Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
*Πως ερημώνουνε τα χωριά και ως παραμελούνταικαι ως αδειάζουνε γειτονιές και μπλιο δεν κατοικούνταικι ανέ περάσεις 'ταχινί άνθρωπο δεν παντήχνειςκι αν είναι αργά δεν φαίνεται φέξε σε παραθύριαν είναι αποδιαφώτιστα μπλιο πετεινός δεν κράζεικι αν είναι Σαββατόβραδο καμπάνα δεν σημαίνει.Κι ανέ περάσεις στο Σχολειό η πόρτα του κλειστή 'ναιδασκάλοι δεν περιπατούν κι ούτε παιδάκια παίζουνκι α' πας σε βρύση δεν θωρείς γυναίκες στο νομπέτιη μια να πηένει για νερό κι γ' άλλη για μπουγάδακι άλλη ν' απλώνει τα σγουρά στα χαμωτά κλαδάκιακι αν ειν' του κιάνει δεν θωρείς στη πόρτα καβετζίναπαρά ψηλά στ' ανώφυλλιο την πινακίδα μόνο.*
Ετσά είναι δα κι ο άθρωπος σα φτάξει και γεράσειφεύγει η ζωή σιγά σιγά κι οπίσω τον αφήνειτα μερακλίκια χάνουνται κι οι χάρες του ξεχνιούνταιτη σκόλη δε στολίζεται μπλιο σε χορό δεν πιάνει'πο γάμο γη ξεφάντωση δεν τον αναζητούνετα λόγια του είναι περιττά κι ότι κι αν πει κουράζεικι αμοναχός του πορπατεί κι αμοναχός του πάεικι αμοναχός του κάθεται βαριά και συλλογάταιπόσο γοργά περνάει ο καιρός πως βασιλεύγει η νιότηκαι πόσο ψεύτρα η ζωή και πόσο μάταιη είναιμα πάλι ασε γιαγέρνουνε τα χρόνια λίγο πίσω...
- Γιάννης Βάρδας
Περισσότερα... »
*Πορφυροτσικνιάδες, κρυπτοτσικνιάδες, σταχτοτσικνιάδες, αργυροτσικνιάδες, λευκοτσικνιάδες, κορμοράνοι, λεπτομύτες, κεφαλούδια, κύκνοι, ερωδιοί, πελεκάνοι, νανόχηνες, σταχτόχηνες.... εκεί που η Ελλάδα είναι όμορφη ακόμα και οι καρδιές ζεστές...
If you didn't care what happened to me,
We would zig zag our way through the boredom and pain
Wondering which of the buggars to blame
And any fool knows a dog needs a home,
*Ο νούς είναι μια πόλη. Ξεκινάει η σκέψη από τον ένα δρόμο, στρίβει σε άλλον, προχωράει, ξαναγυρνάει, χάνεται, εγκλωβίζεται, άλλοτε πάλι αγανακτεί, δεν την χωράει ο τόπος, ουρλιάζει, γονατίζει και άλλοτε πάλι, τρέχει τόσο γρήγορα που σταματάει ο χρόνος. Οι εικόνες χρειάζονται για να αφήνει τα σημάδια της, από εκεί που περνάει. Η σκέψη είναι αφορολόγητη, άυλη, άπιαστη, ελεύθερη, ζωντανή, διαδραστική. Μην την αφήνετε να αργοπεθαίνει...
μια μονάχα σταγόνα φεγγαριού στο χορτάρι,
αφήνουν σα βαδίζουν ίσκιους που σ΄έναν σμίγουν,
αφήνουν μόνον έναν ήλιο άδειο στο κρεβάτι.
Απ' όλες τις αλήθεις διαλέξανε τη μέρα: 
δε δέθηκαν με νήματα μα μ' ευωδιές μονάχα,
και δεν κάναν κομμάτια την ειρήνη ή τις λέξεις. 
- Πάμπλο Νερούντα
Λίγο πριν μπεί το καλοκαίρι, εικόνες γεμάτες φως,νερό, φύση, κίνηση αέναη, δυνατή...
Γιατί τα πάντα ρει, τελικά...
*
Πυρακτωμένο φως ξεπετάγεται από πίδακες και χάνεται στο κοσμικό χάος μέσα σε μια γαλάζια γαλαξιακή απόχρωση. Μακριά από πολύβοους ανθρώπους, γεμάτους με το απόλυτο κενό, χωρίς πυκνότητα και υφή.
Κοντά όμως σε πηγές φυσικές, αυτόχθονες, καθαρές. Ας κάνουμε μια ευχή στο φως που ταξιδεύει να μας φέρει καλή μοίρα.
Μέχρι τότε ας αφήσουμε τα σωματίδια να συγκρούονται, να αλληλοτρώγονται, να ανταλλάσουν ύλη και πάλι να εξαυλώνονται κλείνοντας το μάτι στην προσωρινότητα τούτου του κόσμου.
Αν ψάχνετε να βρείτε αυτόν τον πλανήτη απλά ρωτήστε τον Τομ. Αυτός έχει πάει εκεί και ξέρει τα "καλά".
Αναμνηστικές φωτογραφίες αφιερωμένες στους τρομερά εναπομείναντες ζοφερά ρομαντικούς, που πιστεύουν ακόμη στα όνειρα, όποιο και αν είναι το κόστος. Πόσο μάλλον σήμερα που οι "πεφωτισμένες" φωνές της κουλτούρας μας έχουν όλες σωπάσει...
ζμουτς!
*Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
Η Ηπειρώτισσα φοράει μαύρο μαντήλι
Σου λέει καλημέρα η Ηπειρώτισσακαι η κουβέντα της είναι κοφτή,
*Στο σπίτι των αδερφών Lumiere στην όμορφη Lyon της Γαλλίας,εκεί όπου ξεκίνησε ο κινηματογράφος...
*Το θέμα είναι το ίδιο, όμως η εποχή διαφορετική. Αναγεννάται η φύση, ο ουρανός, το σύμπαν. Τη νύχτα διαδέχεται μια όμορφη μέρα. Στη δύση της μέρας, ο ουρανός ξάφνου παίρνει φωτιά. Ζούμε σε ένα κόσμο μοναχικό, τόσο μοναχικό που ο άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο όχι να εκφραστεί μα να μιλήσει κάπου, να πει τον πόνο του, να ξεσπάσει. Και μετά να πέσει ξανά στον ατέρμονο κύκλο της σιωπής, μέχρι να ξεσπάσει ξανά και ξανά. Ο άνθρωπος της πόλης είναι τόσο πολύ απομακρυσμένος από τον ίδιο του τον εαυτό που του είναι πλέον δύσκολο να τον αφουγκραστεί, να τον αγαπήσει, να τον εξελίξει. Συστρέφεται συνεχώς γύρω από την καθημερινότητα, εξωστρακίζοντας οποιαδήποτε ερεθίσματα πνευματικής ή σωματικής αρμονίας. Έχοντας τέτοιες εικόνες στο μυαλό, μέσα στους ρυθμούς της φύσης δεν μπορώ παρά να τραγουδώ μέσα μου για μια άγνωστη που ξέρει αυτή... Καλό Μήνα και Καλή Άνοιξη...
*Καλή χρονιά σε όλους, ακόμα και σε εκείνους που ξεκίνησαν στραβά. Οι καλικάντζαροι ας βάλουν το χεράκι τους! Έρημα μέρη, τουριστικά, απομονωμένα, εγκαταλελειμμένα, ψυχρά πλέον, που το μόνο που μένει είναι η όμορφη φύση, λίγο πριν την καταστρέψουμε ολοκληρωτικά. Ας φυλάνε οι Ακρίτες τις ομορφιές της Ελλάδας, για αυτούς που έρχονται από την άλλη άκρη της γης, να δουν, να θαυμάσουν, να νιώσουν, υποκλινόμενοι και σεβόμενοι αυτά που θα έπρεπε να προσκυνούμε εμείς.
*
*
*
*
*
*
*Λίγο πριν ανάψει η φωτιά στο τζάκι...
*
*
*
*
* Είδα ενα όνειρο μικρόπου γλύκανε η καρδιά μουΕίχα φτερά πνοή γιορτήΨηλό το πέταγμά μου*Κι έψαχνα λέει στα σύννεφαστην αγκαλιά του αγέρανα βρώ την ηλιογέννητητου ήλιου θυγατέραστο πέταγμα μου*Του ανέμου άστρο κι εγώ το πιο μικρόμες το φως της αυγής ανατολήςΜες το μπλε τ' ουρανούτου γιορτινούη ματιά μου δροσιά σταλαγματιάμε το φόβο γελά αχ πως πετώτου ανέμου ψυχή κι εγώπως να σωθώνα μάθω που πηγαίνω*Βρίσκω την ηλιογέννητη στου σύννεφου την άκρηφλόγα φωτιά στα μάτια τηςχρυσή ειν' η θωριά αααχ η θωριά της*Αν θες να μάθεις που θα παςκαι να σωθείς γυρεύειςπαιδί να γίνεις μάτια μουστο μύθο να πιστεύεις*Παιδί να γίνεις μάτια μουστο μύθο να πιστεύεις*- Μάνος Αχαλινωτόπουλος
*Πάνω από τα σύννεφα γύρω στα 85000 πόδια μια σκέψη αρκεί για να σε βγάλει εκτός τροχιάς, εκτός βαρύτητας, εκεί έξω στο σύμπαν, στο διάστημα, που όπως λέει και ο Τομ, είναι σαν να υπάρχει ένα τεράστιο ηχείο που παίζει μουσική στο πλανήτη Γη.
*Αχ ψεύτρα ζωή και να 'μουνε ωπίσω του καιρού μου,
*Ξαφνικά μετά από μια στροφή.. πηγαίνοντας για Μόλυβο (Μήθυμνα).
*1. Υδάτινο Τόξο*
*2. Ύδωρ*
*3. H2O*
*4. Αστερισμός του Υδροχόου*
*5. Abyss*
*6. Άλας της Γης*
*Το καθρεφτάκι σου παλιό
*Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή μας, λίγο μετά την εφηβεία που έρχεται η ώρα να μας πετάξουν στην ζούγκλα που λέγεται ζωή. Άν καταφέρεις όμως και την περάσεις ολόκληρη την πρώτη φορά, τότε δεν έχεις πρόβλημα. Όπου κι αν σε πετάξουν, ξέρεις ότι θα επιβιώσεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν την ασφάλεια και γυρνάνε πίσω ή δεν μπαίνουν καν στην ζούγκλα. Όμως οι πρώτοι χαίρονται την στιγμή, βουτάνε από ψηλά χωρίς να νοιάζονται για το βάθος, πετάνε ψηλά χωρίς να νιώθουν βάρος, σχεδιάζουν τα όνειρα και την ίδια στιγμή τα πλάθουν... και ξέρεις ότι στο τέλος θα φτάσεις εκεί που μέχρι τώρα δεν μπορούσες και ίσως βρεις άλλους πριν από σένα. Αλλά μοιράσου μαζί τους τις θυσίες, τις εμπειρίες, τους καημούς.
*Πόσες καρδιές με χρήματα
*Ο δρόμος μας, τυφλός της πιάτσας παραπαίδι.
*
*Ίδιο σκηνικό, διαφορετικές εποχές. Καλοκαίρι, ζωή, φασαρία και χειμώνας, απομόνωση, μοναξιά. Μόνο αν ζήσεις την άγρια πλευρά του νησιού μπορείς να καταλάβεις πως νιώθουν αυτοί που επιμένουν νησιωτικά.
*
*
*Εκεί που ο Θεός ζωγραφίζει κάθε στιγμή και άλλον πίνακα...
*Όλα είναι δρόμος στη ζωήδιαλέγεις και βαδίζεις,στο σταυροδρόμι όταν βρεθείςπρέπει να αποφασίσεις.Κι αν η καρδιά σου είναι βαριάτράβα την ανηφόρα,στην κορυφή της συναντάςαξίες κι άλλα δώρα.*
*Με σέρνουν πίσω οι θύμησες
*Χρειάζεται θάρρος για να πεις μια αλήθεια. Χρειάζεται νους, ψυχή και σώμα για να ξεφύγεις από τα συνηθισμένα, να υπερβείς το "είναι" σου, να αυτοσαρκαστείς, να συγκριθείς και να συγκρίνεις. Χρειάζεται οξυδέρκεια για να μπορέσεις να πεις, ότι ναι, υπάρχω, αλλά η ζωή μου είναι ακόμα ένα πλήθος παραμέτρων που μένουν και λειτουργούν ανεξέλεγκτες. Δεν είναι κακό. Αρκεί να συνειδητοποιήσεις την αρμονία των πραγμάτων, να ζήσεις τις στιγμές που περνάνε και χάνονται και να μην φοβάσαι την αιωνιότητα. Όλα είναι εύκολα από κεί και πέρα. Απλά να θυμάσαι. Όποια και αν είναι η ζωή σου, το ιστολόγιο αυτό ξεκίνησε με μία ευχή ( 
*Χρώματα της ανατολής και της δύσης, τα έκλεισα όλα μέσα σε μια γουλιά. Καλό καλοκαίρι και φέτος από το καζάνι που βράζει...*
*
*Χαρά χαρά.
*
*Η αγροτική ζωή που έκαναν οι πρόγονοι μας (μέχρι και τους παππούδες μας) απαιτούσαν αυτοθυσίες. Απαιτούσαν πολλά εργατικά χέρια για να καλλιεργήσουν τα πολλά στρέματα των χωραφιών. Συνεπώς απαιτούσε η κοινωνία της εποχής, τον θεσμό της οικογένειας, με απώτερο στόχο την πολυπληθή οικογένεια, διότι όσο περισσότερα χέρια τόσο περισσότερη τροφή. Σήμερα που η εκβιομηχάνιση της γεωργίας έχει επέλθει με σχεδόν βίαιο τρόπο, τα αγαθά παράγονται πιο μαζικά από ποτέ, πιο γρήγορα από ποτέ, πιο χημικά από ποτέ. Από την στιγμή που η τροφή έχει πλέον εξασφαλιστεί στις "αναπτυγμένες" κοινωνίες, οι άνθρωποι πλέον δεν έχουν την ανάγκη συσπείρωσης. Ο καθένας προσέχει και φροντίζει για τον εαυτό του πλέον, αφού δεν έχει ανάγκη τον άλλον. Συνέπεια; Η έλλειψη επικοινωνίας και η επικράτηση του εγωκεντρικού συστήματος συμβίωσης. Αποτέλεσμα; Απεγνωσμένες προσπάθειες να καλύψει αυτό το κενό. Όμως το κενό είναι τεράστιο, γιατί ο αγώνας για τροφή δεν ήταν απλά μια μάχη με το θάνατο και την πείνα. Ήταν η πυκνότατη έννοια της αυτοθυσίας, της σωματικής και πνευματικής κόπωσης, η επαφή με την φύση που στην ουσία είναι αυτή που μας εξουσιάζει και προϋπάρχει. Σας αφήνω μέσα στις σκέψεις μου και στις σκέψεις σας με τις όμορφες εικόνες της φύσης του Μπουρκάς και με ένα ερώτημα.. για πόσο ακόμα θα χαιρόμαστε την φύση; Και ξέρω ότι ήδη είμαστε λίγοι...*
*
*Οι συνήθεις ύποπτοι...*
*The Creation of Dreams
*Υπάρχουν ολόκληρα δάση, που μέσα τους μπορείς να χαθείς, να κρυφτείς, να αγριέψεις. Τα δέντρα είναι πυκνά ψηλά, θεριά ανήμερα. Όμως υπάρχουν και δέντρα μοναχικά. Που ρίζωσαν από το πουθενά, που ρίχνουν μια σκιά πάνω στη γη αυτή. Που βάζουν μια τελεία στην απεραντοσύνη. Που από κάτω τους μπορείς να δροσίσεις τον ατέρμονο αγώνα σου. Να πιεις δυο σταγόνες νερό και να συνεχίσεις κάτω από τον ήλιο που ψήνει τα σώματα και πλάθει τη σκέψη. Δέντρα σαν κι αυτό με γοητεύουν και αυτά αναζητώ. Πέρα από τη συστοιχία, πέρα από την μάζα, πέρα από το χρόνο, που την ίδια στιγμή πολεμούν και ξεπερνούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Φωτογραφία στα απέραντα χωράφια του Τοπόλογκραφ, του Έλχοβο στο δρόμο για Μπουρκάς.*
*
*Love - devotion
* 
*I like my town with a little drop of poison
*Empty spaces - what are we living for?
*
*Όσο πιο έντονο το φως τόσο πιο έντονες και οι σκιές. Ένα από τα αγαπημένα θέματα μου είναι η απεικόνιση των σκιών. Ίσως γιατί οι σκοτεινές πλευρές μας είναι πιο προκλητικές, πιο μυστήριες και ίσως είναι αυτές που μας κάνουν να συνειδητοποιούμε και να διαμορφώνουμε την άλλη μας πλευρά, την πιο φωτεινή. Αρκεί να μην κρατάνε για πολύ καιρό.*
*
*
*
*
*
*
*
*Όποιος βρει πως τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, δύο ματζούνια δώρο!!!
*Definitions
*I'm a wheel, I'm a wheel
*No comment.
*Η μεγαλύτερη και πολυτιμότερη ομορφιά είναι η φυσική ομορφιά. Κάθε τι άλλο φαίνεται ξένο, φαίνεται πρόσθετο, φαίνεται παρείσακτο. Πρωινό σαν ζωγραφιά. Τρία σύννεφα στη σειρά και το απέραντο γαλάζιο σε όλες τις αποχρώσεις. Απλά πράγματα.* 
*Όταν η φύση δημιουργεί δεν υπάρχει περιθώριο λάθους. Όλα βαδίζουν στο δρόμο της εξέλιξης. Ο πόνος γεννάει την ανάγκη και η ανάγκη γεννάει τη δημιουργία. Η δημιουργία είναι το είδωλο στον μεγάλο καθρεύτη της εξέλιξης. Μακάρι και οι άνθρωποι να μπορούσαν να εκφράσουν τόσο έντονα τα συναισθήματα τους χωρίς να χρειαζόταν να εκμεταλλευτούν τόσο βάναυσα το φυσικό τους περιβάλλον... αλλά όλη η δύναμή τους να πήγαζε από εκεί...
*The Deep Purple Medusa with a lot of heads.
*A bug's life...
*Η βουή, η δόνηση, ο ρυθμός, ο πάταγος, η πτώση. Ατελείωτη, αστείρευτη πηγή δύναμης, αυτοανανέωσης και αναδόμησης. Και μετά πάλι η άνοδος, αφημένος πια στη δροσιά του. 
*
*Και επειδή δεν με πιστεύετε να η πρώτη φωτογραφία μου από το διάστημα...(όποιος βρει πως τραβήχτηκε δώρο ένα ματζούνι!!!)
*
*Όλοι ψάχνουμε ένα μέρος για να κρύψουμε τα όνειρά μας, τα πράγματα που αγαπάμε, να χτίσουμε τη φωλιά μας όπως τα πουλιά, να ζωντανέψουμε μέσα εκεί, να ηρεμήσουμε από τη βοή της μέρας, να σκεφτούμε, να πράξουμε, να λογαριάσουμε κι ύστερα πάλι να πάρουμε το δρόμο της αυτοανανέωσης, να βγούμε στο αλώνι της ζωής, να οργώσουμε το κόσμο, να αρμέξουμε τις χαρές της ζωής, να νιώσουμε τους πόνους, να σμίξουμε όλες τις δυνάμεις του σύμπαντος μαζί και να νιώσουμε έτσι άνθρωποι μεστοί και γεμάτοι.
*Μπαίνει η άνοιξη και τα δάκρυα στην καρδιά του ρόδου είναι ίσως το καλύτερο συγκινητικό καλωσόρισμα της. Αν δεν πατήσεις γη βρεγμένη που να μυρίζουν τα χώματά της, αν δεν ανατριχιάσεις από την πρωινή δροσιά, αν δεν μυρίσεις αυτά τα τριαντάφυλλα, αν δεν αγγίξεις ζώα που να βοσκούν στο χορτάρι που φύτρωσε για φέτος, αν δεν δεις μαργαρίτες στους ελαιώνες, αν δεν δεις κρίνους στις ασπρισμένες αυλές, αν δεν ...... αν δεν .... μην πεις ότι ένιωσες την άνοιξη μέσα σου.
*
*Από εδώ που ξεκινήσαν όλα... Φωτό: Μιχάλης Στάθης, Άμστερνταμ
*Ένα παιδί ανεβασμένο πάνω σε γκρεμισμένες πέτρες... Πάντα πρέπει να γκρεμίσουμε κάτι παλιό για να χτίσουμε κάτι νέο, καλύτερο. Η αποδόμηση είναι βασικό στοιχείο της φιλοσοφίας αλλά και της ζωής. Αν δεν γνωρίζεις από τι είναι χτισμένο κάτι δεν μπορεί να γίνει κτήμα σου. Απλά το θέμα είναι να μπορέσεις να αντικαταστήσεις το παλιό με κάτι καλύτερο όχι με κάτι ισοδύναμο ή χειρότερο.
*
*Ta ra ta ra ta ra ta ta ta ta ...
*Figures waiting for a long time, for a long future, for a long destiny...*
*
*Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία ενός μεγάλου κύκλου φωτογραφήσεων που διήρκησε αρκετά δημιουργικά χρόνια. Είναι καθαρά συμβολική. Είναι η στιγμή που πρέπει να ανεβούμε στο τρένο να πιαστούμε από τα κάγκελα και να κάνουμε ένα αξέχαστο ταξίδι ζωής. Οι ράγες διηγούνται πάντα απίστευτες ιστορίες αλλά το ίδιο το τρένο είναι αυτό που δίνει όλες τις συγκινήσεις, τις χαρές και τις λύπες, τις αναμνήσεις και τα όνειρα. Από την επόμενη φωτογραφία αρχίζει ένας νέος κύκλος φωτογραφήσεων γεμάτων με ακόμα πιο πλούσια συναισθήματα, περισσότερη ζωή, περισσότερα χρώματα, πιο ονειρικά ακόμα τοπία και ανθρώπους που βρίσκουμε κάθε μέρα δίπλα μας αλλά δεν τους παρατηρούμε. Η συνέχεια επί της οθόνης...
*Όλα τα χώματα τση γης τα 'χω πορπατημένα,
*Μια θάλασσα πληγωμένη και ένας ουρανός ανακατεμένος μπερδεμένος με χίλιες σκέψεις και χιλιάδες εντάσεις... Στο κέντρο... ο εαυτός μας... μια βάρκα έξω από τα νερά της... να συλλογιέται τις στιγμές... να μετράει τις πληγές... να στεγνώνει... πριν ξαναγεννηθεί από την αρχή... πριν πέσει ξανά στα βαθειά, πριν το κύμα αρχίσει πάλι να χτυπάει τα σκαριά της... Καλή χρονιά σε όλους και ας είναι το νέο έτος ένα έτος ολοκληρωτικών αλλαγών...
*The Unseen Eye... Το μάτι που ορίζει τα πάντα, που βλέπει τα πάντα... που είναι τα πάντα...
*Το φως πάντα μας γοητεύει, μας χαιδεύει, μας καίει, μας θρέφει, μας αναζωογονεί. Το φως μας γεμίζει με φως. Το κέντρο η καρδιά του ανθρώπου. Και γύρω γύρω σπίθες έρωτα, ζωής, πάθους και ονείρων. Προς κάθε κατεύθυνση του σύμπαντος. Σαν μια μεγάλη έκρηξη. Σαν μια γέννεση. Αφήστε τις σπίθες να ανάψουν φωτιά στις καρδιές σας...
*Ο μοναχός ο άνθρωποςόταν γλεντούν οι άλλοιντρέπεται που ‘ναι μοναχόςκαι στη χαρά φαλτσάρει*Όταν με φτιάξει το κρασίτο κέφι όταν σκορπιέταιντρέπομαι εγώ να τραγουδώκι αυτός να μη μιλιέται*Ο μοναχός ο άνθρωποςόταν γλεντούν οι άλλοιγίνεται μόνος δυο φορέςκαι σκύβει το κεφάλι*- Λάζαρος Ανδρέου
*Στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού τα ζώα υποφέρουν και αναζητούν μια σκιά για λίγη δροσιά... Πόσο μάλλον όταν αυτά τα ζώα είναι λίγο δίπλα από το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου που οι σκιά είναι κάτι σπάνιο...
*Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους-
*Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
