Είναι 1:30 και βρίσκομαι στο Σύνταγμα περιμένωντας το λεωφορείο για το Ελευθέριο Βενιζέλος (το ξέρω αργά πήγα... μην βαράτε)
Η πτήση είναι στις 14:50.
Το λεωφορείο κανονικά ξεκινάει στις 13:35, αλλά ήρθε 5 λεπτά καθυστερημένο και τελικά ξεκίνησε 10 λεπτά after schedule.
Έχω αρχίσει και αγχώνομαι για την πτήση, και σκέφτομαι ότι είχα δυνατότητα για web check in.
Θυμάμαι ότι στην πλατεία Συντάγματος υπάρχει free WiFi και ανοίγω γρήγορα το λαπτοπ μέσα στο λεωφορείο.
Δυστυχώς μέχρι να μπώ στην σελίδα έχουμε απομακρυνθεί και χάνω το σήμα.
Ανεβαίνοντας τη Βασιλίσσης Σοφίας, βλέπω διάφορα ασύρματα δίκτυα, τα περισσότερα κλειδωμένα.
Μερικά ήταν open access το πάλευα, αλλά ο Σταμάτης γινόταν Γρηγόρης και έχανα το σήμα.
Παράλληλα ο κύριος δίπλα (ευγενικό το "κύριος") ενώ έβλεπε ότι ίδρωνα και ξε-ίδρωνα και πάλευα με το λάπτοπ, δεν πήγαινε στη διπλανή θέση που ήταν άδεια, εκεί στριμωγμένος.
Περνάω δίκτυα Georgia, Nikos, Hilton, Maria, ονόματα παρόχων, τίποτα.
Κάπου στη Μεσογείων πριν την Αγ. Παρασκευή κολλάμε στην κίνηση και καταφέρνω το web check in :)
Βγαίνει μήνυμα "εκτυπώστε το boarding pass". Αλλά που?
Φτάνουμε στο αεροδρόμιο λίγο πριν τις 14:30, τρέχω και πάω σε αυτά τα μηχανήματα του check in, πληκτρολογώ εισιτήριο, αλλά τίποτα.
Με προτρέπει να απευθυνθώ σε κάποιο check in.
Προσπερνάω τον κόσμο με την κραυγή "φεύγει η πτήση σε δέκα λεπτά" και φτάνω σε μια κοπέλα, της λέω θέλω την κάρτα επιβίβασης για την πτήση των 14:50.
Μου απαντάει: "Δεν γίνεται κύριε έπρεπε να είστε εδώ μισή ώρα πριν την πτήση"
*Τσέκαρα μέσω ιντερνετ, δες το σε παρακαλώ.
Το βλέπει και το εκτυπώνει, μου τη δίνει και μου λεει "Τι να σας πω αν νομίζετε ότι σε 10 λεπτά θα είστε στην έξοδο..."
Τρέχω και φτάνω στον έλεγχο χειραποσκευών, ευγενικά μου παραχωρούν προτεραιότητα.
Ακούω ήδη το όνομα μου στα μεγάφωνα του "Ελ.Βελ." που λέει και ο Σπύρος.
Περνάω έλεγχο και ακούω ένα "ΜΑΧΑΙΡΙ!"
Τι ΜΑΧΑΙΡΙ του λέω?
-Μαχαίρι εδώ στην τσάντα σας.
Ωχ, ναι ο ελβετικός σογιάς (με κλειδιά, κατσαβιδάκι κτλ) που έχω μαζί πάντα στην τσάντα λόγω ποδηλάτου, αλλά μες την βιασύνη ξέχασα να τον αφήσω.
Το βγάζω, τους το δίνω. Οκ τώρα;
Ναι, μου λένε.
Συνεχίζω το τρέξιμο και φτάνω στην έξοδο.
Ένα "χίλια συγγνώμη" πρόλαβα να πώ...
Περάστε, περάστε αφού προλάβατε, όλα καλά.
.......
Και το WiFi μπορεί να κερδίσει τον Μέρφι καμιά φορά...ή να το παλέψει τουλάχιστον...
PS. Τώρα που το ξανασκέφτομαι το θέαμα ενός ατόμου με τζιν, πράσινο πουλόβερ, δερμάτινο, κόκκινη τσάντα και σακίδιο ποδηλατου να τρέχει στους διαδρόμους του αεροδρομίου πρέπει να είχε πλάκα. Τι συνδυασμός χρωμάτων...
Περισσότερα... »