Σήμερα 19-6-2008 στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Βέροιας πραγματοποιήθηκε η τακτική γενική συνέλευση του Συλλόγου Δασκάλων-Νηπιαγωγών και Ειδικοτήτων Ημαθίας. Η παράταξή μας, η Αυτόνομη Παρέμβαση, πραγματοποίησε την παρθενική της ομιλία μετά από μια περίοδο μακρόχρονης απουσίας. Στη συνέχεια παρατίθεται ολόκληρη η ομιλία προς ενημέρωση κάθε ενδιαφερομένου :
ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΔΑΣΚΑΛΩΝ – ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ & ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ ΒΕΡΟΙΑΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
Κες και κοι συνάδελφοι,
θα ήθελα ν’ αρχίσω την πρώτη ομιλία της παράταξής μας με μια ειλικρινή συγγνώμη προς όλους τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς για τη μακρόχρονη απουσία μας από τα συνδικαλιστικά πράγματα στο νομό μας. Απουσία που στέρησε τη φωνή της ριζοσπαστικής αριστεράς και άφησε εν πολλοίς τις παρατάξεις του συναινετικού δικομματισμού, τις παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, να ηγεμονεύουν με αλαζονεία στο χώρο.
Κες και κοι συνάδελφοι, η αναξιοπιστία του συνδικαλιστικού μας κινήματος, ευθύνη που βαραίνει κυρίως την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ, είναι κατά την άποψή μας η πρωτεύουσα αιτία για την έλλειψη συμμετοχής και διάθεσης από τους εκπαιδευτικούς, για τις άδειες αίθουσες που αντικρίζουμε στις συνελεύσεις μας. Ακόμα και σε εκλογικές χρονιές η αίθουσα που γινόταν η συνέλευση παρουσίαζε παρόμοια ή και χειρότερη εικόνα, με τρανταχτό παράδειγμα απαξίωσης την απουσία ακόμα και των συμμετεχόντων, κοι της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, στα ψηφοδέλτια σας. Όμως αυτή η εικόνα δεν είναι αναντίστοιχη με όσα λένε και πιστεύουν οι συνάδελφοι μας για το συνδικαλιστικό μας κίνημα. Πλήρης απαξίωση και παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης κυριαρχεί στις συζητήσεις μεταξύ των συναδέλφων. Έχουν όμως άδικο, αγαπητοί συνάδελφοι; Πώς μπορούν να εμπιστευτούν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, όταν έχουν ουκ ολίγα παραδείγματα ανθρώπων που χρησιμοποίησαν το συνδικαλισμό για ίδιον όφελος, για να καταλάβουν ακόμα και βουλευτικές ή υπουργικές θέσεις; Πώς μπορεί να εμπιστευτεί ο συνάδελφος τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, όταν διάχυτος είναι ο φόβος σε κάθε απεργία ότι θα τον πουλήσουν; Όταν βλέπει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να απαξιώνουν το συνδικαλισμό με τις πρακτικές τους;
Εμείς, κες και κοι συνάδελφοι, ονειρευόμαστε ένα συνδικαλισμό που θα βάζει πάνω από όλους και από όλα τα συμφέρον και το δίκιο των συναδέλφων και όχι τις προσωπικές φιλοδοξίες του καθενός. Που θα προτάσσει τις ανάγκες, τα αιτήματα του κλάδου. Που θα διεκδικεί, που θα σέβεται το συνάδελφο, που δε θα βολεύεται από την έλλειψη συμμετοχής. Που θα αγωνίζεται για να μην υπάρχουν αδικίες, πελατειακές σχέσεις, αδιαφάνεια αλλά να επικρατεί δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία και δημοκρατία στα σχολεία μας. Δε βολευόμαστε με το συμβιβασμένο συνδικαλισμό που εσείς ενσαρκώνεται. Ονειρευόμαστε κάτι διαφορετικό και γι’ αυτό είμαστε σήμερα εδώ. Κοιτάμε στα μάτια τους συναδέλφους μας και τους καλούμε να αλλάξουν αυτό που καθημερινά στηλιτεύουν στις συζητήσεις τους. Μπορούμε να το αλλάξουμε. Μπορούμε να επιβάλλουμε το συνδικαλισμό που ονειρευόμαστε.
Η χρονιά που πέρασε ήταν, κοι συνάδελφοι, μια υποτονική χρονιά. Θεωρούμε κομβικό ζήτημα τον αγώνα για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, αγώνα που κατά την άποψή μας τόσο η ΔΟΕ όσο και ο Σύλλογός μας δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις των καιρών. Και δυστυχώς θα το βρούμε μπροστά μας, όταν έρθει και η δικιά μας ώρα, μιας και επίκειται η ασφαλιστική απορύθμιση και του δημόσιου τομέα από την κυβέρνηση της ΝΔ.
Κες και κοι συνάδελφοι, παρακολουθούμε με προβληματισμό το διαγωνισμό αγωνιστικότητας στον οποίο επιδίδονται οι παρατάξεις, κάθε φορά που ανοίγεται η συζήτηση για τις μορφές δράσης των μελλοντικών αγώνων. Προτείνονται με μεγάλη ευκολία απεργίες μικρότερης ή μεγαλύτερης διάρκειας, παρόλο που αυτή η πρακτική δε συμβαδίζει με τις διαθέσεις των συναδέλφων τις περισσότερες φορές και δεν τους βρίσκει σύμφωνους. Και το χειρότερο απ’ όλα, αυτή η εμμονή καταδεικνύει έλλειψη σεβασμού από τις παρατάξεις προς τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση, υπερχρεωμένοι σε πολλές περιπτώσεις, και δυσκολεύονται να πετούν στον αέρα τα λιγοστά χρήματά τους σε απεργιακές κινητοποιήσεις που γίνονται για την τιμή των όπλων. Έχουμε την αίσθηση ότι ωριμάζει σιγά σιγά το αίτημα να προτάξουμε άλλες μορφές διεκδίκησης, που θα συσπειρώνουν και θα μαζικοποιούν τους αγώνες μας, που δε θα πυρπολούν το ήδη ρημαγμένο εισόδημά μας, που θα αποδεικνύουν έμπρακτα στους συναδέλφους ότι σεβόμαστε τις οικονομικές τους δυσκολίες γιατί είναι και δικές μας και δεν θέλουμε να τους σέρνουμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις εθιμοτυπικού χαρακτήρα. Εν ολίγοις πιστεύουμε ότι από δω και πέρα θα πρέπει να προτάξουμε μορφές αγώνων που θα ενώνουν και θα επιτυγχάνουν τη μέγιστη δυνατή συμμετοχή, συμμετοχή που είναι το πρώτο ζητούμενο για μας. Δε λέμε όχι στις απεργίες και το ξεκαθαρίζω προς άρση παρεξηγήσεων, αλλά θέλουμε αυτές να είναι στοχευμένες προσεκτικά, να πατούν πάνω στη διάθεση των συναδέλφων για αγώνες ώστε να είναι εξασφαλισμένη η συμμετοχή σε αυτές στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Αν δεν συντρέχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις, πιστεύουμε πως άλλες μορφές πάλης θα είναι αποτελεσματικότερες.
Κες και κοι συνάδελφοι, θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφερθώ σε θέματα που αφορούν το Σύλλογό μας και τα οποία εν πολλοίς έχουν κι αυτά το μερίδιο ευθύνης τους για την απαξίωση του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Παρακολουθούμε εδώ και χρόνια στο νομό μας την απόλυτη, αγαστή συνεργασία της ΠΑΣΚΕ με τη ΔΑΚΕ. Συνεργασία που ειδικά στους αιρετούς του ΠΥΣΠΕ είναι εξόφθαλμα προκλητική. Έφθασαν στο σημείο να κάνουν ακόμα και κοινό προεκλογικό αγώνα στις τελευταίες εκλογές για αιρετούς.
Κες και κοι συνάδελφοι, οι αιρετοί μας εδώ και χρόνια λειτουργούν ως πολιτευτές, ως βολευτές και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν τη φωνή του μαχόμενου εκπαιδευτικού στο ΠΥΣΠΕ. Λειτουργούν με πελατολόγιο, θυμίζουν παραμάγαζο και επιδίδονται με ιδιαίτερο ζήλο στην καλλιέργεια πελατειακών σχέσεων. Εκμεταλλεύονται την αδιαφάνεια που επικρατεί στις αποσπάσεις και στις κρίσεις διευθυντών για να διαιωνίζουν την εξουσία τους. Κι εδώ η ευθύνη δεν πέφτει σε πρόσωπα αλλά σε παρατάξεις. Γιατί επί παραδείγματι, πολλές φορές ακούσαμε το σημερινό αιρετό της ΔΑΚΕ να αντιπολιτεύεται σε εκπαιδευτικά πηγαδάκια το σημερινό προϊστάμενο της Δ/νσης, όταν ο τελευταίος ήταν ακόμα αιρετός, αλλά παρόλα αυτά όταν κατέλαβε τη θέση του αιρετού συνεχίστηκε η ίδια πρακτική. Τους είδαμε με χαρακτηριστική ευκολία, χωρίς κανένα ενδοιασμό, να παίρνουν μολύβι και χαρτί και να βαθμολογούν συναδέλφους στις πρόσφατες κρίσεις για τις διευθυντικές θέσεις. Τέτοιους αιρετούς δεν τους χρειάζεται ο κλάδος μας, δεν τους έχει ανάγκη. Δε χρειαζόμαστε τέτοιες πρακτικές. Θέλουμε διαφάνεια κι αξιοκρατία από τους αιρετούς μας και όχι ρουσφέτι. Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, εναγωνίως ψάχνουμε μια ανακοίνωση από όλες, και το τονίζω, όλες τις παρατάξεις για τις φετινές κρίσεις των Διευθυντών. Δεν υπέπεσε καμία στην αντίληψή μας κι αυτό κατά την άποψή μας σημαίνει πολλά…
Κες και κοι συνάδελφοι, για μας η δημόσια εικόνα και η πρακτική των αιρετών μας είναι κομβικής σημασίας ζήτημα. Θέλουμε αιρετούς που να αγωνίζονται για τη διαφάνεια, την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη κι όχι αιρετούς που θα στήνουν πελατειακές σχέσεις και εκλογοπάζαρα κάθε φορά που γίνονται αποσπάσεις ή κρίσεις Διευθυντών. Αταλάντευτος στόχος και επιδίωξή μας είναι η διαφάνεια και η αξιοκρατία και θ’ αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις γι’ αυτό. Και σ’ αυτό τον αγώνα είμαστε ανοιχτοί σε όποιον μοιράζεται τα ίδια όνειρα με μας. Είμαστε ανοιχτοί και απευθύνουμε πρόταση για συνεργασία στην ΕΣΑΚ-ΔΕΕ, στις Συσπειρώσεις-Παρεμβάσεις αλλά και σε κάθε εκπαιδευτικό που έχει τα ίδια οράματα με μας. Ειδικά σε ότι αφορά την ΕΣΑΚ-ΔΕΕ θέλω να πω πως εμείς δεν προβάλλουμε όσα μας χωρίζουν αλλά αυτά που μας ενώνουν. Και ο αγώνας για διαφάνεια και αξιοκρατία θέλω να πιστεύω πως μας ενώνει.
Κες και κοι συνάδελφοι, εδώ και μερικά χρόνια βρεθήκαμε στα σχολεία μας αντιμέτωποι με ένα δυσάρεστο φαινόμενο, που θεωρούμε ότι είναι σημαντικό, μιας και έχει να κάνει με τη βασική αρχή της ισονομίας και της δημοκρατίας που πρέπει να διακατέχει και να διαπερνάει το σχολείο και το σύλλογο διδασκόντων. Αναφέρομαι στην εμμονή κάποιων συναδέλφων διευθυντών να αρνούνται να ασκήσουν τα διδακτικά τους καθήκοντα. Και δυστυχώς ανάμεσα σε αυτούς τους Διευθυντές που έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το Σύλλογο Διδασκόντων ήταν και άτομα που είχαν το θράσος να αυτοαποκαλούνται συνδικαλιστές.Τόσα χρόνια μάταια έψαχνα μια ανακοίνωση που να αναδεικνύει το θέμα. Ένοχη σιωπή σχεδόν από όλους σας. Και για να είμαι ακριβοδίκαιος η μόνη παράταξη που έβαλε το ζήτημα αυτό μετά και από τις προσωπικές μου διαμαρτυρίες ήταν η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ. Προς ενημέρωσή σας εμείς τότε δεν υπήρχαμε ακόμα ως παράταξη και δρούσαμε οι περισσότεροι μεμονωμένα. Ένοχη σιωπή, κες και κοι συνάδελφοι. Και το χειρότερο όλων, επικαλεστήκατε και άγνοια του φαινομένου λες και ζείτε σε γυάλα.
Εμείς, συνάδελφοι, πιστεύουμε πως οι Διευθυντές – ιδίως των μεγάλων σχολείων - είναι επιφορτισμένοι με πολλά καθήκοντα και υποχρεώσεις και ως εκ τούτου δε θα έπρεπε να ασκούν διδακτικό έργο. Όμως αυτό πρέπει να διεκδικηθεί, να κατακτηθεί και να γίνει νόμος του κράτους.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ακουμπήσω ένα ευαίσθητο θέμα, τους αναπληρωτές και ωρομίσθιους συναδέλφους μου. Η ωρομισθία στην εκπαίδευση είναι έργο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και συνεχίζεται με ιδιαίτερο ζήλο από τη ΝΔ. Μιλάμε για συναδέλφους που πραγματικά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, που πληρώνουν για να δουλεύουν και που πολλές φορές ντρέπομαι να τους δω κατάματα γιατί ξέρω πόσο πολύ λαχταράνε τη συμπαράστασή μας. Η εργασιακή ανασφάλεια των ωρομισθίων και αναπληρωτών τους καθιστά ακόμα πιο ευάλωτους και είναι ένα ζήτημα που πρέπει να ενσκήψουμε σοβαρά και να το αναδείξουμε στο επόμενο διάστημα. Θέλουμε να διατρανώσουμε την αταλάντευτη μας υποστήριξή στους αγώνες και στα αιτήματά τους για μόνιμη, σταθερή απασχόληση, για μισθούς αξιοπρέπειας.
Κες και κοι συνάδελφοι, με τη ψήφιση του νόμου 3518 το Δεκέμβριο του 2006 ορίζεται ότι η φοίτηση στα νηπιαγωγεία είναι μεν διετής, αλλά μόνο ο ένας χρόνος (ο δεύτερος, για τα νήπια που συμπληρώνουν τα πέντε έτη) είναι υποχρεωτικός. Δυστυχώς όμως η ψήφιση του άρθρου 32 του Νόμου 3577/2007 αποτέλεσε μια δυσάρεστη έκπληξη για όσους πίστεψαν τις εξαγγελίες αυτές καθώς αντί της απορρόφησης όλων των παιδιών (νηπίων-προνηπίων) από το Δημόσιο Νηπιαγωγείο, το νομοθέτημα επέτρεπε απορρόφηση των παιδιών από δημοτικούς παιδικούς και ιδιωτικούς σταθμούς, προσωρινά κατά τις διαβεβαιώσεις του Υπουργείου, έως ότου να εξασφαλιστούν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις (υλικοτεχνική υποδομή-εκπαιδευτικοί) από πλευράς κράτους.
Ένα χρόνο μετά απολύτως τίποτα δεν έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν έχουμε καμία δραστηριοποίηση του ΟΣΚ ώστε να καλυφθούν οι μεγάλες κτιριακές ανάγκες. Δεν έχουμε καμιά σχετική κίνηση ή δήλωση από πλευράς Υπουργείου παρά τις επανειλημμένες παραστάσεις διαμαρτυρίας εκ μέρους του εκπαιδευτικού κινήματος. Δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση για αύξηση αριθμού των προσλήψεων νηπιαγωγών ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς, ενώ χιλιάδες είναι οι αδιόριστοι. Έτσι, και άλλα κομμάτια της υποχρεωτικής πια εκπαίδευσης περνούν στους ιδιώτες και στην τοπική αυτοδιοίκηση, στρώνοντας το χαλί για την παραπέρα ιδιωτικοποίησή της, ενώ ταυτόχρονα καμία ρύθμιση για αύξηση κονδυλίων τουλάχιστον προς τις Σχολικές Επιτροπές δεν προβλέπεται ώστε να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες, κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί αργά ή γρήγορα στη μετακύληση του κόστους στις πλάτες των γονέων.
Η αδράνεια του Υπουργείου ως προς τη δημιουργία νέων νηπιαγωγείων, η απουσία αιθουσών και η απροθυμία για αύξηση των διορισμών μετατρέπει τη νηπιακή αγωγή σε φιλέτο για τους ιδιώτες και τροφοδοτεί τα σχολεία τους με μαθητές. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Τα ιδιωτικά νηπιαγωγεία ανέβασαν την πελατεία τους από 4.448 το 2006 σε 35.000(!!!) το 2007-08 και σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας (ΚΕΕ), το 2006-2007 έμειναν εκτός των δημοσίων νηπιαγωγείων 43.000 προνήπια και 19.000 νήπια!!!
Κες και κοι συνάδελφοι, δύο χρόνια μετά την εισαγωγή των νέων σχολικών βιβλίων στα δημοτικά σχολεία και διάχυτη είναι η αίσθηση της παταγώδους αποτυχίας τους. Βιβλία που περιπλέκουν και δεν αναλύουν τη γνώση, που δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος ειδικά στο μάθημα των μαθηματικών, που δεν παρέχουν χρόνο για εμπέδωση, που οι εκπαιδευτικοί για να βγάλουν την ύλη αναγκάζονται να πετσοκόψουν όλα τα δευτερεύοντα μαθήματα. Βιβλία που είναι γραμμένα για μαθητές με υψηλό δείκτη νοημοσύνης και επιτρέψτε μου να πω πως υπό αυτή την έννοια χαρακτηρίζονται ως ρατσιστικά. Βιβλία από τα οποία σε πολλές περιπτώσεις απουσιάζει η κλασσική λογοτεχνία η οποία έχει παραχωρήσει τη θέση της σε συνταγές μαγειρικής, οδηγίες συναρμολόγησης, sms και άλλα «διαμάντια» που ανακάλυψαν οι εγκέφαλοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και του ΥΠΕΠΘ. Βιβλία από τα οποία σε τελική ανάλυση θα μορφώνονται οι λίγοι ενώ η μεγάλη μάζα των μαθητών θα παραμένει αμόρφωτη, χωρίς ουσιαστικά προσόντα, φθηνό εργατικό δυναμικό, βορά στις ορέξεις του μεγάλου κεφαλαίου. Ζητάμε από το συνδικαλιστικό μας όργανο να αναδείξει το πρόβλημα, να ζητήσει άμεσα τόσο από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο όσο και από το ΥΠΕΠΘ τη σύσταση επιτροπής που θα μελετήσει το πρόβλημα και θα καταλήξει σε προτάσεις. Επίσης, ζητάμε από το σύλλογο μας να οργανώσει με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς ημερίδα για το συγκεκριμένο θέμα, όπου θα κληθούν απαραίτητα και όλοι οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων για να καταθέσουν και αυτοί τον προβληματισμό και τις προτάσεις τους. Δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς στο έγκλημα που συντελείται καθημερινά στα σχολεία μας.
Κες και κοι συνάδελφοι, η αναμενόμενη επίθεση στα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα, η ακρίβεια που μας θερίζει, όπως κάθε μισθωτό, άνεργο, συνταξιούχο αυτής της χώρας, η αυξανόμενη επίθεση στο δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ο διωγμός των νηπίων και προνηπίων από το δημόσιο σχολείο, συνθέτουν το αγωνιστικό πλαίσιο των μελλοντικών μας διεκδικήσεων. Θέλουμε νέους αγώνες, αλλά αγώνες μαζικούς, με μορφές που θα συσπειρώνουν και δε θα αποσυνθέτουν το κίνημα. Είμαστε εδώ , ως δύναμη υπευθυνότητας για να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην προσπάθεια να βγει το συνδικαλιστικό μας κίνημα από το τέλμα και την παρακμή, στην οποία κάποιοι συνειδητά το οδήγησαν επί χρόνια.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση, εμείς οι εκπαιδευτικοί της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δηλώνουμε σήμερα ΠΑΡΩΝ.
ΠΑΡΩΝ στον αγώνα για διαφάνεια.
ΠΑΡΩΝ στον αγώνα για αξιοκρατία.
ΠΑΡΩΝ στον αγώνα για μισθούς και συντάξεις αξιοπρέπειας.
ΠΑΡΩΝ στον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
ΠΑΡΩΝ στον αγώνα για δημόσια και δωρεάν παιδεία.
Σας κοιτάμε στα μάτια και σας καλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια μας.
Σας ευχαριστώ
Αυτόνομη Παρέμβαση
Δασκάλων – Νηπιαγωγών & Ειδικοτήτων
Βέροιας - Αλεξάνδρειας
Περισσότερα... »
Ερώτηση Π.Λαφαζάνη προς τους Υπουργούς Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Οικονομίας και Οικονομικών
