Γλυκά μου χαμογέλασε η νύχτα.

Πάνω στο πρόσωπό της, μικρά λαμπερά αστέρια φώλιαζαν, ξεκουράζοντας τα μικρά φτερά τους. Ένα λαμπερό φεγγάρι στο μέτωπό της, έδινε λίγο φως στα σκούρα από χρώμα μάτια της. Μια μεγάλη αγκαλιά άπλωσε μπροστά μου, ξεδιπλώνοντας το διάφανο πέπλο της. Το τύλιξε γύρο από τον λαιμό μου. Απαλά με τράβηξε προς το μέρος της. Μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Έσκυψε και με μια ανάσα καυτή και τρεμάμενη, όπως μια φλόγα ενός κεριού που κάνει τον τελευταίο της χορό πριν σβήσει, μου ψιθύρισε γλυκά.

Νύχτα - Που ήσουν αστέρι μου;

Μουδιασμένος από ηδονή και απορία αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που έψαχνε ή τι ήταν αυτό που είχα που μπορεί να ήθελε! Δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ τίποτα. Εκείνη συνέχισε να ρωτάει.

Ν - Για ποια ονειρεύεσαι; Που τρέχει το μυαλό σου; Σε ποια αγκαλιά δίνεις τα όνειρά σου;

Είχα μουδιάσει. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Δεν ήμουν σε θέση να δικαιολογηθώ για τίποτα. Έκλεισα τα μάτια. Οι απαντήσεις ήρθαν μπροστά στα βλέφαρά μου. Ήρθαν με εικόνες. Προσπάθησα να περιγράψω αυτό που έβλεπα. Με φωνή που μόλις ακουγόταν είπα στη Νύχτα.

Ε - Δεν φταίω εγώ. Την καρδιά μου ρώτα, που έχει παρασυρθεί από το γλυκό άρωμα της νιότης και της φρεσκάδας του μόνου πλάσματος που μπόρεσε να δώσει λόγο στο κουρασμένο μου κορμί, για να αφήσει την αγκαλιά του Ορφέα και να ξυπνήσει το πρωί. Ρώτα την υάλινη καρδιά μου που δεν φοβάται να σκύψει και να μαζέψει τα κομμάτια της. Ρώτα τα μάτια μου, που κάθε φορά, όταν αντικρίζουν αυτό το πλάσμα, με κάνουν να ξεχνάω ότι είμαι στη γη. Ρώτα τα χέρια μου που όταν την αγγίζουν, νομίζουν ότι κρατάνε τον πιο πολύτιμο θησαυρό του κόσμου. Ρώτα τα πόδια μου, που όταν ακούσουν τη φωνή της με οδηγούν μουδιασμένο κοντά της. Ρώτα τα αυτιά μου που όταν την ακούνε να γελάει, νομίζουν ότι τραγουδάνε άγγελοι με μια μελωδία που θνητό αυτί δεν έχει ακούσει ακόμα.

Ν - Μόνο μια νεράιδα, θα μπορούσε να σε είχε μαγέψει τόσο πολύ, ώστε να μην μπορεί το μυαλό σου να κατευθύνει το σώμα σου. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να σε μαγέψει τόσο πολύ ώστε να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να παρασύρει την καρδιά σου σε κόσμους που δεν κατανοείς αλλά πηγαίνεις προς αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορείς να ζεις έτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορείς να ξεχνάς ποιος είσαι όταν το βλέμμα της μπει μέσα στο δικό σου. Νεκρώνονται όλα σε κάθε βλέμμα της! Δεν ξέρεις ότι σε κάθε βλέμμα της, η καρδιά σου γίνετε χίλια κομμάτια;

Ε - Το ξέρω. Το ξέρω γιατί πονάω

Ν - Γιατί δεν κάνεις κάτι για να το αλλάξεις και να σταματήσεις να πονάς;

Ε - Μα Νύχτα μου, δεν μπορώ να την ξεριζώσω από την καρδιά μου.

Ν - Μα πρέπει. Είναι ο μόνος τρόπος για να πάψεις να πονάς. Είναι πολύ οδυνηρό και πολύ δύσκολο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από την μαγεία της.

Ε - Δεν θέλω να ξεφύγω από την μαγεία της. Μόνο μαζί της νιώθω κάτι τόσο δυνατό. Μόνο για εκείνη θέλω να ζω. Μόνο εκείνη θέλω να κάνω ευτυχισμένη. Μόνο για εκείνη να αναπνέω. Τον δικό της πόνο να σβήνω από την καρδιά. Μόνο στην δική της αγκαλιά να ξεκουράζω τα όνειρά μου.

Ν - Μα βλέπεις ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Μα βλέπεις ότι ονειρεύεσαι μόνος. Ξέρεις ότι πονάς. Για εκείνη είσαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσε να είχε κάποιος. Της παρέχεις την ασφάλεια που θα μπορούσε να δώσει ο καλύτερος πατέρας. Της παρέχεις την κατανόηση που μπορεί να δείξει η καλύτερη μητέρα. Της παρέχεις το γέλιο που μπορεί να της δώσει το καλύτερο ανέκδοτο. Της παρέχεις το δάκρυ που μπορεί να της δώσει η καλύτερη τρυφερή ιστορία στην τηλεόραση. Της παρέχεις την αγκαλιά που θα μπορούσε να της δώσει και ο καλύτερος αδελφός ή αδελφή. Είσαι πρόθυμος να φέρεις στα χέρια της ότι θελήσει αρκεί να στο ζητήσει.

Ε - Αυτά Νύχτα μου, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που μπορώ να κάνω και να δώσω σε εκείνη όταν …

Ν - Όταν, τι;! Τι άλλο έχει μείνει;!

Ε - Να με κοιτάει στα μάτια και να νιώθω ότι με αγαπάει όπως την αγαπάω εγώ.

Ν - Αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ!

Ε - Το ξέρω. Για αυτό της χαμογελάω κάθε φορά που με κοιτάει. Για να κρύψω τον πόνο μου.

Ν - Ξημερώνει σε λίγο. Πρέπει να φύγω. Σε λίγο ξημερώνει μια καινούρια μέρα.

Ε - Ναι! Μια καινούρια μέρα.

Τότε η Νύχτα με φίλησε γλυκά και με χαιρέτησε παίρνοντας μαζί της το διάφανο πέπλο των ονείρων που είχε απλώσει μπροστά στα μάτια χιλιάδων ανθρώπων … αλλά και στα δικά μου!!!

Μάτια μου όμορφα μη ρίχνετε ψιχάλες
είναι μικρή η ζωή και οι χαρές δεν είναι πολλές
πήρε ο χρόνος μαύρη κλωστή κεντάει
αυτόν τον δύσκολο τον κόσμο με μαύρες στιγμές

Λίγα τα όμορφα λίγα τα μαγεμένα
τις πίκρες ξέχασε ψάξε βρες τα και δες
πως πάνω απ' όλα μονάχα μετράει
να μου χαμογελάς καθώς περνάει το χθες

Στα όμορφα μάτια σου το γκρίζο μην το βάζεις
δεν σου ταιριάζει σου λέω δεν είναι καλό
το φως σου αγάπη μου μην θες να το σκιάζεις
με παραμύθια που 'χουν τέλος κακό

Κοίτα ματάκια μου τον ήλιο που ξυπνάει
κι ανάσα δίνει στου κόσμου αυτού τα νεκρά
σε τούτη την ζωή που μας κακογερνάει
σκούπισε τα μάτια σου και κοίτα ψηλά

Μάτια λουσμένα με του ουρανού το χρώμα
τα γκρίζα σύννεφα διώξτε μακριά
διώξε μαζί κι όλα τα πικραμένα
που σου ματώνουν τόσο καιρό την καρδιά

Μάτια μου όμορφα μάτια μου μαγεμένα
που από τα βλέφαρα σου κρέμομαι σαν φύλλο ξερό
μην μου τα κλείσεις γιατί μπορεί να πέσω
και να με σύρει ο άνεμος στης μοναξιάς το κενό

Σαν έρθει η μέρα που θα ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα
που θα ανασάνουμε τον ίδιο αέρα
τότε η νύχτα μας θα μοιάζει με νύχτα που παίρνει φωτιά

Χιλιόμετρα χίλια χίλια και άλλα τόσα μίλια όταν σε δω θα σου δώσω
χίλια φιλιά στα χείλια, εις τη χίλια ύψωσέ τα, αν μπορείς μέτρησέ τα
κι ύστερα χώρεσέ τα στου ουρανού την ποδιά
Δεν είσαι μόνη σε κόσμο που πληγώνει
που έμαθε να λιώνει αισθήματα που έμαθε να σκοτώνει
τι κι αν το ψέμα τρυπώνει όπως στα σπίτια η σκόνη
όταν βρεθούμε θα ξαπλώσουμε στο ίδιο σεντόνι
Δεν είσαι η μόνη που ψάχνει κάτι αληθινό ,
είμαστε κι άλλοι κι έχουμε όλοι κάτι κοινό.
Πληγές από αγάπες, δικές μου αυταπάτες,
πικρά πρωινά από λάθος αγάπες.
Και θα 'ρθει η μέρα, που θα ανταμώσουμε
τον ήλιο και θα πούμε καλημέρα το πρωί.
Τότε θα μοιάζει με γιορτή, γιατί αγάπη ψάχνουμε
όλοι σε τούτη τη ζωή.

Σαν έρθει η μέρα που θα ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα
που θα ανασάνουμε τον ίδιο αέρα
τότε η νύχτα μας θα μοιάζει με νύχτα που παίρνει φωτιά.

Για μέτρα βράδια και σκάρτα χάδια, όταν σε βρω
θα χαθούνε για πάντα τα σκοτάδια.
Το φως θα τα κάνει συντρίμμια, ρημάδια,
σαν γύρω στο πλάι σου να αποκοιμηθώ
Δεν είμαι ο μόνος που τον πιέζει ο χρόνος,
που στέκεται από πάνω μου σαν σκάρτος αστυνόμος
και βάζει ονειροφράγματα με τεχνάσματα εδώ έχει,
πολύ γρήγορα θέλει να τον προλάβω!
Δεν είμαι μόνος γιατί ξέρω ότι κάπου είσαι (ΝΑΙ)
Λύσε τα δεσμά σου και ότι σε πιέζει βρίσε.
Μπορεί να μην σε αντάμωσα ακόμα μ' θα υπάρχεις,
κι όλα αυτά που αποζητώ σίγουρα εσύ θα τα 'χεις!
Δεν είμαι ο μόνος, δεν είσαι η μόνη,
υπάρχουν τόσοι και τόσοι που η μοναξιά τους παγώνει.
Κάποια στιγμή θα βρεθούμε και θα 'ναι όλα γιορτή
γιατί αγάπη ψάχνουμε όλοι σε τούτη τη ζωή.

Σαν έρθει η μέρα που θα ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα
που θα ανασάνουμε τον ίδιο αέρα
τότε η νύχτα μας θα μοιάζει με νύχτα που παίρνει φωτιά.

Υπάρχεις στην μέρα κι ας μην είσαι εδώ.
Υπάρχεις στη νύχτα μου σαν φυλαχτό!
Μαζί σου μιλάω προτού κοιμηθώ.
Μαζί σου με παίρνεις κάθε δειλινό!

Υπάρχεις στη νύχτα μου σαν φυλαχτό!
Μαζί σου μιλάω προτού κοιμηθώ.

Σαν έρθει η μέρα που θα ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα
που θα ανασάνουμε τον ίδιο αέρα
τότε η νύχτα μας θα μοιάζει με νύχτα που παίρνει φωτιά!

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα μικρό και γυαλιστερό σαλιγκαράκι. Περπατούσε για χρόνια σε έρημα αλλά ευτυχώς καταπράσινα λιβάδια. Για χρόνια μόνος και απογοητευμένος από τη ζωή, αποφάσισε να δώσει ένα τέλος στο μαρτύριο της αναζήτησης για τη μια και μοναδική αγάπη…

Ήταν έτοιμος να αφήσει ετούτο το μάταιο κόσμο. Ήθελε να απαλλαγεί από όλες τις δυσκολίες στην αναζήτηση για το άλλο μισό…

Όλα αυτά τα χρόνια είχε δοκιμάσει τα πάντα αλλά μάταια. πολλές ήταν εκείνες οι φορές που είχε ξεπεράσει τα όρια του. Πολλές ήταν οι φορές που άφηνε πίσω του τη κόκκινη γραμμή των πρέπει, παρασυρόμενος από την επιθυμία του. Καθώς σκεφτικός σερνόταν από τις σκέψεις του, γνώρισε το ποιο υπέροχο πλάσμα στον κόσμο…

Γνώρισε το πιο τέλειο πλάσμα στον κόσμο. Μια μικρή και γυαλιστερή σαλιγκαρίνα. Με νάζια και θελήματα πονηρά, με αποφασιστικότητα και επιμονή, κατάφερε να απαλλάξει το σαλιγκάρακο μας από την αρχική του απόφαση. Ήταν αποφασισμένη να ζήσει μαζί του ένα αλλιώτικο έρωτα. Ένα πάθος φλογερό και μοναδικό. Το σαλιγκαράκι μας, είχε βρει στα μάτια της, ότι ζητούσε όλα αυτά τα χρόνια και ένιωθε πως επιτέλους το ταξίδι της αναζήτησης τελείωσε εδώ…

Έζησαν πολλά πολλά χρόνια μαζί και τα χρόνια έφεραν απογόνους. Το σαλιγκαράκι μας είχε πλέον τη δική του οικογένεια. Την οικογένεια που πάντα επιθυμούσε. Όλοι μαζί παγαίνανε κάθε άνοιξη στους αγρούς για μεγάλες βόλτες και μοναδικούς προορισμούς… 

Τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα για μια τόσο μεγάλη οικογένεια. Κάθε μέρα, μαζί με την αγαπημένη του, αγκαλισμένοι από τις κεραίες τους, είχαν πολλά εμπόδια να ξεπεράσουν. Τόσα πολλά σαλιγκαράκια προς την ενηλικίωση δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ο ένας είχε την αγάπη του άλλου. Μαζί ξεπέρασαν κάθε δυσκολία. Τίποτα δε θα έμπαινε εμπόδιο στην αγάπη τους μετά από τόσα εμπόδια και δοκιμασίες που είχαν περάσει, και σαν οικογένεια αλλά και σαν ζευγάρι…

Η αγάπη τους είναι τόσο δυνατή που ακόμα και τώρα, απολαμβάνουν μαζί το πρωινό καφέ στο ζεστό κρεβατάκι τους κάθε πρωί. Κάθε που ο ήλιος ανατέλλει, τα σαλιγκαράκια είναι εκεί. Αγκαλισμένα και αγαπημένα τόσο πολύ, που ο κόσμος άλλη τέτοια αγάπη, δεν έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα…

Τα χρόνια όμως περνούν και μερικά από τα ωραία που ζούμε δε κρατάνε όσο θα θέλαμε. Το έμαθε με το πιο δύσκολο τρόπο. Μερικά από τα μαργαριτάρια του θυσιαστήκαν στο κύκλο της ζωής και των άτυχων γεγονότων που άδικα μας στερεί ότι αγαπάμε. Ακόμα και η αγαπημένη του έγινε τροφή σε εκείνους που δε μπορούν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό, όταν αυτό είναι τόσο ζωτικής σημασίας, όσο για να κρατηθεί ένα σπιτικό. Πολλά λόγια και πολλές γλώσσες αλλά ακόμα χειρότερα τα στόματα. Εκείνα που ανοίγουν και καταβροχθίζουν ζωές και όνειρα. Βίαια και άδικα. Έχασε γυναίκα, παιδιά και σπίτι. Τώρα πάλι μόνος και έρημος γυρνάει ψάχνοντας σκιά για το σώμα του. Ξεσπιτωμένος από την ευτυχία και μόνος, σιγοψιθυρίζει…

<<Μακάρι όλα τα σαλιγκαράκια να έχουν έστω και μια φορά στη ζωή τους, την ευκαιρία να νιώσουν τόσο ευτυχισμένα όπως εγώ. Τι κι αν έφυγαν όσα ήρθαν, όλα όσα με αγάπη έζησα; Ήταν γεμάτη η ζωή μου με σαλιγκαράκια που με αγάπησαν και τα αγάπησα και εγώ. Μοιράστηκα τόσο ωραία συναισθήματα που ακόμα και τώρα, γνωρίζοντας το τέλος, με ευχαρίστηση θα τα ξαναζούσα, ακόμα και αν το τέλος ήταν το ίδιο.>>

Ποτέ από τότε, δεν έμεινε στο ‘τώρα’. Πάντα θυμόταν με αγάπη το χτες ακόμα κι αν του στέρησε ότι αγάπησε πιο πολύ και πάντα λαχταρούσε να έρθει το αύριο για να μπορέσει να ευχαριστήσει το Θεό για όλα όσα πρόλαβε να ζήσει…

Τα πολλά τσιγάρα που γίνονται λίγα, άνετα γίνονται πολλά σε μια μόλις μέρα. Η λύση για μένα, ήταν να το πετάξω στη κυριολεξία. Μια μέρα λοιπόν, το πέταξα έξω από το παράθυρό μου, (5ος όροφος). Θεαματική πτώση. Κάτι άλλο που με βοήθησε να καταλάβω πόσο ανόητο είναι το κάπνισμα των πνευμόνων και των ρούχων είναι, να το βάλω όρθιο στο πάτωμα και να σταθώ δίπλα του. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να με κάνει κομάντο ένα τόσο μικρό τσιγάρο και να κυριεύει τη ζωή μου. Το πάτησα, το έλιωσα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι από εδώ και πέρα, εγώ θα κάνω κουμάντο. Ενημέρωσα τους περιπτεράδες για την απόφαση μου, και παραδόξως, όταν με βλέπουν, μου δίνουν ότι και αν ζητήσω εκτός από τσιγάρα. Θυμάμαι την προηγούμενη Τρίτη που με είχε πιάσει πανικός και ήθελα οπωσδήποτε τσιγάρο, το μόνο που κατάφερα να πάρω από το περίπτερο της γειτονίας μου ήταν caprice Παπαδοπούλου. Με τίποτα δε μου έδιναν τσιγάρα.

Δαγκώνω τα χείλη μου στην επιθυμία μου να καπνίσω αλλά ΠΑΝΤΑ σκέφτομαι ότι αν με αγαπάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο κόσμο, τότε κάνω στον εαυτό μου το καλύτερο δώρο.

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ, πριν υπάρξει λόγος για να το κάνω.

Ένα σ’ αγαπώ, με μια ανάσα πικρή.
Ένας άνεμος για μας, που ξημερώνει το πρωί.

Έψαχνα σαν θησαυρό, τα μάτια σου να δω.
Το κύμα τα πήρε μακριά, χωρίς φωνή, στα σιωπηλά.

Στο λιμάνι της καρδιάς, δύο χτύποι δυνατοί
Στου μυαλού τη ξαστεριά, οι δρόμοι μας βατοί. 

Οι μέρες που περνούν
Σταματημένες στο κενό
Της απουσίας το φευγιό
Της άνοιξης βαρύς καημός
Της καρδιάς αναστεναγμός

Στην άδεια καρδιά
Χωρίς, σκιάς χορούς
Χωρίς, φλόγας φως
Μήτε ουρανός βαθύς
Τώρα στον έρωτα κανείς

Αύριο, ίσος ξανά
Του ουρανού καρδιά
Μιας θύελλας η άμμος
Ένας Αύγουστος χωρίς λάθος
Ένας έρωτας με πάθος

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ,
Να θυμηθώ, πως είναι η μορφή σου.
Σε μάτια ξένα πως θα βρω,
Το βλέμμα, τη φωνή σου!

Σε θάλασσες και ακρογιαλιές,
Εκεί που γνωριστήκαμε τότε,
Εκεί τρέχω, αναπολώ στιγμές,
Άραγε, θα της ζήσουμε ποτέ;

Ένα χαρτί κι ένα μολύβι,
Δε δείχνουν της καρδιάς μου το στολίδι.
Που κάποτε ήσουν η μοναδική,
Πριν ο άνεμος σε σβήσει από τη μνήμη.

Τώρα ο ουρανός,
Ξημέρωσε μονάχος,
Της ανάσας σου η φωτιά,
Δε με άγγιξε από ψηλά.

Αν αναρωτιέσαι που γυρνώ,
Που χάνομαι τα βράδια.
Σε ξεχασμένους δρόμους ξενυχτώ
Και σε σκοτεινά δρομάκια.

Στη σκέψη μου αγκυροβόλησε
Πάλι η μορφή σου.
Και στην αγάπη μας εγώ,
Πυροβόλησα τη φωνή σου.

***

Λιμάνι Μυτιλήνης. Τα φώτα της πόλης καθρεφτίζονται στη θάλασσα λες και οι γραμμές των αστεριών έπεσαν στη γη.

***

Δικηγόρο έβαλα, για να κερδίσω τα όνειρα μου, στο δικαστήριο της ζωής. Δε ξέρω πόσο θα με χρεώσει αλλά θα είμαι ευτυχείς.

***

Καληνύχτα έρωτα που ακόμα το πρόσωπο σου δεν είδα. Όνειρα γλύκα. Η σκέψη μου θα είναι κοντά σου. Και σήμερα παρέα θα σου κάνω. Άγρυπνος για να προσέχω τα όνειρα σου.

***

Σε λίγο ξημερώνει μα εγώ θα περιμένω μέχρι να σε αφήσει ο Μορφέας για να σου στείλω τη πιο γλυκιά καλημέρα.

***

Δειλά άνοιξα τα μάτια μου και άφησα το φως να μπει από το ανοικτό παράθυρο. Αστέρι μου, δε μπορώ να σε δω. Έχει πολύ φως στον ουρανό. Θα περιμένω να νυχτώσει για να σε αγγίξω με τα μάτια.

***

Copy, Paste. Σκόρπισε η ζωή μου σε ξένους τοίχους. Αντίγραφα από άλλες εποχές, τόσο όμορφες, τόσο ιδανικές. Copy, Paste και το μυαλό μου καθαρό, χωρίς να ζητιανεύω τις photos σου εδώ.

***

Σε περίμενα μούσα μου, αλλά σήμερα δεν ήρθες. Με άφησες μόνο μου και τις σκέψεις μου πήρες.

***

Δροσιά στα μάτια μου και αμβροσία στο μυαλό μου. Το όνομα σου στο τοίχο μου, δεσπόζει τα όνειρά μου.

***

Μακριά και μόνη. Αυτή η σκέψη με σκοτώνει. Κλείσε τα μάτια και θα ‘ρθω. Στο βλέφαρό σου θα σταθώ. Κάθε τα μάτια που κλείνεις, εκεί θα κατοικώ.

***

Επιτέλους νύχτωσε κ μπορώ να σε δω πιο καθαρά. Ουρανός το στρώμα σου κ φύλακες των ονείρων σου τα αστέρια. Λεύκα περιστέρια των αστεριών η ουρά κ εγώ ταξιδευτής των ονείρων σου. Καλή νύχτα αστέρι μου.

***

Δύο φοίνικες σε χρυσαφένια παραλία. Το κύμα, για μας δροσίζει την αμμουδιά. Είναι το άγνωστο άρωμά σου που με κρατάει εδώ. εγκλωβισμένος, στης θάλασσας την αύρα. Καλό απόγευμα μούσα μου.

***

Όταν τις ώρες που μονολογώ, σε φέρνω στο μυαλό μου.
Λέω δε μπορεί, μιλάω στον εαυτό μου.
Και όταν τις ώρες που είμαστε μαζί, κοιτιόμαστε στα μάτια,
Λέω πως για σ’ ένα, γίνομαι κομμάτια.

***

Κάτω από τα φώτα της πόλης και τον έναστρο ουρανό,
Όρκο δίνω ιερό, πως πάντα θα σ΄ αγαπώ.

***

Ακόμα αναρωτιέμαι, τι είναι πιο κουραστικό.
Να γράφω για την αγάπη που σαν θα ‘ρθει, έτοιμο στίχο να ‘βρει!
Να γράφω για την απουσία σου, που γυρισμό δε θα ‘χει!

***

Μα σαν υπήρχε η χαρά, μακριά απ το τοίχο θα ‘μουν.
Τα λόγια μου θα γέμιζαν πέταλα ροδακινιάς και κρίνα.

***

Εικόνες κάνω τη φωνή και το πάθος μου για σένα.
Όνειρα απατηλά για δυο μάτια ξένα.
Το όνομά σου δε θα πω όσο πονάς για κείνων.
Γιατί απόψε η καρδιά, σκίστηκε στα δυο.

***

Το μαύρο της νύχτας θα κάνω φιλη μου και το λευκό του φεγγαριού. Θα στείλω στο κατώφλι σου, λεύκα γιασεμί για να φωτίζουν τα όνειρα σου.

***

Οι σκέψεις είναι ελεύθερες και μοιράζονται παντού. Όποιος θέλει τις ακούει, όποιος θέλει κοιτάει αλλού.

***

Θα σε λέω ταξιδιώτη και ας είσαι μακριά. Σκέψεις και όνειρα θα κάνω και ας είναι απατηλά.

***

Σε λίγο ο ήλιος θα βγει αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί. Σε κάθε σου βήμα θα είναι η σκέψη μου μέχρι να ήμαστε πάλι μαζί.

Κάποιος τη μέρα ξυπνάει. Κάποιος το βράδυ θα βρει. Κάποιος πίνει μοναχός. Κάποιος μιλάει με τη σιωπή.

Κάποιος ταξιδεύει για αλλού. Κάποιος μόλις γύρισε από εκεί. Από την άκρη της χαμένης σιωπής. Εκεί που τα πουλιά πετούν ακόμη ψηλά. Κάποιος πλήρωσε πολλά. Κάποιος κέρδισε λίγα μόνο και μόνο γιατί έφυγε μακριά.

Κάποιος γράφει λόγια στο τοίχο. Κάποιος τα διαβάζει ξανά και ξανά. Κάποιος μόλις άργησε για τη δουλειά. Και κάποιος, μόλις άργησε για της ζωής το πανηγύρι.

Μα κάποιου το μυαλό είπε, ‘Σταματά, ως εδώ. Δε γίνετε άλλη άκρη εκτός από εκείνη να βρω’. Εκείνη που ήταν ικανή να φέρει δάκρυ στα μάτια του. Εκείνη που μπόρεσε να τον ταξιδέψει τόσο μακριά, που το εδώ, φαντάζει αιώνας. Κάποια, σκέψη τόσο δυνατή, τώρα πια του έχει πάρει τη ζωή.

Κάποτε ήμασταν μαζί, μα τώρα ζω μονάχος
Τα κατάφερα ξανά, ξενύχτισα στο πάθος.
Και αν τα λόγια μου πολλά και σε μπερδεύουν πάλι,
Άκου το λόγο μου αυτό, προχώρα με ψηλά το κεφάλι.

Μοιράστηκαν πολλά, καρδιά, ψυχή και σώμα,
Μα τίποτα από αυτά, δεν υπάρχει ακόμα.
Κοίτα να ξεκουραστείς από το πάθος σου για μένα.
Είμαι τώρα αλλού, δε πονάω πια για σένα.

Το σκέφτηκα πολύ και έψαξα στη καρδιά μου,
Μήπως κάτι από όλα αυτά, είναι πλάνη δικιά μου.
Μυαλό, καρδιά ερώτησα, μήπως κάνω λάθος,
Μα η απάντηση αρνητική, δεν ήσουν εσύ το πάθος.

Που είσαι φίλε, όταν τα μάτια δακρύζουν και η καρδιά πονά; Όταν το δάκρυ μου θέλησα κάπου να αφήσω, τότε που ο κόσμος μου, σκοτείνιασε.

Φίλε, χτες έκλαψα μοναχός. Δίχως συντροφιά στο ταξίδι αυτό. Δίχως παρέα για το γυρισμό.

Φίλε, σ’ ευχαριστώ που δεν ήρθες. Με έμαθες πως, μοναχός μου να ζω.

Φίλε, το φιλί του Ιούδα πονάει πολύ. Αντίο φίλε, αύριο ξεκινάω από την αρχή.

***

Μονολογώ σαν τρελός μεσ’ σε πιθάρι, ακούω τις ανάσες του ουρανού και ψάχνω για φεγγάρι. 

***

Χωρίς νόημα οι σκέψεις, χωρίς έλεγχο ο νους. Δε σε γνώρισα ποτέ μου. Δε σε ξέρω. Δε μ’ ακούς.

***

Μαρμάρινα φιλιά και κρύα της αγάπης σου η μαχαιριά. Μα τα μαρμαρένια αλώνια τα έσβησα με μια, μέσα απ τη ζεστή σου τη καρδιά.

***

Βαρδάρη με ακούς? Πάρε την ανάσα μου κ κάνε την άνεμο στα μακριά μαλλιά της. Φύσηξε πάνω της, γλυκό αεράκι από γιασεμί κ νυχτολούλουδα. Δώσε δροσιά στο δέρμα της κ άσε τη πνοή της να γεμίσει γλυκά την ανάσα μου.

***

Ταξιδεύω με πλοηγό το όνομα σου. Το άγνωστο πρόσωπο σου. Τις κρυφές σου σκέψεις και τη λαχτάρα μου να γνωρίσω τη ζωή σου.

***

Γέλια, χαρές, τραγούδια. Άνοιξα μια πόρτα στο αύριο κ αμέσως πουλιά και νέα όνειρα μπήκαν από το ανοιχτό παράθυρο. 

***

Κλεμμένα όνειρα κ ελπίδες. Στιχάκια κ τραγούδια. Λόγια, σκέψεις κ θέλω ξένα. Πως δικά σου θες να κάνεις ότι δε σου ανήκει?

***

Ο λόγος κ η επιθυμία μου, κοινό δρόμο διάλεξαν.

***

Θέλω να κλείσω τα μάτια. Όταν τα ανοίξω να έχεις φύγει. Θέλω οι σκέψεις μου να βουλιάξουν άλλη καρδιά. Τα λόγια μου να στολίζουν άλλο πρόσωπο. Να κλείνω τα μάτια κ μόλις τα ανοίγω να μη βλέπω το χτες παρά μόνο το αύριο.

***

Απαρνήθηκα τα ψεύτικα προφίλ για να μη νομίζεις ότι τραγουδώ για σένα. Άσε λοιπόν τη σκέψη μου για άλλα μάτια, ξένα.

***

Ζαλισμένος από τον έρωτα και τυφλός από το πάθος μου, ονειρεύομαι ότι δεν είμαι μόνος. Λίγη από τη δική σου δροσιά αναζητάω. Μα τα βήματά μου έχασαν το δρόμο προς τη καρδιά σου.

***

Τα κουδούνια στους τοίχους, σαν τρελός χτυπάω ελπίζοντας πως σε κάποιο από όλα θα είσαι εσύ.

***

Καλησπέρα άγνωστε έρωτα. Από το λήθαργο του ύπνου μόλις που κατάφερα να βγω.

***

Η νύχτα ήταν δική μας. Για σένα ο γλυκός ύπνος και για μένα η ευκαιρία να φιλάω τα όνειρά σου. Όλο το βράδυ κοιτούσα το πρόσωπό σου στο φεγγάρι. Άγνωστε έρωτα, του πόθου μου αγρίμι.

***

Η ομορφιά της μέρας καθρεφτίζετε στο πρόσωπο σου. Ο ήλιος φωτίζει με πάθος το δρόμο σου. Κανένα σύννεφο στο δρόμο σου να μη σταθεί. Μια όμορφη μέρα, στην αγκαλιά σου να γεννηθεί. 

***

Καλημερίζοντας σε, σου αφιερώνω ότι πιο μελωδικό έχω ακούσει.

***

Καλημέρα φως μου. Καλημέρα κι ας μη με βλέπεις.

***

Καληνύχτα, άγνωστε έρωτα, της σκέψης μου θηρίο. Των οραμάτων μου αϊτέ. Χελιδόνι της καρδιάς, που φώλιασε στα όνειρα μέχρι να σε ξυπνήσουν.

***

Χάρτινες θάλασσες με γυάλινους ωκεανούς το ταξίδι μου. Ακυβέρνητος στο χάδι των φιλιών σου. Μέσα στη δύνη της δικής σου αγκαλιάς παγιδεύτηκα.

***

Καπετάνιος σε ξένες, άγνωστες θάλασσες. Ναύτης, που η θάλασσα δεν τον έχει αγγίξει ακόμα. Και να, εγώ εδώ, σε ακυβέρνητο ονειρόπλοιο. Ανάμεσα σε σκέψεις σκόρπιες.

***

Ανθός κόκκινος, η έρημη σκέψη μου. Καραβάνι σε έρημες ακρογιαλιές, με θύελλες. Ανοιχτά πανιά για το ταξίδι που τώρα αρχίζει.

***

Με ένα φιλί, από τα άστρα δοσμένο, τη νύχτα καλωσορίζω, κάτω από άσπρα πέπλα με πράσινες φλόγες, σαν από λιβάδι ξεριζωμένες.

***

Κρύες σταγόνες φωτιάς, στη ζουμερή έρημο της σκέψης μου, το βράδυ αυτό, που ο ήλιος θα βγει και πάλι.

***

Το φως των αστεριών αντικρίζω.

Τα μάτια μου δακρύζουν μπροστά στα χρώματα, μπροστά στο μέγεθος και στη μελωδία των ουράνιων σωμάτων.

Η Ανδρομέδα μου κάνει παρέα σε αυτό το ταξίδι, δείχνοντας μου την αρμονία και την ομορφιά που έχει ο απέραντος Μαύρος Ουρανός.

Μέσα στα χιλιάδες χρώματα και μεγέθη, υπάρχει το νόημα της ζωής.

Μα σε ποιο σημείο; Σε ποιο γαλαξία; Πίσω από πιο ξέφωτο μουρμουρίζει η ζωή; Που είναι τελικά το μεγαλείο σου; Που κρύβεις τη δύναμη σου; Γιατί σταμάτησες το κύκλο σου νωρίς;

Αχ, Ανδρομέδα μου ! Αχ, πανέμορφη κυρία. Πιάσε το χέρι μου. Άσε τη σκέψη μου να πλανηθεί μαζί σου. Πήγαινε με στις κρυφές σου ομορφιές. Ταξίδεψε με στον άγνωστο κόσμο που μεγάλωσες. Δήξε μου τη γειτονιά σου.

Το φως σου το λαμπρό με οδηγεί και το τραγούδι σου, συντροφεύει τις ατελείωτες νύχτες που προσπαθώ να βρω τη ζωή κάπου εκεί έξω. Μακριά από αυτή, που τόσα χρόνια, μας έχει δώσει ένα ψεύτικο πρόσωπο.

Τα πάντα είναι μακριά.

Οι απαντήσεις, σαν να μη θέλουν να έρθουν σε ‘μένα.

Αχ, Ανδρομέδα μου, πολυταξιδεμένη. Που τόσα χρόνια αγέρωχα αρμενίζεις στους βυθούς του διαστήματος και πάντα έχεις και μια ιστορία για όσους ταξιδεύουν μαζί σου.

Τι θα γινόταν αν υπήρχες πριν από ‘μένα και μετά από όλα; Δε θα υπήρχε τίποτα από όλα αυτά που σήμερα υπάρχουν; Ούτε χαρά ούτε λύπη; Ούτε αέρας ούτε θάλασσα; Τίποτα; Τίποτα από αυτά που ξέρουμε τουλάχιστον. Από αυτά που νιώθουμε όταν ξυπνάμε και το σώμα μας είναι ξεκούραστο και γαλήνιο, όταν έχουμε περάσει ένα βράδυ αρμονικό, με τις σκέψεις μας παρέα, με εσένα συντροφιά, που με το γλυκό σου νανούρισμα μπορεί κάποιος να απολαύσει ένα πιο ξεκούραστο περίπατο στον κόσμο των ονείρων.

Η πνοή σου, πνοή ζωής και ο κύκλος σου, κύκλος απολαύσεων. Γεμάτη ευτυχία και όμορφα συναισθήματα που μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να καταλάβει. Και όλο αναρωτιέμαι, μήπως τελικά είμαι και εγώ τρελός; Τρελός σαν όλους αυτούς που μπορούν να σε δουν μέσα στα όνειρα τους;

Σαν φευγαλέος πόνος. Σαν ξαφνικό φως του μυαλού μου. Σαν κάτι μεγάλο, βαρύ και υπέροχο συνάμα. Σαν εσένα.

Μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου όπως και σε κάθε τρελό: ‘Και κάθε μέρα ζούμε δύο ζωές, και η μισή μας ψυχή είναι τρέλα και ο μισός ουρανός φωτίζεται από ένα μαύρο ήλιο. Λέω, είμαι άνθρωπος, αλλά ποιος είναι ο άλλος που κρύβεται μέσα μου;’ (Ουμπέρτο Έκο «Το όνομα του Ρόδου») Απορία και για απάντηση. Σιωπή. Βουβό κλάμα ταλαιπωρημένων ψυχών που γυρεύουν τη λύτρωση από το δικό τους ταξίδι. Από μια κουραστική μέρα όλο σκοτεινά περάσματα που μέσα από αυτά προσπαθούν να ταξιδέψουν μαζί σου, καλή μου Ανδρομέδα.

Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το αληθινό από το ψεύτικο και το σωστό από το λάθος. Τίποτα δεν είναι λάθος για αυτούς και όλα έχουν τραγικό τέλος. Ένα τέλος που δε σηκώνει ανατροπή ακόμα και αν είναι λίγη ώρα πριν από το σπάσιμο του δεσμού σου με αυτούς.

Αχ, Ανδρομέδα μου. Πάρε με μαζί σου καθώς κλείνω τα μάτια μου μπροστά στη ζωή. Δώσε μου καινούρια κοντά σου. Μακριά από αυτό που τόσα χρόνια μας έχει κρατήσει εδώ κάτω κλεισμένους στο τίποτα, παρέα με το πουθενά.

Αχ, Ανδρομέδα μου, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο από εδώ και πέρα.

Τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά, τώρα που έχουμε γίνει ένα εσύ κ’ εγώ.

Ένα με το Μαύρο Ουρανό

Μια μαγεία μυστική,
Η αρχέτυπη εικόνα της φωνής σου.
Το φως των αστεριών, τι κ’ αν είναι ψηλά;
Σ’ άλλη διάσταση είμαι κοντά σου.

Σ’ ένα χωράφι με ελιές,
Κάτω από πράσινα δέντρα.
Ένας ίσκιος λεύκας ψηλός,
Κι ο γαλανός ουρανός από πάνω.

Ένα διαμάντι στο βυθό,
Μιας θάλασσας πλατιάς ο δρόμος.
Του γυρισμού ταξίδι μακρύ,
Μα του ονείρου, μια στάλα τόπος.

Τα ψάρια, γιατί ‘χάσανε τα φτερά τους δεν ξέρω,
Τα πουλιά, να κολυμπήσουν δεν μπορούν.
Τα χέρια μου ανοικτά σαν πουλιού φτερό,
Σ’ ονείρου νερά κολυμπούν.

Σα γεωργός ήρθα να μαζέψω,
Τους γλυκούς, των δέντρων σου καρπούς.
Δροσιά μαγική, του πηγαδιού σου το νερό.
Στο βάθος του, του φεγγαριού ο χορός.

Εκείνες οι στιγμές που θες με ένα τσιγάρο και ένα καφέ να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα και κοιτώντας την θάλασσα, να εξιστορήσεις όλα όσα σε άγγιξαν και όλα όσα σε έκαναν να δεις τον κόσμο διαφορετικό.

Είναι εκείνες οι στιγμές στο χρόνο που νιώθεις την ανάγκη να μπεις στα λιβάδια του Ονείρου, στης καρδιάς σου το πέλαγος, με μόνο καπετάνιο τα συναισθήματα. Να πας σε όλα εκείνα που σε έκαναν να πετάξεις σαν ελεύθερος αετός τις ερήμου.

Είναι εκείνες οι στιγμές στον χρόνο που όταν περάσουν πολλά χρόνια μετά, θες να ανοίξεις ένα βιβλίο με εικόνες και να ξεφυλλίσεις την ιστορία τις ζωής σου. Να διαβάσεις με μια ματιά όλα εκείνα που έζησες και άφησες να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου.

Είναι ο τρόπος που αφήνεις μερικά πράγματα να σε αγγίξουν όπως συναισθήματα, βλέμματα, καταστάσεις …

Το χέρι μου τρέμει καθώς προσπαθώ να γεμίσω αυτές τις γραμμές με λίγα λόγια από τον τρόπο που είδα τα πράγματα να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ζούσα. Τώρα απλά περιμένω ποτέ θα έρθει η στιγμή να αποχαιρετίσω τους καλούς μου φίλους. Τον Ήλιο και το Φεγγάρι. Τα μοναδικά πρόσωπα που μου κράτησαν παρέα όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου. Τον Ήλιο να μου λέει καλημέρα κάθε πρωί και εγώ να του αφηγούμαι τα όνειρα μου. Το Φεγγάρι να μου λέει καληνύχτα κάθε βράδυ και εγώ να του λέω πως πέρασα την μέρα μου, ελπίζοντας ότι θα είναι πιο τρυφερός στα όνειρα μου. Αν και τις περισσότερες φορές με άφηνε να ζω μέσα στο όνειρο προβάλλοντας μου εικόνες και συναισθήματα που ποτέ δεν μπόρεσα να απολαύσω όσο είχα τα μάτια μου ανοικτά, παρά στο μεθυστικό άρωμα του ονείρου.

Όλα αυτά τα χρόνια είχα έναν εχθρό. Έπρεπε να τον αντιμετωπίζω κάθε μέρα. Πάντα μου χαλούσε τα σχέδια. Μερικές φορές μου έκανε το αύριο πολύ κουραστικό. Άλλες φορές μου κατάστρεφε την ευτυχία. Λίγες φορές μπόρεσα να βγω νικητής από την αναμέτρηση με αυτόν. Κάθε φορά που νικούσα δεν μπορούσα να το απολαύσω. Το έπαθλο ήταν πόνος μέσα στις λίγες στιγμές χαράς. Αυτός ο άνισος αγώνας με έκανε πάντα να προχωράω μπροστά αφήνοντας πίσω ότι είχε σχέση με τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις. Κάθε μέρα έδινα έναν άνισο αγώνα με την ίδια την ζωή. Η ζωή είχε δυο συμπαίκτες. Τον Χρόνο που κυλάει γρήγορα και δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για λάθη, πράγμα που είναι αδύνατον στη ζωή. Τα λάθη είναι μέρος της ζωής. Μας μαθαίνουν πώς να πονάμε λιγότερο την επόμενη φορά. Ο δεύτερος συμπαίκτης της ζωής ήταν η Τύχη. Οι συγκυρίες. Αυτές που τις περισσότερες φορές δεν μας αφήνουν να χαρούμε αυτά που προγραμματίζουμε. Τι και αν νομίζουμε ότι η απόφαση που έχουμε πάρει σε κάθε περίπτωση θα μας κάνει ευτυχισμένους, από την στιγμή που ο Χρόνος και η Τύχη δεν μας αφήνουν να τις χαρούμε!

Πολλά πράγματα μας αφήνουν με το στόμα ανοικτό από ενθουσιασμό. Έκπληκτοι προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να τα φέρουμε κοντά μας. Πόσες φορές δεν ερωτεύτηκες και πίστεψες ότι ο ερωτάς για το πρόσωπο αυτό θα κρατούσε για πάντα. Πόσες φορές δεν απογοητεύτηκες βλέποντας να χάνετε μέσα από τα χέρια σου ό,τι πιο πολύτιμο θεωρούσες για την ζωή. Πόσες φορές δεν έκλαψες, δεν αποχαιρέτησες τον λόγο ύπαρξης σου. Πόσες φορές δεν βρήκες έναν καινούριο λόγο για να ζεις;

Ένας κύκλος που γυρίζει στο ίδιο μοτίβο. Οι ίδιες καταστάσεις, οι ίδιες ιστορίες. Αυτό που σε τρελαίνει όμως δεν είναι να ζεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά γιατί αλλάζουν τα πρόσωπα σε κάθε ιστορία με αποτέλεσμα να αλλάζουν οι λεπτομέρειες. Όταν όμως τελειώσει η ιστορία βλέπεις ότι ήταν ίδια με την προηγούμενη. Τα διάφορα πρόσωπα σε κάθε καινούρια ιστορία σε κάνουν να ξεχνάς αυτό που σε τρελαίνει. Το διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δυο γεγονότα που σου αλλάζουν τη ζωή και τις νύχτες που είσαι μόνος στο κρεβάτι κλαίγοντας, ψάχνοντας και απορώντας γιατί να μην είστε μαζί.

Οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι παράλληλες. Δεν συναντιόνται ποτέ. Δεν ζουν όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο όνειρο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες εμπειρίες από την ζωή. Έτσι η γνώμη του καθενός για την ζωή είναι σεβαστή. Ο κάθε ένας αποκτάει ένα τρόπο σκέψεις και τον εκφράζει με βάση αυτά που έχει ζήσει μέσα στην οικογένεια, με αυτά που έχει μοιραστεί με τους φίλους του και από αυτά που έχει πάρει από μια σχέση. Κανένας άνθρωπος δεν ζει τις ίδιες εμπειρίες μα τους άλλους ακόμα και αν μένουν στο ίδιο σπίτι. Κανένας δεν είναι ίδιος με κανέναν.

Μου πήρε αρκετό καιρό για να καταλάβω ότι είναι πολύ εύκολο να ελέγχεις το μυαλό των άλλων ανθρώπων αλλά πολύ δύσκολο να ελέγχεις τις καρδιές τους.

Κάποτε προσπάθησα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Να μπορώ να κάνω ότι θέλω τους άλλους ανθρώπους. Εν μέρη το είχα καταφέρει αυτό. Δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Το μόνο που χρειαζόταν είναι να δίνεις στον κάθε έναν αυτό που ήθελε να ακούσει. Αυτό που είχε ανάγκη να πάρει. Για αυτούς ήσουν ότι καλύτερο θα μπορούσε να υπάρξει στη ζωή τους. Αλλά για σένα; Ποιος ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να υπάρξει για την δική σου ζωή;

Αργά κατάλαβα ότι με αυτό το παιχνίδι της επιβίωσης, δίνοντας σε όλους αυτό που θέλουν να πάρουν, χάνεις κάτι πολύ πολύτιμο από τον εαυτό σου. Χάνεις την ταυτότητα σου. Το ποίος πραγματικά είσαι. Ποια είναι τα πράγματα που θα σε κάνουν χαρούμενο. Μπαίνεις άνισα κάτω από ένα βάρος πολύ πιο ελαφρύ από το δικό σου που κουβαλάς κάθε μέρα. Παίζεις με τις σκέψεις τον άλλον ανθρώπων. Αυτό δεν σου δίνει χρόνο να ασχοληθείς με τα δικά σου προβλήματα. Δεν σου αφήνει χρόνο για λύσεις τους δικού σου γόρδιους δεσμούς με το μυαλό σου, με τα προβλήματα σου.

Κάποτε ήμουν ένας από αυτούς που ασχολούνται με τους άλλους. Δεν άφηνα κανέναν να πλησιάσει το κάστρο του μυαλού μου. Ήταν απροσπέλαστο. Τίποτα δεν μπορούσε να ταράξει την ηρεμία του μυαλού μου. Πόσο γελασμένος ήμουν. Πια ηρεμία; Το να απέχεις από την ζωή με μόνη δικαιολογία τα προβλήματα των άλλων και ότι συνεχώς οι άλλοι σε είχαν ανάγκη, δεν σε σώζει από την εύθηνη που έχεις απέναντι σε εσένα. Απέναντι στην υποχρέωση που έχεις στον εαυτό σου να μην υιοθετείς συναισθήματα ξένων αλλά να ζεις μα τα δικά σου. Με αυτά που θεωρείς ότι μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο. Όχι με αυτά που κάνουν τους άλλους ευτυχισμένους αλλά με αυτά που κάνουν εσένα. Με αυτά που βλέπεις όταν κλείνεις τα μάτια. Με αυτά που έχεις ανάγκη να νιώσεις. Με αυτά που έχεις ανάγκη να ζήσεις.

Έρχεται μια μέρα που λες φτάνει μέχρι εδώ. Δεν πάει άλλο αυτό το παιχνίδι. Δεν μπορώ να παίζω άλλο. Δεν μπορώ να κοροϊδεύω άλλο τους ανθρώπους. Στην ουσία κρυβόμουν από τον εαυτό μου με τη ζωή που έκανα και με όλα αυτά που απέφευγα να παραδεχτώ. Είχε έρθει ο καιρός που έπρεπε να δώσω μερικές εξηγήσεις στον εαυτό μου και κατόπιν στους άλλους. Αλλά πρώτα από όλα στον εαυτό μου. Ακόμα και τότε δεν μπορούσα να είμαι ειλικρινής με τους άλλους. Οι άλλοι πίστευαν σε εμένα. Μου είχαν εμπιστοσύνη. Το να κάνω μια τέτοια κινήσει και να ξεκαθαρίσω ότι ζω με εσάς και όπως εσείς, όχι επειδή το ήθελα αλλά επειδή το θέλατε εσείς. Πως θα μπορούσα να φύγω και να αφήσω τους πάντες ικανοποιημένους;

Της μεθυσμένης μου καρδιάς τον στίχο διάβασα.

Κλεισμένη μέσα της ο κόσμος όλος.

Ο κόσμος που έφτιαξα για μας.

Ο κόσμος μας.

‘Που ήσουν αστέρι μου;’

Μουδιασμένος από ηδονή και απορία αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που έψαχνε ή τι ήταν αυτό που είχα που μπορεί να ήθελε! Δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ τίποτα. Εκείνη συνέχισε να ρωτάει.

‘Για ποια ονειρεύεσαι; Που τρέχει το μυαλό σου; Σε ποια αγκαλιά δίνεις τα όνειρά σου;’

Είχα μουδιάσει. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Δεν ήμουν σε θέση να δικαιολογηθώ για τίποτα. Έκλεισα τα μάτια. Οι απαντήσεις ήρθαν μπροστά στα βλέφαρά μου. Ήρθαν με εικόνες. Προσπάθησα να περιγράψω αυτό που έβλεπα. Με φωνή που μόλις ακουγόταν είπα στη Νύχτα.

‘Δεν φταίω εγώ. Την καρδιά μου ρώτα, που έχει παρασυρθεί από το γλυκό άρωμα της νιότης και της φρεσκάδας του μόνου πλάσματος που μπόρεσε να δώσει λόγο στο κουρασμένο μου κορμί, για να αφήσει την αγκαλιά του Ορφέα και να ξυπνήσει το πρωί. Ρώτα την υάλινη καρδιά μου που δεν φοβάται να σκύψει και να μαζέψει τα κομμάτια της. Ρώτα τα μάτια μου, που κάθε φορά, όταν αντικρίζουν αυτό το πλάσμα, με κάνουν να ξεχνάω ότι είμαι στη γη. Ρώτα τα χέρια μου που όταν την αγγίζουν, νομίζουν ότι κρατάνε τον πιο πολύτιμο θησαυρό του κόσμου. Ρώτα τα πόδια μου, που όταν ακούσουν τη φωνή της με οδηγούν μουδιασμένο κοντά της. Ρώτα τα αυτιά μου που όταν την ακούνε να γελάει, νομίζουν ότι τραγουδάνε άγγελοι με μια μελωδία που θνητό αυτί δεν έχει ακούσει ακόμα.’

‘Μόνο μια νεράιδα’, μου είπε ‘θα μπορούσε να σε είχε μαγέψει τόσο πολύ, ώστε να μην μπορεί το μυαλό σου να κατευθύνει το σώμα σου. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να σε μαγέψει τόσο πολύ ώστε να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να παρασύρει την καρδιά σου σε κόσμους που δεν κατανοείς αλλά πηγαίνεις προς αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορείς να ζεις έτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορείς να ξεχνάς ποιος είσαι όταν το βλέμμα της μπει μέσα στο δικό σου. Νεκρώνονται όλα σε κάθε βλέμμα της! Δεν ξέρεις ότι σε κάθε βλέμμα της, η καρδιά σου γίνετε χίλια κομμάτια;’

‘Το ξέρω. Το ξέρω γιατί πονάω’

‘Γιατί δεν κάνεις κάτι για να το αλλάξεις και να σταματήσεις να πονάς;’

‘Μα Νύχτα μου, δεν μπορώ να την ξεριζώσω από την καρδιά μου.’

‘Μα πρέπει. Είναι ο μόνος τρόπος για να πάψεις να πονάς. Είναι πολύ οδυνηρό και πολύ δύσκολο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από την μαγεία της’

‘Δεν θέλω να ξεφύγω από την μαγεία της. Μόνο μαζί της νιώθω κάτι τόσο δυνατό. Μόνο για εκείνη θέλω να ζω. Μόνο εκείνη θέλω να κάνω ευτυχισμένη. Μόνο για εκείνη να αναπνέω. Τον δικό της πόνο να σβήνω από την καρδιά. Μόνο στην δική της αγκαλιά να ξεκουράζω τα όνειρά μου’

‘Μα βλέπεις ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Μα βλέπεις ότι ονειρεύεσαι μόνος. Ξέρεις ότι πονάς. Για εκείνη είσαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσε να είχε κάποιος. Της παρέχεις την ασφάλεια που θα μπορούσε να δώσει ο καλύτερος πατέρας. Της παρέχεις την κατανόηση που μπορεί να δείξει η καλύτερη μητέρα. Της παρέχεις το γέλιο που μπορεί να της δώσει το καλύτερο ανέκδοτο. Της παρέχεις το δάκρυ που μπορεί να της δώσει η καλύτερη τρυφερή ιστορία στην τηλεόραση. Της παρέχεις την αγκαλιά που θα μπορούσε να της δώσει και ο καλύτερος αδελφός ή αδελφή. Είσαι πρόθυμος να φέρεις στα χέρια της ότι θελήσει αρκεί να στο ζητήσει’

‘Αυτά Νύχτα μου, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που μπορώ να κάνω και να δώσω σε εκείνη όταν…’

‘Όταν, τι;! Τι άλλο έχει μείνει;!’

‘Να με κοιτάει στα μάτια και να νιώθω ότι με αγαπάει όπως την αγαπάω εγώ.’

‘Αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ!’

‘Το ξέρω. Για αυτό της χαμογελάω κάθε φορά που με κοιτάει. Για να κρύψω τον πόνο μου.’

‘Ξημερώνει σε λίγο. Πρέπει να φύγω. Σε λίγο ξημερώνει μια καινούρια μέρα’

‘Ναι! Μια καινούρια μέρα.’

Τότε η Νύχτα με φίλησε γλυκά και με χαιρέτησε παίρνοντας μαζί της το διάφανο πέπλο των ονείρων που είχε απλώσει μπροστά στα μάτια χιλιάδων ανθρώπων … αλλά και στα δικά μου!!!

Μυτιλήνη, 25 Μαρτίου 2010

Σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται από την παγκοσμιοποίηση και τον εντεινόμενο ανταγωνισμό, το χαμηλό κέρδος για τα νοικοκυριά, τη μείωση των μισθών, την αύξηση της ανεργίας, την αστάθεια της καθημερινότητας του πολίτη, την ολοένα φθίνουσα πορεία των οικονομικών κέντρων, την αβεβαιότητα του αύριο και κυρίως την απόγνωση του σήμερα. Σε μια εποχή που το πράσινο αφήνει τη θέση του στη κατάχρηση των αναγκών μας κληροδοτώντας ένα ‘δυσοίωνο’ μέλλων για τις επόμενες γενιές, σε μια τέτοια εποχή, στο σήμερα, στο ‘τώρα’, εμείς οι πολίτες θα πρέπει να αναλάβουμε τη καλυτέρευση της δικής μας καθημερινότητας μέσα από μια συλλογική και συντονισμένη προσπάθεια επίλυσης των καθημερινών αναγκών μας.

Η ατομική προσπάθεια από όπου και αν προέρχεται, όσο συντονισμένη και αν είναι, δε μπορεί να επιφέρει αλλαγές ούτε σε ατομικό επίπεδο ούτε σε συλλογικό. Όλοι θα πρέπει να προσπαθήσουμε για τη καλυτέρευση της δικής μας ζωής αλλά και των συνανθρώπων μας. Μέσα από μια συλλογική προσπάθεια μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα από όσα θα καταφέρναμε ο καθένας ξεχωριστά.

Η ομάδα του Donationbay.eu προσπαθώντας να συμβάλει στη καλυτέρευση της ποιότητας της ζωής, δημιούργησε ένα δικτυακό τόπο όπου όλοι μπορούμε να προσφέρουμε αγαθά που δε χρειαζόμαστε, σε όποιον μπορεί να τα έχει ανάγκη ανταλλάζοντας αγαθά και υπηρεσίες. Με αυτό τον τρόπο, μπορούμε να εξοικονομήσουμε πολύτιμη ενέργεια για το πλανήτη, να προσφέρουμε βοήθεια σε οικογένειες που χρειάζονται αγαθά που για εμάς πλέον δεν είναι χρήσιμα και να αναπτύξουμε το πνεύμα της γενναιοδωρίας που όλοι έχουμε.

Με μια απλή και κυρίως δωρεάν εγγραφή στους καταλόγους του Donationbay.eu μπορεί ο καθένας να προσφέρει οτιδήποτε δε χρειάζεται. Οι επιλογές είναι τόσες όση και η διάθεση μας για να προσφέρουμε βοήθεια.

Donationbay.eu

Τμήμα Ανάπτυξης και Προώθησης

Λιβέρας Αλέξανδρος

info@donationbay.eu

Love Vipes -

Ο ήλιος κάνει τα πρώτα δειλά βήματα, φέρνοντας μαζί το δικό του ‘φωτεινό’ σκοπό. Στο βάθος διακρίνετε ο ορίζοντας, που στο πρώτο φως της ημέρας, αγκαλιάζει τη θάλασσα και η μελωδία των χρωμάτων τους, καθρεπτίζετε στη απέραντη γαλάζια θάλασσα..

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010, 10:16

Ένα ακόμη περιβαλλοντικό έγκλημα συντελείται σε παραπόταμο του Άρι στην Μεσσηνία, που πνίγεται από τα απόβλητα που πετούν ανεξέλεγκτα τα ελαιοτριβεία της περιοχής. Η κατάσταση είναι δραματική και η ατμόσφαιρα αποπνικτική στην περιοχή από την οποία περνάει ο χείμαρρος της Λιγδού στην Μεσσηνία.
Πολλά ελαιοτριβεία είτε πετούν τα απόβλητά τους σε χαντάκιαπου καταλήγουν στους χείμαρρους της περιοχής είτε συνδέουν τους αγωγούς αποβλήτων των επιχειρήσεων τους με το δίκτυο όμβριων υδάτων. Έτσι, τα απόβλητα από το αποστραγγιστικό χαντάκι καταλήγουν κατευθείαν στη θάλασσα.
Πηγή: thebest.tv

Zougla online - Περιβαλλοντικό έγκλημα στη Μεσσηνία

Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009, 11:34

Προσοχή στους επιτήδειους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται το όνομα του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και μοιράζουν κουπόνια για δήθεν εράνους, συνιστά ο Οργανισμός.
Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρεται σε καταγγελία, ότι τις τελευταίες ημέρες δύο άνδρες, περίπου 30-35 ετών, έμπαιναν σε καταστήματα της Θεσσαλονίκης και παριστάνοντας τους εκπροσώπους του «Χαμόγελου του Παιδιού» ζητούσαν την οικονομική ενίσχυση των πολιτών. Κρατούσαν μάλιστα ένα κουτί όπου όσοι ήθελαν έβαζαν χρήματα, κρατούσαν αφίσα του Οργανισμού και μοίραζαν κουπόνια, λέγοντας ότι γίνεται έρανος από τον Σύλλογο.
Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης αλλά και η Διεύθυνση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης έχουν ενημερωθεί για την υπόθεση και διεξάγουν έρευνες για να εντοπίσουν τους δράστες.
Με αφορμή αυτά τα περιστατικά, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» διαψεύδει ρητά και κατηγορηματικά οποιαδήποτε ανάμειξή του σε κάθε ανάλογη ενέργεια, καθώς οι χρηματικές δωρεές για την ενίσχυση των σκοπών του γίνονται μόνο με κατάθεση σε συγκεκριμένο τραπεζικό λογαριασμό, στα γραφεία ή στους χώρους του κι όχι με έρανο.
Ο Οργανισμός καλεί τους πολίτες να αναφέρουν τυχόν παρόμοια περιστατικά είτε στα τηλέφωνά του (Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056, Αθήνα 2103306140, Θεσσαλονίκη 2310 250160) είτε στις κατά τόπους Αστυνομικές Αρχές.

Zougla online - Εκμεταλλεύονται το «Χαμόγελο του Παιδιού»

RECYCLE GR PAPER ALUMINIUM GLASS WASTE CABLES RECYCLING

Πατήστε το σύνδεσμο Ερωτόκριτος για όλο το κείμενο

Ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ των «Times» (αναδημοσιευμένο στα «Νέα») για νέα παιδιά που φτιάχνουν και πουλούν εφαρμογές για τα κινητά τηλέφωνα, μου θύμισε μια παλιότερη ομιλία του 1998, για «Το Τέλος της Ανεργίας» Π.Μ.

Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;.. « Φωτης Π. Μπομπολας

Pollution From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to: navigation, search

Air pollution from World War II production.

Pollution is the introduction of contaminants into an environment that causes instability, disorder, harm or discomfort to the ecosystem i.e. physical systems or living organisms.^[1] Pollution can take the form of chemical substances, or energy, such as noise, heat, or light. Pollutants, the elements of pollution, can be foreign substances or energies, or naturally occurring; when naturally occurring, they are considered contaminants when they exceed natural levels. Pollution is often classed as point source or nonpoint source pollution. The Blacksmith Institute issues annually a list of the world's worst polluted places. In the 2007 issues the ten top nominees are located in Azerbaijan, China, India, Peru, Russia, Ukraine and Zambia.

Pollution - Wikipedia, the free encyclopedia

Μια χιονοστιβάδα κατρακυλάει έτοιμη να συνθλίψει την καθημερινότητά μας: το πλεόνασμα αγαθών, αποβλήτων. Αγαθά που η αξία τους ξεπερνά παγκοσμίως τα 230 τρισ. δολάρια και απόβλητα που αγγίζουν το 1,5 τρισ. τόνους τον χρόνο. (Για να παραχθεί ένα προϊόν απαιτούνται τεράστιες ποσότητες φυσικών πόρων, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται απόβλητα –ένα κιλό αποβλήτων αντιστοιχεί σε 100 κιλά φυσικών πόρων). Τόνοι σκουπιδιών κρύβονται πίσω από ευτελή προϊόντα. Αν προσθέταμε τα κρυμμένα σκουπίδια (αυτά που δημιουργούνται κατά την παραγωγή ενός αγαθού) στο τελικό του βάρος θα ανακαλύπταμε ότι, π.χ., μια καφετιέρα θα ζύγιζε 298 κιλά, ένα κινητό 75 κιλά, μια οδοντόβουρτσα 1,5 κιλό, ένας υπολογιστής 1.500 κιλά...

kathimerini.gr | Χαμένοι στο... παρόν

Facebook | Donationbay