[rizpar.blogspot.com]
]]> ]]>
]]>
]]>Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις από τον Rick Wolff - The from dimitris meletis on Vimeo.
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Από το [www2.ekke.gr]
Διαμαρτυρόμαστε για την επικείμενη κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών.
Αντιτασσόμαστε στην υποβάθμιση της κοινωνικής έρευνας.
Ζητάμε την αναβάθμιση του ΕΚΚΕ.
Πενήντα χρόνια μετά την ίδρυσή του κινδυνεύει να καταργηθεί το μοναδικό δημόσιο Ερευνητικό Κέντρο της χώρας στις κοινωνικές επιστήμες σύμφωνα με την από 26/5/09 Απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής για την κατάργηση ή συγχώνευση 255 Φορέων και Οργανισμών του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα.
Διοίκηση και εργαζόμενοι του Κέντρου διαμαρτύρονται σθεναρά για την απόφαση αυτή.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στην Ευρώπη των 27, στον τομέα της έρευνας, η Ελλάδα κατέχει την πέμπτη από το τέλος θέση ως προς το σύνολο των δαπανών, ανεξαρτήτως προέλευσης (0,57% του ΑΕΠ) ενώ κατατάσσεται προ-τελευταία ως προς τη δημόσια δαπάνη για την έρευνα (0,68% των δημοσίων δαπανών). Αντίστοιχες από το τέλος θέσεις κατέχει βάσει όλων των δεικτών που αφορούν στον αριθμό και το κόστος των απασχολουμένων στην έρευνα. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση όχι μόνο από όλες τις χώρες της ΕΕ των 15, αλλά, ακόμη και από πολλές χώρες που μόλις χθες εντάχθηκαν στην ΕΕ και των οποίων η οικονομικο-κοινωνική κατάσταση ουδεμία σύγκριση έχει με αυτή της χώρας μας.
Μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα παρουσίασε ιδιαίτερη πρόοδο στον τομέα της ανάπτυξης της ανώτατης εκπαίδευσης με διπλασιασμό των μελών ΔΕΠ στην περίοδο 1977-2007. Αντίθετα, οι ερευνητικές δομές της χώρας παρέμειναν καχεκτικές. Στο τομέα της έρευνας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, η κατάσταση παρουσιάζεται ακόμη χειρότερη. Οι απασχολούμενοι στον τομέα αυτό παρουσιάζουν μείωση κατά 25% μεταξύ των δύο τελευταίων Απογραφών.1
Η μη ανάπτυξη των ερευνητικών δομών της χώρας έχει από καιρό ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στο σύνολο των διαδικασιών παραγωγής, μετάδοσης, αξιοποίησης και διάχυσης της γνώσης και της καινοτομίας στο σύνολο της κοινωνίας. Έτσι η Ελλάδα παράγει όλο και περισσότερους ‘πτυχιούχους' - ακόμη και κατόχους διδακτορικών τίτλων - με χαμηλό επίπεδο ερευνητικών δεξιοτήτων ενώ παράλληλα δεν μπορεί να αξιοποιήσει επ' ωφελεία της ανάπτυξης της χώρας, το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει υψηλές επιστημονικές ικανότητες και το οποίο, στην πλειονότητά του, συνεχίζει να διαρρέει στο εξωτερικό.
Με αυτά τα δεδομένα κανείς δεν θα φανταζόταν ότι η σημερινή κυβέρνηση θα συμπεριελάμβανε ερευνητικούς φορείς στο σχέδιο περιορισμού του δημόσιου τομέα προς εξοικονόμηση πόρων. Και όμως. Με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής στις 26/5, το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών συμπεριελήφθη στον μακροσκελή κατάλογο διαφόρων Οργανισμών που πρόκειται σύμφωνα με την κυβέρνηση να καταργηθούν ή συγχωνευθούν εντός τετραμήνου. Σύμφωνα με τον κατάλογο αυτό αποφασίζεται η «συγχώνευση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών σε ένα ενιαίο ερευνητικό κέντρο με δραστηριότητα στον τομέα Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών». Η απόφαση είναι δύσκολα κατανοητή μια και εκτός των δυσκολιών που εμπεριέχει η συγχώνευση ενός ΝΠΔΔ (ΕΚΚΕ) με ένα ΝΠΙΔ (ΕΙΕ), παραμένει άδηλο τι θα γίνουν οι θετικές επιστήμες τις οποίες, εκτός των ανθρωπιστικών, θεραπεύει εδώ και πενήντα επίσης χρόνια το ΕΙΕ.
Περιττό να αναφέρουμε ότι όχι μόνο δεν προηγήθηκε διάλογος μεταξύ των Κέντρων και της εποπτεύουσας αυτό Αρχής (ΓΓΕΤ, Υπ. Ανάπτυξης) αλλά, ακόμη και όταν τέσσερις μέρες πριν την απόφαση, ζητήθηκε ευθέως - και ενώπιον της ερευνητικής κοινότητας - από τον Γενικό Γραμματέα Έρευνας και Τεχνολογίας να διαψεύσει ή επιβεβαιώσει την φήμη περί κατάργησης του Κέντρου που ήδη κυκλοφορούσε, εκείνος εκτέθηκε ηθικά δηλώνοντας άγνοια. Επιπλέον, δεν υπάρχει σχετική γνωμοδότηση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) η οποία, σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τα ερευνητικά κέντρα, είναι απαραίτητη προκειμένου να ληφθούν σχετικές αποφάσεις (Ν.1514/85 αρ.25). Αξίζει να επισημανθεί ότι το επιχείρημα που επικαλείται η Απόφαση της Διυπουργικής για «εξορθολογισμό της λειτουργίας των Δημόσιων Φορέων και περιορισμό της σπατάλης» δεν ευσταθεί στην περίπτωση του ΕΚΚΕ, καθότι τα μέλη του ΔΣ του φορέα είναι μη αμειβόμενα και η μόνη «οικονομία» περιορίζεται στην κατάργηση της θέσης του Προέδρου του ΔΣ.
Παραταύτα ακόμη και τώρα, το Υπουργείο Ανάπτυξης δεν θεωρεί ότι πρέπει να παρουσιάσει την πλήρη πρόταση των όσων σχεδιάζει, να προχωρήσει σε δημόσια διαβούλευση και να ακούσει και τις απόψεις όχι απλώς των άμεσα ενδιαφερομένων αλλά των ‘καθ'ύλην αρμόδιων' που στην προκειμένη περίπτωση είναι η επιστημονική και ερευνητική κοινότητα.
Η χρησιμότητα της κοινωνικής έρευνας θεωρείται αυτονόητη σ' όλο τον προηγμένο κόσμο. Για να είναι όμως κοινωνικά χρήσιμη, η κοινωνική έρευνα πρέπει να ασκείται σε πλαίσιο ακαδημαϊκής ελευθερίας και σε συνθήκες ανεξαρτησίας από οικονομικές ή πολιτικο-ιδεολογικές σκοπιμότητες. Η ποιότητα και η χρησιμότητα της κοινωνικής έρευνας είναι ευθέως ανάλογες της επιθυμίας μιας κοινωνίας να διασφαλίσει τις συνθήκες αυτές τις μόνες που επιτρέπουν την προαγωγή της αυτογνωσίας της και την ανάδειξη μέσων και τρόπων ευημερίας της. Η δημόσια σφαίρα είναι ο μόνος χώρος όπου μπορεί να ανθήσει η κοινωνικά χρήσιμη κοινωνική έρευνα υπό την πρόσθετη προϋπόθεση ότι τα πορίσματά της υπόκεινται στην αξιολόγηση και κριτική επισκόπησή τους στο πλαίσιο της εθνικής και διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.
Το ΕΚΚΕ, λειτουργώντας πάντα σε ασφυκτικό περιβάλλον ανυπαρξίας εθνικών κονδυλίων και πολιτικής για την κοινωνική έρευνα, επιβίωσε, όλα αυτά τα χρόνια, αντλώντας από τις δικές του κυρίως δυνάμεις. Κυνηγώντας χρηματοδοτήσεις στο πλαίσιο προγραμμάτων με στενή εφαρμοσμένη και αποσπασματική στοχοθεσία, δεν ξέχασε την πραγματική αποστολή του και πέτυχε με την ερευνητική και εκδοτική του δραστηριότητα να διευρύνει τη γνώση μας για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
Η κατάργηση του μόνου στη χώρα δημόσιου Ερευνητικού Κέντρου στις κοινωνικές επιστήμες συνεπάγεται την υποβάθμιση της κοινωνικής έρευνας και τη συρρίκνωση της ερευνητικής κοινότητας. Παράλληλα, σηματοδοτεί την αδιαφορία της Πολιτείας για τις κοινωνικές επιστήμες και καθιστά την επιβίωση και άνθησή τους στόχο ιδιαίτερα δυσπρόσιτο.
Σας καλούμε, συνυπογράφοντας το κείμενο αυτό, να στηρίξετε τις δομές που υπηρετούν την κοινωνική έρευνα στη χώρα μας και να ζητείστε αντί της κατάργησης, την αναβάθμιση του ΕΚΚΕ.
Η Διοίκηση και οι εργαζόμενοι του ΕΚΚΕ
]]>
Έφυγε από κοντά μας
...ο σύντροφος δάσκαλος Σπύρος Μαρκόπουλος
Πώς μπορούν οι λέξεις να μιλήσουν για το Σπύρο μας, πώς μπορούν τα λόγια να το πουν. Μαύρα μαντάτα, δίσεκτοι καιροί….
Έφυγε από κοντά μας για το πιο μακρύ ταξίδι ο σύντροφος Σπύρος Μαρκόπουλος, μετά από άνιση μάχη με το θάνατο, την Κυριακή 12 Απρίλη 2009.
Ο Σπύρος, μάχιμος δάσκαλος, γεννήθηκε στις 3/1/1966 στο Αγρίνιο. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου πήγε Γυμνάσιο και Λύκειο. Πέρασε στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία το 1983, από όπου αποφοίτησε το 1985. Διορίστηκε δάσκαλος στην Πάρο, πήγε στο Βέλγιο ως δάσκαλος, όπου έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές, που τις συνέχισε στην Αθήνα στο τομέα Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας, για να είναι τα τελευταία χρόνια δάσκαλος στα Πετράλωνα, στο 137ο Δημοτικό Σχολείο.
Φέτος ήταν στη Μετεκπαίδευση στην Πάτρα.
Πάντα με ενεργή συμμετοχή στα κοινά, στο Μαράσλειο με την ΕΜΑΣ, αργότερα ως δάσκαλος μέσα από τις Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις και στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών Π. Ε. « Ο Παρθενώνας» με το σχήμα «Δάσκαλοι σε Κίνηση».
Τρία χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου, χρόνια μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, πολλές φορές αντιπρόσωπος των Παρεμβάσεων στις Γενικές Συνελεύσεις της ΔΟΕ.
Συμμετείχε ενεργά στο εκπαιδευτικό περιοδικό « Εκπαιδευτική Κοινότητα» στη Συντακτική του ομάδα, πάντα με άποψη για την παιδαγωγική και κοινωνική δράση.
Μέλος του Παιδαγωγικού Ομίλου των Παρεμβάσεων – Κινήσεων – Συσπειρώσεων Π.Ε.
Δραστηριοποιούνταν στην εκπαιδευτική, αντιρατσιστική κίνηση « Πίσω θρανία», προσφέροντας δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες, πρωταγωνιστούσε στο κίνημα για πλήρη δικαιώματα των μεταναστών, αλλά και των παιδιών τους μέσα και έξω από τα σχολεία.
Ο πάντα γελαστός και αγαπητός μας Σπύρος…Πάντα στην πρώτη τη γραμμή, όπως στην απεργία του 2006, ακούραστος, σεμνός, μοναδικός, αλλά και σε στιγμές νηνεμίας, προσπαθώντας με συλλογικό τρόπο να δημιουργήσει το αύριο, όπως το ονειρεύτηκε…
Καλό ταξίδι μονάκριβέ μας σύντροφε…
«Οι σύντροφοι δεν πεθαίνουν, κατοικούν στο βάθος των δρόμων,
Όποιον και να πάρεις θα τους συναντήσεις….»
Αντί για στεφάνια η οικογένεια και οι σύντροφοι του θα επιθυμούσαν τα χρήματα να δοθούν στην καμπάνια « Ένα Σχολείο για τη Γάζα» Συλλόγων Π. Ε και ΕΛΜΕ.
Αριθμός Λογαριασμού 4260100830920 Αγροτική Τράπεζα
]]>
]]>
]]>
]]>ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.
ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ Δ.Ο.Ε.
ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Η κυβέρνηση και το αστικό κράτος αποκάλυψαν, με το πιο τραγικό τρόπο, το σκοτεινό και αποκρουστικό τους πρόσωπο. Το Σάββατο αναίτια στην περιοχή των Εξαρχείων βρήκε το θάνατο ένας μαθητής γυμνασίου από σφαίρα αστυνομικού. Το «περιστατικό» κάθε άλλο παρά μεμονωμένο είναι. Αποτελεί την τραγική κατάληξη της αυταρχικής πολιτικής της κυβέρνησης, της έντεχνης καλλιέργειας ενός κλίματος τρομολαγνείας και της συνολικής ενδυνάμωσης των κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους. Η δήθεν παραίτηση - παρωδία των υπεύθυνων υπουργών δεν αναιρεί σε καμιά περίπτωση τις πολύ σοβαρές πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης.
Είναι η συγκεκριμένη κυβέρνηση που αποθέωσε και νομιμοποίησε πολιτικά την ανεξέλεγκτη αστυνομική βία. Κανείς δε μπορεί να ξεχάσει τους πραίτορες του Πολύδωρα, τον άγριο ξυλοδαρμό του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, το όργιο καταστολής στις φοιτητικές κινητοποιήσεις της τελευταίας διετίας, τις προτροπές του ίδιου του Υπουργού Δημόσιας Τάξης για τη χρήση όπλων, από μεριάς αστυνομικών, καθώς και τα άπειρα περιστατικά «τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων» που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο αθώων μεταναστών. Είναι αποτέλεσμα, ευρύτερα, των πολιτικών επιτήρησης των κινημάτων, των καμερών, του ευρωπαϊκού φακελώματος και της συρρίκνωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας των κυρίαρχων. Η πολιτική που προωθεί τις δυνάμεις της αγοράς, την αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος και την υποταγή των εργαζομένων στις απαιτήσεις της κερδοφορίας του κεφαλαίου, δε μπορεί παρά να καταφεύγει και να θεοποιεί την κρατική βία ως αναγκαίο στήριγμα των αντι-κοινωνικών της επιλογών.
Η κρατική βία, ως συστατικό στοιχείο και προϋπόθεση για την άσκηση κρατικής πολιτικής, αλλά και ως μέσο πειθάρχησης του λαϊκού κινήματος και ιδιαίτερα των κινημάτων της νεολαίας, αποτέλεσε σαφή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης και του μπλοκ εξουσίας συνολικά . Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί της σημερινής τραγωδίας. Αυτοί καλλιέργησαν το πολιτικό κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η κτηνωδία των αστυνομικών οργάνων. Ακόμα και αυτή τη στιγμή, ο υπεύθυνος υπουργός, προκαλώντας τη δημοκρατική συνείδηση όλου του ελληνικού λαού, μιλάει για το «σημαντικό έργο» της αστυνομίας και του υπουργείου Εσωτερικών που δεν αναιρείται από το συγκεκριμένο περιστατικό. Είναι ασυνείδητοι και πολιτικά αμετανόητοι.
Σύσσωμοι οι εκπαιδευτικοί εκφράζουν την οδύνη και τα συλλυπητήρια της στην οικογένεια του αδικοχαμένου παιδιού. Αυτή την ώρα γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε εργαζόμενο, νεολαίο, δημοκρατικό πολίτη, η ανάγκη του ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή της αντι-λαϊκής αυταρχικής πολιτικής της κυβέρνησης. Ιδιαίτερα για το εκπαιδευτικό κίνημα, αλλά και για κάθε μεμονωμένο εκπαιδευτικό, η δολοφονία ενός μαθητή δε μπορεί να μείνει αναπάντητη. Μέχρι τώρα η πολιτική τους σκότωνε καθημερινά τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων για μόρφωση και αξιοπρεπή απασχόληση, τώρα τους εκτελούν και εν’ ψυχρώ. Το συγκεκριμένο παιδί θα μπορούσε να ήταν μαθητής όλων μας. Δεν πάει άλλο. Καλούμε τη ΔΟΕ καθώς και κάθε πρωτοβάθμιο σωματείο να πάρουν αποφάσεις καταδίκης της κρατικής καταστολής και μαχητικής υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καλούμε τη ΔΟΕ να κηρύξει 48ωρη απεργία την Δευτέρα και την Τρίτη 8 και 9 Δεκέμβρη.
- Καλούμε τη ΔΟΕ να προχωρήσει άμεσα στη δημιουργία κέντρου πληροφόρησης και εξορμήσεων των εκπαιδευτικών προς το λαό της Αθήνας, στα Προπύλαια.
-Καλούμε τους Συλλόγους να προχωρήσουν σε άμεση ενημέρωση και κινητοποίηση των εκπαιδευτικών.
- Καλούμε σε μαζική συμμετοχή σε όλα τα συλλαλητήρια
]]>
]]>ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΕΕ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥΣυναδέλφισσες & συνάδελφοι,
Η κρίση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος επεκτείνεται. Οι νεοφιλελεύθεροι μύθοι για την αγορά ως τον καλύτερο μηχανισμό κοινωνικής ρύθμισης, οι μύθοι για την αξία του ανταγωνισμού και τη σημασία της «επιχειρηματικότητας» καταρρέουν μαζί με τους δείκτες των χρηματιστηρίων. Αντιμέτωπες με τη βαθιά δοκιμασία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις που το εκπροσωπούν προσπαθούν να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων. Γι’ αυτό και επιμένουν στην πολιτική των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην ελαστική εργασία, στη λιτότητα, στην πιο βαθιά εκμετάλλευση. Ακόμη, όταν καταφεύγουν στην κρατική παρέμβαση, το κάνουν για να στηρίξουν τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις και όχι για να στηρίξουν την εργαζόμενη πλειοψηφία. Ιδιωτικοποίηση των κερδών - κοινωνικοποίηση των ζημιών: αυτός παραμένει ο κανόνας.
Στον τόπο μας η κυβέρνηση της ΝΔ, προωθεί μια νέα ταξική φορολογική «μεταρρύθμιση», η οποία έρχεται να «διευρύνει την φορολογική βάση» κυρίως προς τα πιο φτωχά και εξαθλιωμένα στρώματα της κοινωνίας, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Παράλληλα, προωθεί: Ένα νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων (Ολυμπιακή, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, αεροδρόμια και λιμάνια σε όλη την χώρα, προώθηση των ΣΔΙΤ). Την αντιδραστική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση με την προώθηση του Νόμου Πλαίσιο, την νομιμοποίηση των Ιδιωτικών «Κολλεγίων» και την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων με αυτά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τον περιορισμό της πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με χρήση και της βάσης του 10. Την αντιδημοκρατική θωράκιση και την προώθηση της αντιδραστικής επανίδρυσης του κράτους (Καποδίστριας ΙΙ) με βάση την αγορά και την ανταποδοτικότητα. Την συνέχιση της λεηλασίας της φύσης, στο όνομα αυτής της καταστροφικής ανάπτυξης. Αυτή η νέα επίθεση σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη λιτότητα, την ένταση της ακρίβειας και την κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα για όλους τους εργαζομένους και οξύνει τα λαϊκά προβλήματα. Μας λένε ότι αυτή η πολιτική εφαρμόζεται στο όνομα της «θωράκισης της οικονομίας από την κρίση». Στην πραγματικότητα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την περίσταση για να περάσουν ακόμη πιο αντιλαϊκές πολιτικές, για να παρουσιάσουν ως μονόδρομο τις πολιτικές που δημιούργησαν την κρίση!
Το επόμενο διάστημα, δε χωράει καμιά επανάπαυση ή αναμονή. Οι εργαζόμενοι, δεν πρέπει να παγιδευτούμε σε μια αέναη εκλογολογία. Δεν είμαστε «δείγματα» των δημοσκοπήσεων και καταναλωτές των αναλύσεων των ΜΜΕ. Δεν περιμένουμε «να πέσει» ο Καραμανλής από τους Τατούληδες, ούτε περιμένουμε τις υποθετικά «καλύτερες ημέρες» που θα φέρει το ΠΑΣΟΚ η την κυβερνητική «λύση αριστεράς» που προβάλει η επίσημη αριστερά. Είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι να εντείνουμε τους αγώνες μας για να ανασχεθούν και τελικά να ανατραπούν τα μέτρα και το καθεστώς του εργασιακού μεσαίωνα που οι δυνάμεις του κεφαλαίου, η κυβέρνηση και η ΕΕ απεργάζονται. Να απορρίψουμε την πολιτική των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, παλεύοντας ενωμένοι γύρω από ένα μαχητικό πρόγραμμα διεκδικήσεων. Να πούμε όχι και στη λογική των «αναγκαίων θυσιών» και στην αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρχει ένας καλά «ρυθμισμένος» καπιταλισμός και να επιμείνουμε στην προβολή των δικών μας αναγκών και διεκδικήσεων!
Να προχωρήσουμε τώρα και σε όλους τους κλάδους σε συνελεύσεις και να πάρουμε πρωτοβουλίες για αγωνιστικές κινητοποιήσεις με διάρκεια και αποφασιστικότητα, για να απαντηθεί η κυβερνητική «φυγή προς εμπρός» και να υπάρξουν άμεσες κατακτήσεις που να βελτιώνουν τη θέση των εργαζόμενων και να ανοίγουν ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ & ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ
Αυτόν τον αγώνα πρέπει να τον πάρουν στα χέρια τους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και όχι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ. Δεν μπορεί να υπηρετηθεί από τη λογική του απομονωτισμού και την άρνηση του αγωνιστικού συντονισμού και κοινής δράσης, που ακολουθούν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Μόνο μέσα από την κοινή δράση και τον ταξικό αγωνιστικό συντονισμό των ίδιων των σωματείων, μόνο μέσα από την ενεργό δράση και την ενότητα των ίδιων των εργαζομένων θα ανατραπεί η αντεργατική καταιγίδα.
Την κρίση να την πληρώσει το κεφάλαιο!
Κάτω η αντεργατική πολιτική, τα μέτρα και οι νόμοι κυβέρνησης - Ε.Ε - κεφαλαίου
Αγώνας ενιαίος, πανεργατικός, με συνελεύσεις-απεργίες και διαδηλώσεις παντού!
Όλοι στην ΑΠΕΡΓΙΑ στις 21 Οκτώβρη.
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
«Προχωρώ, αναλαμβάνοντας όποιο κόστος χρειάζεται. Είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω εντείνοντας (και όχι εγκαταλείποντας) τις μεταρρυθμίσεις. Αυτή είναι η απόφασή μου…Δεν πρόκειται να υποθηκεύσω την προοπτική της Χώρας στο βωμό μιας πρόσκαιρης κυβερνητικής δημοτικότητας. Η διεθνής κρίση θα ξεπεραστεί και η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη για όλους, εφόσον προχωρήσουμε με υπευθυνότητα, τόλμη και αποφασιστικότητα»
ομιλία του Κ. Καραμανλή στη ΔΕΘ
«Πνεύμα και ηθική, πνεύμα και ηθική» έλεγε και ξανάλεγε σε κάθε ευκαιρία ο αείμνηστος Βασίλης Αυλωνίτης ως πρόεδρος του ομώνυμου ηθικοπλαστικού σωματείου στο έργο "Η ωραία των Αθηνών". Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρωθυπουργός, που με την ομιλία του και τη συνέντευξη που παραχώρησε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, στάθηκε πάνω σε ένα βουνό από σκάνδαλα, μίζες και κέρδη για να κηρύξει την ανάγκη για εγκράτεια και λιτότητα και να βροντοφωνάξει ότι «η φοροδιαφυγή συνιστά βαθειά αντικοινωνική συμπεριφορά».
Μα ποιοι μιλούν σήμερα και ποιοι σιωπούν για το ηθικό και το ανήθικο ;
Ηθικό θεωρείται, ο υπουργός εμπορικής ναυτιλίας να ιδρύει «εταιρείες» προκειμένου να καταβάλλει μειωμένους φόρους και οι μεγάλες επιχειρήσεις να φοροδιαφεύγουν συστηματικά (στο όνομα της ανταγωνιστικότητας).
Ανήθικο όμως θεωρείται, ο απλός μισθωτός, να μην πληρώνει φόρο πρώτης κατοικίας, όπως ανήθικο θεωρείται να μην φορολογούνται τα νέα παιδιά που με ένα δελτίο παροχής υπηρεσιών στο χέρι αγωνίζονται για 600 ευρώ το μήνα.
Ηθικό θεωρείται, η Μονή Βατοπεδίου να αποσπά σε ανοιχτή συνδιαλλαγή με το δημόσιο τεράστιες εκτάσεις στη λίμνη Βιστωνίδα.
Ανήθικο όμως θεωρείται, να μπορεί ο εργαζόμενος να ζει με αξιοπρέπεια από το μισθό του.
Ηθική θεωρείται η αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, η νομιμοποίηση δηλαδή των εμπορικών επιχειρήσεων – μαϊμού, που τροφοδοτούνται από τον αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων νέων από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και εμπορεύονται τις αγωνίες και τις ελπίδες τους.
Ανήθικη όμως, θεωρείται η πρόσβαση των αποφοίτων των Λυκείων ακόμα και στα επαρχιακά ΤΕΙ. Αν δεν πιάσει ένας απόφοιτος τη βάση του 10 δεν μπορεί να σπουδάσει ούτε σε ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας, αν έχει βέβαια να πληρώσει, τότε μπορεί να σπουδάσει ότι του κάνει κέφι, από ιατρικά έως νομικά επαγγέλματα.
Ηθική θεωρείται η «απορρόφηση» αμύθητων ποσών από τα ευρωπαϊκά κονδύλια για να στηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα κάθε είδους, όπως η επιμόρφωση στους υπολογιστές, με αμφίβολα έως και μηδενικά αποτελέσματα.
Ανήθικη όμως, θεωρείται η αύξηση της χρηματοδότησης των σχολείων, όπως ζητούσε η μεγάλη απεργία του 2006.
Για ποιες μεταρρυθμίσεις μιλάει ο πρωθυπουργός ;
Για την επέκταση των νέων αντιασφαλιστικών μέτρων και στο δημόσιο (σε συνδυασμό με το νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο) με την αύξηση των ορίων ηλικίας και των εισφορών, τη μείωση των συντάξεων, την παράδοση όλων των αποθεματικών στα καρτέλ της αγοράς, και την πλήρη μετατροπή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων σε ατομική υπόθεση του κάθε εργαζόμενου.
Για την παραπέρα ιδιωτικοποίηση σε: ΟΤΕ-Ολυμπιακή-ΔΕΗ, την επέλαση επιχειρηματικών προγραμμάτων στα σχολεία, την ιδιωτικοοικονομική λειτουργία πλευρών της εκπαίδευσης με προώθηση της ανάληψης ευθυνών από χορηγούς και ιδιωτικούς φορείς. Για τη θεσμική εισβολή των επιχειρήσεων και εταιρειών στο σχολείο και την εφαρμογή στην εκπαίδευση των «Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα» που αλλοιώνουν το δημόσιο χαρακτήρα του και το παραδίδουν στην υπηρεσία της αγοράς και του κέρδους.
Μιλάει δηλαδή, για το επόμενο επεισόδιο στο συνολικό σχέδιο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθείται από το μπλοκ εξουσίας είκοσι χρόνια τώρα στην κοινωνία. Αναδιαρθρώσεις που στοχεύουν στην πλήρη ανατροπή κάθε κοινωνικού και συλλογικού δικαιώματος στην εργασία και ταυτόχρονα την ανατροπή κάθε συλλογικού και κοινωνικού δικαιώματος στη γνώση και την ενιαία μόρφωση. Θέλουν ένα φτηνό, ευέλικτο και ελεγχόμενο σχολείο που θα κατατάσσει και θα προσαρμόζει τους μαθητές του στο θρυμματισμένο κόσμο μιας φτηνής, ακατοχύρωτης, ασταθούς και ελεγχόμενης εργασίας.
Η επόμενη «καλύτερη» ημέρα : μια ακόμα αυταπάτη
Την τελευταία εικοσαετία, η λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και η ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων στηρίχτηκε σε μια σειρά από ορόσημα – σταθμούς που υποτίθεται ότι υπηρετούσε. Το «όραμα» του 1992, η Ενωμένη Ευρώπη, η ΟΝΕ και το ευρώ, η Ολυμπιάδα του 2004, ήταν «οι μεγάλες ευκαιρίες για τη χώρα», «το τρένο που δεν έπρεπε να χάσουμε». Στο βωμό αυτών των «οραμάτων» θυσιάστηκαν ανάγκες, δικαιώματα, ακόμα και ανθρώπινες ζωές, ενώ από την άλλη πλευρά συσσωρεύτηκαν αμύθητα πλούτη, φτιάχτηκαν περιουσίες και γιγαντώθηκαν πανίσχυρα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, κανείς δεν μπορεί να κοροϊδεύει κανέναν. Τα παραμύθια τέλειωσαν, μαζί τους και τα ψεύτικα οράματα.
Η σημερινή υπόσχεση πως κάπου μακριά, στο βάθος του τούνελ υπάρχει φως, πως «θα συναντηθούμε ξανά μια ηλιόλουστη μέρα», όταν όλες οι δυσκολίες θα έχουν περάσει, αρκεί να σηκώσουμε το βάρος της κρίσης αγόγγυστα, είναι πολύ απλά ένα ακόμα χοντροκομμένο ψέμα για αφελείς.
Την ίδια στιγμή, η τραγική οικονομική κατάσταση της κοινωνίας, μπαίνει στα σχολεία, επιδρά στην ένταση και το απόμακρο βλέμμα των παιδιών, στην αγωνία και τη σκληράδα των γονιών, στο άγχος, τη βουή και την πίεση των εκπαιδευτικών, για το δεκαπενθήμερο που «δεν βγαίνει» και τα δάνεια που συσσωρεύονται, στην παγωμένη και τυφλή οργή μιας κοινωνίας, στην οδύνη της απώλειας μιας συλλογικής ουτοπίας. Τα σχολεία μας δεν είναι σε γυάλα…
Το δημόσιο σχολείο πίσω από τη βιτρίνα της «εύρυθμης λειτουργίας»
Φέτος για πρώτη φορά λειτουργεί το υποχρεωτικό νηπιαγωγείο και ξεκινά χωρίς τα συνήθη προβλήματα το ολοήμερο σχολείο
Μήνυμα του Υπουργού Παιδείας
για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς
Το Υπουργείο Παιδείας μας λέει πως φέτος από τα σχολεία δεν λείπουν τα βιβλία και οι δάσκαλοι !
Κι εμείς λέμε ότι από τα σχολεία μας :
Ø Λείπουν 60.000 προνήπια που βρέθηκαν εκτός προσχολικής αγωγής
Ø Λείπουν 175.000 μαθητές με ειδικές ανάγκες που γίνονται βορά σε ιδιωτικές εταιρίες
Ø Λείπουν τα βιβλία εκείνα που θα έδιναν πραγματική γνώση και όχι δεξιότητες
Ø Λείπουν τα χρήματα για πετρέλαιο, για χαρτί, για εκπαιδευτικό υλικό, για υποδομές
Ø Λείπουν οι ενισχυτικοί εκπαιδευτικοί θεσμοί (ενισχυτική διδασκαλία, τμήματα υποδοχής, τμήματα τσιγγανοπαίδων, φροντιστηριακά τμήματα)
Ø Λείπει ο σοβαρός σχεδιασμός για τη σχολική στέγη, λείπουν χιλιάδες νέα νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία που απαιτούνται για να καλυφθούν οι ανάγκες για δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και μείωση των μαθητών ανά τμήμα
Ø Περισσεύει όμως ο αυταρχισμός και οι διοικητικές αυθαιρεσίες, όπως στη Δ’ Δ/νση Αθήνας, όπου η διοίκηση έφτασε στο σημείο να καταρτίσει ονομαστική κατάσταση με υποχρεωτικές υπερωρίες
Ø Περισσεύει η θρησκοληψία, οι παλινωδίες στην εγκύκλιο για την απαλλαγή από τα θρησκευτικά που χωρίζουν τα παιδιά σε ομόδοξα, ετερόδοξα και αλλοδαπά, οι τακτικοί εκκλησιασμοί, οι παρελάσεις, η μηναία έπαρση σημαιών και η καθημερινή έπαρση και αλαζονεία προϊσταμένων και διευθυντών εκπαίδευσης
Ø Περισσεύουν οι παράγοντες της εξουσίας όπως ο πρόεδρος του ΕΣΥΠ, Θ. Βερέμης, που πρότεινε να μετατραπεί το δημοτικό σε…πενταθέσιο, μίλησε για «αρματολούς της εκπαίδευσης» και κάλεσε στο νέο «διάλογο» για την παιδεία όλους όσους «δεν θα ομιλούν με κατάρες και την πανάκεια της χρηματοδότησης» !
Ø Περισσεύουν οι κοτζαμπάσηδες του εκάστοτε Υπουργού Παιδείας και της πολιτικής εξουσίας, που μιλούν με κατάρες για την «ανικανότητα» των εκπαιδευτικών και σερβίρουν την πανάκεια του επιθεωρητισμού ως «λύση» στα εκπαιδευτικά προβλήματα.
Κι εμείς ;
Που βρίσκεται σήμερα η ελπίδα για μια πραγματική στροφή στο σχολείο και τη ζωή μας ;
Μήπως βρίσκεται στο ΠΑΣΟΚ, που εστιάζει την αντιπολίτευσή του στα ψηφοδέλτια που έβαλε στην τσέπη του ένας κατεργάρης βουλευτής, για να τραβήξει την προσοχή μας από την επιδρομή στις τσέπες των εργαζόμενων του Αλογοσκούφη και πριν απ’ αυτόν του Χριστοδουλάκη ; Στο ΠΑΣΟΚ που έβαλε τα θεμέλια για την αντιλαϊκή πολιτική και επέβαλε τις αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις του Αρσένη με τα ΜΑΤ, την τρομοκρατία και τα συνδικαλιστικά ξεπουλήματα ;
Μήπως βρίσκεται στην επίσημη αριστερά, που ζει και αναπνέει μόνο με το άγχος για την επόμενη δημοσκόπηση και ταυτόχρονα αποτιμά τους αγώνες μόνο με βάση το εκλογικό τους αντίτιμο ;
Μήπως βρίσκεται στη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που κινούνται στην τροχιά της συναίνεσης, της ηττοπάθειας και της υποταγής ;
Οι εκπαιδευτικοί και γενικότερα οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από κανέναν. Η ελπίδα για τον κόσμο της εκπαίδευσης βρίσκεται στους ίδιους τους αγώνες του.
Εργαζόμαστε και προετοιμάζουμε τους όρους για να συγκροτηθεί το Μέτωπο Παιδείας – Εργασίας που θα στηρίζεται στη βάση των εργαζομένων (Γ.Σ., συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων και απεργιακών Επιτροπών), θα είναι ανεξάρτητο από την ΑΔΕΔΥ και θα επιδιώκει τη σύγκρουση και ανατροπή της αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Σ΄ αυτή την κατεύθυνση προτείνουμε και προετοιμάζουμε τη συνολικοποίηση της αντιπαράθεσης με την πρόταση για την εκδήλωση απεργιακού αγώνα διαρκείας με επαναλαμβανόμενες μορφές, που θα συνοδεύονται από πανελλαδικά συλλαλητήρια, καταλήψεις κτιρίων, δυναμικές δράσεις, με τον καλύτερο δυνατό συντονισμό με άλλους αγωνιζόμενους κλάδους (ιδιαίτερα ΟΛΜΕ, ΟΤΑ, ΥΓΕΙΑ) για τα αιτήματά μας.
Αυτή την πρόταση αγώνα την προωθούμε, στο σύνολό της, ως στοιχείο της συνεισφοράς του κλάδου μας σε αυτό τον αγώνα, μέσα σε όλες τις διαδικασίες βάσης και δράσης των συλλόγων (Γ.Σ., συντονισμούς σωματείων, καμπάνιες σε γονείς, συγκεντρώσεις κ.λπ και την καταθέτουμε και στο συνέδριο) προετοιμάζοντας τους όρους για την υλοποίηση της την επόμενη περίοδο. Γι αυτό προτείνουμε Γ.Σ. παντού, και στους άλλους εργασιακούς και εκπαιδευτικούς χώρους, στο τέλος Οκτώβρη, την περίοδο που κρίνεται το οικονομικό ζήτημα – εισοδηματική πολιτική, προϋπολογισμός- που θα έχουν προηγηθεί δύο μήνες δράσης και προετοιμασίας, που θα έχουν φανεί οι κυβερνητικές προθέσεις και μέτρα.
Οι Γ.Σ. θα συζητήσουν και θα εκτιμήσουν τα βήματα στον κλάδο και στο συντονισμό με τους άλλους κλάδους, την κυβερνητική επίθεση και θα αποφασίσουν για την συγκεκριμενοποίηση της εκδήλωσής του απεργιακού αγώνα (χρόνο εκδήλωσης του, κλπ).
Αν η κυβέρνηση αιφνιδιάσει με κρίσιμα μέτρα νωρίτερα(π.χ. μισθολόγιο, ασφαλιστικό, αξιολόγηση) αναπροσαρμόζουμε χρονικά το αγωνιστικό σχέδιο για να απαντήσουμε άμεσα .
Εκεί βρίσκεται πραγματικά η ελπίδα !
Στους ηλιόλουστους δρόμους των μεγάλων απεργιών και όχι στον προεκλογικό μαραθώνιο των δημοσκοπήσεων
Στην αυτοοργάνωση και όχι στη διαμεσολάβηση
Στις γενικές συνελεύσεις και όχι στις «φωτισμένες ηγεσίες»
Στους συλλόγους διδασκόντων που λειτουργούν δημοκρατικά και όχι στις ιεραρχίες και τη διοικητική αυθαιρεσία
Στις σχολικές τάξεις όπου αναδύεται το ρεύμα της ριζοσπαστικής παιδαγωγικής και ανθίζουν τα πολύχρωμα παιδικά όνειρα και όχι στη γραφειοκρατική μιζέρια της νεοφιλελεύθερης παιδαγωγικής, με τους φακέλους αξιολόγησης, τα νέα βιβλία της αμάθειας, τον ανταγωνισμό και την απόρριψη.
Οι δάσκαλοι, σε κρίσιμες στιγμές της εκπαιδευτικής ιστορίας, (αγώνας για την υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, δημοτικισμός, εθνική αντίσταση, μάχη ενάντια στον επιθεωρητισμό) είχαν ένα αποφασιστικό κοινωνικό προοδευτικό ρόλο.
Σήμερα τρία ερωτήματα μπαίνουν αδυσώπητα :
Μένει σε μας να διαλέξουμε :
Θα μετατραπούμε σε παθητικούς θεατές δημοσκοπήσεων ή θα βρεθούμε ξανά πρωταγωνιστές στους δρόμους του αγώνα ;
Σεπτέμβρης 2008
www.paremvasis.gr
]]>
]]>Συναδέλφισσες – συνάδελφοι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στους ΟΤΑ.
Η Κυβέρνηση σκληραίνει την αντιλαϊκή της πολιτική….
Πνιγμένη στα οικονομικά σκάνδαλα και τη σήψη του συστήματος που υπηρετεί η Κυβέρνηση συνεχίζει την επίθεση σε βάρος των εργαζόμενων και της νεολαίας σε όλα τα επίπεδα.
o Η ακρίβεια καλπάζει με αυξήσεις 22% έως 30%, ο πληθωρισμός περίπου 4% σαρώνει το εργατικό εισόδημα και ο υπουργός Οικονομικών δίνει εντολή για αυξήσεις πείνας και εξαθλίωσης στους μισθούς .Τα κέρδη των επιχειρήσεων και των Τραπεζών ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο και ετοιμάζονται για αυτούς νέες φοροαπαλλαγές και ελαφρύνσεις.
o Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου συνεχίζεται σε ό,τι έχει απομείνει: Λιμάνια, Ολυμπιακή, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, Ταχ. Ταμιευτήριο, ΑΤΕ κλπ.
o Το σύστημα υγείας-περίθαλψης καταρρέει και παραδίνεται στα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα.
o Η εκπαίδευση πνίγεται απ’ την υποχρηματοδότηση και η Κυβέρνηση επιμένει στην αντιδραστική μεταρρύθμιση με την αναγνώριση των ΚΕΣ-ιδιωτικά ΑΕΙ, άρθρο 16, νέο πόρισμα ΕΣΥΠ-αξιολόγηση κλπ.
o Οι Δήμοι με το νέο κώδικα μετατρέπονται σε επιχειρησιακές μονάδες, συρικνώνεται ο κοινωνικός τους χαρακτήρα, οι δημότες αντιμετωπίζονται ως πελάτες και στους εργαζόμενους επιβάλλονται οι νέες αντεργατικές σχέσεις εργασίας.
o Όλα τα εργατικά δικαιώματα μπαίνουν στο στόχαστρο: ωράριο, μονιμότητα, ασφάλιση, σύνταξη, περίθαλψη, εκπαίδευση. Όλες οι εργατικές κατακτήσεις κατεδαφίζονται για να διαμορφωθεί το νέο μοντέλο της φτηνής, ευέλικτης εργασίας που έχει ανάγκη το μεγάλο κεφάλαιο για να αυξήσει τα κέρδη του.
Στο ασφαλιστικό ο κύβος ερρίφθη……
Δύο μέρες μετά τη μεγάλη πανεργατική απεργία στις 13 Φλεβάρη, ο πρωθυπουργός ανέλαβε να παρουσιάσει στη Βουλή το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Οι δηλώσεις του ήταν ένα μείγμα δημαγωγίας, υποκρισίας, ψευτιάς και φαρισαϊσμού.
-Αυτοί που έφαγαν τα λεφτά των Ταμείων μέσω των δομημένων ομολόγων μίλησαν ανερυθρίαστα για νοικοκύρεμα και σωστή οικονομική διαχείριση.
-Αυτοί που χαρίζουν τις εισφορές στους μεγαλοοφειλέτες μίλησαν για την υπεράσπιση των αδικημένων.
-Αυτοί που με τις πολιτικές τους προωθούν την ανασφάλιστη-μαύρη εργασία, αυτοί που με τα προγράμματα stage κρατούν όμηρους και ανασφάλιστους χιλιάδες νέους ανθρώπους μίλησαν για καθολική ασφάλιση.
-Αυτοί που δημιουργούν την ανεργία και κρατούν χιλιάδες νέα παιδιά σε εργασιακή ομηρία μίλησαν για την προστασία των ανέργων και την αλληλεγγύη των γενεών.
Ο εμπαιγμός των εργαζόμενων από τον Καραμανλή, ο χλευασμός των χιλιάδων απεργών που αντιστέκονται στα σχέδια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του, η γελοία προσπάθεια να πείσει πως όλα γίνονται για το καλό της πατρίδας δεν έχει όρια.
Ιδού λοιπόν οι προτάσεις της Κυβέρνησης για το ασφαλιστικό:
1) Για άντρες και γυναίκες που έχουν διοριστεί προ του 1993 το όριο εξόδου για 35 χρόνια δουλειάς αυξάνεται στο εξηκοστό ( 60) έτος από 58 χρονών που ήταν.
2) Για έξοδο χωρίς όριο ηλικίας θα απαιτούνται 40 χρόνια δουλειάς σε περίπτωση διαδοχικής ασφάλειας
( π.χ. δημόσιο και ΙΚΑ) από 37 έτη που ήταν σήμερα. Τα 37 έτη θα ισχύουν μόνο αν είναι όλα τα χρόνια στο ίδιο ταμείο ασφάλισης, κάτι εξαιρετικά δύσκολο σε πλήθος περιπτώσεων.
3 ) Με την ενοποίηση των ταμείων (ένα ταμείο για το δημόσιο),επιβάλουν ενοποιήσεις προς τα κάτω με χειρότερους όρους και περικοπή δικαιωμάτων. Επιδιώκουν την περικοπή των συντάξεων ακόμη περισσότερο από ότι επιβάλει ο νόμος Ρεπα - για όλους μειώνοντας την επικουρική σύνταξη στο μισό!!(σήμερα αποτελεί το 39% της κύριας σύνταξης και θα την πάνε στο 20% της κύριας (με σημερινές τιμές περικοπή 150 έως 200 ευρώ της σύνταξης).
4) Μέσω της ενοποίησης των ταμείων θα παρακρατείται 10% των κοινωνικών πόρων υπέρ του ταμείου αλληλεγγύης που θα ιδρυθεί, στο οποίο θα πηγαίνει και το 10% των εσόδων από ιδιωτικοποιήσεις συν 4% από το ΦΠΑ.
Σε μετάφραση αυτό το περίφημο «φιλολαϊκό» μέτρο σημαίνει: Προετοιμασία αύξησης του ΦΠΑ από 19% τουλάχιστον κατά 1%. Άρα ακριβότερες τιμές στα προϊόντα πλατιάς κατανάλωσης.
Ιδιωτικοποίηση των τελευταίων κρατικών οργανισμών, π.χ. δίκτυο διανομής ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, Ταχυδρομεία. Με άλλα λόγια ο φερετζές για την καταλήστευση των τελευταίων κρατικών επιχειρήσεων, αύξηση των τιμολογίων για τους εργαζόμενους.
Λεηλάτηση των ταμείων που έχουν ακόμα αποθεματικά, μοιράζοντας τη φτώχεια με τα ταμεία που έχουν ρίξει «έξω» κράτος και εργοδότες μη καταβάλλοντας τις ασφαλιστικές εισφορές που ήδη έχουν παρακρατήσει από τους εργαζόμενους.
5) Ουσιαστική κατάργηση κάθε συνταξιοδότησης πριν το ανώτερο συμβατικό όριο εξόδου από την εργασία (σήμερα το 65ο έτος ή το 58ο για ορισμένες κατηγορίες). Αυτό εννοούν με τον όρο κατάργησης των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Έτσι:
Οι γυναίκες θα πάνε στο 65ο έτος ηλικίας σταδιακά από το 2013 και μετά, καθώς θα προστίθεται ένα εξάμηνο το χρόνο στην ηλικία συνταξιοδότησης. Οι μητέρες ανήλικων θα μπορούν να βγαίνουν στο 55ο έτος ηλικίας αν σε αυτή την ηλικία έχουν ανήλικο, δηλαδή αν έχουν γεννήσει σε ηλικία 37 ετών. Διαφορετικά θα βγαίνουν σε σύνταξη είτε στα 60 (κατηγορία πριν το 93 διορισμένες) είτε 65 χρονών. Επίσης καταργείται και η πρόβλεψη εξόδου 9 ετών νωρίτερα για όσες ασφαλισμένες μετά το 1993 είχαν τρία ανήλικα παιδία.
Στην ουσία μιλάμε για 15 χρόνια αύξηση της παραμονής στην εργασία για πολλές κατηγορίες.
6) Σε περίπτωση που κάποιος βγει πριν το γενικό όριο ηλικίας (όριο που ανεβαίνει στο 60ο έτος για πριν το 93 εργαζόμενους, στα 65 για τους μετά το 93 εργαζόμενους) η σύνταξη θα μειώνεται κατά 8% το χρόνο από 4,5% που ήταν σήμερα, που σημαίνει ότι ένας εργαζόμενος θα χάνει το 40% της σύνταξης για μια 5ετία «πρόωρης συνταξιοδότησης».
7) Για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα απαιτούνται 100 μεροκάματα το χρόνο από 50 που ήταν ως σήμερα. Μέτρο που χτυπά τόσο τους ωρομίσθιους ή μερικά απασχολούμενους όσο, κυρίως, τους οικονομικούς μετανάστες στον ιδιωτικό τομέα.
8) Για το ύψος των συντάξεων ήδη έχει φροντίσει ο περίφημος νόμος Ρέππα που εφαρμόζει η κυβέρνηση της Ν.Δ. από 1/1/2008. Έτσι η βασική σύνταξη θα μειωθεί από το 80% του βασικού μισθού, σταδιακά 1% κάθε χρόνο, στο 70% του μέσου όρου της τελευταίας πενταετίας, ενώ τα επικουρικά ταμεία στο 20% της παρεχόμενης σύνταξης.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν εξαιρούνται από αυτά τα μέτρα. Η ενοποίηση των ταμείων και η περικοπή της επικουρικής σύνταξης, η νέα φορολόγηση και οι ιδιωτικοποιήσεις για το ταμείο αλληλεγγύης αφορούν άμεσα και τους δημόσιους υπαλλήλους, ενώ οι περικοπές των πρόωρων συντάξεων και η παράταση του εργάσιμου βίου, άμεσα ή σε κάποια χρόνια μας αφορά ΟΛΟΥΣ.
Ανεξάρτητα από το αν θα θεσμοθετηθούν τα παραπάνω μέτρα όλα μαζί ή σε δόσεις( δύο νομοσχέδια, τώρα ή το καλοκαίρι)ή αν δημιουργούνται νέες κατηγορίες εργαζομένων (πριν το 2008, μετά το 2012 κλπ) είναι φανερό ότι αυτά θα εφαρμοστούν σε ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους άμεσα ή αργότερα. Επίσης είναι φανερό πως και αυτόν τον νόμο θα ακολουθήσουν άλλοι που συνεχώς θα περικόπτουν ασφαλιστικά δικαιώματα και συντάξεις.
ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ για να μην περάσουν τα αντεργατικά μέτρα και όχι απεργίες πολιτικής διαμαρτυρίας.Σε σύγκρουση με το συνδικαλισμό της υποταγής…
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κι ενώ έχουν προηγηθεί δύο μεγάλες πανεργατικές απεργίες όπου ο κόσμος της δουλειάς κατά χιλιάδες πλημμύρισε τους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει σχέδιο αγώνα με προοπτική την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, η ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ κινούνται στον αστερισμό του διαλόγου, της ουσιαστικής συναίνεσης της λογικής της κυβέρνησης, ΕΕ και ΠΑΣΟΚ. Δεν αντιπαρατίθενται στη φιλοσοφία και τα μέτρα τους, αποδέχονται το ν. Ρέππα και θέλουν να διαπραγματευτούν τους όρους και τους ρυθμούς χειροτέρευσης της ζωής των εργαζόμενων. Γι’ αυτό δεν προχωρούν σε αγώνες με αποφασιστικότητα και συνέχεια αλλά μένουν σε δύο 24ωρες με απόσταση δύο μηνών, χωρίς να κάνουν ενδιάμεσα απολύτως τίποτα, δίνοντας χρόνο στην κυβέρνηση να διαμορφώσει την τακτική της και να προετοιμάσει την επίθεσή της. Αποδυναμώνοντας τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων οδηγούν στην απογοήτευση, καλλιεργώντας την πεποίθηση ότι αγωνίζονται για την απλή και καταδικασμένη σε ήττα πολιτική διαμαρτυρία και όχι για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής.
Γενικό Συμβούλιο ΑΔΕΔΥ 22-2-08: Μηδέν εις το πηλίκο…
Στο Γ.Σ της ΑΔΕΔΥ που πραγματοποιήθηκε στις 22-2-08 φάνηκε καθαρά πού το πάει η γραφειοκρατία. Όλες οι παρατάξεις αρνήθηκαν την πρόταση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων για συγκεκριμένα απεργιακά βήματα που θα κλιμακώνουν τον αγώνα και θα δημιουργούν τις συνθήκες για τη σύγκρουση και ανατροπή του νομοσχεδίου.
· Προτείναμε:
- 24ωρη πανεργατική απεργία στις 28 Φλεβάρη που ξεκινούν οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στους ΟΤΑ (μπορεί να είναι και η μέρα κατάθεσης στις επιτροπές της βουλής του νομοσχεδίου).
- 48ωρη πανεργατική με την έναρξη της συζήτησης στη Βουλή (πιθανή ημερομηνία 11-12 Μάρτη). Την πρώτη μέρα διαδηλώσεις τη δεύτερη Γενικές συνελεύσεις των αγωνιζόμενων κλάδων με πρόταση για κλιμάκωση του αγώνα με μορφή παρατεταμένου αγώνα διάρκειας.
- Σε ενδιάμεσο διάστημα μέχρι την κατάθεση του νομοσχεδίου προτείναμε να γίνουν: δύο μεγάλα απογευματινά συλλαλητήρια, συναυλία στο Σύνταγμα, καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, συσκέψεις- συγκεντρώσεις –συντονισμός -συνεννόηση σωματείων-κλάδων, εκδηλώσεις στην περιφέρεια και τους δήμους με πικετοφορίες, εκδηλώσεις ενημέρωσης κλπ.
· ΠΑΣΚ και Αυτόνομη Παρέμβαση ψήφισαν να εξουσιοδοτηθεί η Εκτελεστική Επιτροπή για να συνεννοηθεί με την αντίστοιχη Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ για τα επόμενα απεργιακά βήματα. Χωρίς να ξεκαθαριστεί τι μορφή θα έχουν, ποιο θα είναι το σχέδιο, ποιες ημερομηνίες, τι θα γίνει στο ενδιάμεσο διάστημα .
· Η ΔΑΚΕ ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να συζητήσει οτιδήποτε αφού δεν υπάρχει συγκεκριμένο νομοσχέδιο και πρότεινε 24ωρη απεργία στα μέσα Μαρτίου με οικονομικά (νέο μισθολόγιο ) και βαρέα και ανθυγιεινά.
· Το ΠΑΜΕ δήλωσε πως έχει δικό του διεκδικητικό πλαίσιο, ζήτησε κλιμάκωση του αγώνα χωρίς να διευκρινίζει τι εννοεί και ψηφισε 24 ωρη απέργια.
Στην ψηφοφορία που ακολούθησε πέρασε η πρόταση της ΠΑΣΚ-Αυτόνομης Παρέμβασης, ενώ το ΠΑΜΕ επέμενε στο δικό του πλαίσιο.
Το εργατικό κίνημα πρέπει να βγει στο προσκήνιο τώρα.
Πέρα από τους σχεδιασμούς των κομματικών επιτελείων και της κυβέρνησης εκτιμάμε ότι το επόμενο χρονικό διάστημα δεν πρέπει να χάσουμε ούτε λεπτό. Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Η κυβέρνηση στριμωγμένη από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα θέλει να προχωρήσει την αντεργατική της πολιτική και να αλλάξει την ατζέντα της συζήτησης. Από την άλλη η γραφειοκρατία φαίνεται αδύναμη και χωρίς διάθεση να συγκρουστεί με την ουσία της πολιτικής. Προτιμά να συνδιαλέγεται παρά να απεργεί. Όμως η μάχη του ασφαλιστικού δε θα κριθεί στα παζάρια της γραφειοκρατίας αλλά στους δρόμους του μαζικού αγώνα.
Χρειαζόμαστε ενωμένο πανεργατικό αγώνα, μια μεγάλη πανεργατική έκρηξη ακόμα μεγαλύτερη από τις 12 του Δεκέμβρη και τις 13 Φλεβάρη, για να υποχωρήσει η κυβέρνηση . Να μην αφήσουμε να χαθούν ιστορικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, όπως είναι η κοινωνική ασφάλιση. Η κυβέρνηση χρειάζεται να νιώσει καυτή την ανάσα μεγάλων εργατικών αγώνων για να υποχρεωθεί σε βήματα υποχώρησης. Αγώνων που δε θα παζαρεύουν πόσα θα χάσουμε αλλά θα διεκδικούν όλα όσα δικαιούμαστε. Που θα αμφισβητούν τα ιερά και τα όσια των αριθμών τους, και θα προβάλλουν τις εργατικές ανάγκες. Αγώνων που δε θα ζητιανεύουν ψίχουλα αλλά θα απαιτούν όσα χρειαζόμαστε. Αγώνων που θα αμφισβητούν την παντοδυναμία τους και θα προβάλλουν τη δύναμη των εργαζομένων. Που θα απαιτούν την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και θα επιβάλουν νέες κατακτήσεις.
Συντονισμένοι διακλαδικοί αγώνες μέχρι τη νίκη….
Όλοι καταλαβαίνουμε ότι για να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική πρέπει να αναπτυχθούν πιο δυναμική σε διάρκεια και μορφές πανεργατικοί αγώνες. Να συγκρουστούμε με τη λογική του κυβερνητικού, εργοδοτικού, κομματικού συνδικαλισμού, να διαμορφωθεί μια νέα ταξική εργατική ενότητα, ένα συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων και κλάδων, και να επιδιώξουμε να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου των εργαζομένων. Κανένας κλάδος μόνος του δεν μπορεί να σηκώσει στους ώμους του την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και την αντιλαϊκή- αντιασφαλιστική πολιτική.
Ο οριζόντιος συντονισμός σωματείων και κλάδων σε κοινό μέτωπο απέναντι στην κυβερνητική πολιτική είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητος. Οι μεγάλοι κλάδοι του δημοσίου, οι καθηγητές, οι εργαζόμενοι στην υγεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση, και οι χιλιάδες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα χρειάζεται ξεπερνώντας τις τρικλοποδιές, την απραξία και τη συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να βρούμε τρόπους και δρόμους κοινού απεργιακού βηματισμού. Κάθε κλάδος να πάρει αποφάσεις και πρωτοβουλίες. Γιατί αν συνεχίσουμε να περιμένουμε τις απεργιακές εξαγγελίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ο μόνος που θα κερδίζει χρόνο θα είναι η κυβέρνηση.
Ένα απεργιακό σχέδιο που θα κατεβάσει τα ρολά και θα οδηγήσει σε παράλυση σοβαρούς τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής πρέπει να είναι η απάντηση του εργατικού κινήματος στην κυβερνητική προκλητικότητα. Ξέρουμε καλά ότι η επιλογή για αντιδραστικές αλλαγές στο ασφαλιστικό είναι τόσο κομβικές για την κυβέρνηση και το κεφάλαιο στην Ελλάδα και διεθνώς που μόνο οι αποφασιστικοί και παρατεταμένοι απεργιακοί αγώνες διάρκειας είναι αποτελεσματικοί και μπορούν να νικήσουν.
-Να συντονίσουμε τα βήματά μας!! Να μην αφήσουμε μέρα να πάει χαμένη!!
-ΟΛΟΙ στον ΑΓΩΝΑ !!!ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ!!
-ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!
Οι Εκπρόσωποι στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ:
Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Κατερίνα Μάτσα
Αντώνης Ναξάκης
Παναγιώτης Σάμιος
]]>
]]>
]]>