην Αμερική λοιπόν όλα αυτά, όπου οι μαύροι στην αρχή ήταν με αλυσίδες, δεν τους αναγνωρίζονταν ανθρώπινα δικαιώματα, εργάζονταν υπό απάνθρωπες συνθήκες. Αν έκαναν τη παραμικρή (κατά τους λευκούς) παράβαση ή τους κατηγορούσε ένας λευκός για κάτι χωρίς καμιά απόδειξη, απλά τους λυντσάριζαν. (ο περίφημος νόμος του Lynch) Συχνά τους φόρτωναν εγκλήματα λευκών κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.
  *
  Ήταν τέτοιο το κλίμα στην τότε Αμερική που οι γνωστές μας κάρτ – ποστάλ που κυκλοφορούσαν, αντί να απεικονίζουν τοπία της φύσης ή άλλα θέματα, απεικόνιζαν μαύρους λυντσαρισμένους από το πλήθος !!!
  *
  Με το πέρασμα των χρόνων, τα Spirituals χαρακτήρισαν όλη τη σύγχρονη μουσική. Ο ρυθμός τους επηρέασε τα μπλουζ, την τζαζ, τα γκόσπελ, ακόμη και την ποπ, διαμορφώνοντας έτσι τη μουσική ταυτότητα των Η.Π.Α και επηρεάζοντας την παγκόσμια.
  *
  Με το πέρασμα των χρόνων οι Αφροαμερικανοί με τους αγώνες τους απέκτησαν δικαιώματα, (παρά τα κατάλοιπα των προκαταλήψεων και του ρατσισμού που υπάρχουν μέχρι τώρα) και διέπρεψαν στο χώρο των Τεχνών και του αθλητισμού.
  *
  Σήμερα ο μαύρος απόγονος των σκλάβων της Αμερικής, έγινε πρόεδρός της. Το Spiritual από λυτρωτική διέξοδος των παθών των μαύρων της Αμερικής, έγινε θρίαμβος!!! Η Ιστορία έκανε μια μεγάλη στροφή για την Αμερική αλλά και για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Όσοι άνθρωποι στον κόσμο θεωρούν τα ανθρώπινα δικαιώματα μέγιστη αξία αφού χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη, ανάπτυξη και ευημερία, μπορούν τώρα να συνειδητοποιήσουν τις μεγάλες στιγμές που ζουν, έχοντας κατά νου ότι αυτή πρέπει να είναι μόνο μια καινούρια αρχή. .. Ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου η τρεμάμενη φωνή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: "I have a dream..." Το όνειρό του λοιπόν προσεγγίστηκε. Μένει και να πραγματοποιηθεί..
  Ας ελπίσουμε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θα επιτύχει όσα δεν πέτυχε κανένας λευκός πρόεδρος μέχρι τώρα.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 01.11.2008
• 13:05

  ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  
  Ο Γ.ΠέρροςΟ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΙΔΩΝΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
  
  Ο Γιώργος Πέρρος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς νεώτερους εκπροσώπους της σπουδαίας παράδοσης που έχει η Λέσβος στην τέχνη της ζωγραφικής. Το έργο του έχει όχι μόνο πανελλήνια αλλά και διεθνή εμβέλεια. Εραστής της φύσης ο Γιώργος Πέρρος και ιδιαίτερα της λεσβιακής, εραστής του φωτός και της ποίησης, που συχνά γίνεται όχημά του στο δρόμο προς τη ζωγραφική δημιουργία. Η ζωγραφική του Πέρρου ανθίζει στο μεταίχμιο της πραγματικότητας και του ονείρου. Συχνά η τέχνη του αφηγείται ποιητικά, ενώ ταυτόχρονα γίνεται ένα τολμηρό παιχνίδι στους πίνακές του με τα χρώματα να αποτυπώνουν συναισθήματα. Όταν κοιτάζω τους πίνακές του λέω από μέσα μου:
  Η ζωγραφική αυτή μοιάζει με τα καλύτερά μας όνειρα…
  
  Ας αρχίσουμε όμως τη κουβέντα μας. Καλώς όρισες Γιώργο στο καφενείο όπου τη βρίσκει και ο Θεός!! Τι είναι λοιπόν για σένα η ζωγραφική;
  
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Καλώς σε βρήκα Φαίδωνα και χαίρομαι που έρχομαι σε ένα Καφενείο όπου μας ακούει…ο Θεός… Από τότε λοιπόν που κατάλαβα τον εαυτό μου, πορεύομαι πάντα κρατώντας το χέρι της…ή αυτή το δικό μου! Επομένως μουείναι δύσκολο να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι για μένα. Ίσως, πολύ κοντά στην αλήθειανα είναι μια και μόνο λέξη: ένα παιχνίδι! Ένα παιχνίδι μαγικό και συναρπαστικό. *
  ΦΑΙΔΩΝ: Στη τέχνη σου συνυπάρχουν έντονα στοιχεία του λεσβιακού περιβάλλοντος και της ποιητικότητας, όπως αυτά φιλτράρονται κι αναπλάθονται μέσα από το ταλέντο και τον ψυχισμό του ζωγράφου. Θεωρείς ότι η Λέσβος ως πηγή έμπνευσης είναι ανεξάντλητη;
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Η Λέσβος λόγω της ποικιλομορφίας του τοπίου, είναι ένας ιδιαίτερος τόπος πρώτα απ’ όλα μορφολογικά. Πέρα απ’ αυτό όμως και ενεργειακά θα ‘λεγα πως τούτος ο τόπος για μένα, δονεί ιδιαίτερες χορδές, τις περισσότερες φορές άγνωστες σε μένα, μα οπωσδήποτε καθοριστικές σ’ αυτό που εγώ είμαι και στον τρόπο που εγώ βλέπω τα πράγματα.
  Μ’ άλλα λόγια, δεν θεωρώ τυχαίο ότι έμεινα στη Λέσβο από Επιλογή. Αυτός ο τόπος ο χιλιόχρωμος, είναι ίσως για μένα, ο καταλύτης σ’ αυτό που οι άλλοι ονομάζουν έμπνευση.
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Είναι και άθληση η ζωγραφική; Χρειάζεται δηλαδή ο δημιουργός ν’ ασκείται διαρκώς όπως ο αθλητής, για να επιτύχει τις επιδόσεις που θέλει ή δεν χρειάζεται ν’ ασκείται, αλλά να ζωγραφίζει όταν έχει έμπνευση;
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Άκου Φαίδωνα. Εγώ θα σου μεταφέρω τη δική μου εμπειρία και μόνο, χωρίς αυτό να το προτείνω ως αξίωμα ζωγραφικής. Κάθε λεπτό κάθε στιγμή, οτιδήποτε γύρω μου γίνεται πίνακας ζωγραφικής σε επίπεδο εγκεφαλικό. Έργα που ίσως ποτέ δεν θα βγουν στο καμβά, τα περισσότερα! Απαραίτητη όμως προεργασία γι αυτά που τελικά θα βγουν. Αυτό όμως δεν γίνεται συνειδητά ως «άσκηση». Απλά έτσι γίνεται. Δεν είναι δηλαδή εγκεφαλική επιταγή. Αυτή θεωρώ ότι είναι και η διαφορά με τον αθλητή.
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Διαπιστώνω ότι η γραμμή Πέρρου είναι: Λιτά υλικά, (θεματολογικά εννοώ) και πλούσιο αποτέλεσμα. Αυτό γίνεται συνειδητά, το επιδιώκεις ή προκύπτει στη διάρκεια της δημιουργίας; Και το ρωτώ αυτό έχοντας υπ’ όψη μια φράση του μεγάλου τεχνοκρίτη και συμπατριώτη μας Τεριάντ: «Ο ζωγράφος δεν εξουσιάζει πάντα τον πίνακά του. Αντίθετα ο πίνακας με τη φυσική του ανάπτυξη, επιβάλλεται στο δημιουργό του.»
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Συμφωνώ απόλυτα φυσικά με τον Τεριάντ. Τώρα σε ότι με αφορά: Αν κάνω μιαν αναδρομή από ταπρώτα έργα μου μέχρι σήμερα, και την κάνω τώρα που μιλάμε αυτή την αναδρομή, γιατί ποτέ πριν δεν με απασχόλησε το θέμα, διαπιστώνω μια συνεχή «αφαίρεση».Τούτο δεν έγινε ποτέ συνειδητά! Αν τώρα συνδυάσω τηφράση του Τεριάντ, με το συμπέρασμα που προκύπτει από τούτη την αναδρομή, εκείνο που εγώ μπορώ να προσθέσω είναι τούτο: Εγώ δεν είμαι ο καπετάνιος στο καράβι που λέγεται πίνακας ! Ένας άλλος εαυτός μου, άγνωστος τις περισσότερες φορές σε μένα είναι ο καπετάνιος κι εγώ απλά ο τεχνίτης που τον υπακούω ασυνείδητα τις περισσότερες φορές.
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Πες μου μια περίπτωση όπου το όνειρο του ύπνου ή του ξύπνιου, ενεργοποίησε την έμπνευσή σου.
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Έχει συμβεί πολλές φορές η πραγματικότητα να με ενοχλεί, με αποτέλεσμα ονειρευόμενος να τη διορθώνω! Τούτη λοιπόν η διορθωμένη ονειρική πραγματικότητα, έχει γίνει πάμπολλες φορές πίνακαςζωγραφικής. Πέραν τούτου, μου έχει τύχει ονειροφαντασία ατόμου που είχα ιδιαίτερη συναισθηματική και ψυχική επαφή μαζί του, να γεννήσει σειρά έργων ανεπανάληπτη.
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Έχεις κάνει εκθέσεις σ’ όλη σχεδόν την Ευρώπη και στο Λος Άντζελες. Θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια για τις εμπειρίες από την ευρωπαϊκή σου παρουσία ή τις αντιδράσεις τού ευρωπαϊκού κοινού, μπροστά σε μια ελληνική θεματική και στην ιδιαιτερότητα ενός ζωγράφου όπως εσύ.
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Όπως φυσικά γνωρίζεις, μιλώ μια γλώσσαπου δεν υπόκειται σε εθνικούς περιορισμούς…και, εννοώ φυσικά τη ζωγραφική! Επίσης η γλώσσα μου δεναπευθύνεται στον εγκέφαλο αλλά στην ψυχή των ανθρώπων.Αυτό είχε και έχει ως αποτέλεσμα να επικοινωνώ με εξωλεκτικούς κώδικες μαζί τους. Επομένως το αν είναι Ευρωπαίος ή Αμερικάνος ή Έλληνας, παίζει ένα ρόλο ασήμαντο. Σημαντικό ρόλο παίζει η αίσθησή μου για τον κόσμο, και την αίσθηση που αυτή δημιουργεί στουςάλλους. Τούτο έχει σα συνέπεια να ανοίγονται πόρτες και αγκαλιές παντού –και το εννοώ – χωρίς εγώ να κάνω κάτι το ιδιαίτερο.Κι αυτή η εμπειρία απ’ τους ανθρώπουςόπου γης είναι τελικά ο πλούτος μου, και το οφείλω όχι τόσο σε μένα αλλά στα έργα μου που είναι τελικά,οι μεταφραστές μου!
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Σκέφθηκες ποτέ την πρόκληση να ζωγραφίσεις ένα συγκεκριμένο αριθμό πινάκων πάνω σε ένα ποιητικό έργο όπως το εισπράττεις εσύ; *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Το ‘χω κάνει! Και ομολογουμένως ήταν εκπληκτική εμπειρία. Ήταν ένα ταξίδι σ’ ένα συγκεκριμένο όνειρο. Άλλωστε η ποίηση για μένα είναι καράβι που συχνά μαζί τηςσαλπάρω για να βρω το χρώμα και το σχήμα του ονείρου.
  
  ΦΑΙΔΩΝ: Κάνεις σχέδια για την επόμενη θεματική σου ήαφήνεις τη μούσα σου να έρθει αυτή να σε βρει;
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Δεν ξέρω αν έρχεται η μούσα να με βρει ή ανεγώ τη βρίσκω! Το σίγουρο είναι πάντως ,πως συναντιόμαστε και μάλιστα χωρίς ραντεβού!
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Θα ήθελα τη γνώμη σου για τη ζωγραφική τέχνη στην Ελλάδα. Ποιους ζωγράφους θεωρείς σημαντικούς κι αν πιστεύεις ότι οι αληθινά σπουδαίοιδημιουργοί, έχουν στην Ελλάδα τη θέση που τους αξίζει.*
  
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Η ζωγραφική στη Ελλάδα ακολούθησε και ακολουθεί το παγκόσμιο εικαστικό γίγνεσθαι με ελάχιστες εξαιρέσεις κατά περιόδους. Σήμερα,η παγκόσμια κρίση αξιών και θεσμών αντικατοπτρίζεται και στα έργα τέχνης, με αποτέλεσμα να πρέπει να ορίσουμεξανά το τι είναι τελικά «Τέχνη». Απ’ τους Έλληνες ζωγράφους ξεχωριστή θέση για μένα έχουνο Θεόφιλος κι οΠαρθένης. Τώρα όσον αφορά στη θέσητων δημιουργών στην Ελλάδα, κοίταξε γύρω σου και θα καταλάβεις! Δες για παράδειγμα τα κρατικά κονδύλιαγια τον πολιτισμό:γελοία ποσά! Το καλλιτεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας, πασχίζει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα του 2008, την ρύθμιση της ασφάλισης και της συνταξιοδότησης των καλλιτεχνών…Τι άλλο να σου πω;Σπουδαίοι δημιουργοί θεωρούνται ή μάλλον τους επιβάλλουν ως τέτοιους, όλοι οι ιλουστρασιόν, οι παρατρεχάμενοι κι οι τσανακογλείφτες της κάθε εξουσίας. Γνωστά πράγματα από πάντα! Οι αληθινά σπουδαίοι δημιουργοί, παίρνουν στην Ελλάδα τη θέση που τους αξίζει 100 χρόνιαμετά το θάνατό τους! Αυτή ήταν και είναι δυστυχώς η ελληνική πραγματικότητα.
  *
  ΦΑΙΔΩΝ: Σ΄ευχαριστώ για τη συζήτησή μας και σου εύχομαι πάντα επιτυχίες που θ’ αντανακλούν στη Λέσβο και στην Ελλάδα.
  *
  ΓΙΩΡΓΟΣ: Εγώ σ’ ευχαριστώ Φαίδωνα για την ωραίακουβέντα που είχαμε. Και μακάρι όλοι οι συνάδελφοί σου στο Αθηνοκεντρικό κράτος μας να καταλάβουν πως η καρδιάτης τέχνης δεν χτυπά μόνο στην Αθήνα.Σου εύχομαι να βλέπεις πάντα με τα μάτια τηςψυχής σου, όπως λέει κι ο συμπατριώτης μας ο Ελύτης.
  
  

  

  Ο Γέρος - Μόλυβος
  
  
  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 26.10.2008
• 16:30

  H ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Κείμενο-συζήτηση μιας αντροπαρέας
  
  
  Αυτή η ανάρτηση ας θεωρηθεί σαν ένα ευχάριστο
  διάλειμμα στα θέματα που αναρτήσαμε μέχρι τώρα.
  

  Φ.Θ.

  *****************************************************

  Eχει καμιά σχέση η γυναίκα με το ψέμα; Χρησιμοποιεί το ψέμα σαν εργαλείο, ώστε να επιτύχει αυτό που επιδιώκει αλλά ταυτόχρονα να μην αφήσει και κείνο που της είναι ελκυστικό;
  Μπα! Διαδόσεις, πετάχτηκε ο μικρότερος της παρέας. Η γυναίκα και το ψέμα είναι έννοιες ασυμβίβαστες! Συνέχισε ο μικρότερος, (τηρουμένων των αναλογιών) της παρέας, ξεσπώντας σε γέλια την ίδια στιγμή. Η διάθεση της αντροπαρέας έφτιαξε αμέσως, αφού άρχισε με μια παιχνιδιάρικη διάθεση το Κυριακάτικο τούτο πρωινό, που συνεχίστηκε μεταξύ παιχνιδιού και αλήθειας, ανεβάζοντας το ενδιαφέρον και την ένταση στην αντροπαρέα , για το τόσο ερεθιστικό αυτό θέμα. Γιατί; λίγες φορές οι γυναίκες, εκμεταλλευόμενες την συναισθηματική εξάρτηση των αντρών, (κοινώς καψούρα) απαιτούν από αυτούς απόλυτη εμπιστοσύνη σε ότι τους λένε, ώστε να μπορούν να μετατρέπουν άκοπα το ψέμα τους σε αλήθεια και μάλιστα αποδεκτή και να χειραγωγούν τη σχέση τους όπως θέλουν αλλά και να γουστάρουν προς πάσα κατεύθυνση; Πρόσθεσε ο Παντελής πίνοντας πρωινιάτικα το Μεταξά του.

  Κάποιες ημικουλτουριάρες μάλιστα διατυπώνουν και κάποιες εξυπναδίτσες και επιστημονικές θέσεις σχετικά με το ότι δεν υπάρχει μόνο μια απάντηση σε μια ερώτηση αλλά περισσότερες, ώστε να προκύψει…η δυνατότητα να απαντούν με κάποια άνεση και όχι συγκεκριμένα…Μα κυρία μου, συνέχισε με φόρα ο Στέφανος ο λογιστής, στην ερώτηση, αν κοιμήθηκες με κείνον που μου έλεγες το καλοκαίρι ότι δεν τον γνώριζες, υπάρχουν μόνο δύο απαντήσεις: Ναι ή όχι. Η άλλη διάβασε λέει πως στο σύμπαν είναι όλα τακτοποιημένα και μόνο εμείς δημιουργούμε προβλήματα. Και στο σύμπαν των σχέσεών μας τι γίνεται ; Τις προάλλες, πήρε το λόγο ο Γιάννης, ο φίλος μου έπιασε την αγαπημένη του στο κρεβάτι με άλλον και κείνη έτρεχε γυμνή από πίσω του λέγοντας: Περίμενε Σπύρο να σου εξηγήσω!!!! Τι να του εξηγήσει; Ότι όλα είναι τακτοποιημένα στο σύμπαν και μόνο εμείς δημιουργούμε προβλήματα; Δηλαδή ο Σπύρος;

  *
  Ρε σεις; Μπήκε δυνατά ο Νίκος: Δε παν να λένε όσα ψέματα θέλουν; Αλίμονο αν ένας ώριμος άντρας δεν μπορεί να ξεκρίνει πότε του λέει η γκόμενα ψέματα και πότε αλήθεια, για να κάνει κι αυτός κόντρα παιχνίδι. Ναι αλλά δεν είναι όλοι ώριμοι άντρες, απάντησε ο Στέφανος, χώρια που πολλοί από τους άντρες παραμένουν αιώνια άγουροι. Τότε ας πρόσεχαν! Είπε ο Νικήτας που σιωπούσε μέχρι τότε. Έ όχι κι έτσι, όχι κι έτσι! εγώ δεν δέχομαι να υπάρχει ψέμα, εκεί που υπάρχει αγάπη, διαμαρτυρήθηκε ο Γιάννης. Πολύ ρομαντικός είσαι, τον διέκοψε ο Στέφανος, αλλά « ο καθείς με τα όπλα του» όπως είπε ο ποιητής. *Εμένα δεν με πειράζει αν η δικιά μου θα θελήσει να κοιμηθεί με άλλον. Αυτό που με σκοτώνει είναι το ψέμα ότι δεν κοιμήθηκε ποτέ με τον άλλον και όλα καλά με μένα στο ρόλο του ηλιθίου! Πετάχτηκε πάλι ο Νίκος και συνέχισε:
  Είναι όμως πολύ επώδυνο να ανακαλύπτουμε ότι ένας άνθρωπος που εμπιστευόμαστε μας λέει ψέματα. Μπορεί να μας κάνει να αναρωτηθούμε «ποιος είναι πραγματικά;» και «τι άλλο κρύβει;» ή ακόμη να νιώσουμε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας – «πώς μου συνέβη εμένα αυτό;», «γιατί δεν το είχα καταλάβει;». Δεν γίνεται να νιώσουμε πραγματικά κοντά με έναν άνθρωπο που μας έχει προδώσει αφού η εμπιστοσύνη μπορεί να ξαναχτιστεί, αλλά όχι εύκολα.*
  Εσύ τι λες; Με ρώτησε ο Παντελής.
  Εγώ παιδιά ευχαρίστως ακούω το τι θα μου πουν οι γυναίκες. Τα ακούω όλα με ενδιαφέρον. Με μια προϋπόθεση όμως: Ότι δεν θα απαιτούν και να πιστεύω όσα μου λένε. Αυτό είναι δικό μου θέμα να το αποφασίσω.
  Μαλακό σε βρίσκω, αλλά πιο ανθεκτικό από τους σκληρούς που σπάνε εύκολα, έκλεισε ο Παντελής. *Εγώ έχω δύο ενδιαφέροντα πράγματα να σας πω για το θέμα μας, μπήκε πάλι στη συζήτηση ο μικρότερος της παρέας: Το πρώτο είναι ότι:Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Sex Research οι γυναίκες λένε ψέματα. Ψυχολόγοι πραγματοποίησαν μελέτη για να μπορέσουν να λύσουν ένα φυλετικό παράδοξο: πώς είναι δυνατόν οι άνδρες να αναφέρουν περισσότερους ερωτικούς συντρόφους από τις γυναίκες, ενώ οι αριθμοί θα έπρεπε στατιστικά να είναι ίσοι;
  Η έρευνα έδειξε ότι οι άνδρες δεν έχουν την τάση να αυξάνουν τον αριθμό των κατακτήσεών τους, όπως πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Αντίθετα, οι γυναίκες τείνουν να αναφέρουν λιγότερους συντρόφους από ό,τι είχαν στην πραγματικότητα.*
  Το δεύτερο είναι από το βιβλίο του Marc Salem «The six keys to unlock and Empower your mind”. To βιβλίο αναφέρεται στους έξι τρόπους βάσει των οποίων μπορούμε να καταλάβουμε με τη γλώσσα του σώματος της γυναίκας, αν λέει ψέματα. Δεν μπορώ βέβαια να σας διαβάσω όλο το βιβλίο, ξάκρισα όμως δυο παραγράφους για να μπείτε στο νόημα του βιβλίου:
  Οταν έρθει η ώρα να σου ξεφουρνίσει το παραμύθι, θα έχει σίγουρα κάποιο άγχος. «Αυτό θα προκαλέσει σφίξιμο στους μυς του λαιμού εμποδίζοντάς τη να καταπιεί, ενώ θα περιορίσει και την παραγωγή σάλιου αφήνοντας το στόμα της στεγνό» Αν, λοιπόν, τη δεις να περνά αισθησιακά τη γλώσσα της πάνω από τα χείλη της πριν μιλήσει, σκέψου ότι μπορεί να έχει και κάτι άλλο στο μυαλό της εκτός από το σεξ. Αν την πιάσεις να ξεροκαταπίνει κάθε δίλεπτο, απομάκρυνε από το τραπέζι το κέικ σοκολάτας και θα είσαι πια σίγουρος ότι το ψέμα πάει σύννεφο. *
  Εκείνος ο ποιητής που είχε αποκαλέσει τα μάτια καθρέπτες της ψυχής, τελικά είχε μεγάλο δίκιο. Τα μάτια που δεν εστιάζουν στο στόχο τους, αλλά πηγαίνουν δήθεν ανέμελες βόλτες δεξιά κι αριστερά, δείχνουν ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Με λίγα λόγια, η γυναίκα που κοιτάζει αλλού την ώρα που σου μιλάει ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να ελέγξει τις φυσικές συνέπειες που έχουν τα ψέματά της. Εκείνη μπορεί να ξεστομίζει δράκους, αλλά οι κόρες των ματιών της είναι ο καλύτερος σύμμαχός σου, αφού διαστέλλονται μαρτυρώντας όλη την αλήθεια.
  
  Τα όσα είπε ο μικρότερος της παρέας, έκαναν μεγάλη εντύπωση σε όλους, αφού προερχόταν από έγκυρες πηγές, που όμως επιβεβαίωναν τις όποιες προσωπικές τους εμπειρίες.*
  Λίγο πριν εγκαταλείψω την παρέα του κυριακάτικου πρωινού, όρθιος, να πίνω ακόμα την τελευταία γουλιά του καφέ, (που τόση αδυναμία της έχω!!) ξαναμίλησα: Ας συνεχίσουν λοιπόν να λένε ψέματα αλλά τουλάχιστον ας τα περιορίσουν στους ίδιους τους ερωτικούς τους συντρόφους. Δηλαδή: Να τους λένε, ας πούμε, ότι είναι οι πιο γοητευτικοί και οι πιο ενδιαφέροντες άντρες που έχουν γνωρίσει!!! Έτσι θα δώσουν φτερά (σε όσους δεν τα έχουν) και ικανοποίηση σε όλους που άνετα και ευχάριστα θα καταναλώνουν αυτό το ψέμα για πραγματικότητα! Το ψέμα αυτό όμως δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται συχνά, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να το πιστέψουν οι άντρες….και αν το πιστέψουν, τότε τα ψέματα θα πέφτουν βροχή και ούτε που θα παίρνουν είδηση τη…βροχή που θα πέφτει.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 22.10.2008
• 23:53

  OTAN H ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΔΕΝ...ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Πέρα από τους έντιμους εισαγγελείς που για να μη προδώσουν τη δικαιοσύνη που υπηρετούν παραιτήθηκαν, πέρα από τον εισαγγελέα κ. Σανιδά που δεν έστελνε το φάκελο της υπόθεσης στη βουλή όπως είχαν εισηγηθεί οι παραιτηθέντες εισαγγελείς και συγκέντρωσε τα πυρά της κοινής γνώμης , πέρα από το απίστευτο αλισβερίσι των μοναχών και της κυβέρνησης για να αλωθεί η δημόσια περιουσία, πέραν των συζητήσεων των νεοδημοκρατών βουλευτών και υπουργών περί των αποδείξεων που τάχα μου δεν υπάρχουν σε βάρος των υπουργών ή, περί της ανάγκης να περιμένουμε τα αποτελέσματα της δικαιοσύνης, που επιχείρησαν αδιάντροπα να της βουλώσουν το στόμα οι κυβερνώντες, πέρα απ' όλ' αυτά,*
  Ο πολίτης που σκέπτεται απλά, χωρίς να είναι νομικός και χωρίς να έχει διαβάσει καμιά δικογραφία καταλήγει σε κάποια συμπεράσματα που έχουν τη σφραγίδα μιας πανίσχυρης λογικής:*
  Α) Σκέψη του πολίτη: Υπάρχει ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ασχέτως με το τι θα αποφασίσει η δικαιοσύνη ή η βουλή. Η πιο απλή απόδειξης της πολιτικής ευθύνης;
  Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ των υπουργών της Ν.Δ. κυβέρνησης που άνοιξε το δρόμο της παραχώρησης τεράστιων εκτάσεων του δημοσίου και της λίμνης Βιστωνίδας στη μονή Βατοπεδίου. Τόσο απλά, αφού ούτε εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο ούτε εγώ που το έγραψα, είχαμε την εξουσία να βάλουμε τέτοιες υπογραφές… *
  Β) Σκέψη του πολίτη: Μένουμε κατάπληκτοι βλέποντας τους ρασοφόρους της μονής Βατοπεδίου, ενώ είναι αντίδικοι του ελληνικού κράτους, διεκδικώντας δημόσια περιουσία, να τους ανοίγονται όλες οι πόρτες των υπουργείων και σύμφωνα με την κατάθεση του οδηγού που μετέφερε τους δύο ρασοφόρους της μονής , δεν έκανε άλλο επί 15 μέρες παρά να τους μεταφέρει από υπουργείο σε υπουργείο και από του Μαξίμου, στην ιδιωτική κατοικία υπουργού…Έτσι είναι οι αντίδικοι;;;;*
  Γ) Σκέψη και τελευταία του πολίτη: Όλο αυτόν τον καιρό συνιστούν οι κυβερνητικοί στον τύπο, στην αντιπολίτευση και στους πολίτες να μη βιάζονται εφ’ όσον δεν υπάρχουν ακόμα αποδείξεις ενοχής… Κατά τη διάρκεια της ενορχήστρωσης της κομπίνας του αιώνα, οι κυβερνητικοί και ο πρωθυπουργός τους γνώριζαν ότι παραχωρούσαν τεράστιες εκτάσεις δημόσιας περιουσίας;; Ναί ή όχι; Υπάρχουν λοιπόν μεγαλύτερες αποδείξεις ενοχής από αυτές; Τόσο απλά. Τα περιδιαγραμμάτου των πολιτικών δεν περνούν πια σήμερα. Ανήκουν σε άλλες εποχές. Ανέθεσαν μάλιστα τις συμβολαιογραφικές πράξεις των παραχωρήσεων στην κ. Πελέκη σύζυγο του Golden Boy και πρώην υπουργού κ. Βουλγαράκη.*
  Είναι καιρός να σταματήσουν οι μαϊμουδιές των ρασοφόρων και η απύθμενη απληστία τους , καθώς και ο εθισμός των πολιτικών στο να θεωρούν τη περιουσία του λαού, λεία και ευκαιρία πλουτισμού. Αλλά να αντιδράσουν επιτέλους και οι πολίτες και να αντιδράσουν έντονα και σκληρά…. *
  Ήρθε η ώρα να πάρει πίσω το κράτος όλες αυτές τις εκτάσεις που δόθηκαν στη μονή και να τις διανείμει στους νέους των 700 Ευρώ και στους άνεργους νέους που έχουν δίψα για δημιουργία. Να δοθούν με συγκεκριμένο επιχειρηματικό πλάνο και να βοηθηθούν από το κράτος, περισσότερο απ’ όσο σκανδαλωδώς βοηθήθηκαν οι καλόγεροι... Πόση μεγαλύτερη επένδυση μπορεί να φανταστεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση και το κράτος, από αυτήν που πρέπει να κάνει στους νέους πολίτες του;*
  Και τέλος: Ήρθε η ώρα να φορολογηθεί η εκκλησιαστική περιουσία, ώστε να αρχίσει επιτέλους να μοιράζεται σε όλους το φορολογικό βάρος, αφού το βάρος που σηκώνουν πολλοί ώμοι γίνεται λαφρύτερο και η δημοκρατία δικαιότερη.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 19.10.2008
• 22:31

  ΕΛΛΗΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Σε γκρίζο παρόν και όπως φαίνεται και σ'ένα γκρίζο μέλλον, παραθέτω εδώ ένα πολύ αισιόδοξο κείμενο από το βιβλίο μου «Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ – Τρεις Λόγοι» .Λέτε να είναι, επειδή δεν έμεινε άλλος τρόπος ν’ αναπνεύσω ,εκτός από την αισιοδοξία; Ιδού λοιπόν:
  
  Ποτέ δεν ήθελα
  τόσο πολύ να μιλήσω
  με τόσα λίγα.
  
  «Ψάχνω για το δικό μας το πελεκημένο Θέλω» μονολογεί «Ο Μικρός Ελληνικός» ανιχνεύοντας το μέλλον του Ελληνισμού. Ίσως υπάρχει γύρω μας και μέσα μας μια Ελλάδα που δεν υποψιαζόμαστε κι ένας Έλληνας που βαδίζειστη κόψη του ξυραφιού, έχοντας τις ίδιες πιθανότητες να χάσει την ψυχή του ή να την αποκαλύψει λαμπερή και να νιώσει την επιθυμία για τον επαναπροσδιορισμό, μιας πορείας νέας. Να βάλλει στόχους που να ξεπερνούν τις δυνάμεις του. Γιατί τι νόημα θα είχαν στόχοι που είναι μέσα στα όριά του;
  Απρόβλεπτος ο Έλληνας, ικανός για όλα, συνεπώς και για το μέγιστο.
  «Τον καθαρό το Λόγο να φιλάς στο στόμα
  για να γίνει σφυγμός
  στο σώμα όλου του κόσμου»
  Οι ποιητές είτε ακούγονται είτε όχι, επιμένουν.Απλώνουν την έπαρση της ψυχής τους σαν δίχτυ να αιχμαλωτίσουν το αδύνατο. Έτσι λοιπόν ο Ελληνισμός,στο μέτρο που, κατά την ιστορική του διαδρομή, έφτασε το αδύνατο και το έκανε αυτονόητη υπόθεση, είναι λαός ποιητικός. Και όχι μόνο γι αυτό: «Ο Μικρός Ελληνικός»αρμενίζοντας ενάντια σε καιρούς μικρόψυχους, θερμαίνει στο στήθος του την Ουτοπία σαν αγαπημένη, που θα μεταβληθεί σε τρέχουσα πραγματικότητα. Η εικόνα του νέου Ελληνικού Μύθου υπάρχει. Μόνο που είναι κατατεμαχισμένη και σκόρπια σε μυριάδες κομμάτια. Κι είναι αυτά τα κομμάτια, τα πιο λαμπερά και κλείνουν μέσα τους θησαυρούς και μάγια.Ο στόχος περιμένει: Να συνθέσουμε αργά έστω, μα σταθεράτην εικόνα του Νέου Ελληνικού Μύθου…
  
  Από το ποιητικό βιβλίο μου«Ο Μικρός Ελληνικός-τρεις Λόγοι
  Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
  Γ΄Έκδοση – (εξαντλημένο)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 17.10.2008
• 15:44

  Φαίδωνα Θεοφίλου

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Ενώ λοιπόν το θέμα λοιπόν των ημερών που έχει συγκλονίσει την ελληνική και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, είναι η μοναδική πατέντα, γνωστή ως υπόθεση Μονής Βατοπεδίου, όπου επιχειρηματίες, μοναχοί, νομικοί, στελέχη και μέλη της Κυβέρνησης, συγγενείς των μελών αυτών και υπηρεσιακοί παράγοντες αποτελούσαν μια συγχρονισμένη ορχήστρα παραγωγής παράνομου πλουτισμού ολίγων «εκλεκτών» συμφερόντων, με τη συνεργασία ασφαλώς , την καθοδήγηση και την αμέριστη βοήθεια της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης,
  εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι μετά από μια βόλτα που έκανα στα Αγιορίτικα, στα παπαδίστικα και στα διάφορα θεολογικά Blogs του διαδικτύου, διαπίστωσα ότι δεν γίνεται ούτε κουβέντα για τις μαφιόζικες μεθόδους μοναχών και κυβέρνησης για να καταπιούν τη δημόσια περιουσία. Η σιωπή είναι χρυσός για όλους τους κουτοπόνηρους! Ξέρετε ποια είναι η έννοια που κυριαρχεί στις ιστοσελίδες τους; Το Άβατον του Αγίου Όρους!!! Να μη μπουν γυναίκες στο Άγιον Όρος!!! Ακόμα ασχολούνται και επιχειρηματολογούν αφελώς και ανοήτως με την απόφαση της Ε.Ε. που εκδόθηκε πριν κάποια χρόνια και:
  *
  «Ζητεί να αρθεί η απαγόρευση της εισόδου των γυναικών στο Ορος Αθως (Ελλάδα), μια περιοχή 400 τετρ. χιλιομέτρων, στην οποία απαγορεύεται η είσοδος στις γυναίκες, σύμφωνα με απόφαση που ελήφθη το 1045 από μοναχούς των είκοσι μοναστηρίων της περιοχής, απόφαση που σήμερα παραβιάζει την παγκοσμίως αναγνωριζόμενη αρχή της ισότητας των φύλων, την κοινοτική νομοθεσία για την απαγόρευση των διακρίσεων και την ισότητα καθώς και τις διατάξεις περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης».
  *
  Το τι επιχειρηματολογία αναπτύσσεται δεν λέγεται . Ότι αν δηλαδή πατήσουν γυναίκες στο Άγιον Όρος , θα θιγεί η θρησκευτική ελευθερία των μοναχών, ότι δεν πρέπει να μπουν σε πειρασμό, ότι η Παναγία παρουσιάστηκε και έκανε θαύματα λέγοντας ότι δεν πρέπει να πατήσει άλλη γυναίκα στο Αγιον Όρος!!! Δηλαδή και τη Παναγία σα τα μούτρα τους την έκαναν , να αισθάνεται και να αντιδρά ως αντίζηλος με τις Ελληνίδες υπηκόους!!!!
  *
  Η γυναίκα όμως είναι ευλογία. Η μισή ζωή του κόσμου έχει θηλυκή υπόσταση, ο αρχηγός της χριστιανικής θρησκείας ο Χριστός όχι μόνο δεν είχε κάποιο πρόβλημα με τις γυναίκες αλλά ήταν συνεχώς μαζί τους και τις υπερασπίστηκε σθεναρά. Ο μεσαιωνισμός του ελληνικού μοναχισμού προτιμά όμως τις σκοταδιστικές αντιλήψεις των Εβραίων για τη γυναίκα. Αλλά οι μοναχοί που υποτίθεται ότι ασκούνται στη αποχή, που ενδυναμώνουν το πνεύμα τους μέσα από την προσευχή και την αυτάρκεια, είναι τελικά τόσο ευάλωτοι στη θέα μια γυναίκας;;; Τότε να βράσω τότε το μοναχισμό και την αγιοσύνη τους!!!
  Μήπως το να υποκύπτουν στο πειρασμό της απληστίας και της φιλαργυρίας, κάνοντας “Real Estate” με απίστευτες κομπίνες και μπίζνες σε βάρος του Ελληνικού λαού, είναι καλύτερος πειρασμός, από το να δουν μια γυναίκα να περπατά στο Άγιον Όρος;
  *
  Στο επιχείρημα ότι τα μοναστήρια είναι τα σπίτια τους και αν δεν θέλουν να δεχθούν εκεί γυναίκες είναι δικαίωμά τους, συμφωνώ. Δεν μπορείς να παραβιάσεις την οικογενειακή εστία σαν αυτήν, αν ό άλλος αισθάνεται αδύναμος ότι θα υποκύψει στο πειρασμό με την παρουσία της γυναίκας… γιατί αν πρόκειται για μισογυνισμό, τότε μιλάμε για ηθικό ολίσθημα των Μοναχών! Το σπίτι τους όμως είναι το μοναστήρι και ο περιβάλλων χώρος του. Οι απέραντες εκτάσεις του Αγίου Όρους, είναι ελληνικό έδαφος κι ας λέει το άρθρο 105 του συντάγματος ότι η χερσόνησος του Άθω είναι περιουσία των Μονών και έδαφος «αναπαλλοτρίωτον». Οι καιροί αλλάζουν όπως και τα συντάγματα. Όχι τα δικά τους, δικά τους και τα δικά μας δικά τους!!!!!
  *
  Όσο για την αρχαία παράδοση που επικαλούνται για το Άβατον, αφορούσε στην τοτινή εποχή , στα ήθη της και στο ό,τι γνώριζε τότε ο μοναχός για τη θρησκεία του. Από τότε μέχρι σήμερα δεν άλλαξε κάτι;; Δεν καταλάβαμε κάτι περισσότερο για τη θρησκεία;; Δεν αποβάλλαμε τον φανατισμό που κατέστρεφε αρχαίους ναούς και πολύτιμα κείμενα του αρχαίου πολιτισμού;;; Δεν δημιουργήθηκαν καινούριες αξίες;;
  Δεν γίνονται λιγότερα έως καθόλου εγκλήματα στο όνομα του Χριστού σήμερα;; Η γυναίκα δεν άλλαξε από ανδράποδο που ήταν τότε που τη θεωρούσαν μιαρή, σε χειραφετημένη εργαζόμενη σε επιχειρηματία, επιστημόνισα, πολιτικό, κρατώντας πάντα και την ιερή ιδιότητα της μάνας; Πολλά άλλαξαν λοιπόν. Δεν μπορούν λοιπόν να εστιάσουν οι Άγιοι τον σεβασμό τους στη γυναίκα, αντί να τη θεωρούν πειρασμό; Κι αν ο πειρασμός της σάρκας έρχεται στους μοναχούς και χωρίς τη γυναίκα, τι κάνουν όσοι υποκύπτουν σ’ αυτόν;; Ας προσέχουν λοιπόν τι λένε για τις γυναίκες, γιατί έχει κι λαός ράμματα για τη γούνα τους. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, η γυναίκα θα έπρεπε να γίνεται παντού δεκτή, όπως ακριβώς και οι άνδρες, αφού είναι το άλλο μισό του κόσμου που δημιούργησε ο Θεός, τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετούν οι μοναχοί. Αν οι γυναίκες αντιδρούσαν, μη πηγαίνοντας στην εκκλησία, μη καταθέτοντας τον οβολό τους, καταφεύγοντας στο Δήμο για τους γάμους, διεκδικώντας το δικαίωμά τους να πηγαίνουν ελεύθερα όπου υπάρχει ελληνικό έδαφος κ.λ.π., θα βλέπαμε τις επιπτώσεις. Δυστυχώς όμως από ανέκαθεν οι πιο συντηρητικοί άνθρωποι της κοινωνίας μας, ήταν οι γυναίκες με σημαία τους το μαζοχισμό. Έτσι καταλαβαίνει κανείς γιατί διατηρείται τόσο εύκολα μέχρι σήμερα, αυτή η ανωμαλία τού Άβατου.
  *
  Για την ιδιοκτησία τής Χερσονήσου του Άθω που σύμφωνα με τα χρυσόβουλα των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και τα φιρμάνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, (ούτε κοκκινίζουν όταν τα επικαλούνται!! Πέραν του ότι αυτήν τη αυτοκρατορία την Οθωμανική, σε πολύ υπόληψη την έχουν!) πέρασαν κάποιοι αιώνες από τότε. Μπορούν να μας πουν οι μοναχοί και οι θεολογούντες, αν γνωρίζουν έστω και μια γωνιά της γης απ’ όπου πέρασε η Ιστορία χωρίς να φέρει τον άνεμο της αλλαγής;; Πως είναι δυνατόν λοιπόν, η Ιστορία τώρα να κάνει για πάντα στάση στο Άγιον Όρος και όχι μόνο να μη φέρει αλλαγές αλλά να παραμείνει και παράλυτη σ’ αυτό το μέρος της γης χάριν των Μοναχών, που χρειάζονται τεράστιες εκτάσεις για να μονάσουν!!!!!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 10.10.2008
• 23:54

  Νυχτερινή αίσθηση

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΙΣΘΗΣΗ
  Φαίδωνα Θεοφίλου
  (Πρώτη δημοσίευση)
  Τα Σάββατα ν’ αρχίζεις με κρασί
  και να μεθάς τις Κυριακές μ’ ελπίδα.
  *
  Λόγια, στο φως του φεγγαριού λουσμένα
  να έρχονται στον ύπνο σου.
  *
  Να τρέμουν της ψυχής τα νήματα
  γι αυτό που ακόμα δεν γνωρίζεις .
  *
  Να θέλεις ν’ αγαπάς τόσο πολύ
  που να μη ξέρεις πως.
  *
  Ν’ αφήνεις τα σκιρτήματα της προσμονής,
  ρεύματα να σε διατρέχουν.
  *
  Να πιστεύεις πως
  δικαιούσαι πολύ ν’ αγαπηθείς.
  *
  Κι αν η αγάπη παραδέρνει αλλού,
  εσύ σε εγρήγορση να βρίσκεσαι
  μη κι έρθει και σε βρει ανέτοιμο
  στη νύχτα.
  *
  Όλα μια Διαρκής Ερωτική Αναμονή:
  Η Ζωή
  Η Ζωή σου
  H Ζωή μας
  Οι πίνακες είναι του Δημήτρη Νοράρου

  Τα πνευματικά δικαιώματα όλων των κειμένων του Φ.Θ. είναι κατοχυρωμένα.

  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 19.09.2008
• 15:21

  ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους Έλληνες. Ας μιλήσουμε για μας.Γνωρίζουμε τον εαυτό μας; Τον εθνικό εαυτό μας; Πρέπει να εντοπίσουμε χωρίς μιζέριες και απωθημένα, τα αρνητικά των Ελλήνων; Ή όχι; Θα μας βοηθήσει αυτό; Πρέπει να δούμε τι μας είναι άχρηστο και να το αφήσουμε πίσω; Φταίνε οι ίδιοι οι Έλληνεςγια την έλλειψη της κοινωνικής και της εθνικής τους συνοχής;Ή η συνοχή αυτή λειτουργεί καλύτερα με χαλαρότητα και έντονο ατομικισμό; Μας ενδιαφέρουν τα δικαιώματα των συμπολιτών μας; Είμαστε πράγματι οι εξυπνότεροι άλλων λαών ή μας αρέσει να παραχαϊδευόμαστε και να αυτοεπαινούμεθα; Είμαστε τελικά τζάμπα μάγκες; παραγνωρισμένοι σπουδαίοι;Ή κανονικοί άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι που πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ για ό,τι θέλουμε να επιτύχουμε;Ας επιχειρήσουμε να κάνουμε μια διάγνωση στον εθνικό μας εαυτόκαι στη συνέχεια μια αυτοκριτική. Aς μιλήσουμε. Ας μιλήσουμε για το θέμα. Ας συζητήσουμε μεταξύ μας, αφού καταθέσουμε την μέχρι τώρα κατασταλαγμένη εμπειρία μας, τη γνώση και την όποια μας άποψη.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 16.09.2008
• 22:17

  ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  Έρχεται ο Θάνατος
  μα ο ερχομός του δεν είναι σκοτεινό πέπλο.
  Είναι η ερωτική του πρόθεση για τη Ζωή.-
  Έτσι λοιπόν Θάνατος και Ζωή,
  κλείνονται στους θαλάμους των συνόρων τους
  και ολοκληρώνουν τη σχέση τους.-
  Μόνο που μεταξύ τους
  οι κανόνες του Έρωτα αντιστρέφονται:-
  Αντί να της χαρίσει,
  της παίρνει κάθε φορά ένα παιδί,
  που μπορεί να είναι ο Παππούς
  με τις τρυφερές συνήθειες του
  αφημένες στο σκρίνιο.-
  Το χλωμό κοριτσάκι καβάλα στο Άδικο.-
  Το δελφίνι με τη γυαλάδα του ξεντυμένη
  στη λεία επιφάνεια της θάλασσας.-
  Το Αγιόκλημα με τους στήμονές του
  να ελευθερώνουν μ’ ένα μόνο αχ
  τις ολόγλυκες σταγόνες τους.-
  Ο Ιανουάριος με την τελευταία του ανάσα,
  στα πόδια του Φεβρουαρίου.-
  Το κάθε παιδί λοιπόν, φτάνοντας ψηλά,
  γίνεται μια φωτεινή κηλίδα
  και κοιτάζει από μέσα της
  σαν από παράθυρο.-
  Κι είναι τόσα αμέτρητα παιδιά
  στους κήπους του θανάτου
  και τόσες αμέτρητες οι φωτεινές κηλίδες,
  που δεν απόμεινε ούτε μια στάλα σκότος.-
  Τόσο, που να μη νοιάζεται πια κανείς
  αν είναι για τα επάνω ή για τα κάτω.-
  Να δεις που ο Θάνατος,
  δε θα τ’ αντέξει τόσο φως.-
  Η Ζωή, ίδια Γυναίκα
  σου αφήνει την ψευδαίσθηση,
  πώς τάχα μου την έχεις κατακτήσει…-
  Θα έλθει κάποτε μια μέρα γυμνή
  όπου θα ξεθυμάνουν
  οι ερωτικοί ακκισμοί του Θάνατου.-
  Τότε πειθαρχικά θα εισέλθει
  στο μουσείο της Ζωής με την επιγραφή:
  «ΑΕΙΖΩΟΝ ΠΥΡ»
  
  Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Ταλιάνη
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 13.09.2008
• 14:48

  ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  πίνακας Γ. ΠαυλάκηΦαίδων Θ.
  Τότε που λες θυμήθηκα τις ολόγυμνες μέρες του νησιού μου με τα χρωματιστά ερεθίσματα. Τις Τρύπες που ανοίγουν τα κυπαρίσσια στον ουρανό με τις κορφές τους, για να περνούνε οι ψυχές. Τις νοητές πορείες των πουλιών στον αέρα, που μοιάζουν σα κατάχρηση μολυβιού πα’ στο χαρτί, από παιδί που μόλις ανακάλυψε την ενεργητικότητά του. Τότε που λες θυμήθηκα τους κακοτράχαλους τόπους, τους γεμάτους πέτρες.
  Πέτρες μ’ αρυτίδωτη ευρωστία.
  Αποφάσισα λοιπόν να δέσω ένα τοίχο μπροστά στο «σπίτι μου».
  Μήτε ψηλό μήτε χαμηλό.
  Έβαλα λοιπόν τις πέτρες στη σειρά και δέθηκε στο σώμα η αρμονία αντάμα με τη δύναμη.
  Κάτω – κάτω έβαλα τις ίσιες.
  Πολλές ήταν ατετραγώνιστες με ασύμμετρα σχήματα.
  Συνταίριαξα λοιπόν σε στοίβαγμα σκληρό κι ευθυτενές, το κοίλωμα της μιας πέτρας με το κύρτωμα της άλλης. Σαν σηκώθηκε ο τοίχος καλοσχηματισμένος και δυνατός, γέμισα τις τρύπες του με μικρές πέτρες κι αδύνατες. Σαν τέλειωσα, μου φάνηκε σα να ΄παιξα ένα παιδικό παιχνίδι. Ίσως ακόμα να ένιωσα σα δημιουργική θεότητα παραμυθιού που θέλει ν’ αμυνθεί.
  Λίγο μετά, τα διέλυσα όλα.
  Ένας σωρός από πέτρες σχηματίστηκε εκεί που λίγο πριν ήταν ο τοίχος.
  Ήμουν πάλι ελεύθερος κι εξαίσια εκτεθειμένος…
  
  Πίνακας Γ. Παυλάκη
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.09.2008
• 00:50

  ΤΡΕΧΩ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΩ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Ζωγραφική:Σπύρου Βασιλείου*Το Σεπτέμβριο μήνα οι περίπατοί μου γίνονται περισσότεροι: Τρέχω να προλάβω την εξωστρέφεια της φύσης που απέμεινε απ’ το καλοκαίρι, γιατί σε λίγο η φύση θ’ αρχίσει να στρέφεται προς τα μέσα της, να αποθέσει την εσωστρέφεια,
  aυτό δηλαδή που αποκαλούμε μελαγχολία του φθινοπώρου. Εγώ θέλω όμως να επιμηκύνω το διάλογο με το καλοκαίρι που ακόμα διαρκεί, έστω και με τον μανδύα του Σεπτεμβρίου. Το διάλογο με το φως του που τώρα είναι πιο διακριτικό, δε γυμνώνει τα πάντα. Διάλογο με τη θάλασσα που υποτάσσεται με τη γαλήνη της στις δυνατότητές μου. Με τα νυχτολούλουδα που μου ζητούν ακόμα νερό, για να μου δώσουν το δειλινό τους άρωμα. Διάλογο με τα μάτια των γυναικών που μέσα τους σταλάζει η τελευταία γλύκα του θέρους και η πρώτη μελαγχολία του φθινοπώρου.Με τα χρώματα της δύσης στο λιμάνι και τη μυρωδιά απ’ το χταπόδι στα κάρβουνα.
  Με τη μοναξιά που γίνεται παρέα.Καλοκαίρι που λύνει τη ψυχή, χαλαρώνει το πνεύμα και κρύβει αμέτρητες χαρές για το σώμα
  που γιορτάζει τη γυμνότητά του. Σε λίγο θα αισθανθούμε την είσοδο του φθινοπώρου, μαζί με την ανάγκη να σκεφθούμε, να τακτοποιήσουμε τα έσω μας.Κάθε εποχή, με τον ανθρώπινο προσανατολισμό της…

  
  Γιάννη Τσαρούχη : Οι τέσσερις εποχές
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 31.08.2008
• 14:47

  MΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Μουσική για το Δήμο
  
  Μια μικρή σελίδα από το ανέκδοτο βιβλίο μου "Θάλαμος 810"
  
  Την ώρα που κοιμάται ο Μανώλης, φτιάχνω μουσική μέσα στο μυαλό μου, να συνοδέψω το Δήμο στο ταξίδι του για τους τόπους τους χλοερούς. Φτιάχνω μουσική λευκή, βιολετιά, κόκκινη να λιώνει. Μουσική διάφανη σαν τις σταγόνες της βροχής που πέφτουνπάνω σ’ εφημερίδα, μετρώντας την απόσταση ανάμεσα στηναπουσία και την παρουσία. Μουσική στα γήινα χρώματα, με συναισθήματα θύελλες να τρέχουν, άλογα ασυγκράτητα. Ήχοι κεντημένοι σταυροβελονιά πάνω στα δάκρια που στέγνωσαν. Φτιάχνω με τον ηγέτη Νου, κανάλι συμπαντικό και διοχετεύω τις μουσικές μου προς τους τόπους τους χλοερούς, όπου θα φτάσει ο Δήμος να μαζέψει όσους φτάνουν εκεί, σε παρέα. Μουσικές αποδομένες με βιολί, φλάουτο, άρπα, τσέλο, σαξόφωνο, κλαρίνο, μπάσο, όμποε, κόρνο και κρουστά, πολλά κρουστά αλλά και αεράκι της θάλασσας που φυσά στα κρυσταλλάκια που κρέμονται στην πέργκολα.Φτιάχνω μουσική που εκτός από τα χρώματά της, «πατάει»σε λέξεις αρτηρίες που ποτίζουν το σώμα της, όπως: Φεγγάρι, ευωδία, χωρισμός, αιώνιος, φλοίσβος, λεπίδα, φάσμα, χάραμα, πουλάκι, ψυχούλα, νεφοσκεπής, δειλινό.
  Στέλνω τη μουσική μου αλχημεία με ταχύτητα φωτός στα ξέφωτα τ’ ουρανού, εκεί όπου τ’ ανώτερα μαθηματικά του Δήμου, γίνονται κομπολογάκι στα μακριά δάχτυλα των αγγέλων…
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 29.08.2008
• 18:32

  ΠΕΝΘΙΜΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και της προετοιμασίας τους, την Ελλάδα της αισιοδοξίας και της επιτυχίας, την Ελλάδα που μετέτρεψε το όνειρο σε αυτονόητη πραγματικότητα, την Ελλάδα της υψηλής αισθητικής, της ασφάλειας και της θαυμαστής οργάνωσης των δικών μας Ολυμπιακών, τη διαδέχθηκε η σημερινή Ελλάδα της μιζέριας, της αναποτελεσματικότητας, της στασιμότητας, της έλλειψης οράματος, της κατήφειας. Μετά τον άθλο των Ολυμπιακών της Αθήνας 2004, έπρεπε να έχουν αλλάξει όλα. Πώς τα καταφέραμε και γλιστρήσαμε στην ανυποληψία και στο λήθαργο; Πως καταφέραμε να μετατρέψουμε το Μέγα επίτευγμα σε αξιομνημόνευτο πυροτέχνημα; Οι περίφημες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις και οι περιοχές της Αθήνας που αναβαθμίστηκαν τότε, από χαβούζες, σε κοσμήματα αισθητικής και λειτουργικότητας, εγκαταλείφθηκαν στη μούχλα και στη φθορά.
  Τον έρωτα για τον στόχο, την ικανότητα και την φαντασία, διαδέχθηκε η ανικανότητα, η πλαδαρότητα, η απάθεια η της μίζας και η επιστήμη της αρπαχτής.
  Κλείνοντας τις πένθιμες σκέψεις μας, παραθέτουμε – θυμίζουμε μερικά από τα αμέτρητα σχόλια του διεθνούς τύπου, για να δούμε που σταμάτησε ο χρόνος για την Ελλάδα που θέλουμε να θυμόμαστε:
  

  
  THE TIMES
  Η Ελλάδα χάρισε στον κόσμο δυο υπέροχες εβδομάδες αθλητισμού. Ήταν μια υπέροχη Ολυμπιάδα, για την οποία τα εύσημα και τους επαίνους κερδίζουν επάξια οι Έλληνες.. Η Ελλάδα ξεπέρασε τις προσδοκίες και διέψευσε εκείνους που αμφισβητούσαν τις δυνατότητές της, κάνοντας μια υπεράνθρωπη τελική προσπάθεια και χαρίζοντας στον κόσμο δυο εβδομάδες αθλητισμού στον υπερθετικό βαθμό, σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις. Για όλα αυτά υπάρχει μια ελληνική λέξη: Ευχαριστούμε.
  LE FIGARO
  Οι Έλληνες μπορούν να αισθάνονται πλήρεις, καθώς διοργάνωσαν τέλειους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα.
  Associated Press (AP)
  Ευχαριστώ Αθήνα, για τα θαυμάσια Ολυμπιακά στάδια και τις εγκαταστάσεις, για τη διακριτική ασφάλεια και τη διάχυτη ανεμελιά, για το χαμόγελο και τις αναμνήσεις που παίρνουμε πίσω στην πατρίδα μας, δύο εβδομάδες μετά τους εκπληκτικά επιτυχείς Αγώνες.
  La Repubblica
  «Γεια σου Κόσμε, πες μας ευχαριστώ: Είμαστε ο Νότος που σηκώνει κεφάλι»
  «Μεγαλώνουμε, Σαν αυτό εδώ το παιδί που ανεβαίνει μέχρι τη Φλόγα. Μας τρομάξατε με τους τρομοκρατικούς εφιάλτες σας. Αλλά εμείς δεν έχουμε εφιάλτες: ξενυχτάμε, πίνουμε, καπνίζουμε, κάνουμε έρωτα. Είναι αλήθεια: Γιουχαΐσαμε τους Αμερικανούς. Δεν τους αγαπάμε. Εμείς γεννηθήκαμε αρχαίοι κι εκείνοι είναι πάντα τόσο νέοι ενίοτε και αλαζονικοί. Γι αυτό χειροκροτήσαμε Αφγανούς, Ιρακινούς και Παλαιστίνιους. Κοιτάξτε τον Παρθενώνα στην γιγαντοοθόνη, αυτό είμαστε εμείς. Χαρήκαμε που σας γνωρίσαμε. Ακόμη πιο πολύ χαρήκαμε που μας γνωρίσατε εσείς.»
  The Washington Post
  Μια περήφανη χώρα δείχνει στον κόσμο «Τα μεγάλα οράματα που οι Έλληνες μπορούν να πετύχουν».Κάτω από ένα υπέρλαμπρο φεγγάρι, οι Έλληνες αποχαιρέτησαν αυτό που όλοι μας χαρακτηρίσαμε, μια υπέροχη, ονειρεμένη Ολυμπιάδα.
  CNN
  «Αγαπητή Αθήνα. Πήραμε το μάθημά μας. Μάθαμε να λέμε στα ελληνικά «ευχαριστώ» αλλά και «συγγνώμη» και οφείλουμε να απολογηθούμε στην Αθήνα του 2004 για την παγκόσμια παράνοια που πυροδότησε δυσπιστία σε βάρος της. Συγχαρητήρια για την «άρτια» διοργάνωση, τις εγκαταστάσεις, τη φιλοξενία και την ασφάλεια.
  Σεμπάστιαν Κόε- Πρόεδρος της επιτροπής διεκδίκησης για το Λονδίνο
  Τα στάδιά σας τα οποία φιλοξένησαν τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας είναι έργα τέχνης, η οργάνωση των Αγώνων αλάνθαστη και άψογη, το ελληνικό κοινό ανταποκρίθηκε στα ιδεώδη και στις αρχές των κλασικών προγόνων του, μας δώσατε ένα πολύ καλό μάθημα, ένα διδακτικό μήνυμα για την προσπάθειά μας να εξασφαλίσουμε για το Λονδίνο την Ολυμπιάδα 2012.
  L'ΕQUIPE
  Έπειτα από 15 μέρες θριάμβου, η Αθήνα ξαναβρίσκει το ρυθμό της. Οι Ολυμπιακοί της Αθήνας αποτέλεσαν αποφασιστικό σταθμό στην ιστορία του αγώνα κατά του ντόπινγκ
  LA CROIX
  Πρέπει να αποδώσουμε φόρο τιμής στον ελληνικό λαό. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν υπό τη σκέπη του ανθρωπισμού. Η διοργάνωση των αθλημάτων ήταν αψεγάδιαστη και η τελετή λήξης, ένας ύμνος στη ζωή.
  Μάικλ Φελπς – αθλητής
  Η Αθήνα είναι μια απίστευτη πόλη και το έργο των αρμοδίων για την ασφάλεια των αθλητών ήταν εξαιρετικό. Ήρθαμε να αγωνιστούμε και να εκπληρώσουμε ένα όνειρο.
  Σε κάθε στιγμή αισθανόμασταν ασφαλείς. Πρόκειται για μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
  ΒΒC
  Κάτω από τη μεγαλύτερη ειρηνική ομπρέλα ασφαλείας, η πρωτεύουσα της Ελλάδας έδωσε μάθημα αισθητικής και ιστορίας.
  DAVE BARRY – Αρθρογράφος στη Miami Herald
  Αγαπητή Ελλάδα. Σου οφείλω μια συγγνώμη. Κάθε αρνητική σκέψη που είχα για σένα πριν έρθω εδώ – κάθε ανησυχία, κάθε φόβος αποδείχτηκαν αβάσιμα.
  Όταν έφθασα στην Ελλάδα, πίστευα ότι δεν θα είσαστε έτοιμοι για τους Ολυμπιακούς. Αλλά ήσασταν. Πιο έτοιμοι απ’ ότι η χώρα μου το 1996 για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα.
  Όταν έφθασα στην Ελλάδα, ήμουν ανήσυχος για την τρομοκρατία. Αλλά οι Αγώνες και η χώρα σας, έδιναν πάντα αίσθημα ασφαλείας. Ασφάλεια και συνεχής αλλά ποτέ καταπιεστική. Μακάρι να ένιωθα εξ ίσου ασφαλής στην πατρίδα μου.
  Στην Αθήνα όποτε έμοιαζα χαμένος – δηλαδή συχνά – κάποιος θα σταματούσε να με ρωτήσει στα αγγλικά αν χρειάζομαι βοήθεια. Συχνά με συνόδευαν, βγαίνοντας από το δρόμο τους, για να βεβαιωθούν πως είμαι στο σωστό δρόμο.
  Όταν έφθασα στην Ελλάδα ανησυχούσα για την τετράχρονη κόρη μου την Σοφί. Αλλά εσείς ανοίξατε την αγκαλιά σας σε αυτήν, όπως κάνατε σε όλα τα παιδιά. Ήταν αδύνατον να μπούμε σε λεωφορείο, χωρίς κάποιος να προσφέρει μια θέση στη Σοφί. Ήταν αδύνατον να περπατήσουμε χωρίς κάποιος να έλθει να πει ένα «γεια» στη Σοφί .Στη χώρα μου είμαι αρθρογράφος. Στην Ελλάδα είμαι αυτός που συνοδεύει τη Σοφί.
  Όταν έφθασα στην Ελλάδα ανησυχούσα για την κατανόηση της γλώσσας. Όμως αποδείχθηκε πως η μοναδική ελληνική λέξη που χρειαζόταν να γνωρίζω ήταν «ευχαριστώ». Την είπα 100 φορές την ημέρα.
  Οπότε αγαπητή Ελλάδα ζητώ συγγνώμη. Αναλάβατε ένα τεράστιο έργο, και το κάνατε καλά. Η αποτελεσματικότητά σας συγκρίνεται με τη ζεστασιά σας. Φερθήκατε στην οικογένειά μου σα να ήταν δική σας οικογένεια.
  Από την καρδιά μου efharisto
  
  

  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 24.08.2008
• 22:09

  ΘΕΡΙΝΟ ΚΑΡΕ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  ΘΕΡΙΝΟ ΚΑΡΕ. Σα παραπονεμένος γλάρος.η ψυχή μου.τσιμπάει αναστεναγμούς.και προσποιείται στο κενό.μια πτώση οριστική.
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 20.08.2008
• 04:55

  ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  - Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Μιλάμε για το τέλος της ποιητικής ανάγνωσης κι όχι παραδόξως, και για το τέλος της ποιητικής δημιουργίας. Η ποίηση δεν είχε ποτέ πολλούς αναγνώστες. Με τον καιρό όμως και φτάνοντας στις μέρες μας, κι από αυτούς τους λίγους δεν έμεινε σχεδόν κανένας. Το αναγνωστικό κοινό σήμερα δεν πιάνει στα χέρια του κάποιο ποιητικό βιβλίο κι αν κατά τύχη πιάσει, δεν θα το ανοίξει. Αυτό όμως που προκαλεί κατάπληξη, είναι ότι την ίδια στιγμή που η ποίηση δεν επιλέγεται πια από το αναγνωστικό κοινό, εκδοτικά ανθεί, αφού τόσες ποιητικές συλλογές και ανθολογίες που εκδίδονται τώρα, (άσχετα με τον οικονομικό τρόπο έκδοσης) δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στο παρελθόν. Πλην όμως χωρίς αποδέκτες – αναγνώστες που συνειδητά επιλέγουν να αγοράσουν ένα ποιητικό βιβλίο. Τα βιβλία της ποίησης καταναλώνονται κυρίως μέσα στον κύκλο όχι των χαμένων, μα περιθωριοποιημένων πια ποιητών. Κάποιοι αποδίδουν στην σύγχρονη ποίηση μια εσωστρέφεια στην οποία τάχα μου πέρασε από την πρότερη εξωστρέφειά της και θεωρούν ότι αυτός είναι ένας λόγος που απομακρύνθηκε το αναγνωστικό κοινό από την ποίηση. Αυτό θα μας κάνει να διερωτηθούμε: Γιατί; διαβάζει το αναγνωστικό κοινό εξωστρεφή ποίηση;***
  Η σύγχρονη ζωή λειτουργεί με όρους μάρκετινγκ, δηλαδή με έρευνα της αγοράς και στόχευση την εμπορική επιτυχία. Που σημαίνει αν ένα θέμα (π.χ. ξεσαλώματα στη Μύκονο) «πιάσει» στην αγορά, οι εκδότες πιέζουν για παρόμοια θέματα ώστε να συνεχίσουν την υψηλή εμπορική επιτυχία, όπως θα γινόταν με μια επιχείρηση που πέτυχε σε μια πόλη και ανοίγουν κι άλλες παρόμοιες. Φυσικά η ποιότητα αυτής της ανάγνωσης, δεν έχει καμιά σχέση με το είδος της ανάγνωσης που προϋποθέτει η ποίηση και η απαιτητική πεζογραφία.
  Ο «εν εγρηγόρσει» συγγραφέας και φιλόσοφος Τζωρτζ Στάινερ γράφει γι αυτό το θέμα, ότι η περιθωριοποίηση του σύγχρονου ποιητή, οφείλεται στο ότι καλείται να λειτουργήσει σε περιβάλλον διαβρωμένου λόγου. Που σημαίνει ότι σε μια κοινωνία σαν τη δική μας, που βασίζεται μόνο στη γρήγορη, θρυμματισμένη και αποσπασματική διασπορά της πληροφορίας, πόσοι έχουν τη δυνατότητα να παραδοθούν στον αργό χρόνο της ποίησης; Όσο λοιπόν δεν αλλάζει ο ασθματικός και αποσπασματικός τρόπος ζωής, η ποίηση θα παραμένει επουσιώδες είδος, σε επάρκεια. Το ολιγόστιχο ποίημα που ακολουθεί, υποδηλώνει κατά κάποιο τρόπο τη θέση του ποιητή στη σύγχρονη κοινωνία:
  
  ΣΥΝΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΦΩΝΕΣ
  Καταδικάστηκε σε θάνατο
  όταν,
  οι γιατροί που ασχολήθηκαν μαζί του
  διαπίστωσαν,
  πως τα καρδιογραφήματά του
  δεν ήταν, παρά στίχοι
  που δεν μπόρεσαν να διαβάσουν…
  (Από το βιβλίο μου- Επίμονο Θεώρημα- Εκδ. Θουκυδίδης )
  
  Μιλάμε πάντα για την ανύπαρκτη πια σχέση αναγνωστών και
  ποιητικού βιβλίου όταν λέμε «Αποχαιρετισμός στην Ποίηση», αφού η ίδια η ποίηση, η και βασίλισσα των τεχνών αποκαλούμενη, ενυπάρχει και ως υλικό στα έργα των άλλων ειδών τέχνης αλλά και ως ακριβό στοιχείο στη ζωή των ανθρώπων που επιλέγουν κάποιες φορές να ζουν ποιητικά, υπερβαίνοντας την καθημερινότητά τους, είτε με τις σκέψεις τους είτε με τη διάθεσή τους είτε με τις πράξεις τους.***
  Θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε κι άλλες αιτίες που να εξηγούν γιατί το αναγνωστικό κοινό, έθεσε εκτός των λογοτεχνικών του ενδιαφερόντων την ποίηση. Προσωπικά νομίζω ότι αρκεί να αναφέρουμε μια μονάχα αιτία που εμπεριέχει όλες τις άλλες που θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε: Απλά η εποχή και η κοινωνία μας , δεν χρειάζονται την ποίηση. Όταν στο μέλλον αλλάξουν: Ο τρόπος ζωής και οι δομές τής κοινωνίας, τότε μπορεί η ποίηση ν’ αποκτήσει και πάλι αναγνώστες. ***
  Παρ’ όλα αυτά, είναι θετικό ότι υπάρχουν και συνεχίζουν να δημιουργούν στην Ελλάδα σημαντικοί ποιητές, για να θυμίζουν ίσως στην ελληνική κοινωνία πως εκτός από το καλό, αξίζει και το καλύτερο. Κι αν κάποιοι διερωτώνται πως γίνεται, οι ποιητές να συνεχίζουν να δημιουργούν ενώ δεν έχουν που ν’ απευθυνθούν, η απάντηση είναι μία: Οι απελπισμένοι έρωτες, είναι και πιο δυνατοί.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 17.08.2008
• 20:07

  Α' ΘΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Ο Νομάρχης Λέσβου
  Παύλος Βογιατζής
  Ο Δήμαρχος Μήθυμνας
  Στέλιος Καραντώνης
  Και ο πρόεδρος
  Του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης
  Περικλής Μαυρογιάννης
  Στο πλαίσιο εορτασμού 30 χρόνια Φ.Ο.Μ.
  Σας προσκαλούν να παρακολουθήσετε την
  Α’ ΘΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
  Με θεματικό άξονα
  
  Λεσβιακός Λόγος και Τέχνη, χτές σήμερα, αύριο
  
  Στο ΚΑΣΤΡΟ ΜΗΘΥΜΝΑΣ
  Την ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2008 και ώρα 20.00΄
  
  
  Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α
  Εισηγητές – Ομιλίες (Δωδεκάλεπτες)
  
  Αρχοντίδου – Αργύρη Αγλαΐα, Επίτιμη Έφορος αρχαιοτήτων
  Το αρχαίο θέατρο Μυτιλήνης και πολιτισμικές προεκτάσεις*
  Βούπουρας Χρήστος σκηνοθέτης
  Μια μικρή αναδρομή στη μνήμη, έτσι σαν σε κινηματογράφο*
  Γιανέλλης Γιάννης, βουλευτής Λέσβου, συγγραφέας
  «Λεσβιακή ζωγραφική»*
  Γιαπαλής Αριστείδης, Διδάκτωρ Σορβόννης
  «Σκέψεις για την πνευματική Λέσβο»*
  Θεοφίλου Φαίδων, ποιητής, πεζογράφος
  «Αποχαιρετισμός στην ποίηση»*
  Νικορέτζος Δημήτρης, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας
  «Από τη Σαπφώ στον Ελύτη – Η έννοια του Αιολικού νησιωτισμού *
  Κίνδερλης Δημήτρης, δημοσιογράφος
  «Σατιρικός Λεσβιακός Λόγος»*
  Παπαδέλλης Ραφαήλ, Φιλόλογος, πρόεδρος Εταιρίας Αιολικών μελετών
  «Λεσβιακή διανόηση, το χτες και το σήμερα»*
  Πασχάλης Στρατής, ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής
  «Το χρώμα της μελαγχολίας στην Αιολική ποίηση»*
  Χατζηαναγνώστου Τάκης, συγγραφέας
  «Ο πεζός Λόγος σήμερα»*
  Χατζηγιαννιού Χρυσούλα, φιλόλογος
  «Η μπαλάντα του Θεόφιλου» ποίημα
  
  Συντονιστής: Στρατής Μπαλάσκας, δημοσιογράφος
  Τη βραδιά θα παρουσιάσει: ο Περικλής Μαυρογιάννης, πρόεδρος Φ.Ο.Μ.
  
  
  Αύριο θα αναρτήσω το κείμενο της εισήγησής μου με τίτλο:
  Αποχαιρετισμός στην Ποίηση
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 10.08.2008
• 20:16

  ΘΑΜΠΩΝΕΙ Η ΟΡΑΣΗ ΜΑΣ;

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φ.Θ.
  Η Κίνα μεταχειρίζεται τους πολίτες της σαν τα σκουπίδια. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, τής είναι ιδιαίτερα ενοχλητικά. Σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό της ανεξαρτησίας του Θιβέτ και προβαίνει σε απίστευτες βιαιότητες σε βάρος των Θιβετιανών. Παρ’ όλα αυτά, η Κίνα θέλει (φρόντισε γι αυτό η μαφία της Δ.Ο.Ε. και η ένοχη συναίνεση των κρατών της γης) να γοητεύσει τον κόσμο, επιστρατεύοντας όλη την επιδειξιομανία και την εντυπωσιοθηρία της με την ευκαιρία τής οργάνωσης και της διεξαγωγής των Ολυμπιακών αγώνων στο έδαφός της. *
  Έτσι ελπίζει, (και το καταφέρνει) να ξεχαστούν τα εγκλήματά της μέσα στη γενική ευφορία της γκλαμουριάς, της παγκόσμιας αυτής πανήγυρης. Οι Ολυμπιακοί αγώνες πέρα από την έκπτωση και το ξεστράτισμα από τις αξίες τους στο σύγχρονο κόσμο, λειτουργούν τώρα στην Κίνα και ως κάλυψη των εγκλημάτων διαρκείας της κινέζικης κυβέρνησης. Αλλά ποιος θα εμποδίσει τον χορό των τρισεκατομμυρίων, για χάρη των ανθρώπινων αξιών, αφού όλοι συμμετέχουν σε αυτόν; Ούτε μία χώρα (έστω για την τιμή των όπλων) δεν απέσυρε τη συμμετοχή της από τους αγώνες. Ούτε ένας πολιτικός δεν εναντιώθηκε. Οι Ολυμπιακοί αγώνες λοιπόν, εδώ και κάποιες δεκαετίες έχουν μεταλλαχθεί σ’ ένα υλικό πολυτελείας, που το διαχειρίζεται μια παγκόσμια ΜΑΦΙΑ με πρόεδρο το φασιστοειδές Ζακ Ρογκ.*Ευτυχώς για όλους μας υπάρχουν άνθρωποι που αποστρέφουν το πρόσωπό τους από την Κίνα της βίας και τους διεφθαρμένους Ολυμπιακούς αγώνες και συνεχίζουν να θεωρούν ως μέγιστες αξίες, όχι τις οικονομικές σκοπιμότητες, το δίκαιο του ισχυρού και την εκμετάλλευση, αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα, την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη και την Ειρήνη.Μαζί τους κι εγώ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.08.2008
• 22:47

  ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΤΗΣ ΡΕΜΒΗΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Στο Μεταίχμιο της Ρέμβης
  

  

  "Την δικαιοσύνην πολύ ηγάπησα"*κι ένα ζεστό καφέ το απόγευμα*να τον κρυών' η αύρα..-
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 04.08.2008
• 13:07

  ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΕΜΠΟΙΑΖΕ ΜΕ ΚΑΡΕΚΛΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  Το σπίτι που έμοιαζε με καρέκλα θεάτρου
  
  
  
  
  
  ‘Ήθελε ακόμη πέντε χρόνια για να πάρει σύνταξη. Δεν περίμενε να τα συμπληρώσει. Την πήρε μειωμένη. Όχι πως βαρέθηκε. Ούτε λόγος. Μα ήθελε ν’ αποτραβηχτεί από τα δρώμενα. Ήθελε να καθίσει σπίτι του, που το παρομοίαζε με καρέκλα θεάτρου, κι από κει να παρακολουθεί θέλοντας και μη τα δρώμενα επί της σκηνής. Το θέατρο που παιζόταν δεν του άρεσε. Όχι γιατί ήταν κομπάρσος. Μα επειδή η υπόθεση ήταν κακή και πάντα η ίδια. Τώρα λοιπόν είχε τη δυνατότητα να βλέπει το θέατρο να παίζεται μπροστά του, πίσω του, γύρω του και παρ’ όλα αυτά να παραμένει έξω από αυτό. Ζούσε μόνος του. Η γυναίκα του τον είχε εγκαταλείψει με συγκοπή καρδίας. Ο γιος του ατομικός επιστήμων. Τον είχαν πάρει στην Αμερική. Διαμόρφωνε κι αυτός στα μέτρα των δυνάμεών του την υπόθεση του έργου. Όσα και να έπαιρνε σύνταξη, του έφτανε. Είχε ένα όμορφο σπίτι, διώροφο, πατρικό του, με μεγάλο κήπο. Κατά καιρούς τον είχαν μανιωδώς πιέσει να το δώσει αντιπαροχή για να χτιστεί πολυκατοικία. «Κι αν ακόμα δεν το είχα το σπίτι, θα ευχόμουν να το αποκτήσω για να έχω τη χαρά να σας αρνηθώ την αντιπαροχή, ώστε να ενοχλήσω στο μέτρο που μπορώ, τη ροή της υπόθεσης του έργου». Έτσι τους απαντούσε. Οι εργολάβοι όλο και πλειοδοτούσαν να του πάρουν το σπίτι και κείνος όλο και τους έδιωχνε, πασίχαρος για την κάθε του άρνηση. *Ο κήπος του δεν ήταν από τους συνηθισμένους. Ανθοβολώνας, που τον συντηρούσε με μόχθο ευτυχισμένο. Γι αυτό και οι ευωδιές τον παραφύλαγαν στα παράθυρα, που μόλις άνοιγαν ορμούσαν μέσα άτακτα και τον έζωναν, για να του ανταποδώσουν το μόχθο του. Στον πρώτον όροφο, είχε μια ζεστή γωνιά με τις βιβλιοθήκες του γεμάτες μικρά και μεγάλα βιβλία. Τους δίσκους του της μουσικής, το γραφείο του, δυο τριθέσιους καναπέδες – όλα απλές κατασκευές. Στο πάτωμα καρπέτες και στους τοίχους, ένα φωτογραφικό πορτραίτο της γυναίκας του και τέσσερις λαϊκές ζωγραφιές. Ακόμα, μερικά πήλινα κομμάτια τόνιζαν την αρχοντική γραμμή της λιτότητας. Ένα καθιστικό που δεν χρησιμοποιούσε αφού είχε το μικρό ζεστό δωμάτιο. Η κουζίνα και το μπάνιο. Στο δεύτερο όροφο ήταν το υπνοδωμάτιό του, που έφτανε από μια εξωτερική ξύλινη σκάλα. Άνετο και φωτεινό. Κάθε πρωινό στις επτά, ο ήλιος πέρναγε βιαστικά απ’ το παράθυρο και απόθετε απαλά μια καλημέρα στο στήθος του. Στον ίδιο όροφο ήταν το συζυγικό υπνοδωμάτιο, που το είχε μόνιμα κλειδωμένο. Το άνοιγε μόνο μία φορά κάθε χρόνο, την ημέρα που η γυναίκα του τον είχε αφήσει. Έβαζε μέσα μια αγκαλιά λουλούδια κι έβγαζε τα ξερά που είχε αποθέσει τον προηγούμενο χρόνο. *Έτσι λοιπόν το σπίτι του, που το παρομοίαζε με καρέκλα θεάτρου, ήταν με την αυτόνομη ομορφιά του μια αντίθεση μέσα στη μαζική ασχήμια του θεατρικού έργου που παιζόταν, με αποτέλεσμα η ασχήμια να τονίζεται περισσότερο και να τον πονά. Ένα πρωινό, πριν καλά καλά ξυπνήσει, έχοντας δηλαδή την αίσθηση πως ξυπνούσε, μα μισοβυθισμένος ακόμα στον ύπνο, έβλεπε λέει…αλλά ας τον αφήσουμε να μας τα πει ο ίδιος: *«Ναι! Έβλεπα ολοκάθαρα, όπως βλέπω και σας, πως τα παραπετάσματα της σκηνής του θεάτρου έκλειναν αργά – αργά μέχρι που ενώθηκαν στο κέντρο της. Και τώρα, λέει, θ’ άλλαζαν την υπόθεση του έργου και όλοι θα έπαιζαν διαφορετικούς μα ισοδύναμους ρόλους. Ύστερα είδα να ορθώνεται μπροστά μου ένα ουράνιο τόξο καμωμένο όχι από χρώματα, μα από τα μύρα του ανθοβολώνα μου. Είναι κάτι τέτοιο δυνατόν; Εγώ όμως είδα τα μύρα ν’ αποκτούν οπτική απόσταση. Όσο όμως ξυπνούσα, διαισθανόμουν πως είμαι στο δωμάτιό μου κι όχι σ’ ένα κόσμο φανταστικό. Άρχισα να συνειδητοποιώ την πραγματικότητα, που έπεφτε λέει στο κεφάλι μου σταγόνα – σταγόνα. Σε κάθε σταγόνα που έσταζε, έσβηνε κι ένα κομμάτι ονειρικής θολάδας και στη θέση του πρόβαλλε μια φέτα αλήθειας, σαν φεγγαριού πέντε ημερών. Η πρώτη σταγόνα της πραγματικότητας, πέφτοντας στο κεφάλι μου, αποκάλυψε: -Οι άνθρωποι δεν επωφελούνται από την Ιστορία τους. Την αφήνουν να μαραίνεται.- Η δεύτερη: - Το εγώ του ανθρώπου παράγινε. Του ενός το εγώ, καρφώνεται στο εγώ του άλλου. Η τρίτη: -Οι άνθρωποι βαδίζουν με το ένα πόδι στο δρόμο μιας ανάπηρης εξέλιξης και με το άλλο στην άκρη του χάους. Η τέταρτη: Υπάρχουν συμπολίτες που είναι καλοπροαίρετοι. Που οργανώνονται σε φορείς και κόμματα, για ν’ αγωνιστούν από κει μέσα ν’ αλλάξουν την υπόθεση του έργου. Τελικά αναγκάζονται να παίξουν κι αυτοί, όπως οι άλλοι το θέλουν. Η Πέμπτη σταγόνα μου είπε: Τα άλλα τα ξέρεις. Τι να σου λέμε, αφού ξύπνησες κιόλας. Πετάχτηκε όμως πάλι η δεύτερη σταγόνα και μου φώναξε:
  -Πρόσεχε! Όλοι να μας σώσουν θέλουν. *Ξύπνησα για τα καλά έχοντας ξαναπροσγειωθεί στην καρέκλα μου του θεάτρου, που την παρομοιάζω με το σπίτι μου. Μια θλίψη ντυμένη με οργή φουρλίστηκε μέσα μου κι έκανε τα φύλλα της ψυχής μου ν’ ανεμίσουν ανήσυχα. Σίγουρα κάτι πρέπει να κάνω για την υπόθεση του έργου. Τι όμως; Το μόνο που κατάφερα στη ζωή μου, ήταν να ξεκαρφώνω τα εγώ των άλλων από πάνω μου. Τώρα βέβαια το ότι αρνήθηκα να παίζω ένα δοσμένο ρόλο στο έργο είναι ένα βήμα αλλά φτάνει; Πώς όμως ν’ αλλάξω μόνος μου μια υπόθεση που εκατομμύρια άλλοι υφαίνουν;*
  Το πρωί της άλλης μέρας, οι περαστικοί φρενάριζαν τη βιασύνη τους μπροστά στο σπίτι του, καθώς αντίκριζαν ένα τεράστιο πανώ, που κάλυπτε τη μισή πρόσοψη του σπιτιού του κι έγραφε με μεγάλα και ξεκούραστα γράμματα:
  ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ:
  ΜΙΚΡΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΤΑΦΟΙ
  ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ.
  ΛΗΞΗ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ:
  ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  Από το βιβλίο «Ο Θεός στο καφενείο»
  Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 1994
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 02.08.2008
• 17:17

  Οι Φίλοι που έφυγαν αλλού

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Τρία + 1 ποιήματα-ασπασμοί
  
  
  Η θερινή πανσέληνος του Νάσου
  
  Mου χτύπησαν μεσάνυχτα..
  Ο Νάσος; Ρώτησα..
  Με σιωπή απάντησαν..
  Σαν έφτασα ήταν ζεστός ακόμα...
  Διαχύθηκε, μου είπε ο γιατρός.στις νυχτερινές αύρες
  στην υγρασία του λιμανιού
  με τα πιοτά και τα θαλασσινά..
  Διαχύθηκε,
  στην απαλή αφή των γάτων
  και στις έννοιες των φίλων..
  Στα ηλιοβασιλέματα της Μήθυμνας
  και στων αειθαλών το θρόισμα..
  Ως εκ τούτου, κατέληξε ο γιατρός,
  εύκολα εντοπίζεται .
  
  Του Θέμη
  
  Σ’ όλη τη ζωή.
  είχε το βλέμμα στραμμένο
  στα εσωτερικά τοπία..
  Όταν ήλθε η ώρα
  έφυγε... αφηρημένος.
  
  
  Του Κωνσταντίνου του Μικρού
  
  Κι ειν’ η ζωή μας.
  ένα σύνολο αναβολών του τέλους..
  Η μια αναβολή
  καλύτερη απ’ την άλλη
  ενώ η τελευταία
  δεν ξέρει να…προσποιηθεί
  Του ΜάριουΈφυγε.Πήγε αλλού.Παρά τη θέλησή του.Ξαφνικός άνεμος εφύσηξεενάντιαστην καλοκαιρία της ψυχής του.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 27.07.2008
• 23:49

  Σκέψεις που μου προκάλεσε μία Blogger

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Προσωπικά σέβομαι και το Λάο Τσε και όλους τους σοφούς που στόχευσαν και πορεύτηκαν στην ουσία της αλήθειας που άμεσα μας αφορά, (και κατά τη γνώμη μου δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί) δηλαδή, γιατί ήρθαμε, ποιοι είμαστε και που πάμε. Ο τρόπος που σκέπτονται, γράφουν και αποφαίνονται οι σοφοί, δεν υπήρξε για μένα ποτέ ελκυστικός. Έχω τις απόψεις μου που δεν είπα βέβαια ποτέ πως είναι σωστές αλλά είναι αυτές που ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μου. Κάποιες από αυτές καταθέτω στο μυθιστόρημά μου ο Τρόφιμος. Συμβαίνει να βλέπω ποιητικά και μεταφυσικά τον κόσμο. @Δεν μου είναι όλα τα γήινα αδιάφορα. Υπάρχουν γήινα πράγματα που τιμούν τον δημιουργό τους, τον Μεγάλο Ποιητή. Αγαπώ αρκετά από αυτά που οι σοφοί (με θρησκευτικές τάσεις) χαρακτηρίζουν άχρηστα. Κάθε άλλο παρά μάταιος μου φαίνεται τούτος ο κόσμος και η ζωή που περνάμε μαζί του. Μόνο που μικρή μου φαίνεται η ζωή , σαν δείγμα από ένα όλον, που σου αρέσει αλλά δεν μπορείς να πάρεις το όλον, μένεις στο δείγμα. @Δεν μου αρέσει η διαρκής αντιπαράθεση της Ύλης και του Πνεύματος, μέσα από διάφορες δοξασίες και φιλοσοφίες. Θα μου άρεσε όμως πολύ όπως γράφω στον Τρόφιμο, η Ύλη να εξελίσσεται μέσα στο χρόνο να ανεβαίνει αναζητώντας την τελειότερη μορφή της και παράλληλα με την Ύλη να ανεβαίνει και το Πνεύμα, εξελισσόμενο κι αυτό, ώστε να έχουμε μια παράλληλη πορεία αέναης Τελείωσης και συμφιλίωσης της Ύλης και του Πνεύματος. Θα ήθελα, θα μου άρεσε να γίνει έτσι. Κι επειδή το θέλω τόσο πολύ, το πιστεύω σα να υπάρχει.. (Στο δικό μου πνευματικό κόσμο φυσικά)@
  Δεν θα ήθελα ν' ακολουθήσω τη σκέψη και την πορεία σοφών, γιατί πρώτα δεν είναι ποιητική όπως η θέασή μου και γιατί δεν θέλω να αναγκάσω τον εαυτό μου να βαδίσει αποκλειστικά προς μια πορεία αλλά να έχω τη δυνατότητα να την αλλάξω. Τα ρούχα τής σοφίας με στενεύουν, θέλω φαρδιά ρούχα να έχω άνεση και να είναι προσαρμοσμένα στο ξεχειλωμένο μου "θέλω". Την ώρα που η γάτα έρχεται στην αγκαλιά μου και ζητάει χάδια, με κάνει να βλέπω το σοφό αχρείαστο. @Ο σκουπιδότοπος που ανέφερες σαν τρόπο ζωής που μας επιβάλλουν, είναι μια φοβερή δοκιμασία. Όμως οι άνθρωποι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εναντιωθούν και ν' απαιτήσουν μια καλύτερη ζωή. Άλλοι από ανάγκη (μεγάλη κατάρα η ανάγκη) κι άλλοι γιατί προσπαθούν να επωφεληθούν από τις αδυναμίες του σκουπιδότοπου για να πλουτίσουν ενισχύοντάς τον τελικά. Οι πολιτικοί αγώνες (σήμερα) λειτουργούν συνήθως σαν ασπιρίνες και μετά πάλι τα ίδια. Από τον σκουπιδότοπο της ζωής μας διαλέγω την ομορφιά όπου τη βρίσκω, και τη βρίσκω συχνά, αφού δεν τη ζητούν πολλοί και ο τρόπος της ζωής μας έχει καταντήσει την ομορφιά, είδος επουσιώδες σε επάρκεια. Το σωστό θα ήταν να την έβρισκα δύσκολα, γιατί πολλοί θα τη ζητούσαν. @Για τις οντολογικές ανησυχίες: Έχω την αίσθηση πως ήρθα εδώ σαν ένα πράσινο φύλλο που θα μαραθεί, θα πέσει και στη θέση του θα βγει άλλο. Ενώ θα ήταν πιο δίκαιο να έχω καλύτερη τύχη, αφού με προίκισαν με πνεύμα, αισθήματα κι ένα σώμα , πολυσύνθετο εργοστάσιο. Συχνά διερωτώμαι γιατί με προίκισαν με τόσα πολλά αν πρόκειται να μαραθώ τόσο γρήγορα. Συχνά όμως με κάνει να ξεχνιέμαι ένας υφέρπων πόνος που έρχεται όταν βλέπω αλλά δεν μπορώ να αγγίξω, μια οντότητα γήινης ομορφιάς. @Τέλος, αν ο Πλάτων τα έλεγε καλά ότι η ποίηση προηγείται της φιλο-σοφίας θα με...έβρισκε απόλυτα σύμφωνο αφού στην Τέχνη που ασκεί ένας ποιητής εμπεριέχεται ταυτόχρονα η σκέψη και η αισθητική. Χώρια που η Τέχνη προσπαθεί να κοιτάξει πέρα από τη φύση και τον άνθρωπο δίνοντας την ευκαιρία στη φιλο-σοφία να πάρει τη σκυτάλη. Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι την Ουτοπία που παράγει η Ποίηση, την παίρνει η Φιλοσοφία για να την κάνει δυνατότητα. Αυτά τα λίγα από μένα και τα πολλά.
  Κι ένα καλό νέο για το Blog μας: H ιστοσελίδα του GREEK AMERICAN NEWS AGENCY προτείνει στη πρώτη σελίδα του, το Blog "Ο Θεός στο καφενείο"που ανήκει σε όλους μας και το διαμορφώνουμε όλοι μας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 25.07.2008
• 16:00

  ΜΙΛΑ ΜΑΣ FEDERICO, ΜΙΛΑ ΜΑΣ!

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  Μέσα στο ίδιο ερωτικό κλίμα του θέρους που προηγήθηκε, συνεχίζω τώρα μ’ ένα ποίημα του Federico Garcia Lorca
  που είχε την καλοσύνη να μου θυμίσει μια φίλη Blogger. (Κυκλοδίωκτον)
  Δυστυχώς δεν γνωρίζω ποιανού είναι η θαυμάσια αυτή μετάφραση. Ελπίζω να μας πληροφορήσει, αν γνωρίζει, η φίλη μας σ’ ένα σχόλιό της.
  Lorca, λοιπόν. Ο ποιητής του γήινου και του ερωτικού, που παίρνει την καθημερινότητα των ανθρώπων και την εξακοντίζει στον ουράνιο θόλο.
  
  Το Φεγγάρι.Όταν βγαίνει το φεγγάριπέφτουν στη σιωπή οι καμπάνεςκαι τ' αδιάβατα δρομάκιαφανερώνονται..Όταν βγαίνει το φεγγάριθάλασσα τη γη σκεπάζεικι η καρδιά νησάκι νιώθειμες στο άπειρο..Με τ' ολόγιομο φεγγάριδεν διψάς για πορτοκάλιαθέλεις παγωμένα φρούτακαταπράσινα..Όταν βγαίνει το φεγγάρικλαίνε με λυγμούς στις τσέπεςπρόσωπα εκατό, ίδια όπωςτ' ασημόφραγκα.
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 20.07.2008
• 15:55

  ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΟΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Αυτή τη φορά θα ζητήσουμε τα σχόλια των θαμώνων και των επισκεπτών τού Blog – Ο Θεός στο Καφενείο- όχι βασισμένα σ’ ένα κείμενο που θα αναρτηθεί αλλά σε δύο ερωτήσεις που ακολουθούν πιο κάτω:
  
  Α) Ανεβαίνει (ναι ή όχι) η ένταση του ερωτισμού των ανθρώπων κατά το
  Θέρος; Και αν ναι, τότε ποιοι είναι οι παράγοντες που ενεργοποιούν
  τον ερωτισμό τόσο έντονα;
  
  Β) Τι επίδραση μπορεί να έχει ο ερωτισμός (όχι ο έρωτας) στην
  συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα στο κοινωνικό του χώρο;
  
  
  Εκτός από τις απαντήσεις σας στις ερωτήσεις που αναρτήθηκαν, εννοείται πως μπορείτε να κάνετε και σχόλια στις απαντήσεις των άλλων και ασφαλώς διάλογο και συζήτηση.
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 15.07.2008
• 21:49

  ΚΑΛΗ ΠΟΙΗΣΗ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ;

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  
  Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος γνωστός σ’ όλο το πανελλήνιο, είναι ένας πολυσχιδής και
  πολυτάλαντος άνθρωπος. Σημαντικός ποιητής, εξαίρετος μεταφραστής αρχαίων κειμένων και τραγωδιών, θεατρικός κριτικός και καθηγητής θεατρολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε βέβαια και καθηγητής φιλολογίας στη μέση εκπαίδευση. Πυρωμένος δάσκαλος. Για μένα προσωπικά, αυτή η τελευταία ιδιότητα που ανέφερα είναι και η πιο σπουδαία και του το έχω πει σε μια συνάντησή μας Να εξηγήσω το γιατί και σε σας, όπως το εξήγησα και σε κείνον: Μεγάλους δάσκαλους έχουμε λίγους και γι αυτό πολύτιμους. Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος λοιπόν, σαν ένας απ’ αυτούς, μετάγγισε στους μαθητές του, (σε όσους ήταν επιδεκτικοί) το ανήσυχο, ερευνητικό και στέρεο πνεύμα του, δημιουργώντας έτσι μια συνέχεια της «ελληνικής ποιότητας» με αποδέκτες τους μαθητές του που κι εκείνοι θα επιδρούσαν στο μέλλον ανάλογα στον κύκλο τους. Όχι ότι θεωρώ υποδεέστερες τις άλλες του ιδιότητες. Απλά θεωρώ ως μεγαλύτερη αυτή του «πυρωμένου δασκάλου» . Μεταφέρω λοιπόν εδώ,(αναδημοσιεύω από ΤΑ ΝΕΑ) μια άποψή του, που ταυτίζεται με μια δικιά μας που είχαμε αναρτήσει και συζητήσει παλαιότερα στο καφενείο. Μπαίνει λοιπόν ξανά το θέμα κάτω από το φακό του σχολιασμού όσων θέλουν να σχολιάσουν. Τον γενικό τίτλο στο Blog έδωσα εγώ, αφήνοντας τον τίτλο στο κείμενο του Κώστα Γεωργουσόπουλου ως έχει. Φαίδων Θεοφίλου
  ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΥΣΩΝΑ
  Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
  
  
  Τώρα με τις ζέστες σου κατεβαίνουν κάτι θεότρελες ιδέες και τις αναμασάς έτσι για να ξορκίσεις τον καιρό. Είναι παρήγορο και ευρωπαϊκώς μοναδικό, ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες, πολλοί Έλληνες που γράφουν ποίηση (και ποίηση καλή, όχι πάντα αριστουργήματα αλλά καλή). Ακόμη πιο παρήγορο είναι το γεγονός – και ευρωπαϊκώς απίστευτο- που υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι σοβαροί (και είναι πολλοί σοβαροί) που τυπώνουν και μάλιστα καλαίσθητα, ποιητικές συλλογές. Δε μένω στο οικονομικό μέρος. Στην Ευρώπη ούτε τυπώνουν ποίηση ούτε βρίσκεις στα μεγάλα βιβλιοπωλεία ποιητικές συλλογές, πλην των Μεγάλων του Αιώνα. Κάθε καλοκαίρι πλημμυρίζουν καθημερινά και εβδομαδιαία έντυπα, επί πληρωμή και φρι, με ένθετα για το βιβλίο. Ποίηση πουθενά. Μούγκα. Και σκεπτόμουνα – η τρέλα που είπα λόγω καύσωνα στην αρχή – πως αν αφιερωνόταν το εκατομμυριοστό κειμένου από κείνα που γράφονται αγελαδόν και ποταμηδόν για τα βλακώδη «Μάμα μία», όλους τους ξεπεσμένους ροκάδες ή χεβιμεταλάδες που πήραν σβάρνα την υφήλιο του Τρίτου Κόσμου δεκαρολογώντας, ίσως θα βρίσκονταν δυο τρία νέα παιδιά να ανακαλύψουν τη ποίηση, να γράψουν ποίηση, να διαδώσουν ποίηση, να συζητήσουν ποίηση, έτσι ώστε να αποπαγιδευτούν από το φανταχτερό δόλωμα της «μαμαμίασης» και των συναφών βλακωδών εδεσμάτων του ταχυφαγείου του θεάματος. Σκέψεις του καύσωνος θα πείτε. Τι να γένει μεγάλωσα πια και δεν μπορώ ν’ αλλάξω χούγια. Μακροβούτια στο βόθρο δεν μπορώ να κάνω.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.07.2008
• 13:47

  Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΝΩΝ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Του Φαίδωνα Θεοφίλου*
  
  Κανείς υποθέτω δεν αιφνιδιάστηκε από τα σκάνδαλα του πολιτικού κόσμου στο παρελθόν αλλά και στο πρόσφατο παρόν. (κουμπάροι, μίζες ΜΕΒΓΑΛ, χέρι στα ταμεία των ασφαλισμένων με τη μέθοδο των ομολόγων, αλλά και Siemens, Τσουκάτος κ.λ.π.) Και δεν αιφνιδιάστηκε ο Έλληνας πολίτης, γιατί η μεγαλύτερη κρίση ηθικής και αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος, δεν είναι τόσο η εμπλοκή των πολιτικών στο σκάνδαλο της Siemens, το δάχτυλο στο μέλι και οι παράνομες χρηματοδοτήσεις των κομμάτων, που αντανακλούν λίγο – πολύ το επίπεδο της κοινωνίας, όσο η συγκάλυψη από πλευράς κυβέρνησης αυτού του σκανδάλου. Με την στρατηγική τού «κουκούλωστα» και βλέπουμε , που υπακούει στην κουτοπόνηρη λογική: Θα ξεχαστεί κι αυτό όπως και τόσα άλλα. Γιατί όχι λοιπόν; Αφού αυτή η κυβέρνηση που μετράει υπερβολικά δυσανάλογο αριθμό κρίσεων και σκανδάλων , σε σχέση με τα 5 χρόνια που κυβερνά και ακόμα στέκεται όρθια, μπορεί βάσιμα να ποντάρει στην ασθενή μνήμη των πολιτών.
  
  Στην τρέχουσα λοιπόν επικαιρότητα της Siemens λέγονται πολλά και σκληρά για τη μεθόδευση της συγκάλυψης. Η αντίδραση έρχεται αμέσως από τη κυβερνητική πλευρά (Χατζηγάκης , Ρουσόπουλος) αλλά και από την πλευρά της δικαιοσύνης: (Αθανασίου πρόεδρος εισαγγελέων) «Η δικαιοσύνη κάνει το καθήκον της και δεν εμπλέκεται σε πολιτικές αντιπαραθέσεις και καλό θα είναι όποιος προβαίνει σε τέτοιου είδους κριτική, να προσκομίζει και τα στοιχεία! Αλήθεια; Δηλαδή να τρέχουν οι πολίτες και οι εφημερίδες να βρουν τα στοιχεία που αποκρύπτει η κυβέρνηση και δεν βρίσκει ο ανακριτής, για να έχουν δικαίωμα να μιλήσουν;
  
  Και ο εγκέφαλος των Ελλήνων πολιτών, πειράζει που συνεχίζει να λειτουργεί και να διερωτάται τα αυτονόητα; Όπως π.χ. Τί κάνει δηλαδή νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Μήπως η πάπια; Ο σκύλος; Ή μήπως η κατσίκα; Κι επειδή τελικά κάνει η γάτα νιάου-νιάου, διερωτάται ο πολίτης: Γιατί στη Γερμανία για το ίδιο σκάνδαλο ερευνά μια στρατιά εισαγγελέων, ειδικών συμβούλων και γραμματέων; Ενώ εδώ είναι μόνο ένας εισαγγελέας και η γραμματέας, που βγήκε και σε άδεια; Τι εμπόδιζε να δοθούν κι εδώ όλα τα μέσα στη δικαιοσύνη για να βρεθεί η αλήθεια, αν… υπήρχε η βούληση; Γιατί οι δικαστικοί μας που πήγαν στο Μόναχο δεν ζήτησαν όλα τα στοιχεία, με αποτέλεσμα να μας λένε οι Γερμανοί Ότι: «Εμείς έχουμε τα στοιχεία αλλά οι δικοί σας δεν μας τα ζήτησαν». Γιατί από τους 90 φακέλους που μας έδωσαν οι Γερμανοί που αφορούν στην Ελλάδα, μεταφράσθηκαν μόνο οι 30; Μήπως η κυβέρνηση διάλεξε ποιους φακέλους θα μεταφράσει κι άφησε τους άλλους που την «καίνε» γι αργότερα μήπως και τους…βολέψει αλλιώς; Γιατί η κυβέρνηση δεν στράφηκε δικαστικά κατά της Siemens ώστε να προστατέψει και να διεκδικήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών και του ελληνικού κράτους; Γιατί δεν αναζήτησαν μέσα στην Siemens Αθήνας, στοιχεία και πρόσωπα για την ανάκριση; Μήπως η Siemens είναι παρακυβέρνηση και δεν το ξέρουμε; Γιατί ο ανακριτής έκλεισε τόσο γρήγορα την υπόθεση; Βέβαια η ανάκριση θα συνεχιστεί σε άλλο επίπεδο αλλά μήπως όσοι ενέχονται στο σκάνδαλο κερδίζουν χρόνο για να τακτοποιήσουν με τη βοήθεια της κυβέρνησης κάποια πράγματα;; Μήπως ήταν μοναδική ευκαιρία να πήγαινε το μαχαίρι στο κόκαλο για να ξεκαθαρίσει ο τόπος από τα τρωκτικά και τους μιζαδόρους οποιασδήποτε πλευράς; Ούτε ένας από την κυβέρνησή σας κ. πρωθυπουργέ δεν είχε το θάρρος να διατυπώσει τα ερωτήματα αυτά που πλανώνται στα χείλη όλων των πολιτών, και να πάρει καθαρή θέση υπέρ του να φτάσει το μαχαίρι της δικαιοσύνης στο κόκαλο της παρανομίας. Ούτε ένας!!!
  
  Εσείς και η κυβέρνησή σας κ. πρωθυπουργέ έχετε τελειώσει! Όχι γιατί χάσατε κάποιες εκλογές αλλά γιατί βυθιστήκατε στη θάλασσα που ο ίδιος δημιουργήσατε, τη θάλασσα της ανυποληψίας, της αδιαφάνειας, της συγκάλυψης των σκανδάλων, της αηδίας των πολιτών για το πολιτικό μας σύστημα και την απαξίωσή του.
  
  Τρεις λέξεις κ. πρωθυπουργέ άκουγα συνεχώς από το στόμα σας κατά την διάρκεια της μέχρι τώρα πενταετούς σας θητείας, με αποτέλεσμα οι …δυστυχείς λέξεις να χάσουν το νόημά τους αφού η υπερβολική χρήση τους από σάς, ήταν πάντα χωρίς αντίκρισμα! Ποιες ήταν αυτές; «Η σοβαρότητα», «η υπευθυνότητα» και «η αποφασιστικότητα»…
  
  Θα σας θυμόμαστε λοιπόν ως τον πρωθυπουργό της αναξιοπιστίας, της συγκάλυψης των σκανδάλων, της εντυπωσιοθηρίας, της θεατρικότητας και των κενών περιεχομένου λέξεων… Ως τον μικρό, σε όλα, πρωθυπουργό.
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 30.06.2008
• 18:34

  ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΑΔΕΙΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Η ζωγραφική είναι της Toni Grote
  
  Άφησε το γραφείο πίσω του να ξεμακραίνει ο κ. Πλάτων και παίρνοντας δεκαπέντε αυγουστιάτικες μέρες άδεια, έφθασε στη Χλωρίδα για διακοπές. Ο κ. Πλάτων ήταν πενηντάρης και χωρίς οικογένεια.Η Χλωρίδα ήταν μια καμπίσια τοποθεσία με πολλή βλάστηση και οξύτατες αποχρώσεις του πράσινου. Τον κάμπο πίσω του και γύρω – γύρω, πλαισίωναν βουνά, φορτωμένα με μικρά και μεγάλα δέντρα, ενώ μπροστά στον κάμπο, απλωνόταν σαν αυτονόητη υγρή προέκταση η θάλασσα. Ο κ. Πλάτων, είχε την αίσθηση πως είχε προϋπάρξει στο φυσικό τούτο περιβάλλον. Γνώριζε ως και στα κατάβαθα της ψυχής του, το μουρμουρητό τού δάσους και των φυλλωμάτων που ανάδινε η εξέλιξη της φυτικής ζωής και της ροής των χυμών στα σώματα των δέντρων. Τα σιγοψιθυρίσματα και τα τραγούδια των πουλιών. Του φαίνονταν τα πουλιά σαν παλιοί γείτονες. Δίχως να κατάγεται από χωριό ο κ. Πλάτων κι έχοντας περάσει όλα τα χρόνια του σε μια πολύβουη πόλη, είχε την βεβαιότητα πως ήταν μια συνέχεια σ’ αυτό το περιβάλλον. Σα νά ‘χε κοιμηθεί κάτω απ’ τα φυλλώματα που ήλιος δεν τα πέρναγε. Σα νά ‘χε στήσει παγίδες για λαγούς κι άλλα ζώα, εξασφαλίζοντας το φαϊ της μέρας. Σα να ‘χε κλέψει άγριο μέλι, κυνηγημένος και τσιμπημένος απ’ τις μέλισσες. Σα νά ‘χε με πρωτόγονο καμάκι ψαρέψει και ψήσει τα ψάρια του στη θράκα. Λες κι είχε ξοδέψει όλα τα χρόνια του εδώ. Όχι ξοδέψει. Τα είχε περάσει κρίκους στο ανάστημα των δέντρων και κάθε άνοιξη στα γενέθλιά του μεταλάμβανε χλωροφύλλη. Απολάμβανε τον περίγυρό του μ’ όλη την ένταση των αισθήσεών του ο κ. Πλάτων, κι ανήκε εκείνος σ’ αυτόν κι αυτός σε κείνον. Έπεφτε στη θάλασσα και δεν ξεχώριζε αν αυτός την αγκάλιαζε ή εκείνη αυτόν. Το κορμί του τσιμπούσαν ανείπωτες χαρές κι ο χρόνος ροκάνιζε αργά αλλά αδυσώπητα τις μέρες. ΄Ετσι πέρασαν οι δεκαπέντε μέρες της άδειας. Πέρασαν δεκαοχτώ. Είκοσι δύο μέρες. Ο κ. Πλάτων βρισκόταν ακόμα στη Χλωρίδα. Είχε παραβιάσει την άδειά του κατά επτά μέρες. Ο φόβος για τις συνέπειες γλίστρησε και σφηνώθηκε ανάμεσα στο θώρακα και στο στομάχι. Αν τον έδιωχναν απ’ την εταιρεία, πού θά ‘βρισκε εργασία σε τέτοια ηλικία; Η Χλωρίδα τον τραβούσε σαν Κίρκη, να μείνει. Διαπίστωνε όμως με θλίψη πως η ικανότητά του να επιβιώσει μονάχος του στη φύση και να παίρνει αυτά που του ανήκουν, είχε ξεφτίσει. Βλέπεις τόσα χρόνια είχε μια οργανωμένη ζωή. Πούλαγε τη δουλεία του, έπαιρνε χρήματα κι αγόραζε αυτά που δικαιούνταν από τη φύση και τη ζωή δωρεάν. Τώρα θα έχουν έρθει ήδη οι λογαριασμοί του νερού, του ηλεκτρικού και του τηλεφώνου, σκέφτηκε. Το νοίκι που πρέπει να πληρωθεί. Η τηλεόραση θα μεταδίδει ζωντανά τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις απ’ το κύπελλο των εθνών.
  Ένιωθε να έχει δυο ρίζες και να τον τραβολογούν αλύπητα, η κάθε μια για λογαριασμό της. Ήθελε να μείνει για πάντα. Ο διευθυντής του θα χειρονομούσε τώρα έξαλλος πάνω από το γραφείο του. Πρέπει να γυρίσω πίσω, σκέφτηκε. Πρέπει να γυρίσω οπωσδήποτε. Αλλά αν πρόκειται να με απολύσουν, να μείνω καλύτερα εδώ. Ένα αίσθημα ανασφάλειας διαχεόταν σαν ηλεκτρισμός μέσα του κι έφτανε ως τις άκρες των νυχιών του. Κάτι σαν βαρίδι στο στομάχι του, έκανε μια τρεμουλιαστή γέφυρα μέχρι το λαιμό του. Κάθισε στα ριζά ενός πλάτανου κι έπιασε απελπισμένος το κεφάλι του.
  Ξάφνου, μια φωνή ακούστηκε από μέσα του. Φωνή που θαρρείς και χτύπαγε στα τοιχώματα χαράδρας για να γίνει ηχώ:
  «Τον κόσμο που τώρα αποφεύγεις, εσύ τον έφτιαξες. Δεν είναι λίγο αργά για να τον αρνηθείς;»
  Ο κ. Πλάτων, έσκισε ένα φρέσκο πλατανόφυλλο στα δύο κι ύστερα στα τέσσερα. Σήκωσε το κεφάλι του, κοίταξε τον ουρανό που ήταν ολοκάθαρος, κι άφησε τον εαυτό του να χύνεται, να χύνεται, ώσπου απορροφήθηκε εντελώς από το χώμα που κάλυπτε τις ρίζες του πλάτανου… Από το βιβλίο"Ο Θεός στο καφενείο" Εκδ. ΑΛEΞΑΝΔΡΕΙΑ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 24.06.2008
• 01:22

  ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΦΗ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  To έργο είναι του Αντώνη Ζένιου
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  ΤΟ ΦΩΣ ξεπερνά τις διαστάσεις του
  τρυπώντας τα βότσαλα
  που θα γίνουν φυλαχτά της μοναξιάς.
  
  ΤΟ ΦΩΣ σκουπίζει τα δάκρια των πραγμάτων
  που συναισθάνονται το σχήμα τους
  ή τέλος χαμηλώνει τη δύναμή του,
  καταπώς θέλει η Μήθυμνα να φορέσει
  τα φίλτρα της ομορφιάς της.
  
  Τα βουνά μας κοιτάζουν άγρυπνα
  τοκίζοντας την αρετή τους στα χρώματα,
  την υπεροψία τους στον άνεμο.
  Βουνά κίτρινα, γαλάζια, γκρίζα,
  αμιλλώνται τις παιδικές ζωγραφιές
  στην αθωότητα.
  
  Τα μελτέμια πηδούν
  τα σκαλοπάτια της θάλασσας
  και ξεσηκώνουν τα ολόξερα φύκια
  σε ψεύτικη επανάσταση.
  
  Τα δέντρα με κλωνιά απλωμένα
  ίδια τανυσμένα δάχτυλα που διψούν την αφή,
  βιάζουν την ημέρα
  με μια φωτοληψία ακατάσχετη.
  
  Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Η Λειτουργία της Μήθυμνας»
  Εκδόσεις Αλεξάνδρεια
  
  
  
  Το έργο είναι του Αντώνη Ζένιου
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 19.06.2008
• 00:28

  Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ...ΤΗ ΜΠΑΛΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  Αυτό το κείμενο επισημαίνει κάποια πράγματα που αφορούν όλους μας
  και τα θέτει σε συζήτηση. Και το κάνει αυτό με αφορμή το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, όπου η εθνική μας πάτωσε χωρίς να προσπαθήσει πολύ. Πριν λοιπόν τέσσερα χρόνια, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου μετά από μια επική πορεία κατακτούσε το κύπελο Ευρώπης αφήνοντας άναυδους τους πάντες. Φυσικά δεν περίμενα ότι θα το κατακτούσε και πάλι. Δεν γίνονται κάθε μέρα τέτοια πράγματα. Όμως διερωτήθηκα: Μετά την κατάκτηση του κυπέλου το 2004, η αμέσως επόμενη εικόνα, είναι αυτή που παρουσιάσαμε τώρα τον Ιούνιο του 2008;
  Τι θέλω να πω; Αν αμέσως μετά τον θρίαμβο είναι ο πάτος, ο βυθός. Δεν υπάρχει μια ενδιάμεση κατάσταση που να δείχνει ότι έχουμε μια σταθερότητα, ότι δεν πήραμε το κύπελο, αλλά είμαστε υπολογίσιμοι, επειδή έχουμε μια συνέχεια, μια συνέπεια σε σχέση με το στόχο που πιάσαμε και βάλαμε;;; Είδαμε τους παίκτες της εθνικής να διεκπεραιώνουν μια αποστολή σαν φοβισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι. Εγώ το μόνο που περίμενα ως φίλαθλος από την εθνική, ήταν να δω το μαχητικό πνεύμα και την αποφασιστικότητα να την χαρακτηρίζουν και ας έχανε, αφού και η ήττα είναι στο παιχνίδι και ο αντίπαλος μπορεί να είναι καλύτερος. Αλλά όχι να πάμε να εμφανισθούμε, για…να φύγουμε! Με αφορμή τη μπάλλα λοιπόν θ’ αναφέρω μερικά ακόμα παραδείγματα που αφορούν στη ζωή μας για να θέσω και τα ερωτήματα. Ολυμπιακοί Αγώνες: Μας ενέπνευσε η ιδέα, μας διήγειρε το είναι μας, έγινε ο μέγας στόχος, σαν άστρο φωτεινό μπροστά μας, τους οργανώσαμε τέλεια! Παράδειγμα προς μίμηση! Μετά τους αγώνες, ελπίσαμε όλοι ότι με τα έργα που έγιναν και τις νέες ρυθμίσεις, η Αθήνα θα γινόταν ανθρώπινη πόλη. Ένα χρόνο μετά η Αθήνα ξαναέγινε η ασθμαίνουσα πόλη με τις χρόνιες παθήσεις….
  Γίνεται ένα έργο στην Ελλάδα: (Σχολείο, Νοσοκομείο, λεωφόρος, αδιάφορο) Παραδίδεται με ταρατατζούμ , φωτογραφίες, δηλώσεις κ.λ.π. Ταυτόχρονα όμως δεν προβλέπεται πρόγραμμα και υπηρεσία συντήρησης με δική της διαχείριση χρημάτων, με αποτέλεσμα το καινούριο έργο να έχει σε τρία χρόνια ανάγκη τεχνικής συντήρησης, να ζητούν αυτοί που διοικούν το έργο χρήματα από το κράτος για συντήρηση, το κράτος να λέει δεν έχω τώρα και το έργο σταδιακά να καταρρέει… Άλλο: Αγοράζουν μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας που λίγα κράτη διαθέτουν, για υψηλού επιπέδου εξοπλισμό νοσοκομείων. Θαυμάσια. Μετά από δύο χρόνια τα σπουδαία αυτά μηχανήματα βρίσκονται ακόμα στις αποθήκες των νοσοκομείων σκουριάζοντας, επειδή το κράτος δεν φρόντισε να εκπαιδεύσει προσωπικό για το χειρισμό τους!!! Αφού τ’ αγόρασαν, φωτογραφήθηκαν, διαφημίστηκαν οι πολιτικοί με τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών, από κει και μετά, «Γαία πυρί μειχθήτω». Η απλή σκέψη, ότι πρώτα εκπαιδεύουμε το προσωπικό και μετά αγοράζουμε μηχανήματα δεν απασχόλησε κανέναν! Πώς συμβιβάζεται αυτή η ανικανότητα, με την υπερικανότητα της οργάνωσης των Ολυμπιακών;Μήπως λοιπόν τα όσα ωραία και μεγάλα πετυχαίνουμε είναι πυροτεχνήματα που μας κάνουν ευτυχισμένους όσο διαρκούν και μετά επιστρέφουμε στη γνωστή μιζέρια; Μήπως η ζωή μας είναι γενικώς ένα πυροτέχνημα; Μήπως αυτό το πυροτέχνημα είναι που δίνει χρώμα και νόημα στη ζωή μας; Μήπως βαριόμαστε τη σταθερότητα; Και ποιες μπορεί να είναι οι αιτίες για όλα αυτά; Το ελληνικό σύστημα που επιτρέπει να αναπτύσσεται εντός του ένα αντισύστημα, δηλαδή το αντισύστημα του καθενός; Η τάση, περισσότερο για φιγούρα και λιγότερο για ουσία;
  Ο παρορμητισμός μας; Επειδή αυτό μας πηγαίνει; Ο εθνικός μας χαρακτήρας; Τίποτα απ’ όλα αυτά; Τότε γιατί οι περισσότεροι απόδημοι Έλληνες που μπαίνουν σ’ ένα σύστημα που δεν επιδέχεται αποκλίσεις , προκόβουν, προοδεύουν και έχουν μια συνέχεια και μια συνέπεια σε σχέση μ’ αυτό που πέτυχαν; Ας το συζητήσουμε μήπως και καταλάβουμε ποιοι είμαστε…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 15.06.2008
• 13:58

  ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ...

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Ήρθε λοιπόν η ώρα να φανερώσουμε σε ποιον ανήκει το ποίημα.
  Ανήκει στον ποιητή ΣΠΥΡΟ ΔΑΡΣΙΝΟ από το Λεόντιο Κορινθίας όπου και γεννήθηκε το 1939. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Νεμέα, (Άλλος Λέων της Νεμέας κι αυτός!) ενώ εδώ και αρκετές δεκαετίες ζει στο Τενεσή των Η.Π.Α. Ανήσυχος νους ο ΣΠΥΡΟΣ ΔΑΡΣΙΝΟΣ δεν αρκείται μόνο στην ποιητική δημιουργία αλλά αρθρογραφεί και σε έντυπα της Ομογένειας, προσεγγίζοντας θέματα επικαιρότητας και στηλιτεύοντας την κοινωνική αδικία. Έχει γράψει τα ποιητικά βιβλία: «Πορεία Αγωνίας» , «Πέτρινες Άρπες Ι», «Πέτρινες Άρπες ΙΙ», «Γαλάζια Όνειρα» κ.ά. Οι περισσότεροι θα τον γνωρίζετε, αφού είναι μόνιμος θαμώνας και εμψυχωτής του Blog «Ο Θεός στο καφενείο»
  
  Η ποίηση του Δαρσινού είναι μια
  ποίηση αρρενωπή, που ταυτόχρονα φανερώνει πολυποίκιλες ευαισθησίες του δημιουργού της, τις οποίες εκφράζει μ’ ένα ιδιότυπο, προσωπικό λυρισμό. Ιδιοτυπία που συχνά οφείλεται, αλλά όχι μόνο, στο κυνήγι των «ακριβών» λέξεων που επιδίδεται ο εραστής τους ποιητής. Ο Σπύρος Δαρσινός χρησιμοποιεί λοιπόν μια γλώσσα πλούσια και λαμπερή, που δεν κρύβει τον υφέρποντα ερωτισμό της. Δεν είναι ποιητής χαμηλών τόνων αλλά ούτε και πομπώδης. Θέλει όμως να βρίσκεται στο κέντρο της ανθρώπινης κοινωνίας και η ποίησή του να συμμετέχει στο κοινωνικό «γίγνεσθαι». Δηλαδή ότι πιο σημαντικό και ουσιώδες μπορεί να κάνει η τέχνη: Να παίρνει μέρος στη ζωή των ανθρώπων! Άλλο θέμα αν η σημερινή κοινωνία είναι επιδεκτική μιας τέτοιας συμμετοχής… Τα βιώματα της ζωής του ποιητή που είναι ταυτισμένα με αυτά της πατρίδας, (παλιάς και νέας) διυλίζονται από το χρόνο, αναπλάθονται από το πνεύμα του και μετατρέπονται σε διαμαντάκια ποιητικής δημιουργίας και εμπειρίας. Τη φιλοσοφία του αντλεί από την ίδια τη ζωή, και την χρησιμοποιεί σαν ένα από τα εργαλεία του για να προσεγγίσει τρυφερά την αλήθεια της ύπαρξης και ν’ αποθέσει την αγωνία του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Στα ερωτικά του ποιήματα, πορεύεται με συνειδητά βήματα στην Γεωγραφία του ανθρώπινου σώματος και με τη μνήμη, την αίσθηση, την εικόνα, τη ψυχή ως γέφυρα των σωμάτων, τη σημασία των μικρών ερωτικών μυστικών, υποδαυλίζει το Θρίαμβο του μεγάλου Θεού! Ο Σπύρος Δαρσινός , δεν είναι ο αποτραβηγμένος ποιητής. Ζει και δημιουργεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Έχει μαχητική σκέψη αλλά είναι και εποπτικός. Είναι προφητικός αλλά και ερωτικός. Διαθέτει ποιητικά κοιτάσματα μεγάλης αξίας που χρειάζονται βέβαια σκληρή επεξεργασία. Κλείνοντας το σημείωμα αυτό θα ήθελα να καταλήξω πως η ποίηση του Δαρσινού, είναι ένα απόσταγμα του πλούσιου ταλέντου και της ακριβής σκέψης του, που προστίθεται στον απέραντο ανθώνα της ελληνικής ποίησης και τον πλουτίζει, ως ένα ακόμη μυροβόλο λουλούδι.
  
  Κάποιοι από σας μπορεί να μας πουν, γιατί δεν βάλαμε σ’ αυτό το παιγνίδι ένα αναγνωρίσιμο και γνωστό ποιητή ώστε να συμμετέχετε περισσότεροι. Η απάντηση είναι πως τον γνωστό τον ξέρετε έτσι κι αλλιώς. Το κέρδος σας είναι ότι κάνατε γνωριμία μ΄ έναν ποιητή που δεν γνωρίζατε. (;Όσοι δεν τον γνωρίζατε)
  
  Τέλος, νικήτρια του παιχνιδιού ανακηρύσσεται η κ. ΣΤΕΛΛΑ ΖΑΜΠΟΥΡΟΥ ΦΟΛΛΕΝΤΕΡ από την Νέα Υόρκη, που αναγνώρισε τον ποιητή από το ύφος του ποιήματος. Στη νικήτρια απονέμεται :
  α) Ο τίτλος: Επίτιμη Θαμώνας του Καφενείου ...
  β) Το Μεγάλο Περιδέραιο του Blog «Ο Θεός στο καφενείο» που είναι φτιαγμένο με πολύτιμες λέξεις, από το τραπέζι του καφενείου...
  Ακόμη: Κάθε φορά που η νικήτρια θα μπαίνει στο καφενείο, θα την υποδέχεται ο ποιητής ΣΠΥΡΟΣ ΔΑΡΣΙΝΟΣ που θα της ετοιμάζει και τον καφέ της!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 09.06.2008
• 00:53

  ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ;

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Το θέμα εδώ είναι να βρείτε ποιανού είναι το ποίημα. Διαβάστε το προσεκτικά κι αν δεν ξέρετε τίνος είναι πέστε στην τύχη ένα όνομα. Ένα παιχνίδι είναι με το ποίημα και τον ποιητή του. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζετε καλά και σώνει τίνος είναι, αλλά είναι απαραίτητο να πείτε ένα όνομα για να γίνει το παιχνίδι. Μετά από λίγες μέρες θα αναρτήσω το όνομα του ποιητή και μερικές πληροφορίες γι αυτόν.
  
  ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ
  
  Έλα να δεις και μη φοβάσαι
  αγάπη και μίσος χρειαζούμενα
  μας είναι
  κόψε ένα φύλλο στο χάος
  ρίχτο και πες πως ήσουνα εσύ
  π’ αναχάραζες όνειρα ξερά στ’ αλώνια
  του μυαλού σου
  
  Έλα και μη φοβάσαι
  μίσησε βρίσε αν μπορείς
  το θύμα είσαι
  εφτιάχτηκες σοφός με λιγοστό φιτίλι
  μην πεις ποτέ πως είσαι αιώνιος
  χόρεψε με το ‘να χέρι πιο ψηλά
  κεραία της ψυχής σου
  γέμισε τα σωθικά σου με αέρα
  είναι η πρώτη σου τροφή
  μην το ξεχνάς
  και φύγε όπως ήρθες
  γυμνός μακάριος κι ωραίοςεσύδεν θέλω τ' όνομά σου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 31.05.2008
• 17:45

  ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Συχνά αγνοούμε σε τέτοιο βαθμό το αυτονόητο, που κάποτε απομακρύνεται και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε όταν συνειδητοποιήσουμε και πάλι την αναγκαιότητά του και θέλουμε να το επαναφέρουμε, τότε γίνεται το αυτονόητο συνώνυμο του σπάνιου και του ασυνήθιστου. Ποιο είναι το αυτονόητο στην περίπτωσή μας; Να μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο και να παίρνουν από τα πανεπιστήμια πτυχία που να έχουν πέραση στην αγορά εργασίας. Ποια είναι η κατάσταση της δημόσιας παιδείας σήμερα; Η πλήρης απαξίωση, αφού μετατρέπεται σταδιακά σε τσίρκο όπου ο καθένας κάνει τα νούμερά του. Δηλαδή:

  α) Η κυβέρνηση:Όχι μόνο δεν κάνει κάτι ουσιαστικό για την αναβάθμιση της παιδείας όχι μόνο εστιάζει αποκλειστικά το ενδιαφέρον της στο πως θα ιδρύσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά, τρίβει και τα χέρια της από ικανοποίηση για τις αναταραχές στο χώρο της παιδείας, αφού έτσι αποσπάται η προσοχή της κοινής γνώμης από το ανεξέλεγκτο τέρας της ακρίβειας που καταβροχθίζει μισθούς και συντάξεις και τα λογής - λογής κυβερνητικά σκάνδαλα που δεν σταμάτησαν … ν’ ανθίζουν. Τέτοια υπεύθυνη κυβέρνηση…

  β) Αξιωματική αντιπολίτευση: (Πασοκ) Είναι χαρακτηριστική η αμηχανία του. Αντί να προτείνει με καθαρό και ευθύ λόγο λύσεις και αλλαγές στην παιδεία, τρέχει πίσω από τα γεγονότα, φοβούμενο την υπερφαλάγγισή του από τα κόμματα της αριστεράς! Έτσι η παιδεία δεν έχει να περιμένει κάτι ούτε από το Πασοκ που η μεγαλύτερη έγνοια του είναι το να παραμείνει ο κατατονικός αρχηγός στην προεδρία του κόμματος και να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΝ. Πρόταση, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας ο ΣΥΝ. Τέτοια υπεύθυνη αντιπολίτευση…

  γ) ΣΥΝ: Ο Συνασπισμός του Αλαβάνου και του Τσίπρα, χαϊδεύει τα αυτιά των φοιτητών και των μαθητών και αγωνίζεται για την ακινησία στην παιδεία, να μην αλλάξει τίποτα, να μείνουν όλα θολά όπως είναι και να βουλιάζουν όλοι προσωρινά μέσα στο βόλεμά τους μέχρι να βουλιάξει και το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί αν η κυβέρνηση είναι ανίκανη, (που είναι) δεν θα έπρεπε τα αριστερά κόμματα να προτείνουν καθαρές και προοδευτικές λύσεις; Καμία πρόταση για βελτίωση, για αλλαγή για αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Όλα για τα ψηφαλάκια. Αριστερό κόμμα, με προδιαγραφές παλαιοκομματισμού!

  δ) Κ.Κ.Ε.: Η ψύχωσή τους είναι να μη δημιουργηθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Προτάσεις για την αναβάθμιση των δημόσιων παν/μίων φαίνεται πως δεν χρειαζόμαστε… Όμως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έρχονται είτε είμαστε εναντίον είτε υπέρ της δημιουργίας τους. Το θέμα είναι να εργαστούν όλοι για την αναβάθμιση των δημόσιων και να είναι προετοιμασμένοι να βάλλουν τους όρους λειτουργίας των ιδιωτικών ώστε να μην υπάρξει ασυδοσία.

  ε) Καθηγητές: Δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους για όσα τραγικά συμβαίνουν στα πανεπιστήμια της χώρας: Απίστευτοι τραμπουκισμοί φοιτητών, που χτίζουν το γραφείο καθηγητή με το καθηγητή τους μέσα στο γραφείο, ξυλοκοπούν άλλο καθηγητή και τον στέλνουν στο νοσοκομείο, στέλνουν αιμόφυρτους δύο φύλακες – υπαλλήλους του παν/μίου Θεσ/νίκης , αρπάζουν και καταστρέφουν τις κάλπες κατά την διάρκεια των πρυτανικών εκλογών, γιατί σύμφωνα με το νέο νόμο θα ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές για την εκλογή των πρυτάνεων, ενώ πριν ψήφιζαν μόνο οι φοιτητές - εκπρόσωποι των κομματικών παρατάξεων ώστε να είναι οι πρυτάνεις όμηροι των κομμάτων, και τώρα πάει να χαλάσει το κομματικό μαγαζί… Κουκουλοφόροι, φοιτητές ή όχι μπαίνουν στα πανεπιστήμια και τα σπάνε όλα. Υπολογιστές, εκτυπωτές, όργανα, καταστρέφουν τα γραφεία, όσα έχει πληρωμένα απ’ το υστέρημά του ο Έλληνας πολίτης. Η αστυνομία απ’ έξω, βλέπει αυτά που κάνουν μέσα στο πανεπιστήμιο αλλά όταν βγαίνουν έξω τους αφήνουν να φύγουν σαν κυρίους . Γιατί οι αστυνομικοί διάλεξαν αυτό το επάγγελμα για να περνούν καλά κι όχι να… βρίσκουν το μπελά τους! Οι καθηγητές λοιπόν από μία κακώς εννοούμενη δημοκρατική ευαισθησία για το πανεπιστημιακό άσυλο, την οποία εκμεταλλεύονται όλα τα κακοποιά στοιχεία για τις απίστευτες ασχημίες τους, δεν καλούν την αστυνομία να επέμβει μέσα στο πανεπιστήμιο για να αποτρέψουν τις εγκληματικές πράξεις, με αποτέλεσμα το πανεπιστημιακό άσυλο να μετατρέπεται σε άσυλο… ανιάτων της ασυδοσίας. Είναι καιρός πια, τα κόμματα χωρίς μισόλογα να καταδικάσουν ξεκάθαρα τους απίστευτους τραμπουκισμούς φοιτητών και μη, που τραυματίζουν τη Δημοκρατία και μετατρέπουν την Ελλάδα σε στάβλο ανεξέλεγκτων τετράποδων. Για τα όσα κάνουν βέβαια οι φοιτητές στην Ελλάδα, δεκαράκι δε δίνουν οι φοιτητές των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Αυτοί συνεχίζουν να μαθαίνουν για να μπορέσουν ν’ ανταποκριθούν στον επαγγελματικό στίβο, την ώρα που οι δικοί μας πριονίζουν το κλαδί που κάθονται, και υποθηκεύουν το μέλλον της παιδείας, άρα και της χώρας, με την ανοχή αν όχι και με την υποστήριξη κάποιων κομμάτων, κομματιδίων ή γκρουπούσκουλων. Αυτή τη δημόσια παιδεία θέλουμε; Η έγνοια να μη ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια μας μάρανε...

  Ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους τα αριστερά κόμματα , πως ότι συμβαίνει στο χώρο της δημόσιας παιδείας , απλά συσπειρώνει τα συντηρητικά ανακλαστικά των Ελλήνων πολιτών…

  Έτσι λοιπόν, η μεγαλύτερη προσφορά των πολιτικών κομμάτων στη χώρα, θα είναι να αφήσουν ακηδεμόνευτο το φοιτητικό κίνημα από τον εναγκαλισμό των κομματικών μαγαζιών μέσα στο πανεπιστήμιο και να βοηθήσουν ώστε ο φοιτητής ν’ αρχίσει να μαθαίνει γράμματα για να έχει πέραση το πτυχίο του στον επαγγελματικό στίβο. Να επαναφέρουν δηλαδή το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ που λέγαμε…
  

  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 25.05.2008
• 22:44

  Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΛΕΙΨΕΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Ο Θεός θα λείψει για λίγο απ’ το καφενείο για τους δικούς του λόγους. (Άγνωστες οι βουλές του Κυρίου) Το καφενείο λοιπόν για λίγο καιρό θα είναι χωρίς την παρουσία Του. Όσοι δεν έχετε…το Θεό σας, μπορείτε να μπείτε στο Blog, να γράψετε τα δικά σας, ότι κι αν είναι αυτά, ποιήματα, απόψεις, απωθημένα, σχόλια επί σχολίων και γενικώς να το κάνετε βήμα…καφενείου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 16.05.2008
• 16:59

  Επανέρχομαι με το ...

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Επανέρχομαι με το ίδιο σύνθημα, μετά από καιρό. Την πρώτη φορά που το ανάρτησα, χάλασαν τον κόσμο οι θαμώνες του καφενείου, όχι διαφωνώντας, οπότε υποτίθεται πως θα κατέθεταν άλλη πρόταση ούτε συμφωνώντας και βελτιώνοντας το περιεχόμενο τού κειμένου μου, αλλά λέγοντας πως δεν γίνονται τέτοια πράγματα, είναι ανέφικτα και μ’ όλα αυτά κατάλαβα ότι δεν θα ήθελαν να είχα αναρτήσει το κείμενο «Θέλουμε Άνοιξη Παντού». Σκέφτηκα όμως: Είναι τόσο κακό να έχουμε μπροστά μας μια ιδέα που κάποτε μπορεί ν’ ανθίσει; Τι έχουμε τώρα μπροστά μας που να είναι καλύτερο από το «Θέλουμε Άνοιξη Παντού;» Σε τι πιστεύουμε σήμερα που μας κάνει να νιώθουμε τέτοια πληρότητα ώστε να απωθούμε ό,τι θεωρούμε ανέφικτο; Παρ’ όλα αυτά, συγκέντρωσα τις απόψεις των θαμώνων του καφενείου κι επανασχεδίασα το κείμενο «Θέλουμε Άνοιξη Παντού 2» που το αναρτώ και πάλι, για να υπάρξει μια νέα συζήτηση , τώρα που υποθέτω ότι είμαστε όλοι σοφότεροι. Θερμή παράκληση, όσοι θέλετε να το διαβάσετε, να το διαβάσετε προσεκτικά κι όχι επιπόλαια, ώστε το σχόλιό σας να τοποθετείται απέναντι στο ανηρτημένο κείμενο κι όχι σε διάφορους συνειρμούς και απωθημένα που προκύπτουν από το κείμενο.
  
  ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ 2
  Ένα Σύνθημα χωρίς ημερομηνία λήξεως
  
  Αυτό το σύνθημα πήρε σχήμα και μορφή στο Blog «Ο Θεός στο καφενείο» κι όσο μπορεί να ταξιδεύει μέσα στη ζωή μας τόσο θα ζευγαρώνει με την ελπίδα. Θέλουμε λοιπόν Άνοιξη παντού: Μέσα μας και γύρω μας. Θέλουμε Άνοιξη στην ατομική και κοινωνική επαναστατικότητα, στη μάθηση και στη γνώση, στην πολιτική, στις τέχνες και στα γράμματα, στο περιβάλλον, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στο σήμερα και στο αύριο των παιδιών, στην ελληνική γλώσσα. Θέλουμε την Ουτοπία ν’ αγκαλιαστεί με την πραγματικότητα! Θέλουμε Άνοιξη παντού. Τίποτα λιγότερο από τα πάντα!
  Θέλουμε ν’ ανοίξουμε το στενό ορίζοντα της σύγχρονης ζωής, ζητώντας το Μέγιστο! Προβάλλουμε τη νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ στον εαυτό μας, στην πολιτική, στη ζωή μας και την μεταδίδουμε στο διαδίκτυο, στους άχρωμους πολιτικούς, στους φίλους μας, στους νέους ανθρώπους και στους ώριμους που δεν έπαψαν να είναι νέοι, ώστε να βρεθούμε κάποτε όλοι, με μια πυξίδα στα χέρια! Μέσα από τη μιζέρια και τις γκρίζες ώρες των ανθρώπινων κοινωνιών, ας ακουστεί με σταθερή φωνή η νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ: Θέλουμε Άνοιξη Παντού. Έτοιμοι να εργαστούμε και να πληρώσουμε το τίμημα γι αυτήν! Θέλουμε μια επανάσταση έξυπνη που θα τη φθονήσει κι ο Θεός! Ας ωριμάσει μέσα μας, όπως ο μούστος που γίνεται κρασί, ας ωριμάσει η ιδέα ώσπου να μορφοποιηθεί σε πράξη. Μέχρι τότε, ας παραμένει φωτεινός στόχος στον ορίζοντα της ζωής μας. Αλλιώς, ας αφεθούμε στα δεσμά πολυτελείας, στη ΣΙΩΠΗ και στο ΤΥΧΑΙΟ…
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 14.05.2008
• 11:22

  ΟΤΑΝ Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΚΟΥ-ΚΟΥ!

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Αφήνω για λίγο την λογοτεχνία και την ποίηση για να περάσω στο πεδίο του πολίτη που όχι μόνο πρέπει να τον ενδιαφέρει ό,τι ακούει και ό,τι βλέπει αλλά να εκφράζει και ευθύβολα, χωρίς εκπτώσεις την άποψή του ως έχει την υποχρέωση, υποκαθιστώντας κατά κάποιο τρόπο και κάποιους δημοσιογράφους, που για διάφορους λόγους δείχνουν συχνά τεράστια ανοχή στα ολισθήματα των πολιτικών. Κατ’ ευθείαν στο θέμα μας λοιπόν:
  Βασίλης Μαγγίνας. Πρώην υπουργός εργασίας της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από την κατακραυγή των Μ.Μ.Ε και της κοινής γνώμης διότι: α) Κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους εργαζομένους για την κατάρτιση του νομοσχεδίου που αφορούσε στην ασφάλιση των εργαζομένων (το περιβόητο ασφαλιστικό) ο κ. υπουργός είχε στην κατοικία του στην ανατολική Αττική, μια οικογένεια Ινδών που εργαζόταν γι αυτόν και τους είχε…ανασφάλιστους.
  β) Την κατοικία αυτή την έκτισε βγάζοντας όχι άδεια κατοικίας από την πολεοδομία αλλά βγάζοντας άδεια για…αναψυκτήριο!! (ήταν πολύ εύκολο αυτό)
  Κι αφού με την άδεια του αναψυκτηρίου έκτισε κατοικία, συνέχισε την παρανομία κτίζοντας κι άλλη κατοικία μέσα στο περιφραγμένο από υψηλό τοίχο οικόπεδο. Κι όταν ο κ. υπουργός ολοκλήρωσε την παρανομία, έδωσε την ευκαιρία σ’ όλους τους άλλους κατοίκους γύρω του που επίσης είχαν κτίσει με άδεια αναψυκτηρίου, να κοιμούνται ήσυχοι αλλά και σε άλλους που δεν είχαν κτίσει, να κτίσουν κι αυτοί παράνομα κατοικία με άδεια αναψυκτηρίου. Έτσι λοιπόν: Αφού ο υπουργός παρανομεί, νομιμοποιούμεθα να κάνουμε το ίδιο. (Τέτοια επανίδρυση του κράτους)
  γ) Διόρισε την κόρη του απ’ το παράθυρο στον Ο.Τ.Ε. χωρίς να συμμετάσχει σε διαγωνισμό όπως ισχύει για τους Έλληνες πολίτες ή να ακολουθήσει επιτέλους τη νόμιμη διαδικασία. (Οι νόμοι είναι για τους αδύναμους)Τα νεοδημοκρατικά παπαγαλάκια έσπευσαν στα παράθυρα των τηλεοπτικών καναλιών να βρουν δικαιολογίες για τον κ. υπουργό, λέγοντας πως η κόρη του ήταν διπλωματούχος παν/μίου και γλωσσομαθής και ότι ο μισθός ήταν μόνο 800 ευρώ. Κι ήταν ανάγκη να παρανομήσει ο κ. υπουργός και οι αξιωματούχοι του Ο.Τ.Ε. για ένα τόσο μικρό μισθό; Ξέρετε πόσοι Έλληνες πολίτες έχουν κάνει ακόμη και μεταπτυχιακά , χώρια οι ξένες γλώσσες και μοιράζουν πίτσες μέχρι να βρουν μια δουλειά που να τους αξίζει; Και ποια είναι η κόρη του υπουργού που θα κόψει το δρόμο σ’ ένα ικανότερο παιδί μια ελληνικής οικογένειας;
  Πέρασε καιρός μετά την παραίτηση του υπουργού και σιωπή, (να ξεχαστούμε πρώτα και μετά βλέπουμε) και κάποια στιγμή εμφανίστηκε σε μια στημένη συνέντευξη στο ραδιόφωνο του ALPHA ψελλίζοντας δικαιολογίες τού τύπου: « Δεν ήταν παράνομο το κτίσμα αφού είχε…άδεια αναψυκτηρίου. Μετά, άλλαξε η χρήση κι έγινε κατοικία!!! Κι ακόμη: Δέχτηκα σκληρή και άδικη επίθεση!!!» Τέτοιο θρασίμι ο κ. υπουργός. Κι ο δημοσιογράφος ο στημένος, κατάπινε όλες τις απίστευτες δικαιολογίες αντί να τον ρωτήσει: «Εσείς θα συστήνατε στους Έλληνες πολίτες να προσλάβουν οικονομικούς μετανάστες και να δουλεύουν γι αυτούς ανασφάλιστοι όπως κάνατε εσείς; Θα συστήνατε κ. υπουργέ στους Έλληνες πολίτες να κτίσουν με άδεια αναψυκτηρίου και μετά ν’ αλλάξουν χρήση σε κατοικία, κτίζοντας κι ένα ακόμα κτίριο χωρίς άδεια , όπως κάνατε εσείς;
  Θα συστήνατε κ. υπουργέ στους Έλληνες πολίτες αντί να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς για να πετύχουν και να κερδίσουν μια θέση εργασίας, να έρχονται κατ’ ευθείαν σε σας να τους διορίζετε, όπως κάνατε με τη κόρη σας;» Αντί να ρωτήσει όλα αυτά, έκανε την κότα ο δημοσιογράφος για ν’ αποκαταστήσει επικοινωνιακά τουλάχιστον τον αχυράνθρωπο πρώην υπουργό με άνωθεν εντολή βέβαια. Δεν θα επανερχόμουν στο θέμα, αν δεν άκουγα πρόσφατα τον κ. Βασίλη Μαγγίνα να κελαηδάει στο κρατικό ραδιόφωνο, να κρίνει τους πάντες και τα πάντα, να γίνεται τιμητής, σε σημείο που να μείνω με το στόμα ανοιχτό βλέποντας τη θρασύτητα του πρώην υπουργού να κάνει κού-κου στην αναίδειά του. Τελικά, όπως συμβαίνει πάντα στη χώρα μας, όχι μόνο δεν παραπέμπεται στη δικαιοσύνη ο υπουργός που παρανόμησε αλλά βγαίνει και λάδι από πάνω, όταν σε άλλες χώρες, (προκειμένου περί πολιτικών) επιλέγουν το δρόμο της αυτοκτονίας… Δεν ξέρω που βάζει υποψηφιότητα ο Μαγγίνας, αλλά ετοιμαστείτε Έλληνες ψηφοφόροι της Ν.Δ. να τον ξαναψηφίσετε. Δεν ειρωνεύομαι. Το εννοώ σοβαρά, αφού γνωρίζω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων αρέσκεται να ψηφίζει τους πολιτικούς που τους μοιάζουν...
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.05.2008
• 15:36

  Τ Ο Π Ε Ρ Α Σ Μ Α

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Να φύγω είπα.
  Να φύγω αργά και σταθερά.
  Να έχω και το νου μου μη κινδυνέψω άδικα.
  Να κρύψω είπα και τον έρωτα,
  που ξεκινάει απ’ το κεφάλι μου
  και διακλαδίζεται στην αφή μου.
  Να σκεπάσω και το μέρος της καρδιάς
  οπούναι καρφωμένη η αρμονία,
  μη και με καταλάβουν
  πως είμαι φορτωμένος τέτοια πράγματα.
  Να φύγω αργά και σταθερά,
  με προσποιητή αδιαφορία,
  κρατώντας «είδη επουσιώδη εν επαρκεία»,
  πως είμαι τάχατες δικός τους.
  Κι αφού περάσω με τον πανικό στα χείλη
  πάνω απ’ το σώμα της Ελλάδας που πεθαίνει,
  να φτάσω ασθμαίνων στο κεφάλι της.
  Εκεί, δεν θα με αντιληφθούν,
  ότ’ είναι όλοι στο κέντρο της συνωστισμένοι.
  Θ’ αναπάψω το λαχάνιασμα,
  στη πρωινή δροσιά της πέτρας.
  Θα φιλήσω τα βρώμικα μαλλιά της.
  Θα προλάβω το άγγιγμα τού κεφαλιού
  και τη θέρμη της να μεταλάβω.
  Και με την τελευταία θέρμη της μαγιά
  δια μέσου των ρωγμών της γης,
  πάλι για το ξεκίνημα...
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 03.05.2008
• 23:59

  ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου Και τους Ολυμπιακούς σαν τα μούτρα μας κυρ Χίτλερ μου;(Θα μπορούσε να ήταν λεζάντα της εποχής-από τους Ολυμπιακούς τού 1936-Βερολίνο)
  Η αναφορά μου στα γερμανικά συμπλέγματα, έχει ένα συγκεκριμένο λόγο που θα φανεί στη συνέχεια του κειμένου. Τα συμπλέγματα αυτά, (μερικά απ’ τα οποία αναφέρω) έρχονται σε αντίθεση με την εικόνα που θέλουν οι Γερμανοί να δείχνουν προς τα έξω, τους καθορίζουν όμως ως έθνος και ως κοινωνία:
  1) Οι Γερμανοί λοιπόν, προσπαθούν συνεχώς να δείχνουν
  ότι αυτοί είναι οι πιο ικανοί, οι πιο σημαντικοί, ότι μπορούν να τα κάνουν όλα καλύτερα από τους άλλους.
  Αυτή η τάση τους, δείχνει και την ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση άρα και ανασφάλεια, αφού…σπουδαιότητα που φαίνεται , δεν είναι και απαραίτητο να επιδειχθεί.
  2) Αισθάνονται καλύτερα ως μέλη της ομάδας, που τους
  εξασφαλίζει κάλυψη και ασφάλεια, παρά ως άτομα.
  3) Αισθάνονται σεβασμό και θαυμασμό για την στρατιωτική στολή και τη στολή γενικώς σε τέτοιο βαθμό, ώστε να καταντά φυσιολογικό στις στολές αυτές, να συμπεριλαμβάνεται… και η στολή θυρωρού πολυτελούς ξενοδοχείου.
  4) Είναι υπάκουοι και πειθαρχικοί. Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι. Θα πρέπει να μάθουν πότε πρέπει να είναι υπάκουοι και πειθαρχικοί και πότε όχι. Διαφορετικά, η πιθανότητα να επωασθεί και πάλι το αυγό του φιδιού , παραμένει ζωντανή.
  5) Ένας Γερμανός μπορεί να μηνύσει τον γείτονά του, επειδή τα φύλλα από το δέντρο τού γείτονα πέφτουν στον δικό του κήπο. Ο λόγος όμως πιθανότατα θα είναι άλλος: Ο φθόνος ας πούμε για το ότι ο γείτονας αγόρασε ακριβό αυτοκίνητο…
  6) Στην πραγματικότητα οι Γερμανοί εξακολουθούν να συμπαθούν τον Χίτλερ και να τον θεωρούν μεγάλο ηγέτη αλλά απωθούν το βάρος της ντροπής για τα θηριώδη εγκλήματα που έκαναν στη προσπάθειά τους να κυριαρχήσουν στον κόσμο, σαν να μην τους αφορά.
  Φυσικά δεν έχουν όλοι οι Γερμανοί αυτά τα συμπλέγματα. Υπάρχουν και φωτισμένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι. Αυτοί όμως είναι όπως παντού, η μειοψηφία. Τον τόνο, το χρώμα, της εθνικής τους ταυτότητας το δίνουν εκείνοι που έχουν τα παραπάνω συμπλέγματα.
  Οι Γερμανοί διοργάνωσαν δύο φορές Ολυμπιακούς αγώνες. Η πρώτη ήταν το 1936 στο Βερολίνο, όταν ο Χίτλερ ήταν στις δόξες του. Δεν τους παίρνει όμως να μιλούν γι αυτό, αφού οι Ολυμπιακές αξίες δεν είναι συμβατές με το ναζισμό. Ούτε η ανθρωπότητα θέλει να το θυμάται. Η δεύτερη φορά ήταν το 1972 στο Μόναχο, όταν Παλαιστίνιοι κομάντος μπήκαν στο ολυμπιακό χωριό και εκτέλεσαν τους αθλητές της ισραηλινής ομάδας, την ώρα που οι Γερμανοί φρουροί του ολυμπιακού χωριού, κοιμόταν στο γρασίδι με τα όπλα δίπλα τους εκτεθειμένα στον κάθε περαστικό. Επρόκειτο για τραγωδία αλλά και για εθνική ντροπή των Γερμανών αφού στη δημοκρατική πια Γερμανία ερχόταν αυτό το γεγονός για να θυμίσει το ολοκαύτωμα των Εβραίων της ναζιστικής Γερμανίας, όταν οι ναζί προσπαθούσαν να επινοήσουν τον πιο μαζικό και φθηνό στο κόστος θάνατο, για τους Εβραίους. Φυσικά τους Γερμανούς πόνεσε επίσης και η ανικανότητά τους στο σύστημα ασφαλείας, αφού θέλουν πάντα να κορδακίζονται ως οι ικανότεροι.
  Έτσι σήμερα βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση ν’ αποσιωπούν ό,τι δεν μπορούν ν’ αντέξουν . Πέρυσι το Αύγουστο λοιπόν, στις μεγάλες πυρκαγιές που έκαψαν τη μισή Πελοπόννησο, ένας Γερμανός δημοσιογράφος, της εφημερίδας “Die Welt” ή της “Sueddeutsche Zeitung”, δεν θυμάμαι πια, έγραφε με θέμα τις πυρκαγιές στην Ελλάδα, αλλά αποβλέποντας αλλού, τα εξής: « Μπορεί η Ελλάδα να κατέπληξε τους γείτονές της με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων, αλλά η Ελλάδα έξω από την Αθήνα είναι μια μίζερη και φτωχιά χώρα». Τόσο πολύ πόνεσε ο Γερμανός από τους Ολυμπιακούς «Αθήνα 2004»! Μήπως σας θυμίζει κάποιον που μηνύει το γείτονά του επειδή τα φύλλα από το δέντρο του πέφτουν μέσα στο κήπο του αλλά στην πραγματικότητα ο λόγος είναι άλλος; Οι γείτονές μας δύστυχε Γερμανέ δημοσιογράφε, έχουν πολλά προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, και δεν είχαν το περιθώριο να εντυπωσιαστούν από τους Ολυμπιακούς που διοργάνωσε η Αθήνα. Εντυπωσιάστηκαν όμως οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι οι Βρετανοί, οι Αυστραλοί, οι Κινέζοι, η ανθρωπότητα ολόκληρη από την τελειότητα της διοργάνωσης, την ασφάλεια, (οι Έλληνες πλήρωσαν 4 φορές περισσότερο από την Αυστραλία για την ασφάλεια των αγώνων) την πρωτοτυπία και την αισθητική της τελετής έναρξης και λήξης, την ακρίβεια της διεξαγωγής των αθλημάτων, τους υπέροχους εθελοντές που πολύ αγαπήθηκαν από τους ξένους επισκέπτες. Αυτά και άλλα πολλά που έχω στο αρχείο μου από τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων όλων των χωρών του πλανήτη. Έτσι, που έμοιαζε να είπαν οι Έλληνες : «Δεν θέλουμε πάντα αλλά αν θέλουμε μπορούμε και καλύτερα απ’ όλους».
  Χωρίς αυτό να σημαίνει και τίποτα ξεχωριστό. Απλά βάλαμε ένα στοίχημα με τον εαυτό μας και το πετύχαμε. Τουλάχιστον εμείς θα θέλουμε να βλέπουμε ξανά και ξανά και ξανά, τι έγινε στην Αθήνα το 2004! Καλά θα μου πει κάποιος: Ασχολείσαι μ’ ένα θέμα που έγινε πριν από ένα χρόνο; Ναι! Aυτή την προτεραιότητα μπορούσε να έχει ο φθόνος και ο πόνος του Γερμανού δημοσιογράφου που...σκοτώνει τον ίδιο: Ένα χρόνο μετά , αφού είχαμε τόσα σημαντικά θέματα ενδιάμεσα .
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 26.04.2008
• 11:21

  ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ...ΑΜΕΣΩΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Θα λείψω λίγες μέρες από το ΚΑΦΕΝΕΙΟ αφού θα μετακομίσω για 6 μήνες στη Λέσβο, στο κτήμα. Στη φωτογραφία, η πέργκολα όπου καταφεύγω όταν δεν αντέχω άλλο το γραφείο μου, για καφεδάκι ελληνικό σκέτο και χαλάρωση. Το ΚΑΦΕΝΕΙΟ όμως παραμένει ανοιχτό αφού ανήκει σε όλους . Έτσι μπορείτε αν έχετε χρόνο, να μπαινοβγαίνετε, να σχολιάζετε ότι θέλετε, να αμφισβητείτε, να αντιδράτε να αντιστέκεστε σε ότι σας ενοχλεί, να κάνετε συζήτηση μεταξύ σας, να ξεδώσετε τέλος πάντων. Σύντομα θα βρεθούμε πάλι μαζί.
  
  Η Τόψη είναι η γάτα μας. Την κουβαλάμε από την Αθήνα στη Λέσβο και το αντίθετο. Είναι μια γάτα "Domina" που μας έχει επιβάλλει τις συνήθειες της και συχνά λειτουργούμε με βάση τις επιθυμίες της. Αξιαγάπητη, έχει καπληκτικούς κώδικες επικοινωνίας μαζί μας. Το κτήμα είναι ο παράδεισός της και προσαρμόζεται άμεσα, όπως και στον καναπέ του διαμερίσματος της Αθήνας όταν επιστρέφουμε.
  
  Αυτή είναι η θέα από το μπαλκόνι. Οι συζητήσεις γίνονται παρακολουθώντας την πορεία του φεγγαριού πάνω από το κάστρο. Έτσι έχουν πάντα ένα στοιχείο ρέμβης και ρομαντισμού.
  
  
  
  Ο Φροίξος, χωρίς...την Έλλη του. Ένας γλυκύτατος σκύλος, που πριν από μερικά χρόνια ήλθε στο κτήμα και δεν έφευγε! Μας είχε διαλέξει να μας έχει! Εμείς δεχτήκαμε να γίνουμε δικοί του κι αυτός έγινε δικός μας. Έτσι τον πηγαινοφέρνουμε μαζί με την Τόψη, (που τον κάνει ότι θέλει) από την Αθήνα στη Λέσβο και το αντίθετο. Η χαρά του είναι να μας προσφέρει τις υπηρεσίες του ειδοποιώντας μας για οτιδήποτε ασυνήθιστο.
  
  
  Αυτή είναι η Χάδη. Δεν είναι δική μας αλλά γίνεται μόλις φθάσουμε εκεί αφού μας περιμένει κάθε χρόνο.Είναι πανέμορφη με υπέροχο μαλακό τρίχωμα, αχόρταγη χαδιάρα,ένα στολίδι.
  Δεν είναι όμως μόνο αυτή που μας περιμένει. Είναι και ο Πολυκράτης, ο Πατούχας, (γάτοι) και η γάτα Περσεφόνη. Καλήν αντάμωση λοιπόν σε λίγες μέρες από τη Λέσβο!
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 21.04.2008
• 23:53

  Λ Α Μ Π Ρ Η

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  ...Όταν ο Θάνατος υποκλίνεται στη ζωή
  
  Τις πιο μεγάλες στιγμές του Θεού – Ανθρώπου εκφράζει η τέχνη της Ποίησης:
  
  «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύς.
  Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις…»
  
  Και αλλού:
  Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
  Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πώς τάφω νυν καλύπτη;
  
  Και αλλού:
  Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας (που νίκησε τον θάνατο με θάνατο!!) και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.
  
  Και τέλος:
  …αύθις εκ του τάφου/ ωραίος δικαιοσύνης/ ημίν έλαμψεν ήλιος.
  
  Τη μεγάλη αυτή Ποίηση, που εμπνέεται από τον Έρωτα προς τον Μέγα Ποιητή,
  πλαισιώνουν η μουσική και η μοναδική εικαστική τέχνη της αγιογραφίας. Έτσι λοιπόν, οι τέχνες αυτές, γίνονται τα εργαλεία του Θεού και του Ανθρώπου, σε μιαπροσπάθεια να πλησιάσει ό ένας τον άλλον!ΛΑΜΠΡΗ-νθείτε! έστω και προσωρινά Έλληνες!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 19.04.2008
• 17:40

  ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  
  
  Ασκήσεις Εσωτερικού Χώρου
  Φαίδωνα Θεοφίλου

  
  «Η σκέψη είναι σταθερό φως, σε οποιοδήποτε σκοτάδι.
  Είναι άσκηση ελευθερίας ακόμα και σε ελεγχόμενο χώρο.
  Φτάνει να είναι δική σου. Ακόμα και με ξένα υλικά χτισμένη, αρκεί να τα έχεις διαλέξει εσύ, γιατί αυτά θα νομίζεις πως είναι τα πιο κατάλληλα για να ζυμώσεις τη προσωπική σου σκέψη. Υπάρχουν όμως και οι σκέψεις που μας φυτεύουν οι «άλλοι» και ξαφνικά διαπιστώνουμε πως οι σκέψεις μας είναι ίδιες με αυτές της θρησκευτικής, της πολιτικής και της επιχειρηματικής εξουσίας. Και τότε δεν θέλουμε και πολύ για να θεωρήσουμε εχθρούς της κοινωνίας όποιους σκέπτονται διαφορετικά.

  Γι αυτό η σκέψη τού μεγάλου οραματιστή και επαναστάτη Ρήγα Φεραίου,
  
  «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά», παραμένει ένα διαχρονικό ΦΩΣ και στο σημερινό κόσμο όπου το πολιτικό σύστημα των μεγαλύτερων σε πληθυσμό χωρών, επιλέγει τους πιο ηλίθιους για ηγέτες του, ώστε να εκφράσουν την άσκηση βίας και το φόβο, ως τον πιο πειστικό τρόπο για να φυτέψουν στα μυαλά των ανθρώπων τις σκέψεις που τους εξυπηρετούν. Να φυτέψουν τους «φανατισμούς πολυτελείας» δηλαδή το τίποτα από πλευράς ουσίας, αμπαλαρισμένο σε πολυτελή συσκευασία. Τί σημαίνει φανατισμός; Πολλά σημαίνει. Μεταξύ αυτών, σημαίνει και ωραιοποίηση του ψέματος.
  Η Ιστορία της ανθρωπότητας, με ακρίβεια επαναλαμβάνει, ότι οι χώρες που ζουν μέσα στο ψέμα, πριονίζουν τα πόδια τους. Κι αφού τα πριονίσουν, ξαναρχίζουν να ζουν μέσα στο ψέμα… Αλλά αρκετά για σήμερα, γιατί όπου αρχίζει η σκέψη αρχίζει και ο πόνος...
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 16.04.2008
• 14:07

  ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΜΑΣ...ΣΩΣΟΥΝ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Αυτοί που ήθελαν να μας...σώσουν
  Πέρασαν κιόλας 41 χρόνια από τότε που μια ομάδα αξιωματικών του στρατού
  οργάνωσε και πραγματοποίησε πραξικόπημα, καταργώντας τη κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα. Οι επίορκοι αξιωματικοί, που άλλη δουλειά τούς έδωσε η πατρίδα κι άλλη ήθελαν να κάνουν, πίστεψαν πως θα έπρεπε να…σώσουν την Ελλάδα, (από ποιον;;;) βάζοντας στο γύψο τον ελληνικό λαό και τη Δημοκρατία, και γυρίζοντας την Ελλάδα τότε, 50 χρόνια πίσω. Δεν τους έφτανε όμως να σώσουν την Ελλάδα, ήθελαν να…σώσουν και την Κύπρο, που τελικά την οδήγησαν στην καταστροφή. Οι δικτατορίσκοι λοιπόν πού όταν παρίσταναν τους σωτήρες, προκαλούσαν άφθονο γέλιο , ειρωνείες και ανέκδοτα ιδιαίτερα μεταξύ των φοιτητών, έκαναν ασκήσεις προσωπικής φιλοδοξίας, (όπως όλοι οι τενεκέδες) πάνω στο μέλλον της χώρας. Αν ασχολούμαστε με την γκρίζα αυτή επέτειο είναι για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τα νιάτα της Ελλάδας που αντιστάθηκαν στη δικτατορία και στη βία της κι όλους τους γνωστούς μα και άγνωστους ήρωες της σύγχρονης Ελλάδας, στους οποίους η χώρα χρωστάει την τιμή της.
  
  
  Επειδή η λογοτεχνία, όπως κι ο έρωτας, είναι πανταχού παρούσα, παραθέτω εδώ ένα διήγημα για να δώσω μια γεύση εκείνης της εποχής.
  
  
  
  Τ Ο Δ Α Χ Τ Υ Λ Ι Δ Ι Τ Ο Υ Η Λ Ι Ο Υ
  δ ι ή γ η μ α
  
  Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Στο μοναδικό κελί του στρατοπέδου.
  Εκεί ήμουν.
  Μ’ είχε πιάσει η συμπόνια για έναν αριστερό στρατιώτη.
  Μάρκο Ευσεβίου τον έλεγαν.
  Τον είδα με το χακί πουκάμισο γεμάτο ξεραμένα αίματα.
  Τον είχαν σπάσει στο ξύλο.
  Κι αφού έσπασε, τον άφησαν να γυρίζει σαν το κοπρίτη στο στρατόπεδο.
  Οι άλλοι ήμασταν στρατιωτικοί αστυνόμοι.
  Κι ο φαντάρος έμοιαζε σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα ανάμεσά μας.
  Τον ρώτησα πώς τον λένε.
  Μου είπε.
  Είχε βάλει ένα μεγάλο πανώ μαζί με άλλους σε μια μεγάλη λεωφόρο:
  «Κάτω ο δικτάτορας».
  Τον έπιασαν.
  Τον έδερναν τρεις μέρες.
  Είχε σπουδάσει σχέδιο.
  Δεν άντεξε.
  Τώρα θα έπρεπε να βγαίνει έξω να παρακολουθεί τους παλιούς του συντρόφους και να τους καρφώνει.
  Τον λυπήθηκα.
  Ανοίξαμε κουβέντα για μουσική.
  Άρεσε και στους δυο μας η ποίηση που γινόταν μουσική.
  Και τα κυπραίικα τραγούδια.
  Του είπα κουράγιο να σταθείς όσο μπορείς πιο σωστά.
  Τον πονούσε το στομάχι του.
  Κατάπινα την ευχαρίστησή μου που μιλούσα μ’ αυτόν.
  Πονούσε, καταπιεζόταν.
  Αυτό, του έξυνε τις αδυναμίες και τις δυνάμεις του
  κι όπως τις ζύγιαζε, φάνταζε όμορφος και ζεστός.
  Συζητούσε καλά.
  Εγώ δεν ήμουν αριστερός αλλά κάτι πιο σπουδαίο:
  Ήμουν 21 χρονών.
  Οι συνάδελφοί μου στρατιωτικοί αστυνόμοι, ροκάνιζαν τη μέρα τους, πότε παίρνοντας τα τζιπ να κάνουν εξωτερική υπηρεσία και να τσιμπήσουν γκόμενες, πότε κάνοντας πραγματική υπηρεσία φυλάγοντας όλη νύχτα το σπίτι του δικτάτορα μέσα σ’ ακριβές BUICK και CHEVROLET, πότε δέρνοντας τους κρατούμενους στο στρατόπεδο και πότε ρίχνοντάς το στον ύπνο.
  Είμαι φίλος σου του είπα.
  Σ’ ευχαριστώ απάντησε.
  Άρχισα να βρίσκω πως η στρατιωτική μου θητεία αποκτούσε νόημα.
  Εκείνον που καταδίωκαν οι προϊστάμενοί μου και τον έκαναν χαφιέ,
  εγώ τον είχα φίλο και τον ανακούφιζα.
  Γιατί όχι άλλωστε;
  Ήμουν ή δεν ήμουν ελεύθερος να διαλέγω τους φίλους μου;
  Είχα την αίσθηση πως έκανα μονόζυγο στο δαχτυλίδι του ήλιου.
  Το βράδυ που ερχόταν στο στρατόπεδο με τα πολιτικά απέξω, μού έδινε την εντύπωση παρθένας που έγινε αυτόματα πόρνη.
  Μου έλεγε τότε: Δεν ξέρεις Γεωμετρία;
  Παίρνεις το γνώμονα του φόβου. Χαράζεις ή σου χαράζουν δυο γραμμές σε σχήμα Γ. Η μεταξύ των δύο ευθειών γωνία, καλείται «Υποταγή».
  Οι δικοί μου δεν μου έστελναν ούτε δραχμή. Ο αδερφός μου ο Δημοσθένης μόνο, κάποιο κατοστάρικο απ’ το υστέρημά του. Οι κρατούμενοι που έδερναν οι συνάδελφοί μου οι στρατιωτικοί αστυνόμοι, ήταν δικηγόροι, φοιτητές, στρατιωτικοί, καλλιτέχνες, εργάτες, ποιητές. Εκπαιδευτικούς δεν είχαμε. Αυτοί είχαν σχέση με τη Γεωμετρία.
  Και τη δίδασκαν.
  Μια μέρα μου λέει τρέμοντας:
  Δεν αντέχω άλλο. Αν μείνω εδώ θα πεθάνω.
  Αμέσως μού ήρθε στο μυαλό η παρθένα. Που τη βιάζουν κάθε μέρα.
  Θα φύγω μού λέει. Σε μια γειτονική ανατολική χώρα.
  Κι αν σε πιάσουν; Θα σε σκοτώσουν, του είπα, πέφτοντας απ’ το δαχτυλίδι του ήλιου στο κενό.
  Δε γίνεται αλλιώς μ’ απάντησε κι έφυγε σα να μετρούσε τα βήματά του.
  Μπορεί να εμπιστευτεί ακόμα κι ένα στρατιωτικό αστυνόμο σκέφτηκα, και ξαναγατζώθηκα στο δαχτυλίδι του ήλιου.
  Καλή τύχη φίλε.
  Εμένα, ενώ με είχαν σιτιστή, μ’ απάλλαξαν και γύριζα άσκοπα μεσ’ το στρατόπεδο ή φύλαγα 4 ώρες σκοπός στη πύλη, μέχρι που να έρθει η ώρα της εξόδου. Εκεί χαζεύοντας στο φως της μέρας, έφτανα μέχρι το χωριό μου με τα κίτρινα βουνά και τα πράσινα φύκια.
  Το πρωί στην αναφορά είχαμε ασυνήθιστα σούρτα-φέρτα.
  Μας συγκέντρωσε όλους ο λοχαγός και ξαφνικά μας ρώτησε φωναχτά:
  Ποιος ξέρει πού είναι ο Ευσεβίου;
  Απόλυτη σιγή απλώθηκε στο λόχο.
  Εγώ ξέρω αλλά δεν σας λέω, είπα μέσα μου με κακία.
  Ναι. Τα κίτρινα βουνά. Το εισιτήριο απ’ τη χώρα του νησιού στο χωριό μου, έχει 125 δραχμές με το λεωφορείο. Είναι κάπου 60 χιλιόμετρα. Όχι κάπου, ακριβώς 60.
  Σας ρωτώ για δεύτερη φορά: Ξέρει κανείς πού είναι ο Ευσεβίου;
  Χτυπηθείτε κάτω δεν πρόκειται να σας πω, ξαναείπα μέσα μου.
  Διαλυθείτε! Φώναξε ο λοχαγός.
  Διαλυθήκαμε, κι ακούστηκε ένα σούσουρο, σαν όταν σχολιάζουν κάτι με δέος. Ο υποδιοικητής, φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, μ’ έστειλε να του πάρω τσιγάρα απ’ το Κ.Ψ.Μ.
  Μπα, δεν μπορεί θα τον έπιασαν στα σύνορα σκεφτόμουν, κι όλο με στένευαν τα ρούχα μου.
  Εγώ δεν ήμουν ούτε αριστερός ούτε δεξιός.
  Εγώ ήμουν 21 χρονών.
  Για πότε μ’ άρπαξαν δυο συνάδελφοί μου στρατιωτικοί αστυνόμοι, ούτε που το κατάλαβα. Με κρατούσαν απ’ τις μασχάλες κι έτρεχαν κουβαλώντας με.
  Μια στιγμή! είπα. Τα τσιγάρα του υποδιοικητή.
  Τ’ άρπαξαν απ’ τα χέρια μου.
  Με πήγαν στο γραφείο του ανακριτή.
  Άνοιξαν την πόρτα, μ’ έσπρωξαν μέσα.
  Έκλεισαν την πόρτα.
  Στο βάθος του ανακριτικού γραφείου, ήταν εκείνος ο ταγματάρχης με το σκαμμένο πρόσωπο.
  Τί σχέσεις έχεις εσύ με τον Ευσεβίου τσόγλανε;
  Ποιος σ’ έβαλε στην υπηρεσία να μας παρακολουθείς;
  Ξέρνα γρήγορα καθήκι!
  Με τον Ευσεβίου γίναμε φίλοι εδώ κ .ταγματάρχα γιατί τον συμπόνεσα.
  Για τα άλλα δεν έχω κάτι να σας πω, γιατί… δεν έχω να σας πω.
  Εφτά ώρες κράτησε η ανάκριση κι άλλαξαν 3 αξιωματικοί.
  Τι ωραία θα ήταν να είχα συνεργάτες, να ήμουν οργανωμένος, να τους παρακολουθούσα στην υπηρεσία, σκέφτηκα, ενώ ήταν η έκτη φορά που ίδρωνα. Θα είχα κάτι να κρύψω
  Θα είχα κάτι να πατώ, για ν’ αντιστέκομαι.
  Και μόνο η σκέψη ότι άμα τα έβρισκα σκούρα θα μπορούσα να τα πω για να γλιτώσω,θα μού έδινε κουράγιο για να μην τα πω.
  Θα έδινα μια μάχη με τον εαυτό μου και μ’ αυτούς.
  Αλλά τώρα; Και να ήθελα, δεν είχα τίποτα να πω.
  Γιατί εγώ δεν ήμουν ούτε αριστερός ούτε δεξιός.
  Ήμουν ένας άνθρωπος 21 χρονών, απ΄το χωριό με τα κίτρινα βουνά και τα πράσινα φύκια. Τώρα ήμουν ένα αιωρούμενο σώμα στο κενό.
  Με πέταξαν στο μοναδικό κελί του στρατοπέδου 2,5Χ2,5.
  Μου πήραν τη ζωστήρα, τα μεταλλικά εξαρτήματα της στολής μου, τα ντοκ απ’ τις μπότες μου, τα σιρίτια και το πιστόλι.
  Ξάπλωσα στ’ αχυρένιο στρώμα.
  Τα ρούχα μου ήταν βρεγμένα απ’ τον ιδρώτα.
  Ένιωθα βαρύς κι εξαντλημένος.
  «Η θάλασσα θα είναι τεταραγμένη έως κυματώδης».
  Αυτή η έκφραση μου είχε σφηνωθεί στο κεφάλι από τότε που τυχαία άκουγα το μετεωρολογικό δελτίο, κι ήταν για μένα σαν άδειο κουτί.
  Σα να λεγόταν μόνο κι όχι να καταλαβαινόταν.
  Το κελί είχε ένα παράθυρο μικρό, με πλεχτό χοντρό σύρμα.
  Έβλεπε προς το Ναυτικό Νοσοκομείο.
  Εκεί είχε πεθάνει ο πατέρας μου.
  Ήταν του Λιμενικού.
  Από καρκίνο.
  Να είναι άραγε κληρονομικός;
  Μύριζε στο κελί άσχημα, απ’ αυτές τις οσμές που δεν καθορίζονται επαρκώς. Κάθε πρωί ο διοικητής, έστελνε τους συναδέλφους μου τούς στρατιωτικούς αστυνόμους, να μού φέρουν μολύβι και χαρτί.
  Για να ομολογήσω, για να γράψω, υπό την πίεση της εφιαλτικής απομόνωσης και της αβεβαιότητας για την τύχη μου.
  Εγώ έγραφα ποιήματα. Ήταν τα μόνα που είχα να γράψω.
  Μια μέρα, ένας συνάδελφος ο Στέλιος Μανιαδίνος, μού πέταξε απ’ το παραθυράκι της πόρτας του κελιού, ένα πακέτο τσιγάρα Νο 5, σπίρτα κι ένα κατοστάρικο. Τσιμουδιά ρε! Απ’ τον αδερφό σου το Δημοσθένη.
  Ο αδερφός μου είχε εμπιστευτεί ένα στρατιωτικό αστυνόμο!
  Την άλλη μέρα τα ποιήματά μου φούντωσαν.
  Έγραφα ασταμάτητα στο χαρτί με το μολύβι που μού είχαν φέρει.
  Το απόγευμα της ίδιας μέρας, μου ξεκλείδωσαν οι συνάδελφοι στρατιωτικοί αστυνόμοικαι με πήγαν στο γραφείο του διοικητή.
  Μικρόσωμος άνθρωπος με μουστάκι.
  Είχε πάνω στο γραφείο του όλα τα ποιήματά μου.
  Κάθισε. Μού είπε.
  Το πρόσωπό του ημέρωσε.
  Αυτό το ποίημα βρε παιδί μου έχει πολύ νόημα αλλά είναι παράξενο…
  Και ξαφνικά σα να ντράπηκε που με πήρε στα σοβαρά, μού πέταξε άγρια: Γιατί γράφεις ποιήματα;
  Γιατί …το μονόζυγο…στ… δαχτυλίδι…συνέχισα να λέω εγώ, ενώ σκεπτόμουν αυτό το «Τεταραγμένη έως κυματώδης».
  Πετάχτηκε πάνω και φώναξε:
  Δεκανέα! Πάρτε τον από δω!
  
  Μέχρι σήμερα δεν έκοψα το φυσικό να κάνω μονόζυγο στο δαχτυλίδι του ήλιου. Και τ’ όνομά μου: Επαμεινώνδας Καλλικράτους.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 13.04.2008
• 17:15

  ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Άνθιμος- Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης
  Πνευματικά, έρχεται από το απώτερο παρελθόν. Νομίζει πως συγκυβερνά τη χώρα χωρίς όμως να έχει εκλεγεί. Οι απόψεις του είναι ίδιες με ενός απαίδευτου και παρορμητικού πολίτη. Η διαφορά είναι ότι ο απαίδευτος πολίτης τις εκφράζει στο καφενείο της γειτονιάς και μετά εξατμίζονται . Ο Άνθιμος τις εκφράζει στα Μ.Μ.Ε. και γίνεται επικίνδυνος για την εξωτερική μας πολιτική και την κοινωνική συνοχή μας. Όλα αυτά με την βοήθεια των Μ.Μ.Ε.που δίνουν στις ανοησίες πρώτη προτεραιότητα...
  Κι ακόμα: Ο Άνθιμος είναι εκείνος που χαρακτήρισε «πορνεία» το «Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης». Την απόφαση δηλαδή κάποιων συμπολιτών μας να ζήσουν μαζί χωρίς να έχουν παντρευτεί, με την προστασία και τα δικαιώματα που δίνει ο νόμος σ’ ένα κανονικό ζευγάρι. Ο εκτός τόπου και χρόνου Μητροπολίτης, θα γνωρίζει ασφαλώς ότι κανένας πολίτης δεν αναφέρθηκε στα σεξουαλικά όργια που έγιναν και γίνονται στην εκκλησία ούτε και τα χαρακτήρισε. Ας αφήσει λοιπόν ήσυχους τους πολίτες ν’ αποφασίζουν για τη ζωή τους κι ας κοιτάξει τη καμπούρα της Ιεραρχίας.
  
  Παναγιώτης Ψωμιάδης – Νομάρχης Θεσσαλονίκης
  Ο τρόπος που πολιτεύεται, μιλά, σχολιάζει και γνωστοποιεί τις απόψεις του, πείθει για ένα πράγμα: Ότι ο νομάρχης Θεσσαλονίκης έχει διδαχθεί πολλά από τον πρωταγωνιστή του ελληνικού θεάτρου Σκιών.
  
  Ανδρέας Βγενόπουλος – Αντιπρόεδρος της Marfin Investment Group
  Kατηγορείται από την αντιπολίτευση και τα Μ.Μ.Ε για ύποπτες οικονομικές δραστηριότητες με τη συνεργασία της κυβέρνησης. Αποκλήθηκε στη βουλή από τον πρόεδρο του Λ.Α.Ο.Σ «Νέος Κοσκωτάς». Πρόσφατα πούλησε σε αστρονομική τιμή το 20% των μετοχών του Ο.Τ.Ε. που κατείχε, στους Γερμανούς , δημιουργώντας έτσι γέφυρα στους Γερμανούς ώστε να αναλάβουν, με τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης, τη διοίκηση (Management) τού O.T.E. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις απάτη σε βάρος του δημοσίου. Κι αντί, μετά απ’ όλα αυτά, να κάνει τον… Κινέζο ο Α. Βγενόπουλος, ζήτησε και τα ρέστα: Μήνυσε τον Αλέξη Τσίπρα. Θράσος πρωτοφανές! Και απύθμενη ανοησία, γιατί αυτόν που ήθελε να πλήξει με τη μήνυσή του, τον κατέστησε ακόμα συμπαθέστερο στην ελληνική κοινή γνώμη»! Ιδού και η απάντηση του Α.Τσίπρα μετά τη μήνυση του Βγενόπουλου:
  Με την ίδια θρασύτητα που επιτίθεται το κερδοσκοπικό χρηματιστηριακό κεφάλαιο στην ελληνική οικονομία προσπαθώντας να κερδοσκοπήσει σε βάρος του δημόσιου πλούτου, με την ίδια θρασύτητα επιτίθεται και ενάντια στην πολιτική ζωή της χώρας. Έχουμε μία πρωτοφανή υπόθεση απόπειρας ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής και του πολιτικού λόγου. Αρμόδιοι να τοποθετηθούν είναι αυτοί που καλλιέργησαν αυτήν την θρασύτητα. Αρμόδια για να τοποθετηθεί - και περιμένω να τοποθετηθεί - είναι η κυβέρνηση και όλος ο πολιτικός κόσμος. Διότι η επίθεση αυτή δεν αφορά εμένα, δεν αφορά τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αφορά τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Το μόνο που έχω εγώ να πω είναι ότι όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα μας κάνουν να σιωπήσουμε, δεν θα μας κάνουν να φοβηθούμε.
  
  Μιχάλης Λιάπης – Υπουργός Πολιτισμού
  Γιάννης Ιωαννίδης – Υφυπουργός Αθλητισμού
  Θα ήταν εκείνοι που θα εισέπρατταν τη δόξα των Ολυμπιακών μεταλλίων της Εθνικής ομάδας άρσης βαρών, αν δεν αποκαλύπτονταν το ντοπάρισμα. Δεν είναι όμως εκείνοι που έχουν τώρα την πολιτική ευθύνη για να εισπράξουν την ποινή για το σκάνδαλο και το ρεζίλεμα της χώρας; Ούτε καν μια παραίτηση! Το σενάριο είναι πια γνωστό: Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης στα κακά είναι ανεύθυνοι και άφαντοι και στα καλά υπεύθυνοι και παρόντες. Θα τιμωρηθούν λοιπόν οι αθλητές και ο προπονητής. Δηλαδή τα «οχήματα» της δόξας των υπουργών, αν δεν γινόταν η αποκάλυψη . Έλληνες τ’ ακούτε; Αλλά και ν’ ακούτε, τί να το κάνω; Ξεχνάτε γρήγορα κι έτσι διατηρείτε στη θέση τους όλα τ’ ανθρωπάκια που περνιούνται για ικανοί πολιτικοί.
  
  Σωτήρης Μπάγιας – Πρόεδρος Εισαγγελέων Ελλάδας
  Έντιμος και γενναίος δικαστικός. Μια αύρα δροσερή, στη βρώμα που μας περιβάλλει. Ως πολίτες χαιρόμαστε που τον έχουμε. Είναι ένα θετικό άλλοθι για την κοινωνία μας. Είχε το θάρρος και την εντιμότητα να καταγγείλει δημόσια τα… στραβοπατήματα της ελληνικής δικαιοσύνης.
  Αποτέλεσμα: Τον παρέπεμψε ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου στο πειθαρχικό συμβούλιο! Ε ρε Δημοκρατία τι σου έμελλε να πάθεις στη χώρα που γεννήθηκες! Από ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σε κατάντησαν ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ οικογένεια!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 09.04.2008
• 23:29

  ΜΙΑ ΝΤΟΠΑ...ΩΚΕΑΝΟΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Mια ντόπα...ωκεανόςΦαίδωνα Θεοφίλου
  
  Η είδηση για τις ντόπες στην εθνική άρσης βαρών διέσχισε σαν αστραπή την υφήλιο και σχολιάστηκε ανάλογα από τα διεθνή Μ.Μ.Ε. Ξαφνιάστηκαν βλέπετε οι Η.Π.Α., η Βρετανία, (κατ’ ευφημισμό –Μεγάλη-) η Ρωσία, ο Καναδάς, κ.ά. που στην Ελλάδα έγινε χρήση αναβολικών! Ναι! γιατί αυτές οι χώρες που ένιωσαν οδυνηρή έκπληξη κι έκαναν ειρωνικά και πικρόχολα σχόλια για τους Έλληνες αθλητές, ούτε που... έδειξαν ποτέ τα αναβολικά στους αθλητές τους! Μπορεί να έχουν βέβαια εργοστάσια παραγωγής αναβολικών αλλά αυτά τα παράγουν για τους... άλλους, όχι για τους δικούς τους αθλητές. Παρ’ όλα αυτά παρουσιάζεται συνεχώς το φαινόμενο, οι χώρες που παράγουν αναβολικά, να κερδίζουν τη μερίδα του λέοντος στα μετάλλια των όποιων αγώνων!
  Η πρόσφατη (εγκληματική) χρήση της ντόπας στην Ελλάδα, έδωσε την ευκαιρία σε χώρες, όπως π.χ. οι ΗΠΑ, να στρέψουν την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης στη μεσογειακή μας χώρα και να κάνουν τον τιμητή, αφού έτσι πλήττεται… η ιδέα του αθλητισμού και ας μας είχε τελειώσει ο αθλητισμός, (ο καθαρός αθλητισμός) από τα χρόνια της Ανατολικής Γερμανίας, της περιβόητης D.D.R. (Deutsche Demokratische Republic) και των λοιπών μεγάλων αθλητικών δυνάμεων! Τώρα πια θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, στους Ολυμπιακούς και σε άλλους αγώνες, να ανεβαίνουν στο βάθρο και να παίρνουν τα μετάλλια όχι οι αθλητές αλλά οι χημικοί που θα έχουν φτιάξει την πιο δυνατή ντόπα! Το καλύτερο κοκτέιλ! Οι αθλητές θα είναι απλά το μέσον που θα αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα της ντόπας! Αν υποθέσουμε ότι δεν υπήρχε η έννοια και η πράξη της υποκρισίας, οι απανταχού ανθρώπινες κοινωνίες θα έπρεπε εδώ και κάποιες δεκαετίες να ζητωκραυγάζουν: "Ο αθλητισμός πέθανε! Ζήτω ο χημικός αθλητισμός! "
  Όμως οι άνθρωποι, (συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς και των Ελλήνων) δίνουν στο ψέμα όψη ν’ αρέσει, λέει ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης. Το συγκεκριμένο ψέμα το κατασκευάζουν βέβαια οι ίδιες οι κυβερνήσεις, που αφού παίρνει επίσημο χαρακτήρα κι έχει σαν στόχο και κατάληξη ένα μετάλλιο που μας κολακεύει ως χώρα, εμφανίζεται ως γενικά αποδεκτή αλήθεια. Έτσι πατούμε πάνω στο ψέμα αλλά βλέπουμε… αλήθεια. Και για να επιστρέψουμε στην αρχική είδηση που ήθελε τους 11 από τους 14 Έλληνες αρσιβαρίστες να είναι ντοπαρισμένοι, έχει ήδη αρχίσει μια ατέλειωτη αλυσίδα δικαιολογιών, απώθηση ευθυνών από τον ένα στον άλλον, απόλυτων αρνήσεων, (ακόμα κι όταν διαφαίνεται η ευθύνη) ώστε στο τέλος να επικαλυφθούν οι ευθύνες εκείνων που τις έχουν και να ζήσουμε όλοι μέσα στο ψέμα και στην έκπτωση κι εκείνοι στην…καλοπέραση. Αλλά στην Ελλάδα μας δεν φταίει ποτέ κάποιος. Και τα 11 εκατομμύρια των Ελλήνων, έχουν… δίκιο σε όλα.
  Για την μεγάλη παραβατικότητα, ουδείς τιμωρείται. Μόνο η μικρή παραβατικότητα τιμωρείται για να δικαιολογεί την ύπαρξή της η δικαιοσύνη. Έτσι δικαιώνεται η λαϊκή θυμοσοφία που θέλει τη νύφη να την πληρώνουν πάντα οι μικροί. Αλλά η ντόπα δεν χρησιμοποιείται μόνο στον αθλητισμό. Να μη ξεχνάμε το φανατισμό, που είναι η ντόπα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Δηλαδή τον κομματικό φανατισμό, το θρησκευτικό, το ρατσισμό, τη ντόπα για το αδιάκοπο, μέχρι τελικής πτώσης, κυνήγι του χρήματος. Ο καθένας από αυτούς τους φανατισμούς προβάλλεται από τους φορείς τους, ως η μόνη αλήθεια. Ως ο καλύτερος τρόπος να βλέπεις και να ζεις τη ζωή. Έτσι επαναλαμβάνεται κι εδώ το ίδιο παιχνίδι, όπου το ψέμα ντύνεται την αλήθεια.
  Ένας καλός φίλος που συζητάμε πότε-πότε τον πόνο μας, μου είπε πρόσφατα: «Επειδή δεν μπορώ μόνος μου να αλλάξω κάτι απ’ όσα γίνονται, δεν θέλω ν’ακούω ειδήσεις γιατί αισθάνομαι άσχημα. Χρειάζομαι όμως κι εγώ κάποια πράγματα για να επιβιώσω: Χρειάζομαι γαλήνη στη ψυχή μου, διέξοδο και τη βεβαιότητα ότι κάτι προσφέρω. Έτσι ακούω προσεκτικά το κελάηδισμα των πουλιών και χαρίζω την αγάπη και την φροντίδα μου στα ζώα και στα δέντρα».
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 06.04.2008
• 00:04

  ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Δεν ξέρω αν στις εφημερίδες μικρών αγγελιών υπάρχει ποίηση, σίγουρα όμως υπάρχουν μικρές αγγελίες στους παρακάτω ποιητικούς στίχους. Ο γράψας δεν είναι ποιητής-ιδιώτης αλλά ποιητής-πολίτης και η τέχνη του δημόσια λειτουργία..Φωνήματα επί χάρτου Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Νέοι και νέες ζητούνται:
  να καλοπιάνουν τη θάλασσα και την ελευθερία
  με ένα μόνο Θήτα.
  Αυτόφωτοι ζητούνται:
  παράθυρα ν’ ανοίγουν, για τους άλλους.
  
  Καλλιτέχνες για μόνιμη απασχόληση:
  να ρυθμίζουν τις σχέσεις
  Φθοράς και Ωραιότητας.
  
  Ποιητές ζητούνται:
  να κάνουν παράσιτα
  στις συχνότητες των δορυφόρων.
  
  Αμετάθετα ΟΧΙ ζητούνται
  για τ’ άγρια ΝΑΙ της ανάγκης.
  
  Ενοικιάζονται :
  Μικροί πράσινοι τάφοι για τα όνειρα .
  Λήξη συμβολαίου, με την έγερση των ονείρων.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 28.03.2008
• 22:57

  H ΓΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φωτογραφία:Δημήτρης Ταλιάνης
  
  Μη νομίσετε πως πρόκειται για κάποιο μακρινό και παράξενο ταξίδι. Για τον τόπο μου πρόκειται. Τη Μήθυμνα, στη βόρεια πλευρά της Λέσβου, που απέναντί της έχει τις τουρκικές ακτές και το ακρωτήριο Μπαμπά απ’ το οποίο 9 μίλλια πιο πάνω, προς τα βόρεια, βρίσκεται το η αρχαία Τροία. Φτάσαμε πρωί με τον Ορέστη. Συννεφιά, με τη αναιδή δροσιά τού Μάρτη να προσπαθεί να χωθεί κάτω απ’ τα ρούχα μας. Λογαριάσαμε τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν στο κτήμα και στο σπίτι και ειδοποιήσαμε τα συνεργεία. Μετά το μεσημέρι αποφασίσαμε να πάμε στην Εφταλού, στην ταβέρνα του Μανώλη Κανδύλη. Εφταλού είναι μια εξοχική περιοχή της Μήθυμνας με επτά λόφους και πεντακάθαρες ακτές και όρμους – αγκαλιές που υποδέχονται το καλοκαίρι τους παραθεριστές που αναζητούν κάτι το ξεχωριστό και μοναχικό, ενώ το χειμώνα η απουσία τους, αποτυπώνεται στ’ ακρογιάλια ως μυστική παρουσία. Ο Ηλίας Βενέζης που έζησε εδώ στην Εφταλού, στη βίλλα Γαλήνη , εκτός από τ’ άλλα βιβλία του, έγραψε κι ένα βιβλίο με τίτλο «Εφταλού». Ο Φρέντυ Γερμανός συνήθιζε να παραθερίζει εδώ , όπου έγραψε μερικά από τα βιβλία του, αλλά και άλλοι συγγραφείς και ποιητές βρήκαν εδώ χώρο έμπνευσης και δημιουργίας. Η ταβέρνα του Μανώλη είναι δίπλα στη θάλασσα. Απέναντι οι τουρκικές ακτές με τα αμέτρητα παραλιακά και ορεινά χωριά που το βραδάκι φωτισμένα, δείχνουν το σχήμα και την έκτασή τους.Καθίσαμε δίπλα στο τζάκι που άναβε. Το μενού; Εγώ φρέσκα πράσινα κουκιά με φρέσκο κρεμμυδάκι, άνηθο, λίγο αλευράκι για να δέσει η σάλτσα του, με λάδι ντόπιο φετινό. Ο Ορέστης, μακαρονάκι κοφτό με χταπόδι και ντομάτα, στο φούρνο. Μια γαβάθα άγρια χόρτα κι ένα καλά καθαρισμένο παστό κολιό, τριανταφυλλένιο, στο λαδόξυδο, με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι πάνω του και μαϊντανό. Ψωμί με λάδι και αλάτι ψημένο στα κάρβουνα. Πιοτό: 2 καραφάκια δάκρια της Παναγίας. (Λέγεται και ούζο Μυτιλήνης) Οι Λέσβιοι συνηθίζουν μια έκφραση όταν περνούν καλά με απλά πράγματα: «Γάμο έκανα» λένε. Έτσι κι εμείς. Γάμο κάναμε. Μέσα στην γενική ευφορία λοιπόν και τη ζεστασιά του τζακιού, άρχισαν να αναβλύζουν οι μνήμες απ’ τον τόπο μου, με πρώτη και καλύτερη αυτήν που φανέρωνε ξανά, τη γιαγιά Μαριάνθη που ήταν σύζυγος ιερέως. Η γιαγιά Μαριάνθη ήταν και η ίδια μια ιέρεια σε τρεις κυρίως ρόλους: Ιέρεια της ανθρώπινης τρυφερότητας, Ιέρεια της κουζίνας και τέλος Ιέρεια της αθυρόστομης αφήγησης! Στο καιρό της, κατηφόριζαν τα βράδια στο εξοχικό της από το χωριό με τα λαδοφάναρα, μεγάλες ομάδες γυναικών με τα κορίτσια τους για ν’ ακούσουν τη θεια Μαριάνθη ν’ αφηγείται τις σπαρταριστές ιστορίες της μ’ ένα εκρηκτικό χιούμορ και με σοφή χρήση της αθυροστομίας. Ακόμα, να σχολιάζει τη ζωή της Μήθυμνας με σαρκασμό και με τρυφερότητα. Η αθυροστομία στο στόμα της ήταν τόσο φυσική, που νομίζαμε τότε ότι μόνο εκείνη μπορούσε να λέει αδιάντροπα, χωρίς να είναι ντροπή. Κάποτε θυμάμαι, πήγε μαζί με τις φίλες της στο εξωκλήσι του Αϊ Γιώργη, για να κάνουν «ιερά» αγρυπνία. Όλη νύχτα λοιπόν, έψελναν και διάβαζαν ευχές και Αποστόλους, αλλά και ξεφούρνιζαν η μια στην άλλη τα μυστικά και τα προβλήματά τους ή περνούσαν γενεές δεκατέσσερις όλες τις «τάχα μου» του χωριού, κάτω απ’ το βλέμμα του καβαλάρη που σκότωσε το θεριό. Έτρωγαν παξιμαδάκια, κουλουράκια κι έψηναν καφέδες για ν’ αντέξουν την αγρυπνία. Το πρωί στις 6 η ώρα θα ερχόταν ο παπάς πάνω στο γάιδαρο να κάνει τη λειτουργία. Κάποια στιγμή η γιαγιά Μαριάνθη βγήκε έξω από το ξωκλήσι για την ανάγκη της. Νύχτα όπως ήταν ακόμα, πάτησε με την παντόφλα της τη μισή (για κακή της τύχη) μπαμπουροφωλιά που έχασκε στο έδαφος, την ώρα που έκανε τη ανάγκη της. Βγήκαν τρελαμένα τα μπαμπούρια και την έκαναν κόσκινο στ’ απόκρυφά της. Πανικός! Φωνές η γιαγιά Μαριάνθη, βγήκαν οι φίλες της από το ξωκλήσι έμαθαν τι συνέβη και δεν ήξεραν αν έπρεπε να σκάσουν στα γέλια ή να παραμείνουν σοβαρές παρηγορώντας την. Την έβαλαν λοιπόν πάνω στο γάιδαρο για να την πάνε στο σπίτι, ενώ μια άλλη φίλη της έτρεξε να φωνάξει τη νοσοκόμα για ενέσεις. Στο δρόμο λοιπόν η γιαγιά ενώ σφάδαζε απ’ τους πόνους, ταυτόχρονα είχε το κουράγιο να κάνει και χωρατά για το πάθημά της! Έτσι λευτέρωσε και τις φίλες της που τόση ώρα σφίγγονταν για να μη γελάσουν και τώρα γελούσαν με τις ευλογίες της. Μέχρι που έγινε καλά, είχε περάσει όλη η Μήθυμνα από το εξοχικό της. Μας άφησε, πλήρης ημερών, στα 94. Α ρε γιαγιά πόσο εύκολα, αυτονόητα αλλά και δυνατά άφησες τη σφραγίδα σου φεύγοντας για κει που δεν υπάρχουν μπαμπουροφωλιές…
  Πληρώνοντας το λογαριασμό και με την ευτυχία φυτεμένη στο κεφάλι μου, από τα δάκρια της Παναγίας, είχα την εντύπωση πως είχα ζαλίσει τον Ορέστη με τις αναμνήσεις μου. Ο Ορέστης όμως κράταγε μόνο ότι τον ενδιέφερε. Τα άλλα τ’ άφηνε να πέσουν κάτω. Όπως το κόσκινο. Αφήνοντάς σε όμως να νομίζεις πως όλα τα κρατάει. Η καταγωγή του από τα Ιωάννινα. Στο νησί της Λέσβου έβρισκε θετική αύρα, ομορφιά και μοναδικότητα. Έφυγε τη Πέμπτη, αφού τα ρεπό του τελείωσαν. Και για να μη ξεχάσω: Την Τροία δεν την ανέφερα τυχαία στην αρχή: Κατά τη διάρκεια του τρωικού πολέμου, το βασίλειο της Μήθυμνας βοηθούσε τους Τρώες, (ήταν κι αυτοί Έλληνες) με όπλα και τροφές. Τότε λοιπόν ήρθε στη Μήθυμνα ο (κατά τον Όμηρο) θεόμορφος Αχιλλέας, για να την κυριεύσει και να αποκόψει τη βοήθειά της προς την Τροία. Την πολιορκούσε 45 μέρες χωρίς αποτέλεσμα και δεν επρόκειτο ούτε με…σφαίρες να την κυριεύσει . Ό,τι όμως δεν κατάφερε η γενναιότητα και η ευφυΐα του ήρωα, το κατάφερε ο ανίκητος έρωτας: Η κόρη του βασιλιά της Μήθυμνας Πεισιδίκη, τρελά ερωτευμένη με τον Αχιλλέα, που η φήμη του διέτρεχε σαν αστραπή την Ελλάδα, του έστειλε τον υπηρέτη της και τον έμπασε στο κάστρο. Έτσι κυριεύτηκε η Μήθυμνα από τον Ομηρικό ήρωα. Επέστρεψα την Κυριακή. Έφθασα στο αεροδρόμιο της Αθήνας με την πτήση 577 της Ολυμπιακής στις 1915.
  Στην πραγματικότητα ρέμβαζα ακόμα τις απέναντι ακτές με τα φωτισμένα χωριά…Φ.Θ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 24.03.2008
• 18:53

  Η 25η Μαρτίου

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΩΡΑ
  
  Φαίδωνα Θεοφίλου
  
  Τότε λοιπόν ο πατριωτισμός, καλλιεργημένος και προετοιμασμένος από τη σπορά των οραμάτων τού μεγάλου Έλληνα επαναστάτη Ρήγα Φεραίου, την αποφασιστικότητα της Φιλικής Εταιρίας και την επίδραση της Γαλλικής επανάστασης, έφθανε σε ερωτική σχέση με την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία. Έφθανε στην τελική απόφαση τού: «Ελευθερία ή θάνατος». Οι αγώνες των Ελλήνων αυτής της εποχής έμοιαζαν με απονενοημένο διάβημα. Με μια εκ των προτέρων καταδικασμένη και μάταιη θυσία. Με το πολιτικό περιβάλλον της εποχής εναντίον τους, αφού οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν ήθελαν αλλαγές συνόρων και διατάραξη των κτήσεών τους. Αφού ο υπουργός εξωτερικών της Αυστρίας Μέτερνιχ, αποκαλούσε τους τότε ξεσηκωμένους Έλληνες, «Νομάδες αλητών». Ο αγώνας των Ελλήνων όμως δεν λογάριασε τίποτα. Οι ζωές και τo αίμα τους σκορπίστηκαν απλόχερα στον αγώνα, ώσπου έπεισαν τους Ευρωπαίους και τον κόσμο όλον, ότι ο μεγάλος τους Έρωτας για την Ελευθερία ήταν αληθινός και γι αυτό στο τέλος την κατέκτησαν.
  Σήμερα όμως, η ρήση τού στρατηγού Μακρυγιάννη «Είμαστε εις το εμείς και όχι εις το εγώ», που έγινε σημαία στον αγώνα της ανεξαρτησίας, κείτεται μπροστά μας συντρίμμια. Σήμερα για την πλειοψηφία των Ελλήνων ισχύει: «Εγώ, ο εαυτός μου και η τσέπη μου». Η Ελλάδα συντηρεί την ποιότητά της με τις φωτεινές εξαιρέσεις. Πορεύεται στο μέλλον με τις εξαιρέσεις. Προβάλλει λοιπόν το ερώτημα: Ποιος θα έπρεπε να είναι ο πατριωτισμός τού σήμερα; Νομίζω πως έχω μια σκέψη γι αυτό: Σύγχρονος πατριωτισμός θα σήμαινε, ο κάθε Έλληνας να έκανε το καλύτερο δυνατόν που θα μπορούσε, ώστε αυτό το καλύτερο να αντανακλούσε στην ποιότητα και στο κύρος της χώρας. Δηλαδή: Οι πολιτικοί να είχαν το όραμα μιας Ελλάδας που θα ήταν δύναμη ειρήνης, ευημερίας και πολιτισμού. Που θα θεωρούσαν ως το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας, τους πολίτες της και θα τους βοηθούσαν με όλα τα μέσα και τα κίνητρα , ώστε να αποδώσουν τα άριστα. Οι εκπαιδευτικοί να έκαναν τη δουλειά τους με αφοσίωση, πίστη κι εργατικότητα, ώστε να βλέπαμε το αποτελεσματικό έργο τους, στην αξιοσύνη των μαθητών κι αυριανών πολιτών. Οι άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης να δημιουργούσαν ό,τι καλύτερο, ώστε να σηκωθεί ψηλότερα η παράδοση που θέλει τις τέχνες και τα γράμματα ν’ ανθοφορούν στην Ελλάδα. Οι βιοτέχνες, οι παραγωγοί, οι αγρότες, οι υπηρεσίες, οι επιχειρηματίες, να παρήγαγαν στοχεύοντας να φτάσουν την μέγιστη δυνατή ποιότητα, ώστε να καταστήσουν την Ελλάδα με τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους, συνώνυμη της ποιότητας.
  Όλοι οι πολίτες, να συνειδητοποιούσαμε τα όριά του ο καθένας, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα και τα όρια των συμπολιτών μας. Να αποκτούσαμε έτσι ως λαός αυτοεκτίμηση. Όλα αυτά, θα συνιστούσαν τον σύγχρονο πατριωτισμό, που θα ήταν αντάξια συνέχεια στον τότε πατριωτισμό, που σκορπούσε απλόχερα τις ζωές και το αίμα των Ελλήνων για την Ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία. Αλλά, Γεώργιε Καραϊσκάκη, Θεόδωρε Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνε Κανάρη, Δημήτριε Υψηλάντη, Αθανάσιε Διάκο, φαίνεται πως ο σημερινός πατριωτισμός για να εφαρμοστεί, έχει μεγαλύτερες δυσκολίες από ….τον δικό σας.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 18.03.2008
• 01:39

  Ένα Ποίημα στην άπνοια του καιρού

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Φωτογρ. Δημήτρης Ταλιάνης
  
  Για την παγκόσμια ημέρα της Ποίησης αφήνουμε ένα ποίημα στο τραπεζάκι του καφενείου.
  
  
  Επίμονο ΘεώρημαΕκεί όπου ουρανός και θάλασσατέμνονται,παραχώρησε ο ορίζοντας τη θέση τουστην ανεμόεσα επιθυμία της τροχιάς μου.Χάραξα την πορεία μουμέσ' από φουσκωμένα σύννεφαβάζοντας στη γη σημάδια ,τους ολοκάθαρους τάφους των ιδεώντα καλάμια που ανεμίζουν τη γύμνια των πραγμάτωντην αποδοκιμασία των φυτώντις κρακαρισμένες καρδιές των βράχωντο ρούφηγμα των ανέμων απ' τις τρύπες της μοναξιάς .Βάζοντας στη γη σημάδια ,τις διφθόγγους των Ελληνικών ανοίξεωντις αμετανόητες φλογίτσεςτο ξεθωριασμένο Ω-μέγα των ανθρώπων .Όταν,με πήραν τα δάκρυα της δίψας μου .
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 05.03.2008
• 17:37

  ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Θέλουμε Άνοιξη Παντού
  
  Αυτό το σύνθημα ζωής γεννήθηκε στο Blog «Ο Θεός στο καφενείο» κι όση μεγαλύτερη έκταση πάρει τόσο το καλύτερο για όλους μας. Θέλουμε λοιπόν Άνοιξη Παντού: Μέσα μας και γύρω μας.
  
  Θέλουμε Άνοιξη στον έρωτα, στην ατομική και κοινωνική επαναστατικότητα, στη μάθηση και στη γνώση, στην πολιτική, στις τέχνες και στα γράμματα, στο περιβάλλον, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στο σήμερα και στο αύριο των παιδιών, στην ελληνική γλώσσα.
  
  
  Δεν μας χωράει ο στενός ορίζοντας της σύγχρονης ζωής, γι αυτό και ζητούμε το Μέγιστο! Προβάλλουμε τη νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ στον εαυτό μας, στην πολιτική, στη ζωή μας και την μεταδίδουμε στο διαδίκτυο, στους άχρωμους πολιτικούς μας, στους φίλους, στους νέους ανθρώπους και στους ώριμους που δεν έπαψαν να είναι νέοι, ώστε να βρεθούμε όλοι με μια πυξίδα στα χέρια!
  
  Μέσα από τη μίζερη ατμόσφαιρα και τις γκρίζες ώρες της ελληνικής κοινωνίας, ας ακουστεί με σταθερή φωνή η νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ: Θέλουμε Άνοιξη Παντού!
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 01.03.2008
• 13:54

  ΟΤΑΝ Η ΣΑΧΛΑΜΑΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ...ΣΗΜΑΙΑ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Είδαμε πρόσφατα στα τηλεοπτικά κανάλια σκηνές από το συλλαλητήριο των Σκοπίων και δηλώσεις του σλαβικού στοιχείου τού γειτονικού μας κρατιδίου που θέλει ν’ αποκαλείται Μακεδονία. Με άλλα οργιστήκαμε, (επιθέσεις των διαδηλωτών στο ελληνικό προξενείο) και με άλλα διασκεδάσαμε. (δηλώσεις διαδηλωτών) Παραθέτω μερικές από τις δηλώσεις που έγιναν μπροστά στα μικρόφωνα ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών: «Εμείς είμαστε Μακεδόνες και η Μακεδονία μας μετέδωσε στον κόσμο τον πολιτισμό! Έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα! Οι Έλληνες είναι βάρβαροι! Ξέρουμε ποιοι είναι οι Έλληνες. Μας έσφαζαν 100 χρόνια!»
  Η Ελλάδα βέβαια δεν μπορεί να εμποδίσει οποιοδήποτε κράτος να ζει μέσα στην παράνοια της σαχλαμάρας… Και φυσικά ούτε θα σκεπτόταν ποτέ η Ελλάδα να απαιτήσει την αλλαγή ή την κατά τι τροποποίηση του ονόματος τού εθνικιστικά υστερικού κρατιδίου, αν δεν υπήρχε η αλυτρωτική προπαγάνδα που λέει ότι η Μακεδονία είναι σκλαβωμένη στους Έλληνες και ότι πρέπει να ελευθερωθεί για να ενωθεί με την δική τους Μακεδονία. Τέτοια χοντρά αστεία, λένε, που τα βαφτίζουν σοβαρή πραγματικότητα…και μετά τα πιστεύουν!Κι η Αμερική έχει αρκετές πόλεις που ονομάζονται Athens αλλά δεν διανοήθηκε ποτέ να διεκδικήσει και την πρωτεύουσα της Ελλάδας!! Θα μου πείτε, κινδυνεύει η Ελλάδα από το νηπιακό αυτό κρατίδιο με τη μικρομέγαλη συμπεριφορά;
  Όχι βέβαια. Με τίποτα. Όταν όμως υπάρχει το παράδειγμα της παρέμβασης των Η.Π.Α. που απέκοψαν ένα κομμάτι από το σώμα τής Σερβίας (Κόσσοβο) για να το δώσουν στην εθνοτική μειονότητα των Αλβανών και να το χρησιμοποιούν ταυτόχρονα ως προτεκτοράτο τους, ενώ η Αλβανία που δεν μπορεί να θρέψει τους πολίτες της και τους στέλνει να δουλέψουν σε άλλες χώρες, μιλάει ήδη για τη μεγάλη Αλβανία, τότε πρέπει να μπαίνουν σκέψεις στο μυαλό των πολιτικών μας, που να έχουν σχέση με τις αλλαγές των συνόρων που πιθανόν να συμφέρουν πάλι τους τρομοκράτες της ανθρωπότητας. (Η.Π.Α.) Η λύση λοιπόν για το θέμα της Μακεδονίας τώρα, πρέπει να είναι ένα όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό για να ξέρουμε για ποια Μακεδονία μιλάμε. Να στείλουμε το μήνυμα σ’ αυτούς που πρέπει , ότι η FYROM δεν μπαίνει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην Ε.Ε. αν δεν τροποποιηθεί το όνομα κι ας κάνουν ότι καταλαβαίνουν. Μόνον όταν είσαι αποφασισμένος κι έχεις κάνει την επιλογή σου σε υπολογίζουν.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 23.02.2008
• 02:17

  ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΣ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Μέρες τώρα προσπαθώ να καταλάβω ο έρμος όλα όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας:
  Το Κόσσοβο λέει ανεξαρτητοποιήθηκε. Έγινε κράτος με δική του κυβέρνηση και σημαία. Πριν δηλαδή τι ήταν; Υποδουλωμένο; Κι αν ναι σε ποιους; Κι αν δεν ήταν υποδουλωμένο τότε γιατί ανεξαρτητοποιήθηκε; Και οι αλβανόφωνοι ήταν από πάντα εκεί; Σε ποιο κράτος ανήκε το Κόσσοβο; Και γιατί δεν συνεχίζει να ανήκει στο ίδιο κράτος; Ήταν οι αλβανόφωνοι στο παρελθόν μειοψηφία; Και μετά αυξήθηκαν και έγιναν πλειοψηφία; Και όποια μειοψηφία σ’ ένα τόπο γίνεται πλειοψηφία σε σχέση με τους γηγενείς αποκόβει το κομμάτι της γης που κατοικεί από τη χώρα που ανήκει και το ανακηρύσσει ανεξάρτητο κράτος; Σκέπτομαι τις αφελείς; ερωτήσεις που κάνω στον εαυτό μου και μπερδεύομαι περισσότερο. Και τι μέλλον μπορούν να έχουν οι αλβανόφωνοι του Κόσσοβου, όταν τους λείπει η εργασία, η τροφή και η ενέργεια αλλά τους περισσεύει ο εθνικισμός που δεν τρώγεται; Δηλαδή το κράτος ήταν που τους έλλειπε; Γιατί αν τους έλλειπαν άλλα πράγματα το σωστό θα ήταν να τα διεκδικούσαν από τη χώρα στην οποία κατοικούν. Μήπως η διπλωματική αλητεία κάποιων ισχυρών τους έβαλε μεγαλοϊδεατισμούς (βλέπε μικρομεγαλισμούς) στα μυαλά και μάλιστα η αμερικανική διπλωματία, που θέλουμε να ελπίζουμε ότι κάποτε θα πάει στο γέρο – διάβολο και θα μας αφήσει ήσυχους; Μήπως συναινεί και η Ε.Ε. και αφήνει τη βούλησή της να βιάζεται από τις Η.Π.Α. ; Μετά από αυτά εμείς τι πρέπει να περιμένουμε; Να συμβεί το ίδιο και στη FYROM όπου επίσης υπάρχουν αλβανόφωνοι; Να συμβεί το ίδιο και στο Μαυροβούνιο ; Δηλαδή το αλβανικό στοιχείο που δεν μπορεί να ζήσει στη χώρα του και βρίσκει οικονομικό διέξοδο σε μια άλλη χώρα, θα μπορεί , όταν αυξάνεται πληθυσμιακά, να κάνει ανεξάρτητο κράτος τη γη όπου έχει εγκατασταθεί; Τέλος αν οι Αλβανοί μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα, συγκεντρωθούν όλοι μαζί σε ένα νομό, π.χ. στο νομό Αχαΐας, θα μπορούν να τον ανακηρύξουν ανεξάρτητο κράτος, αν το θέλουν και οι Η.Π,Α και εξαναγκασθεί και η Ε.Ε.; Είναι αλήθεια αυτά που ακούγονται για τη Μεγάλη Αλβανία; Μήπως κάτι ξέρει η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ; Γιατί όταν σε επίσκεψή του στη Γερμανία ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν απευθύνθηκε στους Τούρκους μετανάστες και τους είπε είστε Τούρκοι, η Μέρκελ του απήντησε: «Κάνετε λάθος. Ζουν και εργάζονται εδώ. Πληρώνουν τους φόρους τους, το γερμανικό κράτος είναι υπεύθυνο γι αυτούς, συνεπώς είναι Γερμανοί». Τότε γιατί όταν ήρθε ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών στην Ελλάδα και είπε στους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης «είστε Τούρκοι», η κυβέρνηση Καραμανλή σιώπησε; Συνεχώς δημιουργούνται ερωτήματα σ’ εμένα τον αφελή μαζί με τα γεγονότα που εξελίσσονται. Μήπως μπορεί κάποιος φιλότιμος πολιτικός ή πολιτικός αναλυτής να μας εξηγήσει τι συμβαίνει, για να καταλάβουν και οι πολίτες αυτής της χώρας, που κανένας δεν τους δίνει λογαριασμό;
  
  Η Νικόλ Κίτμαν στο Κόσσοβο
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 18.02.2008
• 01:17

  ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΕΤΕ;

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΕΤΕ;
  Όταν ήμουν έφηβος, διάβασα σε μια εφημερίδα, μια συνέντευξη ενός Γάλλου ποιητή. Μεταξύ άλλων τον ρώτησαν γιατί γράφει. Δεν θυμάμαι τι απάντησε. Με τα χρόνια που πέρασαν όμως, συνειδητοποίησα γιατί γράφω εγώ:
  Στην αρχή επειδή μου άρεσε το παιγνίδι των λέξεων. Να διαλέγω τις λέξεις, να τις γυαλίζω με το μανίκι μου και να προσπαθώ ν’ αποδώσω μ’ αυτές, το κάθε σημαντικό νόημα που έχτιζαν εντός μου ο Νους κι Ψυχή. Με τον καιρό, απόκτησα τη βεβαιότητα πως κάθε ποίημα που ολοκλήρωνα, ήταν ένα είδος προσευχής, που απευθυνόταν στη ζωή, αφού τής ήμουν ευγνώμων για το κάθε τι που αισθανόμουν γι αυτήν, για το κάθε τι που μου έδινε. Όλα αυτά με οδήγησαν σε μια τελική σκέψη – βεβαιότητα, πως η ποιητική δημιουργία ήταν για μένα ο καλύτερος τρόπος για να υπάρξω αλλά για τούτο όχι και ο λιγότερο επώδυνος. Θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά; Ίσως επειδή από τότε που διάβασα τη συνέντευξη του Γάλλου ποιητή, μέχρι σήμερα που δεν θυμάμαι τι απάντησε στην ερώτηση «Γιατί γράφετε;» να θέλησα όλα αυτά τα χρόνια να βρω την αλήθεια για τον εαυτό μου, που θα μπορούσε να είναι και η απάντηση τού Γάλλου ποιητή και να την καταθέσω. Ας αλλάξουμε όμως τώρα σκηνικό, μ’ ένα ποίημα που παραθέτω πιο κάτω, από το ποιητικό μου βιβλίο «ΕΠΙΜΟΝΟ ΘΕΩΡΗΜΑ»
  
  ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΥΤΟΦΩΤΟ
  Η εξουσία του ποιητή
  βρίσκεται
  πάνω στη μη εξουσία των ανθρώπων.
  Γι αυτό φύλλο πλατύ θα γίνω
  με φλέβες λεπτές δικτυωμένο.
  Θα δέχομαι τον ήλιο κατακόρυφα
  σαν όπως άντρας που άλλο δεν ξέρει από αλήθεια.
  Θ’ αφήνω το χρώμα μου
  να υπερίπταται των αχρώμων
  διάχυτο χάδι.
  Αποτυπώνοντας την αφή μου
  στα χέρια της κίνησης,
  θα κάνω τη δύναμη ορατή.
  Δύναμη,
  που με την αδυναμία του ποιητή
  θα ειν’ εξισωμένη.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 14.02.2008
• 18:06

  O ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΙ Ο ΑΛΕΞΗΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Στο πολιτικό, εκκλησιαστικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό τοπίο της χώρας μας, όπου ανθούν με ιδιαίτερη ένταση τα 4 τελευταία χρόνια, η διαφθορά και τα σκάνδαλα πάσης φύσεως κι η χώρα ταξιδεύει προς το Τίποτα, με πιλότους την υποκρισία και το ψέμα, εμφανίστηκαν δύο νέα πρόσωπα που κατ’ αρχήν αποσπούν την συμπάθεια της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινής γνώμης. Πρόκειται για τους νεοεκλεγέντες, αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τον πρόεδρο του Συνασπισμού ριζοσπαστικής αριστεράς, Αλέξη Τσίπρα. Ο καθένας τους κουβαλά και μιαν ελπίδα που προσπαθεί ν’ αναπνεύσει στο δύσοσμο τοπίο που περιγράψαμε. Ο συνετός και σεμνός Ιεράρχης αποχαιρετώντας τους θρησκευόμενους πολίτες τη; Μητρόπολής του, πριν ενθρονιστεί στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, προκάλεσε μεγάλη εντύπωση με όσα είπε. Παραθέτω μερικά: «Η Εκκλησία δεν είναι εξουσία, είναι διακονία ανθρώπων» «Υπηρετώντας τον άνθρωπο υπηρετείς το Θεό» «Όταν οι άνθρωποι , νοσούν, τότε νοσούν και οι Θεσμοί» Κι όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους για το χωρισμό Εκκλησίας και κράτους, απάντησε: «Αυτό είναι θέμα του λαού. Αν λαός το αποφασίσει, εμείς θα υπακούσουμε» Δηλώσεις που δείχνουν, ποια θέλει ο νέος Προκαθήμενος, να είναι η πορεία της Εκκλησίας από δω και πέρα, πορεία, που έρχεται (ευτυχώς) σε πλήρη αντίθεση με τα όσα συνέβαιναν στην Εκκλησία τα 10 τελευταία χρόνια. Ας θυμηθούμε τους πατριωτικούς δεκάρικους στους ναούς , τις εθνικιστικές κορώνες που φανέρωναν τις τάσεις εθναρχισμού, τις συγκρούσεις με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τις σκληρές αντιπαραθέσεις με πολιτικά κόμματα, τις θέσεις που έπαιρνε ο τότε Αρχιεπίσκοπος για την εξωτερική πολιτική, χειροκροτούμενος από το εκκλησίασμα που νόμιζε (και σωστά νόμιζε τότε) ότι ό Αρχιεπίσκοπος ήταν και αρχηγός κόμματος, του κόμματος της Εκκλησίας! Φαίνεται λοιπόν τώρα πως η Εκκλησία θα ξαναβρεί το δρόμο της, όχι μόνο γιατί το θέλει ο νεοεκλεγείς αρχιεπίσκοπος, μα και η πλειοψηφία των Ιεραρχών που τον εξέλεξαν. Το δεύτερο πρόσωπο ο επίσης νεοεκλεγείς πρόεδρος τού «Συριζα» Αλέξης Τσίπρας ένας 33χρονος πολιτικός μηχανικός με μεγάλη δημοφιλία στο χώρο της νεολαίας, και όχι μόνο στη νεολαία, με προσωπικό αλλά και πολιτικό ήθος και ικανότητα, ψηφίστηκε από την συντριπτική πλειοψηφία του συνεδρίου του κόμματός του, που μ’ αυτό τον τρόπο έδειξε, (το συνέδριο) ότι δίνει «τόπο στα νιάτα» κι ότι βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τη επιθυμία των πολιτών, να αναλάβουν νέα πρόσωπα, που θα γυρίσουν σελίδα. Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν, μένει να δοκιμαστεί όπως ο κάθε πολιτικός. Αναμένεται λοιπόν η ελπίδα που κουβαλούν αυτά τα δύο πρόσωπα, να βρει διέξοδο στη σκληρή πραγματικότητα. Τέλος, πιστεύω, ότι ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι θρησκευόμενος ή όχι, ανεξάρτητα από το αν ψηφίζει ή όχι τον «Συριζα», θα ευχόταν να επιτύχουν και οι δύο στο έργο τους, αφού η επιτυχία τους και η ποιότητα που εκπέμπουν ως προσωπικότητες, θα αντανακλούσε άμεσα στην ελληνική κοινωνία, όπου το κλίμα είναι βαρύ, αφού ασθενούν οι Θεσμοί και οι άνθρωποι που τους υπηρετούν…
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 09.02.2008
• 02:17

  Βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟ ΝΑ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ
  
  Ο λόγος για την κυβέρνηση της Ν.Δ. που 4 χρόνια τώρα, παράγει σκάνδαλα, καταχρήσεις, πατέντες που φέρνουν μίζες, καταστροφές του εθνικού φυσικού πλούτου, συναλλαγές, εκβιασμούς, απίστευτες γκάφες στην οικονομία, (καταχώρηση του υπουργού οικονομίας κ. Αλογοσκούφη στη λίστα τού «ΤΙΜΕ» με τους 100 μεγαλύτερους γκαφατζήδες στο κόσμο! Ο δικός μας πήρε την 37η θέση!)παρανομίες υπουργών, αυτοκτονίες, DVD, Ομερτά και άλλα που θυμίζουν μαφιόζικη κινηματογραφική ταινία. Έτσι λοιπόν άνθισαν διάφορα λουλούδια στο Νεοδημοκρατικό χώρο όπως: Η «Ρεγκουζιάδα», η «Τσιτουριάδα» η «Κουμπαριάδα» η «Ομολογιάδα», η «Αλογοσκουφιάδα», η τηλεφωνική «Υποκλοπιάδα», η «Πακιστανιάδα», η «Βαρθολομιάδα», η "Αναψυκτηριάδα του Μαγγίνα, η διάλυση της Πυροσβεστικής, η υπερχρέωση της ΔΕΗ που η κυβέρνηση παρέλαβε κερδοφόρα, η «Πυρπολιάδα» της Πελοποννήσου, η «Ζαχοπουλιάδα» και πάει λέγοντας. Θα σταθούμε για λίγο στην «Πυρπολιάδα» : Όταν κάηκε λοιπόν η Πελοπόννησος, (ο Καραμανλής και οι υπουργοί του έπαιζαν το ρόλο των θεατών της πυροτραγωδίας ενώ οι πυρόπληκτοι ζητούσαν βοήθεια απ’ τα τηλεοπτικά κανάλια) η κυβέρνηση προκειμένου να καλύψει τις ενοχές και τις ευθύνες της για τη μεγάλη καταστροφή που συντελέστηκε, υποσχέθηκε στους πυρόπληκτους λαγούς με πετραχήλια. Ακόμη, ο μικρός σε όλα, πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, υποσχέθηκε ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση. Οι πυρόπληκτοι δεν σκέφτηκαν ότι οι κυβερνήτες τής χώρας αποδείχτηκαν ανίκανοι να τους βοηθήσουν όταν καίγονταν άνθρωποι, ζώα, περιουσίες και η ίδια η Φύση, ώστε να τους μαυρίσουν στις εκλογές, παρά πίστεψαν στις υποσχέσεις και τους ξαναψήφισαν. Αποτέλεσμα: Η κυβέρνηση μετά τα τριχίλιαρα που έδωσε στην αρχή, εγκατέλειψε τους πυρόπληκτους στη μοίρα τους. Πριν από λίγες μέρες μεταδόθηκε η είδηση απ’ τα τηλεοπτικά κανάλια ότι: η Ε.Ε. εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές, να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ. Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία) και όλων των πολιτικώνπαρατάξεων... εκτός από μία… Μαντέψτε ποια.. Την Ελλάδα της Ν.Δ. Ο Ρουσόπουλος ψέλλισε ως δικαιολογία ότι αυτό συνιστά παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας σύμφωνα με το Άρθρο 24, περί «δασικών εκτάσεων και δασών» !!... Εκτός, αυτού, στις ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών αναφέρθηκε ότι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω «παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη» σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα!!!!!!!
  Καταλάβαμε τώρα ποιοι και γιατί έκαψαν την Πελοπόννησο; Και αν δεν την έκαψαν αυτοί που φανταζόμαστε, καταλάβαμε τουλάχιστον πόσο τους βόλεψε η τεράστια αυτή καταστροφή που προήλθε από την πρωτοφανή ανεπάρκεια , την έλλειψη συντονισμού και επιχειρησιακού σχεδιασμού μιας ανίκανης κυβέρνησης; Επειδή όμως υπάρχουν ακόμα Έλληνες που δεν επωφελούνται από την καταστροφή για να ξεπουλήσουν τον τόπο τους, συνέταξαν ένα κείμενο διαμαρτυρίας για τη σωτηρία των ελληνικών δασών που θα σταλεί στην Ελληνική Βουλή, στο Ευρωκοινοβούλιο και τον Ο.Η.Ε. και το υπογράφουν. Αν θέλετε και σεις να υπογράψετε και να συμμεtέχετε μ’ αυτόν τον τρόπο στo ξαναζωντάνεμα των καμένων δασών μας, κάντε κλικ εδώ: www.petitiononline.com/forestgr/ Κατά τα άλλα ας ετοιμαστούμε να ξαναψηφίσουμε τους ίδιους στις επόμενες εκλογές, αφού ο ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ μάς έγινε συνήθεια!!!!!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 30.01.2008
• 17:37

  Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Ο Μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος βρίσκεται ήδη στις γειτονιές των αγγέλων. Το έργο της αμφιλεγόμενης αυτής προσωπικότητας , θα αποτιμήσει ο Ιστορικός του μέλλοντος.
  Εμείς κρατάμε το δράμα του ανθρώπου και την γενναιότητά του, μπροστά στην παρατεταμένη αγωνία του θανάτου. Ο νέος αρχιεπίσκοπος που θα εκλεγεί, ελπίζουμε να έχει υπ’ όψη του ότι ο μόνος οδηγός του πρέπει να είναι η κεφαλή της εκκλησίας, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός και όσα εκείνος έθεσε ως προϋποθέσεις για μια χριστιανική ζωή. Δεν είναι δηλαδή ανάγκη να είναι ο νέος αρχιεπίσκοπος ο Star της καθημερινότητας, όπως δεν είναι απαραίτητο να γίνει και η εκκλησία προϊόν του life style. Ο νέος αρχιεπίσκοπος ασφαλώς και θα πρέπει να κάνει χρήση των Μ.Μ.Ε. για να περάσει τα όποια χριστιανικά και πανανθρώπινα μηνύματα αλλά όχι κατάχρηση, γιατί τότε, υπάρχει ο κίνδυνος να παρασυρθεί από τις μιντιακές σειρήνες σε ακατάσχετες φλυαρίες , με αποτέλεσμα η εικόνα του να μη διαμορφώνεται από τον ίδιο αλλά από τα Μ.Μ.Ε. Τα κριτήρια για ένα θρησκευτικό ηγέτη, δεν έχουν καμιά σχέση με τα κριτήρια για ένα πολιτικό ηγέτη. Για τον πρώτο τα κριτήρια είναι πνευματικά, για τον δεύτερο κοσμικά. Η απληστία και το πάθος για την εξουσία, μπορεί π.χ. να θεωρηθεί φυσιολογικό για ένα πολιτικό ηγέτη. Ποτέ όμως για ένα θρησκευτικό. Το λέω αυτό γιατί συχνά οι πιστοί συγχέουν τα κριτήρια του πολιτικού ηγέτη με του θρησκευτικού. «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι λοιπόν, και τα του Θεού τω Θεώ». Όταν οι Ιεράρχες δεν ξεχνούν αυτή τη ρήση του Χριστού, δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα να παίξουν πολιτικά παιχνίδια και ίντριγκες, ούτε να αβαντάρουν οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα για να εκλεγεί, ξεστρατίζοντας έτσι από την αποστολή τους. Φυσικά ούτε και οι πολιτικοί πρέπει να αναμειγνύονται στα της εκκλησίας, προωθώντας ένα διαρκές πάρε – δώσε για να ψαρέψουν ψήφους. Ας λειτουργεί ο καθένας στο χώρο του όσο καλύτερα μπορεί. Ο νέος αρχιεπίσκοπος και οι «συν αυτώ» Ιεράρχες, σύμφωνα με τις επιταγές της χριστιανοσύνης, και οι πολιτικοί σύμφωνα με την κοινοβουλευτική δημοκρατία και το σύνταγμα της χώρας, ώσπου να πάρει οριστικά τέλος, αυτός ο αφύσικος (νομικά) εναγκαλισμός εκκλησίας και κράτους.
  Φ.Θ.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 23.01.2008
• 21:24

  Ποίηση: Η ...

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  
  Ποίηση: Η Γεωγραφία της Μοναξιάς

  Γράφοντας ποίηση δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ξέρω ότι για τους πολλούς που μετράνε τα πάντα με το εμπορικό μέτρο, ματαιοπονώ.
  Όπως ξέρω ότι για μένα τον ίδιο, για την τέχνη μου αλλά και για τον εκδότη μου, (πού είναι χειρότερος από μένα!) απλά παίζω με αφοσίωση και συνέπεια ένα χαμένο παιχνίδι, αυτό του Έρωτα με το Μεγάλο θηλυκό που είναι η Ποίηση. Τι να κάνουμε αφού υπάρχουν ακόμα τρελοί; Προ ημερών μού έγραφε ένας άλλος τρελός, ο Πατρινός ποιητής Διονύσης Καρατζάς για το βιβλίο μου «Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΘΥΜΝΑΣ» που εκδόθηκε πρόσφατα:
  "Σταματάς (όπως η Ευστρατία σταματά στο λιακωτό τούς ανέμους μ' ένα κουταλάκι γλυκό) τους ανέμους και το χρόνο με την αλήθεια των συναισθημάτων σου και τη δύναμη των λέξεων. Έτσι κι αλλιώς πατρίδα είναι ό,τι μας δίνει χώρο στο όνειρο κι ό,τι αφήνει αγάπη σε πρόσωπα και πράγματα. Κι εσύ συνομιλείς με την πατρίδα και επιστρέφεις στον τόπο της καρδιάς έτοιμος για τη Θεία Κοινωνία της Ποίησης." Κάπως έτσι καταλαβαίνει κανείς, ότι "Η Λειτουργία της Μήθυμνας" γίνεται ο γενέθλιος τόπος του καθενός μας. ΄Ετσι λοιπόν, ο κάθε ανοιχτός στην επικοινωνία αναγνώστης συμμετέχει σε κάθε αναγνωστική λειτουργία ισότιμα με τον δημιουργό, αφού η γραφή δεν υπάρχει χωρίς την ανάγνωση και η ανάγνωση δεν υπάρχει χωρίς τη γραφή. Υπάρχουν βέβαια και οι «ειδικοί» των εφημερίδων που παρουσιάζουν, αν θυμηθούν, τα νέα ποιητικά βιβλία και θέλοντας να δώσουν το στίγμα του κάθε βιβλίου, γράφουν απίθανες σαχλαμάρες και αφέλειες που τελικά αδικούν τα ίδια τα βιβλία. Η άγνοια λοιπόν, η αρπακόλα ή η τσαπατσουλιά – αδιαφορία των «ειδικών», σκοτώνει αυτά με τα οποία καταπιάνονται και θρέφει μέσα τους όλα όσα δεν υποψιάζονται. Ίσως θα ήταν προτιμότερο να αναγράφουν στην αναγγελία των εκδόσεων μόνο τον τίτλο του βιβλίου, το είδος, τον οίκο και την τιμή. Και για να πάμε παρακάτω: Στην Ελλάδα της σημερινής ή της διαρκούς, αν θέλετε παρακμής, το καλύτερο προϊόν που παράγεται , είναι (σας βεβαιώνω) η Ποίηση. Αναφέρω ενδεικτικά τους ποιητές μας Γιάννη Βαρβέρη, Μιχάλη Γκανά, Διονύση Καρατζά και μια ακόμα πλειάδα σημαντικών ποιητών. Το προϊόν όμως μένει στα αζήτητα. Οπότε: Ή θα πρέπει να αναπροσανατολιστεί η καλλιτεχνική παραγωγή διαγράφοντας την ποίηση που δεν έχει πέραση στην αγορά (σύμφωνα με το εμπορικό μέτρο) ή θα πρέπει οι κριτικοί και οι δημοσιογράφοι να προβάλλουν ότι καλύτερο διαθέτει σήμερα η Ελλάδα: την Ποίηση. Και για να μπω και στα χωράφια της αγορολογίας, (Μάρκετινγκ) θα έλεγα πως αν ένα ποιοτικό προϊόν προβληθεί επίμονα και συστηματικά, τότε περνάει στην αγορά. Κι αν η ποίηση περάσει στην αγορά, θα μπει και στα σπίτια των ανθρώπων και τότε ίσως οι άνθρωποι αγαπήσουν την " πολυτέλεια του περιττού", δηλαδή την Ποίηση, Ίσως τότε καλυτερέψει έστω και ελάχιστα ο μίζερος αισθητικά ορίζοντας της ζωής μας. Ίσως ,τέλος , αποκτήσουν κι άλλο ένα μέτρο στη ζωή τους οι άνθρωποι: Το μέτρο της ομορφιάς κι αρχίσουν έτσι να ξεσυνηθίζουν την ασχήμια. Αθεράπευτα αφελής; Ναι αλλά αφού η αγορά θα κερδίζει από το ποιοτικό προϊόν που θα προβάλλουν έντονα και συστηματικά οι κριτικοί κι οι δημοσιογράφοι, γιατί να μην πετύχει αφού και οικονομικό κέρδος θα υπάρχει για την αγορά αλλά και ανθρώπινο κέρδος, αφού κάποιοι θα κερδίσουν τη ψυχή τους; Ναι αλλά οι κριτικοί και οι δημοσιογράφοι τί κίνητρο - κέρδος θα έχουν για να προβάλλουν έντονα και συστηματικά την καλή Ποίηση; Το παραλήρημα έλαβε τέλος. Ας ξαναφορέσουμε τις μάσκες για ν' αντιμετωπίσουμε την πολιτική δυσωδία.
  

  
  
  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 18.01.2008
• 16:27

  Και θα ΄ρθει μέρα

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  ΚΑΙ ΘΑ ΄ΡΘΕΙ ΜΕΡΑ
  
  Και θα ΄ρθει μέρα που θα κείτεσαι νεκρή
  
  χωρίς ποτέ στα χρόνια που θ’ ακολουθήσουν
  
  σε κανενός τη μνήμη να ξανάρχεσαι.
  
  Βλέπεις εσένα η χάρη δεν σου δόθηκε ποτέ
  
  ρόδα της Πιερίας να κόψεις.
  
  Άσημη πάντα μεσ’ τις χώρες του Άδη
  
  και τους σκοτεινούς αποθαμένους
  
  θα πλανιέσαι.
  
  ΣΑΠΦΩ Ανασύνθεση – Απόδοση Οδυσσέας Ελύτης
  
  Υστερόγραφο: Κι όμως παλιά φιλενάδα μας ΣΑΠΦΩ,
  Όχι μόνο στη μνήμη μας ξανάρχεσαι, μα κι όταν ερωτευόμαστε,
  πάλι εσέ θυμόμαστε που όταν έλεγες τις λέξεις Σ’ αγαπώ,
  ήταν σα να τις έλεγε άνθρωπος, πρώτη φορά στον κόσμο!
  Φ.Θ.
  

  Eλαβα τη σκυτάλη από το Στράτο και την Κατερίνα να γράψω ένα ποίημα της αρεσκείας μου

  και την παραδίδω στους Θεόδωρο Γρηγοριάδη, Δημήτρη Αθηνάκη, Στράτο Φουντούλη

  kαι Κούκο (μονο) να κάνουν το ίδιο.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.01.2008
• 02:36

  ΣΤΗ ΣΑΠΦΩ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Στη Σαπφώ
  
  Άρωμα νεραντζιάς
  πνέει στο στόμα σου.
  
  Τραγουδάς,
  και τρέχω
  τους φλογισμένους τόνους να μαζέψω
  τις λέξεις που ανακλούν το φως.
  
  Στο μυρωμένο θάλαμο
  γλιστρώ σαν κλέφτης
  την ώρα που το σεληνόφως
  τη κλίνη σου αγγίζει.
  
  Με την ορμή της άνοιξης
  ανθίζει ο έρωτας στο στήθος σου
  κι η νύχτα να μας ενθαρρύνει.
  
  Η ροδαυγή μας βρίσκει στο γιαλό .
  
  Του πρωινού η αύρα
  τα σώματά μας αντιγράφει.
  
  Εγώ, μέσα απ’ το ελαφρύ σου ρούχο,
  την αφή δικαιώνω.
  Με τα δάχτυλα μεταλαμβάνω το σώμα
  που μέσα του κατοίκησε η Ποίηση.
  
  Ύστερα.. έφυγες.
  Έτσι ξαφνικά.
  
  Πέρασαν μόλις
  
  δυόμισι χιλιάδες χρόνια από τότε
  και τ’ άρωμα της νεραντζιάς
  στο θάλαμό σου να πλανιέται…
  
  Φαίδων Θεοφίλου
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 31.12.2007
• 18:50

  ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ;

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  2008
  Εκτός από ξεφαντώματα, τα φαγοπότια, τα δώρα τη πληθώρα των ευχών που χάνουν το νόημά τους από την ίδια τους την υπερβολή , πληρώνουμε ακριβά και την αφοσίωσή μας στη θρησκεία της κατανάλωσης. Βέβαια όλοι έχουμε δικαίωμα στη χαρά και στη ξενοιασιά για να ξεφύγουμε λίγο από τη γκρίζα ζωή μας. Αλλά ας σκεφθούμε και λίγο. Ας σκεφθούμε ότι δικαίωμα στην τροφή, στο νερό και στη στέγη, έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ότι δικαίωμα στη φροντίδα, στη μόρφωση και στην οικογενειακή θαλπωρή, έχουν όλα τα παιδιά του κόσμου. Ότι δικαίωμα στην ειρήνη, έχουν όλοι οι λαοί της ανθρωπότητας. Ότι το φυσικό περιβάλλον, πρέπει να αφεθεί επιτέλους να λειτουργήσει με τους νόμους της Φύσης κι όχι με τους νόμους τού ανθρώπου. Για όλ΄αυτά, χρειάζεται απ’ όλους γενναιοδωρία, περίσσεια ψυχής και αγάπη, που για να βρουν διέξοδο και να καρπίσουν, χρειάζεται πριν απ’ όλα ν’ αλλάξουν οι νοοτροπίες. Όλοι έχουμε Λόγο και Ευθύνη για ότι γίνεται γύρω μας, για ότι γίνεται στον κόσμο. Ας γίνει λοιπόν το 2008 ένας χρόνος περισυλλογής κι ένα νέο ξεκίνημα για όλους μας!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 16.12.2007
• 22:27

  Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Α

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, τόσο μ’ αγγίζει εκείνη η περίεργη μελαγχολία των εορτών. Χριστούγεννα: Ποιος δοξάζεται; Η κατανάλωση.
  Τα φώτα, ποτάμια που χύνονται στους εμπορικούς δρόμους και κάνουν τις αγορές ελκυστικότερες. Ο Άγιος με την κόκκινη στολή, πρόθυμος υπάλληλος των εταιρειών που διαθέτουν επώνυμα και μη προϊόντα. Ο Άγιος που ανήκει πια στη θρησκεία της κατανάλωσης, όπως κι εμείς. Γι αυτό μας είναι τόσο οικείος.
  Φώτα, φώτα παντού, φώτα που σε τυφλώνουν, που σε ναρκώνουν.
  Έτσι ακολουθείς ευκολότερα το ρυθμό των Χριστουγέννων και το πνεύμα τους που είναι:
  ΑΓΟΡΑΣΤΕ, ΓΙΟΡΤΑΣΤΕ, ΞΕΦΑΝΤΩΣΤΕ !
  Βέβαια από δω που είμαι δεν μπορώ να διακρίνω τα πρόσωπα των αγγέλων στο συννεφιασμένο χειμωνιάτικο ουρανό, για να καταλάβω από το ύφος τους αν συμφωνούν.
  Να! όμως που αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες της βροχής… Xαίρομαι να περπατώ κάτω από τη βροχή. να κάνω διάλογο μαζί της.
  Στο δρόμο συναντώ εκείνο τον αλαφροΐσκιωτο γέροντα που μένει 3 τετράγωνα πιο κάτω, που όλο θέλει να μιλήσει και κανείς δεν τον ακούει, αφού οι άνθρωποι θέλουν ν’ ακούνε μόνο ευχάριστα πράγματα ή τον εαυτό τους. Του υπόσχομαι να τον επισκεφτώ. Θα καθήσω δίπλα του να τον ακούσω να ξετυλίγει τον καημό του, ν’ απλώνει τ’ αποξηραμένα του όνειρα, τις δίψες του που στέρεψαν, τα κατορθώματα που θα ήθελε να είχε πετύχει, να μου τα εξιστορεί, σα να τα πέτυχε. Να πιούμε κι ένα μπουκάλι κρασί, μοσχοφίλερο. Κι όταν κουραστεί, να κλείσω την πόρτα απαλά, αφήνοντάς τον να χαμογελά στον ύπνο του.
  Επιστρέφοντας στο σπίτι μου να βλέπω τη βροχή καδραρισμένη απ’ το παράθυρο. Μια λέξη που οι άνθρωποι γνωρίζουν καλά την έννοιά της αλλά όχι και την εφαρμογή της είναι η ειρήνη. Η επί γης ειρήνη. Κάτι που επίσης γνωρίζουν καλά οι άνθρωποι είναι η Γέννηση, όχι όμως και το μήνυμά της που χάνεται στον αργό θάνατο του φυσικού περιβάλλοντος, στη συσσώρευση χρήματος και στη φύση που πεθαίνοντας τιμωρεί.Η βροχή σταμάτησε.
  Κάποιος απομακρύνεται βιαστικά από τα φώτα κι ενώνεται πάλι με το ΦΩΣ.
  Φ.Θ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 08.12.2007
• 23:24

  Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΘΥΜΝΑΣ

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  
  Η ποιητική σύνθεση του Φαίδωνα Θεοφίλου κυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση
  από τις εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ με έντεκα σχέδια κι ένα πίνακα
  τού ζωγράφου Αριστομένη Τσολάκη.
  Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ Σόλωνος 133 106 77 Αθήνα τηλ/να: 210 3806305,
  210 3821813, fax 210 3838173 e-mail: alexcom@otenet.gr
  
  
  Είπαν για την πρώτη έκδοση :
  
  Ένα ταξίδι της Ψυχής και του Νου, στο χώρο και στο χρόνο της Μήθυμνας.
  Της Μήθυμνας του καθενός μας. Ένα ταξίδι στη μαγεία του Μυστικού, που
  επωάζεται στον ερωτισμό τού Φανερού.
  
  Στη «Λειτουργία της Μήθυμνας ο Θεοφίλου, καταφέρνει να κάνει τη γλώσσα ένα με τη φύση και τη φύση λόγο και Γλώσσα, ήχο και άρθρωση μουσική, τελετουργική! Αλλά κι εκείνο: « Το φως ξεπερνά τις διαστάσεις του τρυπώντας τα βότσαλα που θα γίνουν φυλαχτά της μοναξιάς» ! τα «υδρόβια φυτά, υδρόβια σώματα πίσω από τα οποία κρύβονται ο αστακός κι ο ξιφίας που πλέκουν το θαλάσσιο σεβασμό τους και σε λίγο θ’ αναδυθεί συμμαχώντας στην επιφάνεια με τον ήλιο» ! Τι δόμηση, τι ταίριασμα, τι γάμος κι ένωση.
  Γιώργος Γιάνναρης
  Καθηγητής συγκριτικής φιλολογίας
  
  
  «Ένας πίνακας πολυμεγέθης, πολύχρωμος, ζωγραφισμένος πινελιά – πινελιά.
  Η πατρίδα αναπλάθεται μέσα σε φως Τις εμπνεύσεις του ο Φ.Θ. αντλεί κύρια από την ιδιαίτερη πατρίδα του, κομίζει αυτή την ωραιότητα στη σκέψη του και προχωρώντας συγκομίζει το φυσικό και ιστορικό μεγαλείο του έθνους. Αυτόν όλο τον λαμπερό πλούτο, ως πολύχρωμο νέφος με τον αγέρα της ποίησής του, κινεί προς τας Ευρώπας και παγκοσμίως… Η συνδυαστική φαντασία τού Φ.Θ. αδελφωμένη με τον λυρικό οίστρο, οικοδομούν σκηνές εξαίσιες. Συμπληρωματικά και επιλογικά μπορούμε να ισχυριστούμε πως η ποίηση του Φ.Θ. αποτελεί ένα θρίαμβο του λυρικού λόγου, που κάτω από τον φωταδερό του μανδύα, σφύζει το ζωντανό σώμα μιας πλούσιας θεματογραφίας.
  Περιοδ. Έρευνα – Θεοδόσης Δασκαλόπουλος
  Κριτικός - Δοκιμιογράφος
  
  
  Η Λειτουργία της Μήθυμνας του Φαίδωνα Θεοφίλου είναι μια πραγματική λειτουργία, με ιερό την ίδια τη Φύση, με αρχιερέα τον άνθρωπο και ψάλτες τον έρωτα, το φως, τη θάλασσα, τη νύχτα, τα δέντρα, τις μνήμες, την ηχώ της Ιστορίας, τις εποχές, τα χρώματα…Και λειτουργούμενοι οι αισθήσεις, τα συναισθήματα, η ψυχή, το πνεύμα, το χθες, το παρόν και το αύριο.
  Σπύρος Δαρσινός – ποιητής
  Σχόλιο στο διαδίκτυο
  ΗΠΑ – Τενεσή
  
  Ταξίδι στη Μήθυμνα, μέσα στο ελληνικό φως. Στις λέξεις ανιχνεύει κανείς τους ανθρώπους φιλιωμένους με τη ζωή, το θάνατο, την ομορφιά. Στο βιβλίο του Φ.Θ. κλείνεται το μαγικό χρώμα της ερωτικής σχέσης με τα νησιά και τη ζωή της Ελλάδας. Και το «ΦΩΣ ξεπερνά τις διαστάσεις του τρυπώντας τα βότσαλα που θα γίνουν φυλαχτά της μοναξιάς»
  Περιοδ. ΕΨΙΛΟΝ – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ
  
  Πώς αποφάσισε ο Φ.Θ. το ωραίο ταξίδι στη διαχρονική του πατρίδα θα μας το πει με τη φωνή του Εγγονόπουλου: «Περπατούσα έτσι ανύποπτος όταν με φώναξε: /Έλληνα! Ε, Έλληνα!...» ΄Ετσι μ’ ερέθισμα τούτα τα λόγια ανταποκρίθηκε στην επίκληση σαν έτοιμος από καιρό: «Έρχομαι Μήθυμνα…» και κουβάλησε εκεί, όλα τ’ αγναντέματα της Ελλάδας, απ’ τις κορφές της αιωνιότητας. Τους ορίζοντες όπως διαγράφονται στο «Πήλιο τη Λήμνο, τον Άθωνα την Αιολίδα». Αλλά κι έναν «έρωτα με τα μαλλιά του να στάζουν λάλον ύδωρ». Κουβάλησε ακόμα, τη «μαστίχα» και τα «ζεστά μάρμαρα» απ’ το πύρωμα του Έλληνα ήλιου.
  «…Αφετηρία, στην πορεία του ποιητή, η πέτρα κι ο άνεμος. Τέρμα, η άπλα
  και το βύθος της θάλασσας, η εσωτερικότητα της ενιαίας πατρίδας».
  Εφημ. Ριζοσπάστης – Γιάννης Καραβίδας
  Ποιητής – κριτικός
  
  Μια θαυμάσια σύνθεση γεμάτη λυρική συγκίνηση και φωτερά ηχοχρώματα. Η Λειτουργία τής Μήθυμνας έχει την ιερότητα της γνήσιας ποιητικής έμπνευσης.
  Γιώργος Κάρτερ
  Ποιητής
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Μυτιλήνη - Λέσβος, 28.11.2007
• 17:02

  Γ Ε Ν Ε Θ Λ Ι Α

   »  Ο Θεός στο καφενείο
  Νοέμβρης 2006 - Νοέμβρης 2007
  Το Blog «Ο Θεός στο καφενείο» γιορτάζει αφού έκλεισε ήδη ένα χρόνο. Τα γενέθλια αυτά όμως, δεν θα είχαν κανένα νόημα χωρίς εσάς που βρήκατε εδώ ένα ανήσυχο χώρο φιλοξενίας. Χωρίς εσάς, που αφήσατε εδώ τις σκέψεις σας ν’ ανεμίζουν, τα σχόλια να παίρνουν τη θέση τους, κάνοντας το «καφενείο» πνευματικό στέκι. Τέλος, τα γενέθλια αυτά δεν θα είχαν νόημα χωρίς εσάς που κάνετε ένα διάλειμμα στο καφενείο, κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού σας περίπατου. Έτσι λοιπόν διαδικτυακοί φίλοι και συμπολίτες, σβήνουμε σήμερα ένα κεράκι πάνω στην στρογγυλή καρυδόπιτα και υψώνουμε τα ποτήρια με το σπιτικό γιαννιώτικο τσίπουρο. Περάστε λοιπόν στο καφενείο να κεραστείτε και ν’ αφήσετε στα τραπέζια, ένα λόγο, μια ευχή, μια γνώμη.
  Χρόνια πολλά στο καφενείο και στους θαμώνες του!
  -
  
  
  
  Περισσότερα... »